Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 25 : บทที่ 19 : Opposite [Are you ready to play a game?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ก.ย. 54

แล้วที่นี้นะไอ้วินก็บอกว่า ขอบคุณครับ...แม่

ไอ้พายุ -_-+”

อย่าขัดพี่ซิวิน แล้วไงต่อลูก

แม่อึ้งครับ ทุกคนเงียบ หลังจากนั้นไอ้วินก็พรั่งพรูทุกคำที่มันอยากพูด ด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ฉากนี้นะพ่อ...โคตรซึ้งอ่ะ ไม่ดูเองก็ไม่เข้าใจหรอก L

แล้วทำไมไม่ทำตอนพ่ออยู่ล่ะวิน พ่อจะได้นั่งดูแล้วก็นั่งซึ้งกับเขาด้วย TT^TT”

ก็พ่อมีละครเคลื่อนที่อยู่ใกล้ๆ นี่ แม่ง! เวลากูทำอะไรขายขี้หน้าหน่อย พอเจอหน้าพ่อก็รีบพูดยังกับชาตินี้จะไม่ได้เล่า -///-”

นั่นเขาเรียกว่าหน้าแดงหรือเปล่า J

อยากรับประทานส้น แทนสปาเกตตี้เหรอครับ!?!”

ฮ่าๆๆๆ

ทั้งโต๊ะหัวเราะ เมื่อพี่วินตวัดส้อมที่จิ้มสปาเกตตีขึ้นมาชี้หน้าพี่พายุ ด้วยสีหน้าแดงก่ำ ก่อนรีบยกจานแล้วบอกว่าจะไปกินที่ห้องสนุ๊กแทน พี่พายุก็แซวไม่หยุดปาก จนพี่วินหายเข้าไปในห้อง พวกเราก็เลยมานั่งกินกันต่อ

งั้น...วันเสาร์นี้ ผมพาคุณไปจดทะเบียนสมรส แล้วก็พาลูกไปรับรองรองบุตรด้วย อะไรๆ จะได้ถูกต้องสักที คุณว่างั้นไหม ^^?”

ยังไงก็ได้ค่ะ คุณว่างวันไหนก็ไปวันนั้นแหละ

“^-^”

มองอะไรค่ะคุณ ซอสติดหน้าฉันเหรอ - -;”

...เปล่า แค่จะบอกว่าคุณยิ้มยังงี้แล้ว มันน่ารัก

แค่กๆๆ -..-”

พี่พายุ ฉัน แล้วก็แกงส้ม เกิดอาการสปาเกตตีติดคอขึ้นมากะทันหัน คว้าน้ำมาดื่มแทบไม่ทัน หลังจากนั้นเราสามคนก็มองหน้ากันไปมา ก่อนลงมติที่ประชุมว่า รีบไปเพื่อให้คุณพ่อกับคุณแม่มีเวลาสวีตกันเต๊อะ

พวกเราอิ่มแล้ว ขอตัวครับ พริกแกง แกงส้ม -_-”

ค่าพี่ / ครับพี่

เราไปเล่นสนุ๊กกันเถอะ

พี่พายุลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินนำพวกเราไปที่ห้องสนุ๊ก ที่อยู่ใกล้ๆ กัน พอเปิดประตูเข้าไปเราก็เจอพี่วินกำลังเล่นสนุ๊ก โดยที่มีจานสปาเกตตีวางไว้ข้างๆ ตัว แถมปากก็ยังเลอะไปด้วยซอสมะเขือเทศด้วย

เล่าเสร็จแล้วเหรอ ถึงได้มาที่นี่ได้

ก่อนพูด เช็ดปากหน่อย ยังกับเด็กเลย -*- พี่พายุว่าพลางส่งผ้าเช็ดหน้าให้ฉัน

คนเลอะปาก...

