วันหนึ่งแห่งการจากลา

ตอนที่ 5 : เมื่อสวรรค์รับฟัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

ชั้นมาหาลูกที่เนอสเซอรี่เหมือนที่เคยทำทุกวัน   “สวัสดีจ้า.. บงซุนลูกสาวแม่… วันนี้แต่งตัวน่ารักจังเลยย"  ชั้นพูดกับลูกแบบนี้ทุกวันถึงแม้ว่าลูกของชั้นจะไม่ได้ยิน แต่มันก็ทำให้ชั้นรู้สึกดีและสบายใจไปในเวลาเดียวกัน

.

(น็อคๆ)

เสียงเคาะประตูของใครบางคน

“บงซุนจ๋า…  วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้างลูกรัก.."  “คุณน้าคนนั้นตลกมากเลยค่ะ..” บงซุนพูดพร้อมกับชี้มาทางชั้น

ชั้นมองซ้ายมองขวาแต่ไม่มีใครยืนอยู่ใกล้ชั้นเลย  “หมายถึงพี่หรอจ๊ะ บงซุน”  ชั้นแกล้งแถมและแอบหวังเล็กๆว่าบงซุนจะได้ยิน  

.

.

บงซุนพยักหน้าขึ้นลง  “(นี่ลูกเห็นเราด้วยหรอเนี่ย…)”  ชั้นเก็บความสังสัยเอาไว้ในใจ

.

.

(ณ วัดพุลคยองเฮ)

“นี่แกจะบ้าหรอแฮซาน!!!” คนทรงพูดขึ้นพร้อมกับเอามือมาเขกหัวชั้น “แกไปวนเวียนใกล้ๆบงซุนตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!!” คนทรงถามด้วยความตกใจ

“เอ่ออ… ตั้งแต่บงซุนเกิดแล้วล่ะ”  คนทรงแสดงสีหน้าช็อคไปสักพักแล้วจึงพูดขึ้นว่า “ตายแล้ว ตายแล้ว”

“มันไม่ดีหรือไง… ตอนนี้ลูกเห็นแล้วก็ได้ยินเสียงของชั้นแล้วนะ” แฮซานพูดขึ้นด้วยความคาดหวัง

“แกจะบ้ารึไง!!  แกน่ะเป็นวิญญาน… เด็กที่คลุกคลีกับวิญญานมากๆพลังลบจะมากกว่าพลังบวก ทำให้สามารถมองเห็นผีได้ยังไงล่ะ ยิ่งเด็กอย่างบงซุนที่มีพลังบวกอ่อนอยู่แล้วล่ะก็….” แม่หมอพูดด้วยความวิตก “ทำไมหรอ!! บงซุนจะเป็นอะไรงั้นหรอ"  ชั้นถามคนทรงไปด้วยความฉงนสงสัยและตกใจ  “บงซุนอาจจะเห็นผีไปตลอดชีวิตยังไงล่ะ”  “…ไม่!!! มันต้องไม่เป็นอย่างงั้นสิ!! พอจะมีทางแก้มั้ย  ชั้นยอมทำทุกอย่าง…” แฮซานพูดกับคนทรงด้วยน้ำตา

แฮซานร้องไห้จนล้มลงไปที่พื้น  แต่ก็ยังไม่หยุดร้อง “หยุดร้องได้แล้ว.. มันพอจะมีวิธีอยู่" คนทรงพูดขึ้น

“จริงหรอ ทำยังไงล่ะ? บอกฉันมาทีเถอะ.. ฉันยอมทำทุกอย่าง” แฮซานพูดด้วยความกล้าหาญและมั่นใจ

“เธอห้ามเข้าใกล้บงซุนอีกต่อไป” 

.

.

แฮซานยืนนิ่ง… และเดินออกไปจากบ้านคนทรงอย่างหมดอาลัยอาวรณ์

“(ทำไมกันนะ…  ทำไมชั้นถึงต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วย…  มันไม่แฟร์เลย!! อุตส่าห์ได้เห็นหน้าลูกแล้วแท้ๆ)” ชั้นนึกในใจ

“ทำไมกันน!! ไอ้พระเจ้าเฮงซวย!  ชั้นไม่มีโอกาสได้บอกลาเลยซักคำ แล้วยังมาไม่ให้ชั้นเจอลูกอีก.. ไอ้พระเจ้าเวรเอ๊ย!!! ถ้าทำแบบนี้ให้ชั้นลงนรกไปยังดีกว่าอีก!!"

แฮซานตะโกนสบถคำหยาบใส่พระเจ้า

.

.

.

!….

(ทันใดนั้นเอง หิมะก็เริ่มตกลงมาจากบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน)

ชั้นที่กำลังร้องไห้จนไม่สนใจใครทั้งนั้นก็เริ่มสังเกตผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาด้วยความมึนงง “(เอ๊ะ… นี่พวกเค้ากำลังมองชั้นอยู่เหรอเนี่ย)”  ชั้นวิ่งเข้าไปหาผู้คนแถวๆนั้นแล้วพูดว่า “นี่คุณ เห็นชั้นมั้ยคะ!!!”  “ครับ..เห็นสิครับ” เด็กวัยรุ่นที่ชั้นไปพูดตอบกลับมา  “จริงหรอเนี่ย กรี๊ดดด!!”  ชั้นตะโกนด้วยความดีใจและวิ่งตรงไปที่บ้านครอบครัวอย่างรวดเร็ว…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น