Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 26 : บทที่ 20 : สายเกินไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.ย. 54

พริกแกง...

...สปาย...กำลังทำอะไรอยู่นะ?

พริกแกง!” ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเปเปอร์ ที่กำลังถือหนังสือภาษาญี่ปุ่นไว้ในมือ นี่ฉันเผลอไปคิดถึงสปายอีกแล้วเหรอ?

เอ่อ...ขอโทษนะ วันนี้ฉันเพลียไปหน่อย

ฉันแสร้งทำเป็นกุมหัว เพื่อบ่งบอกให้รู้ว่าปวดหัว เปเปอร์เลยบอกให้ฉันไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหาร แต่ฉันก็ยิ้มแย้ม และบอกเขาไปว่าไม่เป็นไร ก่อนติวหนังสือให้เขาต่อ

การแนะนำชื่อตัวเอง พูดประโยคว่า วะตะชิโนะนะมะเอะวะ แล้วก็ใส่ชื่อตัวเอง ลงท้ายด่วยคำว่าเดส อย่างเช่น วะตะชิโนะนะมะเอะวะ กันติยาเดส แปลว่าฉันชื่อกันติยา ลองดูสิ ^^”

เอ่อ วะตะชิโนะ...โนะนะไม่เอาว่ะเหรอ -_-;”

วะตะชิโนะ...นะ มะ เอะ วะ

วะตะชิโนะนะมะ...เอะวะ อัยการเดส ใช่ไหม?”

ใช่ๆ จำเก่งเหมือนกันนี่เรา ^-^”

ฉันปรบมือให้เปเปอร์ ก่อนขอตัวไปหยิบหนังสือเล่มใหม่ให้เขา แต่อันที่จริงฉันหาเรื่องหนีหน้าเปเปอร์ต่างหาก เพราะฉันรู้สึกผิดเหลือเกิน ที่ไปคิดถึงสปายต่อหน้าเขา รู้สึกผิดจนไม่กล้ามองหน้าเขาเลย

ว่าแต่หนังสือภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้นมันหายไปไหนหมดนะ เหลือแต่หนังสือระดับยากๆ ให้อ่านทั้งนั้นเลย แล้วดูสิ Zeken จะมาโดนทดสอบอะไรวันนี้เนี่ย ฉันเลยต้องมานั่งลำบากลำบน สอนไอ้คนสายวิทย์ที่ไม่เก่งภาษาแต่เช้าเลย T^T

ฉันคิดพลางวางหนังสือเข้าชั้น ก่อนที่ใจจะเผลอไปนึกถึงสปายตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ตอนนั้นฉันมาหยิบหนังสือตรงนี้ไปอ่าน แต่บังเอิญว่าหนังสือที่อยากได้อยู่สูงเกินไป ฉันเลยพยายามยืดแขนจะเอามันมาให้ได้ แต่ยืดเท่าไรก็ไม่ถึงสักที ตอนที่กำลังถอดใจนั่นเอง ก็มีแขนของใครบางคนหยิบหนังสือเล่มที่อยากได้มายื่นให้ฉัน พอลองหันไปดูก็เจอรุ่นพี่เกรด 11 คนหนึ่งเข้า เชื่อไหม? ฉันตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นเลย

นี่ครับน้อง พี่หยิบให้ ^^’

ขะ...ขอบคุณค่ะ

แล้วรุ่นพี่คนนั้น ก็เดินจากไปด้วยรอยยิ้ม ที่ทำให้หัวใจของฉันเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

พริกแกง

ฉันได้สติ และมองไปที่ต้นเสียง เป็นผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกันประมาณห้าหกคนเห็นจะได้ แต่ละคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดไม่ได้ ฉันเลยต้องเป็นคนเริ่มพูดก่อน

มีอะไรกันหรือเปล่า?”

เอ่อ...เธอคบกับเปเปอร์ จริงๆ เหรอ?”

ใช่ ฉันคบกับเขา พวกเธอเป็นแฟนคลับเขาที่จะตบฉันหรือไง?”

ไม่ใช่นะ!!!”

