แพ้คุณ (BL)

ตอนที่ 8 : แพ้ครั้งที่ 6 แพ้พี่เทค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    21 ม.ค. 61

                หลังจากที่ผมได้อยู่กับตัวเองมาหนึ่งคืนเต็ม ทำให้ผมได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเองไปมาหลายๆรอบ และทำให้ผมพบว่า...ผมยังชอบพี่เขาอยู่


            อย่าพึ่งด่าผมกันนะครับขอผมได้อธิบายก่อน อย่างที่ผมบอกครับว่าพี่เขาเป็นคนที่ผมชอบโดยไม่มีเหตุผลเลย แบบที่ผมไม่เคยเป็นหรือรู้สึกกับใครมาก่อนสักครั้งเดียวนั่นทำให้ผมไม่สามารถตัดความรู้สึกชอบเขาออกไปได้อย่างง่ายๆซึ่งผมพยายามทำมาตลอดหนึ่งคืนเต็มแล้ว และผมก็ทำไม่ได้


            อะไรนะ มันอาจจะต้องใช้เวลามากกว่านั้นหรอ


            ใช่ครับ ผมก็คิดอย่างนั้นว่ามันคงจะต้องใช้เวลามากกว่านั้นแต่ผมซึ่งเป็นวัยรุ่นเลือดร้อนการจะต้องใช้เวลาอะไรมากมายผมว่ามันอาจจะไม่เหมาะกับผมนัก ผมจึงนั่งคิด นอนคิด ตะแคงคิดจนสามารถค้นพบวิธีหนึ่งในชีวิตมหาลัยได้


            ก็เช่นเคยครับอย่างที่ผมเคยบอกไปเหมือนกันว่าผมคงเลวไม่พอที่จะแย่งแฟนของใคร ในเมื่อพี่เก้ากับพี่แอลเขาเป็นแฟนกัน แต่ผมก็ยังตัดใจจากพี่เขาไม่ได้ ผมจึงพบวิธีๆนึงขึ้นที่จะทำให้ผมอยู่ใกล้พี่เขาได้โดยที่ผมก็ไม่จำเป็นต้องไปแยกพี่เก้ากับพี่แอลออกจากกัน และอาจจะทำให้ผมตัดใจได้ด้วยเช่นกัน


            ในเมื่อผมชอบพี่เขาทั้งๆที่ผมไม่ได้รู้จักอะไรพี่เขาเลย อาจเป็นเพราะผมเห็นว่าพี่เขาดีมากจนเกินไปจากภาพลักษณ์ของเขา ถ้าหากผมได้ไปอยู่ใกล้ๆและเห็นนิสัยของพี่เก้ามากกว่านี้มันอาจจะทำให้ผมเห็นนิสัยที่ไม่ดีของเขาบ้างและอาจทำให้ผมเลิกชอบไปเลยก็ได้ ผมเชื่อว่าในเมื่อความรู้สึกของผมมันเกิดขึ้นมาง่ายๆ มันก็จะต้องตัดจบได้ง่ายๆเช่นเดียวกัน ผมจึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา



            ผมจะขอเป็นน้องเทคของพี่เก้า!!



            ถ้าใครยังงงอยู่ว่า น้องเทค คืออะไร นั่นก็คือการที่รุ่นพี่จะดูแลรุ่นน้องคนนึงในเรื่องต่างๆเป็นพิเศษกว่าน้องคนอื่น เหมือนเป็นน้องแท้ๆ คล้ายๆกับเป็นน้องรหัส แต่คนนี้จะเป็นน้องที่พี่เขาเลือกมาดูแลเองหรือน้องคนนั้นขอร้องให้พี่คนนั้นดูแล และแน่นอนครับว่า ผมจะขอให้พี่เก้าเป็นพี่เทคของผม


            โดยส่วนมากการขอเทคกันระหว่างพี่เทคและน้องเทคมักจะเกิดขึ้นกันภายในคณะเท่านั้น มีเพียงส่วนน้อยที่จะเทคกันข้ามคณะ แต่ใครจะสนเรื่องนั้นกันละครับ ถ้าหนทางนี้จะเป็นทางออกให้กับผมได้ ผมก็ไม่สนเรื่องอื่นทั้งนั้นแหละ


            …ผมคาดว่ามันจะเวิร์คนะ


            ...ผมจะได้มองคนอื่นได้สักที


            ...ผมว่าผมมองพี่เขามานานเกินไปแล้วหล่ะ



            เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นผมที่วันนี้ลุกมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าทั้งๆที่วันนี้เป็นวันหยุดก็คลานไปหยิบมือถือหัวเตียงมากดแอพเฟสบุ๊คเพื่อเสิร์ชหาชื่อคนที่ผมเล็งไว้ ไม่นานผมก็เจอและกดเข้าไปยังช่องแชททันที



