Remake Love แปลงโฉมสะกดใจนายเพลย์บอย

ตอนที่ 24 : บทที่ 18 : Twins of Flower @ Week [วินจัดซึ้ง!]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.ย. 54

ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกเรียนสำหรับวันนี้

ฉันที่โดดเรียนไปคาบหนึ่งเต็มๆ โดนอาจารย์ทำโทษด้วยการให้ไปยืนกางแขนอยู่หน้าห้อง ให้ผู้อื่นได้ขบขัน เชิญขำตามสบายเถอะ ฉันไม่สวยแล้ว ฉันไม่แคร์สายตาคนย่ะ

ส่วนสปายฉันได้ยินมาว่า โดนผอ.เรียกไปด่าซะยกใหญ่ เท่านั้นยังไม่พอสองศรีพี่น้องปิณฑะสิริกุล ก็โดนพ่อของตัวเองกักบริเวณหนึ่งเดือนเต็ม ห้ามออกไปไหนจนกว่าจะได้รับอนุญาต (เห็นบอกว่าที่สองคนนั้นออกมาได้ เป็นเพราะไปจับลุงยามของเมย์มอนชินมัดไว้ - -;)

งั้นเราไปรับแกงส้มเสร็จ ก็ไปร้านไอติมบุฟเฟต์กัน โอเคไหม

อืม

ทำตัวให้ร่าเริงหน่อยสิแก คนเราไม่ได้เจอรักแท้ตอนอายุเท่านี้หรอก

อืม

ฉันตอบรับโซจูเสียงอ่อย พลางมองมันลูบคล้ำมินิลูกรักด้วยความหมั่นไส้ รวยเลยเกินนะแก มีปัญญาขับมินิมาโรงเรียนเนี่ย อย่าให้ฉันรวยแบบนี้นะ เดี๋ยวฉันจะซื้อสปอร์ตมาขับเล่น เอาให้วันละสามคันไปเลย คอยดู -*-!

พี่สาวจ้า TOT!”

ในขณะที่ฉันกำลังก้าวขึ้นรถโซจูนั้น อยู่ดีๆ ก็รู้สึกได้ถึงแรงกอดจากข้างหลัง พอหันไปดูก็เห็นแกงส้มที่มีรอยแดงเป็นรูปมืออยู่บนหน้า พร้อมกับตาข้างหนึ่งที่เขียวและบวมจนน่ากลัว

เฮ้ย! ใครทำอะไรน้องชายสุดหล่อฉันว่ะ เอาซะแทบไม่เหลือรัศมีความหล่อให้เห็นเลย TT_TT!!!

แกงส้วม!”

แงๆๆๆ ทำไมวันนี้มีแต่คนเรียกผมว่าแกงส้วมอ่ะ TTOTT!”

ก็ตอนนี้แกสมควรลงส้วมสุดๆ เลยนี่หว่า =_=;

ใครทำหน้าน้องแกงส้มสุดที่รักพี่เป็นแบบนี้!?!”

ก็น้องชายตัวแสบดันไปหักอกหญิงเข้าน่ะสิ -O-”

ฉันมองลอดแว่นออกไปทางต้นเสียง ก็เห็นพายุ กับวินลงมาจากรถตู้คันหนึ่ง แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร แกงส้มก็กอดฉันเอาไว้ซะแน่น แล้วพรรณนาถึงความโหดร้ายที่โดนกระทำ

วันนี้มีเด็กม.1คนหนึ่งมาสารภาพรัก แต่พอผมบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ยัยนั่นก็ตบผมเฉยเลย แถมมือหนักมากด้วย ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว มันยังไม่หายแดงเลยง่ะ T^T”

นั่นคือที่มาของรอยมือสินะ

พอตอนเที่ยง กำลังกินข้าวอยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายมาถามว่าใครคือแกงส้ม P.P.C. พอบอกว่าผมนี่แหละ มันก็เข้ามาต่อยเฉยเลย

แล้วมันเข้ามาต่อยทำไม?”