คนเลอะปากคือพี่ แต่พี่กำลังเล็งลูกอยู่ มาเช็ดให้หน่อย

อ่า...ค่ะ

ฉันรับผ้าเช็ดหน้ามาจากพี่สุดหล่อหมายเลขหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปเช็ดปากให้พี่สุดหล่อหมายเลขสอง พึ่งรู้ว่าชีวิตมีดีมาตั้งนาน

ก็พี่พายุถึงจะติ๊งต๊อง ชอบแฉคนอื่น เอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่หน้าตาขอบอกว่ากินขาด ผมทรงนักเรียนรองทรงที่แถมจะไม่มีเด็กกรุงเทพฯ ทำ แต่พอมาอยู่บนหัวพี่พายุ กลับดูเท่มากมาย คิ้วคมเข้มเหมือนณเดชร์ จมูกก็โด่งเข้ากับใบหน้า ตาถึงจะดูดุไปบ้าง แต่พอยิ้มแล้ว ไม่ว่าสาวใดเห็นก็ต้องละลาย >_<

ส่วนพี่วินก็หน้าตาคล้ายๆ พี่พายุ แต่เพราะไว้ผมซอยระต้นคอ ที่ไปย้อมให้กลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ก็เลยเสริมให้ผิวพรรณดูขาวขึ้นมา หน้าเนียนใสไร้สิว ไร้ริ้วรอย ปากแดงนิดๆ พอเซ็กซี่ถึงตอนนี้จะเม้มเป็นเส้นตรงเหมือนคนเครียด แต่ถ้าใครได้สัมผัสใกล้ชิดอย่างฉันล่ะก็ เทหน้าตักรักหมดใจ ชนิดไม่ต้องคิดให้เมื่อยเลย >.,<

เอ่อ...พริกแกง

ค่า *-*”

เลือดกำเกาไหล -_-;;”

ห๋า O.,o!!” ฉันจับที่จมูกตัวเองดู ก็สัมผัสได้ถึงอะไรข้นๆ ที่ไหลออกมาจากรูจมูก นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าหื่นจนเลือดกำเดาไหล T.,T

แค่ไปเช็ดปากให้วิน ก็เป็นถึงขนาดนี้เลย นี่ถ้าเข้าไปในห้องตอนพี่กำลังโป๊อยู่ ไม่ช็อคตายไป...เฮ้ย! พี่ล้อเล่น อย่าพึ่งขาดเลือดตายไปจริงๆ เด่ TOT”

พี่พายุอารีอารามเช็ดเลือดกำเดา ที่ไหลออกมาอีกครั้ง พี่พายุนะพี่พายุ พูดอะไรให้คิดก็ไม่รู้ ดูสิฉันคิดไปถึงไหนต่อไหน จนเลือดกำเดามันไหลอีกแล้ว แงๆ หยุดไหลสิไอ้เลือดกำเดาบ้า เดี๋ยวฉันก็ตายก่อนได้ใช้ชีวิตอยู่กับพี่หล่อๆ ให้คุ้มหรอก

เฮ้ย! วินมาเช็ดเลือดต่อ ขอโทรหาไอ้สปายบอกพริกแกงเลือดกำเดาไหล มีเรื่องแฉน้องสาวแล้วเว้ย >_<”

มันใช่เวลามาแฉน้องสาวตัวเองไหม TT.,TT แงๆๆ เลือดกำเดาไหลอีกแล้ว ขอสูดก่อน ฝืด~

พี่วินละจากสนุ๊กมาเช็ดเลือดให้ฉัน ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้พี่พายุ แล้วบอกให้ฉันนั่งลงตรงโซฟา พร้อมกับเงยหน้าขึ้น (พี่พายุเช็ดเลือดกำเดาให้ ทั้งที่ฉันยังก้มหน้า หยุดไหลก็แปลก)

มองหน้าพี่ไว้นะ อย่ามองไปทางอื่นล่ะ

ต่อให้ไม่บอก ก็ไม่มองไปทางอื่นค่ะ หน้าพี่มุมดีจะตาย เฮอะๆ -.,- เดี๋ยว! ยัยโซเดียมฯ ช่วยรีเพลย์คำพูดพี่พายุเมื่อกี้อีกรอบสิ

เฮ้ย! วินมาเช็ดเลือดต่อ ขอโทรหาไอ้สปายบอกพริกแกงเลือดกำเดาไหล มีเรื่องแฉน้องสาวแล้วเว้ย >_<’

‘…ขอโทรหาไอ้สปายบอกพริกแกงเลือดกำเดาไหล...

...ขอโทรหาไอ้สปาย...

...ไอ้สปาย...

...สปาย...

อย่าโทรนะพี่พายุ!!!”

