วันหนึ่งแห่งการจากลา

ตอนที่ 3 : ชีวิตที่แตกดับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

(งานศพของแฮซาน)

.

.

ฮือ..ฮื..อ...  แฮซาน…!”  เสียงคนแก่คนหนึ่งที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าโรงศพของลูกสาวตัวเองร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดหัวใจ   “แกจะร้องทำไม… ไม่ต้องร้องแล้ว” เสียงแม่ของแฮซานพูดกับสามีด้วยน้ำเสียงธรรมดา  

.

พ่อของแฮซานไม่ตอบอะไรแต่ร้องไห้พร้อมกับเอามือจับที่หน้าอกของตัวเองเอาไว้ แสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดมากที่สุด   “เฮ้อ…"  เสียงแม่แฮซานถอนหายใจและกำลังจะเดินออกไป  “คุณแม่จะไปไหนหรอครับ”  เสียงเพื่อนของแฮซานที่มาร่วมงานศพดังขึ้น  “ชั้นจะไปเข้าห้องน้ำหน่อยน่ะ.. รอไอ้ยุนไม่ไหวแล้ว”  คุณแม่พูดด้วยความหมดอาลัยในชีวิต  

.

“(ชั้นไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะได้มางานศพของตัวเอง  ได้เห็นพ่อและน้องสาวของตัวเองในสภาพที่น่าสงสารขนาดนี้)” แฮซานพูดในใจ  พร้อมกับมองไปที่พ่อของตัวเองด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน  “นั่นแม่กำลังจะไปไหนน่ะ”  แฮซานพูดขึ้นพร้อมกับเดินตามแม่ไป

.

(ห้องน้ำ)

.

“คุณแม่แฮซานไม่ต้องเสียใจนะคะ”  เสียงผู้หญิงที่กำลังล้างมือพูดปลอบ  “ชั้นไม่เสียใจหรอก… ยังไงชั้นก็เตือนมันไปแล้วว่า ท้องอยู่อย่าไปไหนคนเดียว”  แม่แฮซานตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดา  “ค่ะ…”  สิ้นเสียงผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกไปจากห้องน้ำ  “แม่คะ… หนูขอโทษ..” “หนูรู้ว่าแม่โกรธ… แต่แม่ช่วยให้อภัยเถอะนะคะ”  เสียงของแฮซานพูดกับแม่โดยทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าแม่นั้นไม่ได้ยิน  

แม่ของแฮซานก้มศีรษะลงพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป…  “ฮ…ฮึก…ฮือออ  แม่ขอโทษลูก..!  แม่ขอโทษ…"  แม่แฮซานตะโกนออกมาลั่นห้องน้ำพร้อมกับขาที่เริ่มอ่อนแรง

.

วินาทีนั้นชั้นรู้สึกเจ็บปวดที่สุด  เจ็บปวดยิ่งกว่าตาย เหมือนตายอยู่แล้วแต่ยังตายซ้ำไปอีก  เป็นความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายได้เลยล่ะ

.

“*นี่คุณ เสร็จแล้วรึยัง? ออกมาจากห้องน้ำได้แล้วล่ะผมรออยู่ในรถ” เสียงของพ่อแฮซานพูดในโทรศัพท์

“เสร็จแล้วล่ะ กำลังไปรอก่อนนะ" “แล้วยุนได้มารึเปล่า” เสียงแม่แฮซานพูดขึ้นในโทรศัพท์  “…”  พ่อแฮซานหยุดพูดไปซักพักหนึ่ง  แล้วพูดกลับไปว่า  “เจ้านั่นไม่โผล่หัวมาเลยด้วยซ้ำ”  “…”  แม่แฮซานไม่พูดอะไรและเดินกลับไปที่รถทันที

.

ชั้นตัดสินใจกับตัวเองว่าจะอยู่เป็นวิญญาณ คอยเฝ้ามองและปกป้องครอบครัวของชั้นจนกว่าลูกของชั้นจะสามารถเดินได้  และชั้นจะจากไปเอง

ทุกคนคงแอบคิดว่าชั้นคงโชคดีที่ชั้นสามารถเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง และสามารถดูแลครอบครัวได้

แต่นั่นมันไม่จริงเลย…  ชั้นเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นพ่อและแม่จมปักแต่เรื่องที่ชั้นตาย  ชั้นเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นลูกล้มจนเป็นแผล  เพราะอะไรน่ะเหรอ?

.

เพราะชั้นทำได้แค่มองไง ชั้นนั้นมิอาจจะแตะต้องพวกเค้าได้เลย  นั่นเป็นสิ่งที่ชั้นทรมานหัวใจมาก  แต่ชั้นก็ไม่ได้โกรธอะไรที่สามีของชั้น  "ยุน"  มีภรรยาใหม่เพราะผู้หญิงคนนั้นดีกับลูกของชั้นมากๆ หรือบางทีผู้หญิงคนนั้นสามารถเป็นแม่ของลูกสาวชั้นได้เลย  แต่สิ่งที่บาดลึกลงหัวใจของชั้นก็คือ  เวลาที่ได้ยินลูกเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแม่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น