ก็คนที่มาสารภาพรักผม เป็นน้องสาวมันนี่นา แงๆๆ TTOTT”

แกงส้มกอดฉันเอาไว้อีกครั้ง แล้วก็ร้องไห้ไปบ่นงึมงำไปว่าพรุ่งนี้จะไปโรงเรียนยังไง โดยที่หน้าเป็นแบบนี้ พายุกับวินที่คงทนมองความอนาถไม่ไหว เลยเดินเข้ามาแล้วบอกให้ประคบน้ำแข็งที่ตาซะ ส่วนรอยมือช่างมัน เดี๋ยวไม่นานก็หายไปเอง ทำเอาแกงส้มดี๊ด๊าอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น โซจูเห็นอย่างนั้น ก็เลยบอกให้พวกเราขึ้นรถ จะได้ไปเที่ยวกันต่อ แต่ทว่า...

ใครว่าวันนี้สองพี่น้องตระกูลแกงส้มจะกลับพร้อมเธอ

วินเดินไปขวางทางโซจูเอาไว้ พร้อมกับจ้องเพื่อนฉันด้วยแววตาแสนเฉยเมย สุดยอด! ขนาดผู้หญิงสวย ดูดีอย่างโซจูอยู่ใกล้ ยังไม่มีความหวั่นไหวในแววตาคู่นั้นเลย เอ๊ะ...ฉันรู้สึกว่าหน้าขาวๆ นั้นมีรอยแดงเป็นรูปมือจางๆ อยู่นะ

แกว่าเพื่อนฉันเป็นอะไรนะ?!?”

ยูน่ะใจเย็นๆ ไม่ได้บอกว่าเป็น แต่บอกว่า...

พายุ =_=”

จ้าน้องวิน ^^”

แก...ไปขึ้นรถ =_=+”

“TT[]TT”

ทันทีที่ได้ยินคำสั่งนั้น พายุก็ทำสีหน้าเหมือนหมาโดนทอดทิ้ง แล้วทำท่าร้องไห้ขึ้นรถตู้ไป เป้นเอามากนะพี่ -_-;;

งั้นเอาเป็นว่า พวกเธอไปขึ้นรถตู้ โซจู...ไปที่ชอบที่ชอบเถอะ =_=”

ที่ชอบที่ชอบฉันก็ข้างๆ พริกแกง เพราะฉะนั้น...ฉันไปด้วย -*-

มันเป็นเรื่องของคนในครอบครัว คนนอกไม่เกี่ยว

ครอบครัว...งั้นเหรอ

นี่ฉันไม่ได้ยินคำพูดนี้มานานเท่าไรแล้ว

ครอบครัว...นี่แกพึ่งระลึกได้ว่าพริกแกง กับแกงส้มเป็นน้องแกงั้นเหรอ? สำนึกผิดอะไรขึ้นมาล่ะ ไอ้คุณพี่ชายเพื่อน

พริกแกง แกงส้มขึ้นรถ

ฉันเงียบไม่ยอมทำตามคำสั่งของพี่วิน พี่เลยหันหน้ามาพูดกับฉัน ด้วยแววตาอ้อนวอน

พี่ขอร้อง

...แกงส้มขึ้นรถกันเถอะ

อะ...อือ

เมื่อพูดจบ ฉันก็ก้าวขึ้นรถไปนั่งที่ว่างหลังเบาะที่พายุนั่งอยู่ ตามมาด้วยแกงส้ม พวกบอดี้การ์ดปิดประตูให้  ทันทีที่วินก้าวขึ้นมา แล้วรถก็ขับออกไป สักพัก...พี่พายุก็สะกิดพี่วินที่นั่งอยู่ข้างๆ ประตูด้วยเท้า -_-; เพื่อให้เขาหยิบไอแพดมาให้ ก่อนส่งมันมาให้แกงส้มที่นั่งอยู่ข้างหลัง