            Ping Kuntapit  พี่เก้า ผมผิงนะ



            เมื่อผมกดส่งไปราวกับทุกอย่างเป็นใจพี่เขากดอ่านข้อความของผมทันที สงสัยว่าพี่เขาคงจะเล่นโทรศัพท์อยู่พอดีแน่ๆ หรือไม่พี่เขาก็คงกำลังคุยกับพี่แอลอยู่ แหะๆ



            Nubkao Wijitpanijkul   น้องผิงว่าไงครับ



          ขั้นแรกก่อนเลย ผมจะต้องไม่เขินกับคำว่าน้องผิงของพี่เขา ผมจะต้องไม่ใจสั่นง่ายๆอย่างนี้สิ่ ให้ตายเถอะทำไมมันยากจังนะ


            Ping Kuntapit  คือผมมีเรื่องจะขอ


          Nubkao Wijitpanijkul   555 จำยาไม่ได้อีกแล้วหรอครับ


          Ping Kuntapit  ไม่ใช่พี่ๆๆ ผมจะขอเรื่องอื่น


          Nubkao Wijitpanijkul   เรื่องอะไรเอ่ย?


            ผมหยุดคิดเพื่อทบทวนตัวเองอีกครั้งแต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจพิมพ์สิ่งที่ตั้งใจไว้ต่อ เชื่อสิ ยังไงวิธีนี้มันก็จะต้องดีแน่นอน


          Ping Kuntapit  พี่เก้าเป็นพี่เทคให้ผิงได้ไหมครับ


          พี่เก้าเปิดอ่านข้อความนั้นแล้วแต่พี่เขาไม่ตอบ จุดไข่ปลาที่ขึ้นมาเป็นระยะแสดงการพิมพ์แล้วลบของเขาหลายๆครั้ง แล้วอยู่ดีๆจุดไข่ปลาก็ไม่ขึ้นมาอีก ทำให้ผมที่เป็นคนขอเขาเองต้องมานั่งหวั่นใจในคำตอบที่จะได้ว่าจะออกมาเป็นแบบไหนกันแน่หรือเขาลำบากใจแล้วเลือกที่จะไม่ตอบผมไปเลยกัน


            ...ผมว่าผมพบข้อเสียแรกของพี่เขาแล้วแหละ นี่ต้องเป็นข้อเสียของพี่เขาแน่ๆ พวกอ่านแล้วไม่ตอบสินะ


            แต่ความคิดที่พึ่งผุดขึ้นมาของผมก็ต้องหายไปในทันทีเมื่ออยู่ดีๆพี่เขาก็ตอบมาสั้นๆ ในแบบที่เล่นเอาคนลุ้นคำตอบอย่างผมที่นั่งลุ้นแล้วลุ้นอีกจนกำลังจะแอบนอยด์ ถึงกับงงอย่างหนักในคำตอบสั้นๆนั้น


          Nubkao Wijitpanijkul   ครับ


          Ping Kuntapit  คือ


          Ping Kuntapit  พี่ตกลง?


          Nubkao Wijitpanijkul   ใช่ครับ


          Ping Kuntapit  มันง่ายๆแบบนี้เลยหรอพี่?


          Nubkao Wijitpanijkul   แล้วพี่ต้องทำให้มันยากหรอ 55


          Ping Kuntapit  5555 คือมันก็ไม่ใช่อย่างนั้นพี่ แต่พี่จะไม่ถามอะไรผมเลยหรอ



          ผมก็แปลกใจนะครับที่อยู่ดีๆพี่เขาตกลงง่ายขนาดนี้เพราะผมนั่งเตรียมคำตอบนู่นนี่มานานราวกับเก็งข้อสอบเข้ามหาลัยกันเลยแหละ แต่อยู่ดีๆบทมันจะง่ายก็ง่ายจนผมคิดไม่ถึง แต่มันก็ดีแล้วแหละครับเพราะผมก็ไม่ได้ชอบความยุ่งยากอะไร เอ๋ะ หรือว่า