ฉันพรวดพราดลุกขึ้นมา และเดินไปจับแขนพี่พายุเอาไว้ พี่เค้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหายตกใจ เพราะคนที่โทรไปรับสายพอดี

ฮัล...ผมพายุคร้าบ หัดแยกแยะมั่งดิ -*-...เฮ้ยๆ! ฟังก่อนๆ พริกแกงเลือดกำเดาไหลตอนเช็ดปากไอ้วินว่ะก็พริกแกงอ่ะดิ คิดว่าพูดถึงพริกสดหรือไง...อ๋อ! อยู่กับปอร์เช่นี่เอง ถึงได้อารมณ์ไม่ดีตอนรับ ปอร์เช่จัง ยู้ฮู้...เกี่ยวสิ เพราะเรื่องของเพื่อนเราต้องแฉ

ปอร์เช่...คำนี้ทำเอาฉันหายใจแทบไม่ออก รู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่มีตอนแรกค่อยๆ หายไป ฉันเซจนพี่พายุรับแทบไม่ทัน นี่พี่ไม่รู้หรือไง ว่าฉันกับเพื่อนพี่ตอนนี้สถานการณ์ยิ่งไม่สู้ดีอยู่ ทำไมพี่ยัง...

พริกแกง...

“…”

สปายอยากคุยกับเรา

พี่พายุยิ้มแย้มอย่างดีตอนส่งโทรศัพท์มาให้ พอฉันทำท่าจะไม่รับ พี่เค้าก็เลยยัดมันใส่มือ แล้วบอกกับพวกเราว่าจะไปเอาเค้กมาให้ ก่อนเดินออกไปจากห้องทันที

ยังงี้...เจตนาแกล้งชัดๆ!!!

พี่วินคุย...

โอ๊ย! ปวดท้อง ขอตัวนะ -_-;”

พูดจบก็รีบออกนอกห้องไปทันที พึ่งรู้ว่าพี่หล่อ ก็กวนตีนเป็นกับเขาเหมือนกัน =_=

แกงส้ม...

มีรายงานต้องทำส่งนี่หว่า แย่จังเลย ลืมได้ไงเนี่ยเรา >w<)\”

มันว่าพลางเคาะหัวตัวเองน่ารักๆ หนึ่งที และเดินออกไป

หล่อกวนทั้งตระกูลเลยหรือไง ไอ้พวกบ้า งั้นฉันก็ขออ้างสักเหตุผล ไม่คุยกับสปายแล้วกัน จะได้สวยกวนกับเขา TT^TT!

ฉัน...

[จะไปเอาเค้ก ปวดท้อง หรือไปทำรายงานล่ะ]

ได้ยินด้วยเหรอ!

ฉันคุยกับพี่ก็ได้ แต่ช่วย...

[พี่เหรอ?]

คุณเป็นเพื่อนกับพี่ชายฉัน ถ้าฉันจะเรียกคุณว่าพี่สปาย แล้วมันแปลกตรงไหนเหรอคะ?”

สปายเงียบไป เมื่อฉันพูดอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้อยากเรียกเขาว่าพี่เท่าไรหรอก แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้...ทั้งฉันทั้งเขา ก็จะทำให้ใครอีกหลายคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตต้องเสียใจ ดังนั้นหยุดเรื่องทุกอย่างไว้ตรงนี้ดีกว่า

[...นั่นสินะ มันไม่แปลกหรอก]

น้ำเสียงเศร้าๆ ของเขา ทำให้ฉันใจอ่อนขึ้นมา ไม่นะพริกแกงอย่าใจอ่อน! เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องจบเรื่องนี้ให้ได้

มีธุระแค่นี้ใช่ไหมคะ พี่สปาย

[เรามาเล่นเกมกัน]

หมดเวลาเล่นแล้วค่ะ

[เกมนี้ชื่อว่าopposite ฉันจะถาม แล้วเธอต้องตอบ แต่ทุกสิ่งที่เธอตอบ จะเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามทุกอย่าง]

ถ้าฉันชนะ

[ฉันจะเล่าความลับอย่างหนึ่งให้ฟัง]

ถ้าฉันแพ้

[เธอต้องบอกความลับอย่างหนึ่งให้ฟัง]

ก็ได้ค่ะ งั้นถามมา

ฉันรู้สึกว่าหัวใจตัวเองหยุดเต้นไป ตอนที่บอกให้เขาเริ่มเกม บรรยากาศรอบๆ ข้างเงียบงัน ฉันไม่รับรู้เสียงอะไร นอกจากเสียงของคนปลายสายเท่านั้น เขาจะยื้อฉันไว้อีกนานเท่าไร ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ

[เธอมองฉันมาตลอด]

มะ...