ตอนไปเที่ยวบ้าน บอกอยากได้ไม่ใช่เหรอ พี่ซื้อมาให้แล้ว ^^”

ขอบคุณครับพี่พายุ รักพี่จัง >3<”

แกงส้มยื่นมือไปรับไอแพดมากอดเอาไว้ ฉันมองภาพนั้นพลางอมยิ้ม ถ้าเราเป็นอย่างนี้ตลอดไปก็ดีสินะ ไม่ต้องคอยแกล้งว่าไม่รู้จักกัน พูดคำว่าพี่ได้แม้กระทั่งในความคิด

ถึงแม่จะชั่ว ถึงแม่จะหนีตามผู้ชาย แต่ผมจะไม่ยอมรับยัยนี่ และลูกของของยัยนี่เด็ดขาด!!!’

พริกแกง...พริกแกง!”

คะ...พี่พายุ?”

พี่ยื่นเค้กนมสดของโปรดให้ตั้งนาน ทำไมไม่รับอ่ะ โกรธพี่ที่ปกป้องแกงส้มไม่ได้เหรอ T^T”

ไม่ใช่ค่า ^-^;”

ฉันยิ้มแล้วยื่นมือไปรับกล่องใส่ขนมเค้ก ที่แปะสติ๊กเกอร์โรงแรม M.Grand Royal ที่พี่พายุยื่นมาให้ นี่พี่เค้ายังจำได้อีกเหรอว่าฉันชอบกินเค้กนมสดของโรมแรมเรา นึกว่าลืมไปแล้วซะอีก

เซฟขนมหวานประจำโรงแรม เขาลาออกไปเมื่อสามวันก่อน เค้กชิ้นนี้เป็นฝีมือของเซฟที่มาใหม่ ไม่รู้จะถูกใจหรือเปล่านะ >_<!”

ขอแค่เป็นเค้กนมสด อย่างอื่นหนูไม่เกี่ยง

มันเกี่ยวที่ใครเป็นคนยื่นด้วยมั้ง

พี่วินที่นั่งมองวิวหน้าต่างอยู่ พูดขึ้นมาน้ำเสียงตัดเพ้อ เหมือนจะบอกว่าถ้าพี่เป็นคนยื่นให้ เธอคงไม่อยากกินหรอก

อุ๊ย...น้องวินเรางอน O_o!”

Payu, you want to die?

“No! Thank you ^^”

“Sorry...พูดอะไรกันเหรอ ไม่เข้าใจ -_-?”

โง่! / Stupid!”

แกงส้มกับพี่วินพูดขึ้นมาพร้อมกัน ทันที่ทีฉันบอกว่าไม่เข้าใจ อันนี้ไม่ต้องแปลหรอก ฉันรู้...ด่าว่าโง่แหง่มๆ T_T

ใช่สิ! พี่พายุ กับพี่วินวินเรียนศิลป์คำนวณ คงเข้าใกล้ภาษาอังกฤษมากกว่าฉันตั้งเยอะ ส่วนไอ้แกงส้มก็เรียน P.P.C. ที่เป็นถึงห้องพิเศษของเมย์มอนชิน แล้วฉันล่ะอะไร...ศิลป์ญี่ปุ่น ให้ไปคุยกับคนญี่ปุ่นยังจะเข้าใจกว่าอีก

นี่เรา...จะไปไหนกันคะ?”

กลับบ้านไง

แต่นี่ไม่ใช่ทางไปบ้าน...