            ...พี่เขาจะเป็นคนง่ายกันนะ



            พอคิดๆดูแล้วพี่เขาเองก็หน้าตาดี รูปร่างดี ให้ไปเสนอตัวที่ไหนใครเขาก็เอาทั้งนั้น การที่พี่เขาตกลงรับผมเป็นน้องเทคง่ายขนาดนี้แสดงว่าพี่เขาอาจจะตอบรับคำขอของทุกคนก็ได้นี่นะ ผมหมายถึงในหลายๆเรื่องด้วยนะไม่ใช่แค่เรื่องน้องเทคอย่างเดียว หรือว่าพี่เขาจะเป็นคนที่ง่ายมาก ถึงในทางหนึ่งคำว่าง่ายมันจะใกล้เคียงกับการมีมารยาท ใจดี หรืออะไรก็ตามอย่างที่พี่เขาชอบแสดงออกมาก็เถอะ แต่ในอีกทางหนึ่งถ้าผมนั่งคิดดีๆ คำว่าง่ายมันก็ใกล้เคียงกับคำว่ามั่วไม่เลือกมากเช่นกันนี่นา



            ..เห้ย หรือว่า...



            “คอยดูนะพี่เก้าถ้าผมรู้ว่าพี่มั่ว ผมเลิกชอบพี่ได้แน่” ผมพูดอย่างหมายมั่นกับตัวเองและก้มลงอ่านข้อความที่พี่เขาพึ่งส่งมา


             Nubkao Wijitpanijkul   งั้นพี่ถามก็ได้ วันนี้ว่างไหมครับ


          Ping Kuntapit  ก็ว่างนะพี่


          Nubkao Wijitpanijkul   ถ้าอย่างนั้นมาอ่านหนังสือกับพี่ที่ร้าน sleepless ไหม ข้างๆหอเลย


          Nubkao Wijitpanijkul   พี่จะได้เลี้ยงขนมในฐานะพี่เทคด้วย ดีไหมครับ?


            ทำไมผมมีความรู้สึกเหมือนตัวผมเองเป็นเด็กกำลังถูกล่อลวงในคำว่า นะครับ ของพี่เขากัน เพราะไม่ว่าผมจะเจอคำๆนี้จากพี่เขากี่ครั้งก็รู้สึกว่ามันปฏิเสธไม่ได้สักที แต่แน่นอนในเมื่อโอกาสมาถึงแล้วผมจะไม่ยอมปล่อยโอกาสงามๆที่พี่เขาเป็นคนยื่นให้ครั้งนี้มาหรอก ยังไงผมจะใช้โอกาสครั้งนี้ตัดใจจากพี่เขาให้ได้


          Ping Kuntapit  ได้ครับพี่


          Nubkao Wijitpanijkul   อีกครึ่งชั่วโมง เจอกันที่ร้านนะครับ



            ...คอยดูนะพี่เก้า คอยดูผมไว้ดีๆ

            ...ผมเลิกชอบพี่แน่!!

 



            บรรยากาศภายในร้านกาแฟและเบเกอรี่ที่เงียบสงบ แต่งด้วยโทนสีน้ำตาลอ่อนกับเน้นการแต่งด้วยไม้แบบโมเดิร์นเป็นหลักทำให้ร้านดูน่านั่ง อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมอวลๆที่เป็นเอกลักษณ์หลักของร้านกาแฟทั่วไปส่งให้พอก้าวเข้ามาในร้านก็รู้สึกผ่อนคลาย รวมถึงการจัดวางและตกแต่งภายในที่เน้นของชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้ร้านดูมีลูกเล่นเล็กๆ


            แต่บรรยากาศทั้งหมดที่ผมกล่าวมามันไม่ได้ช่วยให้ผมผ่อนคลายลงสักนิด ถึงวันนี้ผมจะแต่งตัวมาอย่างหล่อและส่องกระจกก่อนออกจากห้องมามากกว่าสิบครั้งเพื่อเช็คความมั่นใจแบบทุกอณูขุมขน แต่ทั้งหมดทั้งมวลของความมั่นใจของผมก็หมดลงเมื่อคนๆนี้ คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามผมก้าวเข้ามาภายในร้านเมื่อห้านาทีที่แล้ว กับออร่าความหล่อแบบคุณชายในชุดเรียบๆที่แผ่ไปทั้งร้านและคำทักง่ายๆที่ทำเอาผมแทบตกเก้าอี้


            “ไงครับน้องเทค แต่งตัวน่ารักนะวันนี้”


            หมด หมดกันครับพี่เขาจะต้องรู้ตัวบ้างว่าเขาไม่ควรพูดอย่างนี้ มันทำให้คนหัวใจล้มเหลวได้ง่ายๆเลยนะ หรือว่าพี่เขาจะเป็นคนที่ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วกันแน่เนี่ย แต่จะหาว่าพี่เขาหว่านก็ไม่ได้ในเมื่อเสน่ห์ของเขามันเล่นตกเกลื่อนกลาดไปตามทางอยู่แล้วนี่นา