ทั้งกลุ่มพูดปฏิเสธพร้อมกัน ก่อนจะเอามือปิดปากเมื่ออาจารย์บรรณารักษ์ส่งเสียงจุ๊ๆ เตือนมา

พวกเราเป็นแฟนคลับของ Flower @ Weekต่างหาก

แล้ว...มีธุระอะไรกับฉันล่ะ ฉันไม่ได้เป็นแฟนกับคนในกลุ่มนั้นสักหน่อย

ฉันพูด พลางทำท่ามองหาหนังสือไปด้วย ตอนนี้มือฉันสั่นไปหมด แค่ได้ยินชื่อกลุ่ม แค่นึกถึงเขา ฉันยังเป็นขนาดนี้เลย แล้วหาเกิดเจอสปายจังๆ ฉันไม่ปล่อยโฮต่อหน้าเขาเลยเหรอ

มันก็จริงที่เธอไม่ได้เป็นแฟนกับใครในกลุ่ม แต่พวกเรา...ว่าเธอกับสปายเหมาะสมกันมากเลยนะพริกแกง

ใช่ๆ เราสังเกตนะว่าตอนที่สปายอยู่ใกล้เธอ สีหน้าเขามีความสุขมากเลย ยิ้มทีกว้าง เห็นฟันครบสามสิบสองซี่เลย

เขาอาจกำลังยิ้มอย่างขื่นขมก็ได้”...เหมือนกับฉันตอนนี้ไง

แต่พริกแกง...

ถ้าพวกเธอจะมายุให้ฉันเลิกกับเปเปอร์ ไปบอกให้สปายแต่งงานกับแฟนเขายังจะง่ายกว่าอีก

หมายถึง ปอร์เช่นะเหรอ

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ตอนที่ได้ยินชื่อนั้น อยากจะกลับไปว่าพวกหล่อนที่บังอาจพูดชื่อปอร์เช่ขึ้นมา แต่ถ้าทำอย่างนั้นฉันก็ดูเหมือนคนขี้พาล ที่อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ด่าไปซะหมด ฉันจึงเลือกที่จะเงียบ และเดินออกมาจากพวกหล่อน เพื่อไปหาเปเปอร์ ทั้งๆ ที่ยังกลั้นน้ำตา และความรู้สึกอยากด่าพวกหล่อนเอาไว้ในใจ

รอนานไหม ^^?”

ไม่หรอก แต่ทำไมเธอไปหยิบหนังสือนานจัง แล้ว...ไหนหนังสือล่ะ

ขอร้องล่ะเปเปอร์ อย่าส่งสายตาเหมือนนายรู้ว่าฉันปิดบังอะไรอยู่ได้ไหม!

ฉัน...ไม่เจอมัน ก็เลยไม่ได้หยิบมา

ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ และเหม่อมองไปที่ประตูห้องสมุด หวังว่าใครคนนั้นที่ฉันคิดถึง จะเดินเข้ามา แต่ก็ดันไปเจอกลุ่มนั้น กำลังชูกระดาษที่เขียนข้อความบางอย่างด้วยปากกาเมจิกสีดำ

 

สปายไม่ได้รักปอร์เช่หรอก เขารักเธอต่างหาก!

 

พวกเธอเป็นสมองเขาหรือไง ถึงได้รู้ว่าเขารักใคร!!!

พริกแกง...ตัวนี้อ่านว่าอะไรเหรอ?”

 

เลิกกับเปเปอร์ แล้วไปคบกับสปายเถอะ

 

พริกแกง ตัวนี้อ่านว่า..

อย่ามายุ่งกับฉันได้ไหม!?!”

ฉันตวาดใส่เปเปอร์ ตอนที่เขาเข้ามาจับมือฉัน เสียงตวาดทำเอายัยพวกนั้นเก็บกระดาษ และออกจากห้องสมุดแทบไม่ทัน ส่วนเปเปอร์ก็อึ้ง เหมือนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อ จนกระทั่งอาจารย์บรรณารักษ์เดินเข้ามาดุฉัน เขาจึงรีบขอโทษ และพาฉันออกไปจากห้องสมุด

ฉันขอโทษนะเปเปอร์ ฉัน...