ฉันกำลังตอบว่าไม่ แต่นึกขึ้นได้...ถ้าฉันตอบว่าไม่มอง ก็จะกลายเป็นใช่ แต่ถ้าตอบว่าใช่...ฉันก็กำลังพูดความจริงให้เขาฟัง เจ้าเล่ห์ที่สุด!

[หนึ่ง...]

ใช่! ฉันมองพี่ มองมาตลอดในที่สุด...ฉันก็ตอบว่าใช่ไปจนได้!!!

[เธอรู้สึกแย่ ตอนที่ฉันบอกปฏิเสธเธอ]

ใช่! ตอนนั้นมันแย่มากๆ เลย

[เธอรู้สึกดีใจ ตอนที่ฉันแทนนามสกุลเธอ ด้วยนามสกุลฉัน ในวันที่เราเจอกันที่ห้างนั่น]

...ใช่ ดีใจมากเลย

[...เธอเขินฉัน ตอนที่ฉันกอดเธอ เมื่อวันที่เราทะเลาะกันครั้งแรก]

ใช่ ขายขี้หน้าชะมัด ตอนบอกว่าเขินเงาสะท้อนในรองเท้าหนัง

[หึ]

ฮะๆ

ฉันหัวเราะทั้งน้ำตา สปายยังจำเรื่องพรรค์นี้ได้อีกเหรอ ดูแต่ละเรื่องที่เขาจำสิ มันน่าจำสักเรื่องไหม ไอ้คนบ้า!

[เธอหึงตอนที่ฉันไปกินข้าวกับจูน ที่ร้านอาหารวันนั้น]

ฉันจะไปหึงได้ไง ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่สักหน่อย

[เธออายไหม ตอนที่ฉันบอกว่าเธอท้องกับฉัน?]

อายสิ! ใครไม่อายบ้างเล่า ไอ้คนบ้า

[สมุดบันทึกนั่น เธอเขียนถึงฉันทุกหน้าใช่ไหม?]

อ่านเองก็รู้ไม่ใช่หรือไง

[งั้น...เขียนถึงทุกหน้าแล้วกัน]

นี่ฉันทำบ้าอะไรอยู่! เขากำลังหลอกถามความจริงกับฉันต่างหาก ไอ้เกมบ้าๆ นั่น ก็แค่เป็นแผนลวงให้ฉันตอบตามความรู้สึกเท่านั้น แต่ทำไมกันนะ ทั้งๆ ที่รู้อย่างนั้น แต่ทำไมฉันถึงยังเลือกที่จะเล่นเกมกับเขา

[เธอหึง...เวลาที่ฉันเข้าใกล้ปอร์เช่]

...ใช่ ฉันหึง

[เธออยากเป็นคนที่ยืนข้างๆ ฉันใช่ไหม?]

ฉันจะเป็นได้เหรอ ในเมื่อนาย...มีเธออยู่แล้ว

[คำถามสุดท้าย...เธอรักฉันไหม?]

ฉัน...

ฉันรักนาย...ฉันอยากบอกอย่างนั้น แต่ก็พูดออกไปไม่ได้ เพราะคำพูดนั้นเหมือนถูกขวางกั้นด้วยคำว่าถูกต้อง ด้วยคำว่าปอร์เช่ สปาย...นายต้องการทรมานฉันให้ตายงั้นเหรอ นายสะใจที่เห็นฉันเจ็บปวดหรือไงกัน ถึงได้ถามอย่างนี้!!!

ฉันแพ้แล้วสปาย ฉันแพ้แล้ว

[เธอรักฉันไหม?]

นายจะถามให้มันได้อะไรขึ้นมา!?!”

สปายไม่คาดคั้นคำตอบจากฉันอีก ถ้าฉันไม่หูฟาดไป เขากำลังร้องไห้...ฉันได้ยินเสียงสะอื้นของปลายสาย ปนไปกับเสียงสะอื้นของตัวเอง น้ำตาฉันไหลออกมาเกินจะยั้ง ตอนนี้ฉันเจ็บที่หัวใจ จนทนไม่ไหวอีกต่อไป

ฉันต้องบอกเขาเรื่องนั้นให้ได้!

[โอเค เธอแพ้ บอกความลับของเธอมาสิ]

ความลับของฉัน...งั้นเหรอ?