            “อยากทานอะไรสั่งเลยนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยง” หล่อแล้วยังใจบุญ เอ้ย ใจดีอีก แต่มันก็แน่แหละครับผมเป็นน้องเทคนี่นา พี่เขาก็ต้องดูแลผมสิถึงแม้ว่าผมจะเป็นคนไปขอให้พี่เขาเทคก็เถอะ ผมนั่งพลิกเมนูไปมาและรู้สึกว่าของในนี้มันน่ากินไปหมด และมันทำให้ผมคิดได้ว่าผมจะหาข้อเสียของพี่เขายังไง



            ...ถ้าผมสั่งมาเยอะๆพี่เขาจะต้องไม่อยากจ่ายแล้วด่าผมแน่ๆ...



            “เอาช๊อกบอล 5 ลูก เค้กแบล๊กฟอเรสต์ 1 ชิ้น เค้กช๊อกหน้านิ่ม 1ชิ้น บราวนี่ด้วยชิ้นนึงครับ อ่า แล้วก็เป็นโกโก้สมูทตี้ครับ”


            “ผิง พี่ว่า” มาเลยครับ ด่าผมมาเลยพี่


            “ผิงชอบกินช๊อกโกแลตใช่ไหม แต่ว่าถ้ากินไปขนาดนั้นรสมันจะไปตัดกันเองนะ” นั่นไงครับทำเป็นพูดอ้อมค้อม จริงๆพี่เขาแค่ไม่อยากจะให้ผมสั่งเยอะขนาดนี้แน่นอน


            “ลองเปลี่ยนจากโกโก้สมูทตี้เป็น อืม สตอเบอรี่สมูทตี้ดีกว่านะครับ จะได้แก้เลี่ยนด้วย ทานได้ใช่ไหมครับ”


            ฮะ อะไรนะ พี่เขาไม่คิดจะด่าการสั่งแบบเอาเป็นเอาตายของผมเมื่อสักครู่หน่อยหรอถ้าดูจากราคาแล้วผมว่ามันประมาณห้าร้อยกว่าบาทได้แล้วนะนั่น ผมว่าสำหรับการที่ผมสั่งคนเดียวยังไงมันก็ควรจะโดนด่าหรือตำหนิสักนิดนึงไม่ใช่หรือไง แต่นี่ยังมีมาให้ผมเปลี่ยนเมนูเพื่อให้กินเข้ากันได้มากขึ้นอีก


            “อ่อ ดะ..ได้ครับพี่”


            “ถ้าอย่างนั้นผมขอชาจีนเย็นแก้วนึวนะครับ” พี่เขาหันไปสั่งกับพนักงานแค่นั้นและส่งเมนูคืนให้กับพนักงาน ซึ่งถ้าผมมองไม่ผิดผมเห็นสายตาของพี่พนักงานสาวนะว่ามองพี่เก้าไม่วางตาเลย แหนะ อย่ามองอย่างนั้นนะครับคุณพี่พนักงานคนนี้หน่ะ


            เอ่อ


พี่เทคของผมเชียวนะ


            พี่เก้าหยิบแม๊คบุ๊คเครื่องบางที่ถือมาด้วยขึ้นมาเปิดและนั่งอ่านอยู่อย่างนั้นจนพี่พนักงานยกของมาเสิร์ฟอีกรอบพี่เขาก็ยังไม่ละสายตาออกจากหน้าจอ ทำให้ผมที่นั่งอยู่ด้วยเกิดความรู้สึกประหม่าบ้าง แต่มันก็ไม่ถึงกับเป็นความรู้สึกอึดอัดอะไรนะครับ ผมรู้สึกว่าแค่ได้อยู่ใกล้ๆพี่เขามันก็สบายใจแล้ว พี่เขามีบรรยากาศอุ่นๆแผ่ออกมาตลอดเวลาอย่างที่ผมก็อธิบายไม่ถูกแต่มันทำให้พี่เขาดู อืม น่าอยู่ใกล้ๆมาก



            ...ผมหมายถึงในฐานะน้องนั่นแหละครับ อย่ามองผมอย่างนั้นสิ เห้



            ผมเบี่ยงความสนใจมาที่ขนมที่วางเรียงรายตรงหน้า ผมควรจะเริ่มจากจานไหนก่อนดีนะเอาเป็นบราวนี่ที่วางอยู่ใกล้มือที่สุดก่อนแล้วกัน ผมใช้ช้อนคันเล็กตักมันเข้าไปในปากทันทีซึ่งเพียงคำแรกที่สัมผัสก็ทำให้รสชาติหวานปนขมแผ่เข้าไปในปาก ความกรอบของหน้าและความนิ่มของตัวเนื้อเป็นรสชาติที่ลงตัวอย่างพอดิบพอดี และมันเป็นรสชาติที่คุ้นมากเหมือนกับผมกินบราวนี่ของร้านแม่ไม่มีผิด นี่สูตรเดียวกันเรียนมาจากที่เดียวกันรึเปล่าเนี่ย