ใครว่าเราไปบ้านเธอล่ะ เรากำลังไปบ้านตระกูลมณีรัตนโชติกาล บ้านของเราต่างหาก

พออ่านมาถึงตรงนี้ หลายคนอาจสงสัย ว่าไอ้พวกนี้มันอะไรกัน อยู่ดีๆ ก็นับเป็นญาติกันเฉย -_-; ฉันบอกความลับก็ได้ ความจริงแล้ว...แม่ของฉันเป็นอนุภรรยาของพ่อพี่พายุ กับพี่วิน

อันที่จริงพวกท่านสองคนรักกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัย พวกท่านตกลงกันว่าพอจบแล้วจะแต่งงานกัน แต่พอไปบอกเรื่องนี้กับพวกผู้ใหญ่ คุณปู่กับคุณย่ากลับไม่ยอมรับแม่ของฉัน แถมยังบอกอีกว่าคุณพ่อมีคู่หมั้นที่ต้องแต่งงานด้วยอยู่แล้ว ดังนั้นท่านทั้งสองจึงต้องเลิกกัน

หนึ่งปีหลังจากที่คุณพ่อแต่งงาน พวกท่านกลับมาเจอกันอีกครั้ง ด้วยการนัดพบกันของเพื่อนในรุ่น ทีแรกคุณแม่ตั้งใจจะหนีกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด แต่พอได้ฟังว่าผู้หญิงที่คุณพ่อโดนบังคับให้แต่งงาน หนีตามคนรักของเธอไปต่างประเทศ แถมยังทิ้งลูกแฝดที่พึ่งเกิดไว้ให้เลี้ยง คุณแม่เลยเห็นใจแล้วกลับมาคบกับคุณพ่อ ในฐานะอนุภรรยาแทน

อ๋อ! ตอนนั้นคุณปู่กับคุณย่าท่านเสียชีวิตไป เพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตก เลยไม่มีใครคัดค้าน ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็เซ็นใบหย่ากับคุณพ่อเรียบร้อย ไม่มีปัญหาอะไรมาขัดขวางความรักของทั้งคู่ได้เลย ^^

แต่คุณพ่อคิดว่าถ้าพาคุณแม่ไปอยู่ที่บ้าน ผู้คนจะมองคุณแม่ไม่ดี รอให้ถึงเวลาที่พร้อมก่อนแล้วค่อยเข้าไปอยู่ ไปๆ มาๆ ฉันก็อุแว้ขึ้นมาลืมตาดูโลก คุณพ่อเลยซื้อบ้านหลังที่ฉันอยู่ปัจจุบัน เป็นของขวัญให้ สองปีต่อมา ก็มีแกงส้มตามมาด้วยอีกคน

แต่เพราะฉันยังไม่โตเท่าไร คุณแม่เลยบอกว่ารอให้ฉันกับแกงส้มโตพอรู้เรื่องก่อน แล้วค่อยพาไปที่บ้านใหญ่ เราก็เลยรอต่อกันมาอีกสามปี จนในที่สุดพวกท่านสองคนก็ตกลงพาพวกเราไปบ้านใหญ่ เพื่อแนะนำให้รู้จักกับพี่ชายฝาแฝด คนละแม่ของเรา

ฉันยังจำวันนั้นได้ดี พวกเราสี่คนนั่งกันอยู่ที่ห้องรับแขกในบ้าน เพื่อรอพี่พายุกับพี่วินที่ไปเรียนพิเศษกลับมา แต่ฉันตอนนั้นซนมาก ฉันอยู่เฉยๆ ไม่เป็น เลยเดินไปนู่นมานี่ จนโผล่เข้าไปในห้องครัว  และก็เห็นเค้กนมสดวางไว้อยู่สองที่บนโต๊ะ ทายสิว่าเกิดอะไรขึ้น?

แน่นอนของโปรด...มีหรือจะปล่อยเอาไว้

ฉันจัดการกินสองชิ้นนั้นอย่างเอร็ดอร่อย ตามด้วยโอวัลตินที่อยู่ในแก้ว แต่มันคงจะไม่แย่ขนาดนั้น ถ้าหากว่าไอ้สองที่ที่วางอยู่บนโต๊ะ ไม่ใช่ของว่างของพี่ชายฝาแฝดฉัน

ตายแล้ว คุณหนูพริกแกงกินของว่างของคุณหนูพายุ กับคุณหนูวิน =[]=!’