เพราะพวกนั้นบอกให้เธอไปคบกับสปายแทนฉันใช่ไหม?”

นาย...

เปเปอร์หันมาทางฉัน เขายิ้ม แล้วก็ไม่พูดอะไร ก่อนพาฉันเดินไปที่โรงอาหาร พลางบ่นตลอดทางว่าหิวข้าว พอเดินมาถึงโรงอาหาร เขาก็พาฉันเดินไปที่ร้านประจำ และสั่งอาหารกับแม่ค้า

ป้าครับ เอาไก่ทอด กับไข่ดาวครับ พริกแกงแล้วเธอล่ะ

ฉัน...ฉันไม่หิว

เอาอย่างเมื่อกี้สองจานครับ เธอเดินไปนั่งโต๊ะนู้นก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้

จ้ะ

ทำไมนายถึงยิ้มอย่างนั้น ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันกังวลเรื่องอะไร เปเปอร์...นายไม่สนใจเรื่องฉัน หรือนายพยายามซ่อนความรู้สึกทุกอย่าง ไว้ภายใต้หน้ากากที่ชื่อว่ารอยยิ้มกันแน่ ในขนาดที่ฉันรู้สึกผิดจะบ้าตาย แต่นายกลับยิ้มแย้ม เหมือนเรื่องนี้ไม่หนักหนาอะไรเลย

ถ้านายแสดงความรู้สึกสักนิดว่าเสียใจ ฉันจะไม่เครียดขนาดนี้เลย

เธอใช่กันติยาหรือเปล่า?”

ประโยคเรียบง่าย ที่คนพูดแค่ต้องการรู้ว่าฉันคือใคร กลับทำให้ฉันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เพราะเสียงอันเฉียบขาดนั่น ฉันเงยหน้าขึ้น ก่อนยกมือไหว้แทบไม่ทัน ผอ. คเณศร์ มาทำอะไรที่นี่เนี่ย!?!

ค่ะ ผอ. หนูชื่อกันติยาค่ะ

เธอเป็นเพื่อนกับน้ำทิพย์ใช่ไหม?”

ค่ะ หนูเป็นเพื่อนกับเธอ มีธุระอะไรกับน้ำทิพย์หรือเปล่าคะ?”

ฉันมีธุระด่วนต้องคุยกับเขา ประกาศไปหาผอ. ที่ห้องตั้งหลายที ก็ไม่เห็นใครมา เลยมาถามว่าตอนนี้เพื่อนหนูอยู่ไหน^^”

เอ่อ...ขอโทษนะคะ แต่หนูไม่ทราบค่ะ

อืม...งั้นก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลองโทรถามดูแล้วกัน ขอบใจมากนะกันติยา

ค่ะ

ฉันก้มหน้าลง รู้สึกว่าตอนนี้หายใจทั่วท้องมากขึ้น แค่มาถามหาโซจูเท่านั้นเอง ค่อยยังชั่วหน่อย

อ๋อ จริงสิ หนูรู้หรือเปล่าว่าเมื่อคืนสปายคุยโทรศัพท์กับใคร

ไม่ทราบค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ก็...เมื่อคืนพอปลายสายวาง มันก็เอาแต่โทรๆ จนทนไม่ไหวเขวี้ยงมือถือลงสระน้ำ ฉันเลยต้องมาเสียเงินซื้อเครื่องใหม่ให้มันเมื่อเช้านี่ เลยว่าจะมาเรียกค่าเสียหายกับคนที่มันโทรไปหาน่ะ ^-^”

งก...