            “พี่ๆ อันนี้อร่อยอะ พี่ลองกิน”


            ผมบอกพี่เก้าแล้วยื่นจานไปไว้ตรงหน้าพี่เขาแทนหน้าจอที่เขาเอาแต่จ้องมานาน พี่เก้าเงยหน้าขึ้นแล้วมองหน้าผมยิ้มๆและรับจานไปวางข้างๆเครื่อง


            “โอเคครับ เดี๋ยวพี่ทานนะ”


            พี่เขาว่าอย่างนั้นแต่เขาก็ยังคงก้มลงอ่านอะไรสักอย่างต่อและไม่ได้สนใจกับจานบราวนี่ที่ผมยื่นไปให้ ทำให้ผมทำหน้ายู่อย่างขัดใจและก้มหน้าตัดช๊อกบอลที่กำลังจะเป็นขนมจานต่อไปที่ผมจะลองชิมรสชาติต่อ ถึงแม้จะน้อยใจนิดๆก็เถอะที่พี่เขาสนใจคอมมากกว่าผมอีก


            ...หรือนี่จะเป็นนิสัยแย่ๆของพี่เขานะ พี่เขาจริงๆอาจจะเป็นพวกไม่สนใจอะไรก็ได้


            “งานพี่ยุ่งมากเลย เดี๋ยวพี่ต้องเทสอาทิตย์หน้า”


            อยู่ดีๆพี่เขาก็พูดขึ้นมาทำให้ผมต้องละสายตาจากช๊อกบอลลูกกลมที่กำลังจะถูกตักเข้าปากและมองหน้าพี่เขาแทนซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้มองผมกลับแต่อย่างใด เขายังคงจ้องหน้าจอต่อไปและมือก็สาละวนกับการพิมพ์อะไรบางอย่าง


            “พี่ก็อยากชิมบราวนี่นะ แต่มือพี่ไม่ว่างเลย”


            “คือพี่จะบอกผมว่า”


            “ป้อนพี่หน่อยสิครับ”


            ช้อนที่ยกคาไว้ในมือล่วงลงไปกระทบกับจานเรียกสายตาคนรอบข้างให้หันมามองนิดหน่อยทำให้ผมต้องหันไปขอโทษพวกเขาที่ส่งเสียงรบกวน ในที่สุดพี่เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองผมจนได้ เขาส่งรอยยิ้มอย่างที่เขาชอบยิ้มมาให้ ซึ่งผมรู้สึกว่าครั้งที่มันไม่ได้ทำให้ใจผมสั่นแต่ทำให้เส้นประสาทของผมสั่นแทน


            ...ทำไมผมรู้สึกว่าพี่เขากวนประสาทกันนะ


            “ไม่เอาพี่” ถ้าผมยกขึ้นป้อนพี่เขานะเรื่องตัดใจบอกได้เลยว่ากลายเป็นแค่ความฝันแน่นอน


            “แต่ผิงเป็นน้องเทคพี่นะครับ”


            “มันเกี่ยวตรงไหนอะพี่” พี่เขาไม่ตอบแต่มองผมด้วยสายตา อืม จะเรียกว่าอะไรดีนะมันเหมือนกับตัดพ้อนิดๆ ผมพึ่งรู้ว่าคนอย่างพี่เขาทำหน้าอย่างนี้เป็นกับเขาด้วย แต่ผมก็ไม่ได้สนใจและก้มหน้าจะกินช๊อกบอลต่อ แต่ดูท่าเจ้าขนมลูกนี้จะไม่อยากให้ผมกินมันนักเมื่อพอกำลังจะเข้าปากก็โดนพี่เขาเรียกขัดขึ้นมาอีกครั้ง


            “พี่ว่าเรามาเล่นเกมกันดีกว่า”


            “เล่นทำไมอะพี่”


            “พี่ก็อยากจะสนิทกับน้องเทคของพี่นี่ครับ” ผมนิ่งคิดสักพักและพยักหน้าตามเหตุผลที่พี่เขาบอก ก็จริงอย่างที่พี่เขาว่าผมเห็นพี่เทคน้องเทคบางคู่นี่กอดคอกันเมาแล้วลากกันกลับทุกวี่ทุกวันด้วยซ้ำ ถ้าพี่เขาจะอยากสนิทกับน้องเทคอย่างที่คนอื่นเป็นก็ไม่ได้แปลกอะไร