คุณหนูวินฆ่าพวกเราทิ้งแน่เลยป้า เห็นบ่นว่าตั้งแต่ลงเรียนดนตรี เหนื่อยมาก กลับบ้านถ้าไม่ได้กินของว่างจะไล่พวกเราออกอ่ะ TTOTT’

ใช่ =_=+’

เมดที่บ่นเมื่อกี้หยุดทันที เมื่อได้ยินเสียงเย็นยะเยือกของพี่วิน (ที่ไม่รู้ว่าน่ากลัวตรงไหน) ฉันลงมาจากเก้าอี้ ก่อนรีบวิ่งชิวไปหาคุณแม่ที่อยู่ห้องรับแขก พี่วินที่วิ่งตามมา พอเจอหน้าคุณพ่อ ก็ถามว่าพวกเราเป็นใคร ท่านเลยบอกว่าตั้งแต่วันนี้พวกเราจะเข้ามาอยู่ในบ้านพวกเขา ในฐานะสมาชิกในครอบครัว พี่วินโมโหจัดเลยด่าคุณพ่อ และพูดว่า

ถึงแม่จะชั่ว ถึงแม่จะหนีตามผู้ชาย แต่ผมจะไม่ยอมรับยัยนี่ และลูกของของยัยนี่เด็ดขาด!!!’

ตั้งแต่นั้นมาความสัมพันธ์ของฉันกับพี่วินก็ไม่ค่อยดีเท่าไร (อยากถามตั้งหลายครั้ง ที่พูดอย่างนั้นเพราะโมโหที่ฉันไปกินของว่างหรือเปล่าคะพี่?) แต่กับพี่พายุมีแต่ดีกับดี เพราะพี่เขาเป็นพี่ใหญ่ เลยอยากมีน้องเยอะๆ เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นพวกเราจะทำเป็นไม่รู้จักกัน แต่พอมาอยู่กันเองแบบนี้ฉันก็มักจะนำหน้าชื่อของพวกเขาด้วยคำว่าพี่ก่อนเสมอ เพื่อเป็นการให้เกียรติ

แต่ว่าในความคิด ยังไงซะฉันกล้าไม่กล้าเรียกพวกเขาว่าพี่อยู่ดี เพราะภาพที่พี่วินชี้หน้าฉันพร้อมกับพูดประโยคนั้นออกมา เหมือนจะเป็นความหลังฝังใจ ว่าให้ฉันอยู่ในที่ที่ควรอยู่ และอย่าสะเออะเรียกเขาว่าพี่เด็ดขาด

ถึงแล้ว ลงกันเถอะ

สงสัยฉันจะคิดนานไปหน่อย เพราะตอนนี้พวกเรามายืนอยู่ในอาณาบริเวณ ของคฤหาสน์มณีรัตนโชติกาล ตระกูลใหญ่ซึ่งเป็นเจ้าของโรงแรมระดับห้าดาวที่ใหญ่ที่สุดในเอเซียเรียบร้อยแล้ว

ป้านม คุณรสรินทร์มาหรือยัง?”

มาแล้วค่ะคุณชาย

เมดที่อยู่หน้าประตูโค้งรับกระเป๋าที่พี่พายุ กับพี่วินยื่นให้อย่างนอบน้อม ส่วนคนที่เป็นคนตอบคำถาม นั้นคือหญิงแก่ท่าทางมีอายุคนหนึ่ง  ฉันล่ะตัวเกร็งไปหมดตอนที่เมดคนเดิมบอกว่าจะเอากระเป๋าไปไว้ให้ ยังไม่ชินชีวิตคุณหนูค่า -*-

แต่ชื่อเมื่อกี้นี้ มันชื่อแม่ฉันไม่ใช่เหรอ?!?