แต่ที่ฉันสงสัยก็คือ มันโทรหาเขา แล้วก็ร้องไห้ไปด้วยนี่สิ ปกติเจ้าลูกชายคนนี้ ก็ทำแต่คนอื่นเขาร้องไห้ พอมันมาร้องไห้เอง ฉันเลยรู้สึกสะใจหน่อยๆ ฮ่าๆ >.<”

ชอบเห็นความทุกข์คนอื่น เป็นเรื่องสนุกสนาน

แต่สปายร้องไห้จริงๆ เหรอเนี่ย ฟังไป ฟังมา ชักรู้สึกอยากร้องไห้ตามซะแล้วสิ

ว่าแต่หนูไปเยี่ยมมันไหม มันอยู่บนห้องพยาบาลของที่นี่เอง

ห้องพยาบาล ทำไมเขาต้องไปห้องพยาบาลด้วยคะ?!?”

คือ...พอมันเขวี้ยงมือถือไปในสระน้ำ เกิดสำนึกได้ เลยโดดตูมไปเอามาประกอบ ทั้งๆ ที่ตัวยังแช่ในน้ำ ตื่นขึ้นมาก็ไอค่อกแค่ก พ่อบอกให้นอนอยู่บ้านก็ไม่ฟัง ดันทุรังมาโรงเรียน ก็เลยเพลียไข้ขึ้นอยู่ที่ห้องพยาบาล

พริกแกง น้ำมา...

ฉันขอตัวนะเปเปอร์!”

ฉันรีบวิ่งขึ้นไปบนอาคารเรียน เมื่อได้ฟังที่ผอ. เล่ามา ห้องพยาบาลตอนนี้เหมือนอยู่ใกล้มาก แป๊บเดียวเท่านั้น ก็ขึ้นมาถึงหน้าห้องแล้ว ฉันเปิดประตูเข้าไป ก็ไม่เจอใครสักคน แม้แต่นอนอยู่บนเตียงก็ไม่มีเลย ห้องน้ำ...เขาต้องอยู่ในห้องน้ำแน่เลย!

สปาย >O<!”

ปึงๆๆๆ!!!

ใจเย็นคร้าบ แค่กๆ รอผมทำธุระเสร็จก่..แค่ก

แน่ใจเหรอว่านั่นใช่เสียงเขา ทำไมมันแหบขนาดนี้

ฉันถอยออกมายืนกุมมือ อยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูเปิดออกพอดี สปายที่ไม่สวมเสื้อเชิ้ต มีแค่เสื้อสูทสีขาวคลุมตัวเอาไว้เท่านั้น เดินออกมาจากห้องน้ำ หน้าขาวๆ ที่ตอนนี้แดงเพราะพิษไข้ เงยหน้าขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะได้มอง เขาก็ล้มตัวลง จนฉันรับไว้แทบไม่ทัน

ตัวหนักอิ๊บอ๋าย นี่ฉันพยุงคน หรือควายกันเนี่ย T^T

ไหวไหมสปาย?”

ก่อน...แฮก...ถามฉัน...แค่กๆ ถามตัวเองก่อนไหม =///=”

เป็นคำถามที่ดีมาก...ไม่ไหวโว้ย TOT!

กรี๊ด!”

แว้ก!”

พอคิดอย่างนั้นปุ๊บ ฉันก็ไปนอนแผ่หลาที่พื้น โดยมีสปายที่ยืนไม่ไหวทับตามมาทันที หน้าอกคัพB ตอนนี้กลายเป็นคัพไข่ดาวไปแล้ว ฮือๆๆ

ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ TTOTT”

ก่อนที่หน้าอกฉันจะแบนจริงๆ แงๆๆ

ก็...มันไม่มีแรง

แล้วฉันกรี๊ดดังซะขนาดนั้น ทำไมไม่มีคนมาช่วยเลยอ่ะ TT^TT”

แถมอาจารย์ห้องพยาบาลก็ไม่อยู่ตลอดเลย โรงเรียนจ้างมาเดินวนโรงเรียน แทนยามหรือไง!

ห้องนี้...แค่กๆ เป็นห้องเก็บเสียง ไม่มีใคร...ได้ยินเหรอ

แล้วพ่อนายจะสร้างห้องพยาบาลเก็บเสียงทำไม! จะผลิตนักร้องในนี้หรือไง ไอ้บ้า!!!”