            “เล่นเกม truth or dare กัน”


            “เดี๋ยวนะพี่ นั่นมันเกมในวงเหล้าชัดๆ”


            “เราก็ปรับกฏเอาหน่อยก็ได้แล้วนะ เอาเป็นว่าเราจะสลับถามคำถามกันคนละหนึ่งคำถามเกี่ยวกับตัวเองถ้าคนทายตอบถูกคนถามจะต้องป้อน แต่ถ้าคนทายตอบผิดจะต้องป้อนให้คนถาม โอเคไหม”


            นี่มันเกมภาคพิศดารชัดๆพี่เขายังเรียกว่าเป็น truth or dare อีกได้ยังไง ในเมื่อมันไม่เหลือเค้าโครงของเกมเดิมแม้แต่นิดเดียว แต่เมื่อพี่เขาว่าอย่างนั้นผมก็พยักหน้ารับอย่างจนใจ เพราะผมเชื่อว่าคำถามของพี่เขาผมสามารถตอบให้ถูกได้อย่างแน่นอน  แต่ถึงแม้ว่าผิดผมก็จะยอมป้อนขนมพี่เขาก็ได้จะได้รู้กันไปเลยว่าใจคนไม่มีสิทธิหน่ะมันเข้มแข็งแค่ไหน



            หึ



และอีกอย่างผมไม่เชื่อหรอกว่าพี่เขาจะตอบคำถามของผมได้ถูกต้องหน่ะ ในเมื่อเขาไม่เคยรู้จักผมมาก่อนเลยนี่ ผมคงไม่ถามอะไรอย่างที่พเขารู้อยู่แล้วแบบผมแพ้อาหารอะไรหรอก


            “เริ่มก่อนเลยครับ” พี่เขาว่าอย่างนั้น เอาง่ายๆก่อนแล้วกัน


            “ผมชอบสีอะไร”


            “ขาวครับ”


            “เห้ย พี่รู้ได้ยังไง” ตกใจสิครับก็พี่เขาเล่นตอบอย่างไม่ต้องคิดเลยสักนิด ไอ้ความมั่นใจตอนแรกนี่แทบจะปลิวเลย


            “อืม พี่เดาหน่ะ ทีนี้ตาพี่บ้างนะ แล้วพี่ชอบสีอะไร”


            “สีน้ำเงินปะพี่”


            “ผิดครับ” พี่เขาฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นผมตอบผิด มันก็แน่แหละใครมันจะไปเดาเก่งเหมือนพี่เขากัน พี่เขายื่นนิ้วไปที่จานบราวนี่ใกล้ตัวเป็นสัญญาณว่าต้องการที่จะทานของในจานนั้น ผมจึงต้องเอื้อมมือไปตักและนำไปใกล้บริเวณปากพี่เขา ซึ่งเขาก็อ้ามางับเข้าไปในปากแต่โดยดี


            ตึกตักๆ


            ไอ้ใจเวรนี่


            “แล้วสรุปพี่ชอบสีอะไร”


            “ถามไม่ได้ครับ ผิดกฏ เปลี่ยนคำถามเลย แล้วก็ป้อนพี่มาอีกคำด้วยรอบแรกพี่ตอบถูกนะ” พี่เขาเอามือจุ๊ปาก ทำให้ผมต้องนิ่วหน้าอย่างขัดใจและยอมเปลี่ยนคำถามให้กับพี่เขาพร้อมๆกับตักบราวนี่อีกคนส่งเข้าปากคนตรงหน้า


            “ผมชอบสัตว์อะไรมากที่สุด”


            “ปลา” เป็นอีกครั้งที่พี่เขาตอบถูกแบบไม่ต้องคิดอะไร พี่เขายกมือประสานไว้กับศีรษะและเอนหลังไปพิงพนักพิงทำทีเหมือนว่าคำถามนั้นมันง่ายแสนง่าย


            “รอบนี้พี่เอาช๊อกบอลลูกนั้นนะ ที่ผิงตักค้างไว้อะ” พี่เขาชี้มาที่ช๊อกบอลที่ผมไม่ได้กินสักที และแน่นอนช๊อกบอลเนรคุณก็ไม่ได้ทำท่าทีขัดขืนอะไรยอมเข้าไปอยู่ในปากของพี่เก้าแต่โดยดี