ได้ ฉันจะบอกความลับที่ตอนนี้ฉันกับโซจู รู้กันอยู่สองคนให้นายฟัง ตั้งใจฟังดีๆ นะ สปาย

[...]

ฉัน...ตกลงคบกับเปเปอร์ เมื่อเย็นวันนี้

[...ไม่จริง]

โทรไปถามโซจูก็ได้

[เกมยังไม่จบ เธอพูดในสิ่งที่ตรงกันข้ามใช่ไหม]

เกมจบแล้วสปาย ยอมรับความจริงเถอะ

[พริกแกง...ได้โปรด อย่าหลอกกันอย่างนี้สิ]

ลาก่อน พี่สปาย ลาก่อนจริงๆ หวังว่าเจอกันคราวหน้า เราจะเป็นพี่ชายกับน้องสาวที่ดีต่อกันได้นะคะ

[พริกแกง!!!]

ฉันนั่งลงที่พื้น หลังจากวางสายสปายไปแล้ว นี่เหรอสิ่งที่เรียกว่าความรัก ทำไมมันเจ็บปวดอย่างนี้ล่ะ...

Sorry sorry Sorry sorry~

โทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกครั้ง ฉันดูที่หน้าจอ เห็นชื่อสปายขึ้นมา จึงตัดสินใจตัดสายทิ้ง และวางมันไว้บนโต๊ะที่อยู่ข้างๆ ตัว แต่โทรศัพท์นั้นก็ยังดังขึ้นมา ฉันอุดหูตัวเองเอาไว้ เพราะไม่อยากได้ยินเสียงโทรศัพท์นั้น ใจหนึ่งฉันก็อยากปิดเครื่อง แต่อีกใจหนึ่งก็อยากให้โทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้น อยากรู้ว่าเขาโทรมากี่สาย อยากรู้ว่าเขาจะเลิกโทรเข้ามาตอนไหน อยากรู้ว่าฉัน...จะใจอ่อนจนไปรับโทรศัพท์เขาไหม?

ให้ฉันเป็นคนที่ยืนข้างๆ เธอได้ไหม ฉันสัญญาว่าฉันจะใจเย็นขึ้น ฉันจะไม่ใส่อารมณ์กับเธอ ฉันจะทำดีกับเธอ จนเธอลืมมันไปจากหัวใจ คบกับฉันนะพริกแกง

คำพูดของเปเปอร์เมื่อตอนเย็น ดังเข้ามาในหัว ขอโทษนะเปเปอร์...ทั้งๆ ที่ฉันตกลงคบกับนาย แต่หัวใจฉันก็คิดถึงเขา คิดถึงเขาได้แค่คนเดียว!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #172 fanta (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 10:54
    หึๆๆๆๆๆ สมน้ำหน้าสปาย:)
    #172
    0
  2. #151 N++ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 20:28
    โอ้วมายลอร์ด!!!!!!!!
    #151
    0
  3. #110 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 17:32
    สนุกๆๆๆๆ
    #110
    0
  4. วันที่ 22 กันยายน 2554 / 19:35
     ตรงไหนนะที่บอกว่าเหมือนณเดชร์ เอ้อใช่ๆเรื่องคิ้วอะไรสักอย่าง -..- ถ้าเหมือนจริงอยากบอกว่า พี่เหมือนณเดชร์เลยอะขอเบอร์หน่อยนะคะ T^T (สายตาวิงวอน)...แม่มเพ้อ !! รีดเดอร์คนนี้สุดจะทนอะฮา -0- (มันบ้า) พูดถึงสปาย ปู้จายร้องห้ายยย ~ พึ่งเคยเห๊นน ~... (วิบัติเพื่อความสมจริง)...โอ๋ๆๆ ~ สปายอย่าร้องไห้น้ามามะเดี๋ยวเค้าปลอบ > < มีความรู้สึกว่าทำไมพริกแกงหลายใจจังเลยแฮะ(ยัยความรู้สึกช้า - -'') ปล.1 รู้สึกพิมพ์ยาวหรือตัวมันใหญ่ 55 ปล.2ไรเตอร์สู้ๆนะคะ เราเป็นกำลังใจให้เสมออะ ^-^ ~
    #54
    0
  5. #53 popcorn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กันยายน 2554 / 23:53
    หนุกมากๆ เรยๆ
    #53
    0