แล้ว...คนไข้ จะได้นอนสบาย โดยไม่มีเสียงรบกวน...ได้ไงล่ะเฟ้ย =[]=//”

แล้วถ้าเกิดมีการฆ่าในนี้ คนเขาจะรู้กันไหมล่ะว่ะ!!!”

ใครจะมาฆ่าในห้องพยาบาลกันเล่า!!!”

เย้! สปายเสียงกลับมาแล้ว (แล้วตูจะเย้หาอะไร เย้ไปแล้วจะมีคนมาช่วยหรือไง T_T!)

เอางี้ นายมีแรงพอจะดันตัวเองขึ้นไหม

...อาจจะ

ขอชัวร์ๆ ได้ไหม ลูกผู้ชายเปล่าเนี่ย -^-”

มีครับ!”

เออ! แค่นั้นแหละ งั้นเดี๋ยวนายดันตัวเองขึ้น ให้ฉันพลิกตัวกลับมาก่อน หลังจากนั้นฉันก็ลุกขึ้น พร้อมกับดันตัวนายให้นั่งลง โอเคไหม?”

แผนดีแค่กๆๆ แต่ฉันอยากอยู่ท่านี้นานๆ จัง ^-^//”

แต่ฉันไม่อยากอยู่ เอ้า เริ่มแล้วนะ 1 2 3

สปายดันตัวเองขึ้นมาจากพื้น ฉันจึงพลิกตัวมาอยู่ท่านอนหงาย ก่อนสำรวจร่างกาย หน้าอกยังไม่แบน โชคดีจริงๆ TT_TT แต่พอฉันจะดันตัวเองให้ลุกขึ้น สปายก็ดันหมดแรง แล้วล้มทับมาซะดื้อๆ

ไอ้บ้า มาหมดแรงอะไรตอนนี้!”

ฉันควรจะ...บ่นเธอมากกว่า...หยุดดูอะไรมิทราบ ยัยลามก -_-**”

ฉันไม่ได้ดูซิกซ์แพ็กส์นายหรอกไอ้บ้า อย่างนายคงมีแต่วันแพ็กส์เท่านั้นแหละย่ะ -^-!”

ดูถูก

ก็ไม่ได้ดูผิดนี่!”

มันใช่เวลามาเถียงกันไหม สงสัย?

พริกแกง...

อะไรเล่า จะเถียงอะไรอีก

ฉัน...หยุดคิดถึงเธอไม่ได้

“…”

ตั้งแต่เมื่อวาน...ถึงแม้ปอร์เช่ จะอยู่ข้างๆ ฉัน...แค่กๆ แต่ฉันก็หยุดคิดถึงเธอไม่ได้

มือของสปายค่อยๆ สอดมาที่เอวฉัน เขากอดฉันไว้ซะแน่น และฉันก็รู้สึกได้ถึง อะไรเปียกๆ ที่ไหล่ข้างที่เขาซบอยู่ ตอนนี้ฉันนิ่ง ไม่พูดจาอะไร ก่อนจะกอดตอบเขา และฟังสิ่งที่สปายพรั่งพรูออกมา

ไม่ว่าจะทำอะไร ก็วนเวียนเห็นแต่หน้าเธอ ทั้งๆ ที่พยายามบอกตัวเอง แค่ก ว่าฉันควรหยุดคิดถึงเธอ เพราะเธอมีเจ้าของ แต่สุดท้าย...ก็ทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ

ฉันก็เหมือนกัน ทั้งๆ ที่รู้ว่านายมีเจ้าของ แต่ฉันก็ยังคิดถึงนาย และทุกครั้งที่ฉันคิดถึงนาย...ฉันก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเจ็บแปลบขึ้นมา มันเจ็บ...จนฉันจะตายอยู่แล้ว รู้บ้างไหม

ฉันกอดสปายเอาไว้เหมือนกลัวเขาจะหายไปไหน ตอนนี้คำว่าถูกต้องถูกลบไปจากหัวสมองฉัน เพราะตอนนี้ฉันคิดถึงเขา...คิดถึงเขาจนทนไม่ไหว คิดถึงเขาจนไม่สนเลยว่า คนที่ฉันกอดอยู่ เขามีเจ้าของ!!! และฉันก็กำลังคบกับเปเปอร์อยู่ด้วย

ขอโทษนะเปเปอร์ ฉันขอโทษ

พริกแกง...เธอจำความลับ แค่กๆ ที่ฉันจะบอกเธอได้ไหม ถ้าหาก...เธอชนะเกม

จำได้

ฉันไม่เคยลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับนายได้แม้แต่เรื่องเดียว

ฉัน...จะบอกให้เธอฟัง

แต่มันเป็นความลับไม่ใช่เหรอ?”