            “แล้วพี่หล่ะครับชอบสัตว์อะไร” ผมหยุดคิดสักพักแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ทำให้ผมเลือกที่จะตอบส่งๆไป


            “แมว ใช่ปะพี่”


            “ถูกครับ” พี่เขาเอื้อมมือมาตักช๊อกบอลอีกลูกมาจ่อที่ปากผม ผมมองมันและชั่งใจอยู่นานแต่สุดท้ายก็อ้าปากงับช้อนที่พี่เขาเอามาจ่อ รสชาติหวานๆของช๊อกบอลหวานจนขึ้นมาบนจมูกทำให้ผมต้องดูดน้ำสตอเบอรี่ที่วางอยู่ใกล้ๆตาม เพื่อเอารสชาติเปรี้ยวๆไปดับความเลี่ยน


            “ตาผมๆ รอบนี้พี่ตอบไม่ถูกแน่ บนโต๊ะเนี้ยผมชอบกินขนมอันไหนมากที่สุด” ผมยิ้มกระหยิ่มให้พี่เขา แต่พี่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีหยุดคิดแต่อย่างใด ตอบคำถามของผมออกมาซึ่งทำให้ผมอึ้งไปอีกครั้ง


            “ผิงชอบแบล๊กฟอเรสมากที่สุด”


            “บ้าพี่ แต่ผมยังไม่ได้ตักเลยนะ”


            “ตักช๊อกหน้านิ่มมาให้พี่ทานหน่อยสิ่ครับ” พี่เขาไม่ตอบคำถามแต่เป็นการสั่งผมกลายๆซึ่งผมก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ ก็ในเมื่อพี่เขาตอบถูกนี่หว่า ผมไม่เข้าใจเลยว่าพี่เขาตอบถูกได้ยังไง


            เกมยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆซึ่งผมก็ตอบถูกบ้างผิดบ้างและแน่นอนว่าส่วนใหญ่จะผิด แต่พี่เขากลับตอบคำถามของผมได้ถูกทุกข้อ คุณฟังมันไม่ผิดหรอกครับ พี่เขาตอบถูกทุกข้อที่ผมถามไปเกือบๆจะสามสิบคำถามจนผมรู้สึกเหนื่อยและแทบจะยกมือให้พี่เขาดูลายมือให้หน่อยเพื่อว่าพี่เขาจะเป็นหมอดูหรือนักเดาอะไรก็ตามแต่


            “คำถามสุดท้ายแล้วนะ พี่จะถามผิงว่า พี่เจอผิงครั้งแรกเมื่อไหร่ครับ” เมื่อพี่เขาถามจบก็ขยับขึ้นมามองผมตรงๆ สายตาของพี่เขาจ้องเข้ามาในดวงตาของผมจนทำให้ผมไม่สามารถหลบไปไหนได้ และผมก็ไม่ค่อยเข้าใจด้วยว่าทำไมพี่เขาถึงต้องจ้องผมขนาดนั้น


            “ตอนที่ผมเรียกพี่มาเล่นแมงมุมด้วย”


            “...ผิดครับ”


            “เห้ยพี่ จะผิดได้ยังไง”


            “พี่จะให้โอกาสผิงตอบอีกครั้งก็ได้นะ ลองนึกดีๆ” ผมพยายามนึกตามคำที่พี่เขาบอกแต่นึกให้ตายก็นึกไม่ออก มันจะเป็นไปได้ยังไงที่พี่เก้าจะเจอผมก่อนหน้านั้นในเมื่อเขาไม่เคยรู้จักผมเลยด้วยซ้ำ ผมคิดจนหัวแทบแตกทำให้ไปคิดถึงเหตุการณ์นึงได้


            ใช่แล้ว วันที่ผมเข้าหอไง


            “วันที่ผมเดินเข้าหอ ที่พี่เดินสวนกับผมใช่ไหม” พี่เก้ายังคงมองผมอยู่แต่เขากลับโคลงศีรษะนิดๆ


            “ผิดครับ”


            “ฮะ แล้วพี่เคยเจอผมตอนไหนหล่ะครับ”


            พี่เก้าไม่ตอบแต่กลับยกมือเรียกพี่พนักงานให้มาเอาเค้กแบล๊กฟอเรสที่ยังไม่ถูกแตะทั้งชิ้นใส่กล่อง เขายกชาจีนขึ้นมาจิบและไม่สนใจที่จะตอบคำถามผมอีก


            “พี่”


            “ชู่ พี่จะทำงานแล้วครับ ผิงลองนั่งนึกไปเรื่อยๆดูนะ พี่คงไม่บอกหรอก”



            ...พี่เก้า


            ...ผมว่าผมรู้แล้วแหละ ว่าจริงๆพี่นิสัยเสียแค่ไหน


            ...ก็จริงๆพี่มันคนโคตรกวนประสาทเลยนี่หว่า ผมเกลียดคนกวนประสาทหน้านิ่งแบบนี้ที่สุดเลย


            …ทำไมนะหรอ



            หึ

            .