แม่...พี่จะทำอะไรน่ะพี่วิน ถึงได้เรียกแม่มา

เดี๋ยวก็รู้

พี่วินพูดคำพูดติดปากของเขา ก่อนจะรีบเดินเข้าไปภายในบริเวณห้องโถง ฉันรีบเดินตามไป ก็เห็นคุณแม่กำลังนั่งเหงื่อตกอยู่บนโซฟา พอเห็นพวกเรา คุณแม่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงมากอดฉันกับแกงส้มเอาไว้

ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก?!?”

ไม่เป็นไรค่ะ แล้วแม่...

คุณชายวิน น้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าเราสั่งบอดี้การ์ดให้ไปย้ายข้าวของน้ามาที่นี่ทำไม แต่ถ้าจะให้น้าเป็นคนใช้ล่ะก็ อย่างน้อยก็ขอให้ลูกๆ ของน้าอย่าเป็นคนใช้ตามน้าเลยนะ น้าขอล่ะ

แม่คะ! / แม่ครับ!”

ฉันกับแกงส้มเรียกแม่ ทันทีที่แม่พูดอย่างนั้นออกมา คนใช้...คนใช้อะไรงั้นเหรอ ฉันงงไปหมดแล้วนะ!?!

คนใช้อะไรกันครับน้า น้าคิดมากไปหรือเปล่า?”

งั้นให้น้ามาที่นี่ตอนที่พ่อของเธอยังไม่กลับมาทำไม?”

ก็ผมไม่กล้าทำอย่างนี้ตอนพ่ออยู่!”

พี่วินตะโกนลั่น ก่อนที่เขาจะหยิบเอาพวงมาลัยดอกมะลิมาจากเมดแถวนั้น พี่พายุบอกให้เราสองคนมายืนอยู่คนละฝั่งกับแม่ พอพวกเรามายืนอย่างที่พี่เค้าบอก พี่วินก็ก้มลงกราบแม่ของฉัน งงหนักกว่าเก่า!!!

ผม...ผมขอโทษครับ!”

...

ผมขอโทษที่พูดจาไม่ดีกับน้าตอนเจอกันครั้งแรก ตอนนั้น...ผมโมโหที่พริกแกงกินของว่าง ผมก็เลยพาลเกลียดน้าที่ไม่ดูแลลูกให้ดี

พอพี่วินพูดอ้างอย่างนั้นพวกเราทุกคนก็หลุดขำออกมา แต่สุดท้ายก็ต้องเงียบเมื่อเจอสายตาดุๆ นั้นส่งมาให้ ที่เกลียดเรา เพราะโมโหหิวจริงๆ ด้วยสิ อย่างที่คิดไว้เลย -*-

แต่ว่า...ตอนที่คุณน้าถักผ้าพันคอมาให้พวกเราตอนงานวันเกิด ผมดีใจ คุณน้าครับ...ผมคิดมาเสมอว่าอยากให้แม่ผม ถักผ้าพันคอมาให้ แต่เขาไม่เคยสนใจ เขาไม่เคยรับรู้เลยว่าลูกคนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง

“...”

ตอนที่ผมมีเรื่องตอนม.3 ผมรู้ครับว่าคุณน้าคือคนที่ประกันตัวผม ผมก็เลย...ไปชะเง้อคอยอยู่หน้าบ้าน เพื่อขอบคุณน้า แต่น้าบินกลับบ้านที่เชียงใหม่ไปก่อน ผมเลยไม่ได้ขอบคุณ

“...”

ผมอยากจะบอกมาตลอด ขอบคุณครับ...แม่

...วิน

ขอบคุณที่เอาใจใส่ดูแลผม ขอบคุณที่แม่ไม่เคยโกรธผม ขอบคุณที่แม่ทำให้รู้ว่า...ผมไม่ได้เป็นลูกไม่มีแม่อย่างที่ใครๆ เขาว่ากัน ขอบคุณที่...