สำหรับเธอ...มันไม่ใช่ความลับ แค่กๆ มันเป็นความจริง ที่ฉันไม่กล้าบอกต่างหาก

สปายเอียงตัวไปทางด้านข้าง เลยกลายเป็นว่าเราสองคนไม่ได้นอนทับกันแล้ว ฉันจึงลุกขึ้น และนั่งพับเพียบไปทางที่สปายนอนอยู่ เขามองมาที่ฉัน และพูดออกมาช้าๆ ว่า

ฉัน...รัก...เธอ

ฮะ...ฮะ...ฮ่าๆๆๆ

มันมีอะไรน่าขำ แค่กๆๆ

ฮ่าๆๆ ทำไม...ทำไมนายไม่บอก...ฮือๆ...ฉันให้เร็วกว่านี้ แงๆๆๆ

ฉันร้องไห้อย่างหนัก  พลางเขยิบเข้าไปใกล้เขา แล้วทุบอกเขารัว สปายดึงฉันให้ล้มลงมาที่อกเขา ก่อนที่เขาจะกอดฉันเอาไว้ และร้องไห้เหมือนกัน

นายมาบอกทำไมตอนนี้ ตอนที่เรา...ต่างมีคนอื่นอยู่ข้างๆ ตอนที่ฉันพยายามจะลืมนาย ลืมนายให้หมดหัวใจ ฮือๆๆๆ

นั่นสินะ นั่นสินะ

เวลาและวารี มิปราณีจะคอยใคร...
        
           
ช่วงนี้บ้าระห่ำมาก อัพกันวันเว้นวันเลยทีเดียว -..- ตอนนี้ทุกคนคงปิดเทอมกันแล้ว แต่...กระซิกๆ T^T โรงเรียนไรเตอร์ยังไม่ปิดเลย แงๆๆ TOT! เป็นเหตุให้ในช่วงที่ว่าง ต้องเอามาลงกันก่อน (ส่วนตอนอื่นไม่รับประกันว่าจะเอามาลงเร็วๆ :D) เรื่องค็อกเทลขออัพสปอยล์ไว้ซักซี๊ดนึง ไว้ให้ทุกคนได้เข้าไปอ่านแก้คิดถึง (ใครคิดถึงมัน -_-;) ถ้าสอบเสร็จเมื่อไร จะรีบมาอัพนะจ้ะ ^^
             ปล. แต่งเองแล้วหมั่นไส้ผอ. จอมแผนการซะจริง -^-
             ปล.2 รักทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ (เข้าใจว่าเวลาอ่านต้องใช้ความอดทนกับไรเตอร์พอสมควร T_T) แต่ยังไงก็ รักนะ จุ๊บๆ >3<!


191 ความคิดเห็น

  1. #152 N++ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 20:42
    ผอ.โผล่มา555 มีการสะใจลูกตัวเองอีกด้วย
    #152
    0
  2. #111 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 17:39
    มันสายมากกกกกก
    #111
    0
  3. วันที่ 25 กันยายน 2554 / 15:10
    มันสายที่ไหน ? ถ้าเธอกับสปายต่างบอกเลิกคู่ตัวเองแล้วมาคบกันก็จบ -0- ปล. ไม่ขอเบอร์พายุก็ได้ ขอเป็นที่อยู่แทนดีกว่าเยอะ55ล้อเล่นน่ะ ไรเตอร์สู้ๆน้า : )


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 กันยายน 2554 / 15:11
    #56
    0