พอเถอะวิน แค่เรียกน้าว่าแม่ แค่นี้ก็พอแล้ว

คุณแม่กอดพี่วินเอาไว้พร้อมกับน้ำตานองหน้า แต่นั้นเป็นน้ำตาแห่งความสุข...ในที่สุดพี่วินก็ยอมเรียกแม่ฉันว่าแม่สักที พี่พายุกอดพวกเราสองคนเอาไว้ พร้อมกับบอกว่าเราสองคนมาเป็นน้องพี่เถอะนะ อย่าไปเป็นน้องคนอื่นเลย ก่อนจะยีหัวฉันเล่นอย่างมันส์มือ ฉันก็เลยยีหัวพี่เค้าเล่นบ้าง

ถึงวันนี้ฉันจะเศร้า ที่เขาต้องเลือกเธอ แต่ฉันก็ดีใจที่อย่างน้อยก็ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวที่ฉันรัก ว่าแต่...ฉันรวยแล้วนี่หว่า ฮิๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ โฮะๆๆๆๆ งานนี้แหละ สปอร์ตสามคันไม่พ้นฉันแน่ 55+ (ได้ข่าวว่ากำลังเศร้า =_=^)

              พรุ่งนี้วันจันทร์แล้ว *-* หลายคนอาจเบื่อหน่อยๆ และอยากให้โรงเรียนปิดไวๆ เพราะอยากอยู่บ้านพักผ่อนซะมากกว่า อีกแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้นแหละค่ะ อดทนไว้ ><)O แต่ถ้าอดทนไม่ไว้ ก็คิดในแง่บวกว่าเราจะไปเจอเพื่อน ไปเที่ยวโรงเรียน น่าจะทำให้มีความสุขกับโรงเรียนขึ้นมาอีกนิดหนึ่งนะ (พิมพ์ได้ แต่ทำไม่ได้จริงๆ T^T) และเพื่อเป็นการฉลองการร่วมครอบครัวมณีรัตนโชติกาล ส่งหนุ่มคนสุดท้ายมาเลยแล้วกัน 'คล็อก' นั่นเอง >O<! ซึ่งเจ้านี่ชอบเล่นเป็นคู่เกย์กับเซตะให้คนเข้าใจผิดบ่อยๆ แต่ไม่ต้องนะ เพราะเขาบอกว่า 'ไม่ได้รักชาย ไม่ได้มองใคร เพราะในหัวใจมีแต่คุณ :D'
              สุดท้ายนี่ก็แจ้งนิดหน่อย ว่าจะไม่อัพเรื่องของค็อกเทล จนกว่าเรื่องของสปายจะจบ ยังไงก็อดใจรอหน่อยนะ เพราะสปายใกล้ถึงบทสรุปของหัวใจแล้วล่ะ ><!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

191 ความคิดเห็น

  1. #150 N++ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 20:20
    กำลังร้องไห้เลย เจอพริกแกงเข้าไปฮาก๊ากเลยนั่น
    #150
    0
  2. #136 crow (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 01:11
    ตอนนี้ซื้งกินใจอ่ะ
    #136
    0
  3. #109 V.Devil (@sornkanok765) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 17:24
    เส้ราไม่ใช่เหรออออออออ
    #109
    0
  4. วันที่ 20 กันยายน 2554 / 18:19
     สปอร์ต3คันเมื่อกี้เธอยังเศร้าอยู่เลยนี่ ปรับอารมไวยิ่งกว่าจรวดอีกนะ -.- แหมๆพี่วินกับพริกแกงนี่มีการยีหัวกันไปมาด้วยเนอะ [อ่านแล้วก็ยิ้มโฮะๆๆ -0-] ปล. ไรเตอร์สู้ๆเน้อ : D
    #52
    0