            .

            .

            ก็มันทำผมสติเสีย แล้วก็ใจสั่นไงหล่ะโว้ย !

          ไอ้คุณพี่เทคบ้าเอ้ย!!

          อย่าให้ผมตัดใจได้นะ!!!!


...........................................................................................................................................................................................

ชี้แจงที่สำคัญมากกๆ

คือตอนนี้ไรท์มาฝึกงานต่างจังหวัดนะคับ (จังหวัดอะไรบอกไม่ได้เดี๋ยวโดนดักตีหัว) ทำให้การอัพนิยายของไรท์จะช้ามากพอสมควร ขอโทษที่ให้รอกัน แต่ไรท์หาเน็ตมาอัพให้ไม่ได้เลย นี่ไรท์ต้องเข้าเมืองเลยแวะมาอัพให้นะคับ ขอโทษทุกคนด้วยจริงๆ แต่ไรท์จะพยายามมาอัพให้เสมอนะครับ อย่างน้อยอาจจะอาทิตย์-สองอาทิตย์ครั้ง T^T

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

309 ความคิดเห็น

  1. #304 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:37
    รึจองผิงมาตั้งแต่เด็ก5555555กี้ดก้าด
    #304
    0
  2. #303 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:36
    เหยยยย อย่างหล่อ อ่านใจได้ถูกไม๊
    #303
    0
  3. #302 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:31
    โอกาสตัดใจ55555555 สนุกเรย
    #302
    0
  4. #292 。ikz♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 19:29
    พอเดาได้ว่าแอลไม่ได้เป็นแฟนกับเก้าหรอก แต่สมมุติว่าถ้าเป็นจริงนี่ขึ้นชื่อว่ากำลังเข้าหาแฟนคนอื่นอยุ่นะ 5555 งงกับความคิดผิง
    #292
    0
  5. #291 。ikz♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 19:28
    ใช้อะไรคิดอะผิง=_= ย้อนแย้งมากอ่ะ
    #291
    0
  6. #219 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 03:52
    น่าน พี่เก้า มีลับลมคมใน
    #219
    0
  7. #203 myyirbb:) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 19:58
    พี่เก้าคือไม่ทำดานาจา
    #203
    0
  8. #165 eye-water maker (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:30
    อยากจะแย้งความคิดผิง ไม่มีทางที่จะเลิกชอบได้หรอก ยิ่งไปอยู่ใกล้ๆ ไม่มีทางแน่ๆ
    #165
    0
  9. #158 Opal2547 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 17:27
    เชินนนน~///~
    #158
    0
  10. #133 KHUNCHAN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:28
    นี่เขาเรียกว่ารนหาที่นะผิง หนูจะตัดใจแต่สร้างโอกาสให้พี่หมอเก้าอ่อยเต็มสูบ หนูไม่รอดแน่ คิกๆ งั้นแบบนี้ผิงกับพี่เก้าต้องเคยเจอกันมาก่อนสิ? เห้ยยยยย
    #133
    0
  11. #113 ปอออออ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:46
    ถ้าเอาตามทั่วไปเราว่ามันจะกลายเป็นว่าสร้างความผูกพันหรือป่าว ถ้าเป็นแบบนี้10ปีก็ตัดใจไม่ได้หรอก สู้ตัวใครตัวมันดีกว่าไหม เราอ่านแล้วหงุดหงิดนิสัยผิงในหลายๆเรื่อง55555 อินมากกกก แต่สนุกมากๆค่ะไรท์ สู้น้าาาา
    #113
    1
  12. #109 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:26
    ระดับนี้ไม่ได้ตัดใจแล้วแหละผิงเอ๊ย โดนพี่เทคห่อกลับบ้านแน่นอน ฮาา
    #109
    0
  13. #71 samw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:02
    สนุกมากกกก สู้ๆค่าาา :D
    #71
    0
  14. #64 Chooon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:35
    เอ๋อะไรอยู่ในก่อไผ่55555
    #64
    0
  15. #49 Kumamo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:38
    น้องบอกจะตัดใจ /มองน้องด้วยสายตาเอ็นดู
    #49
    0
  16. #48 nami-maya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:30
    พี่เก้ารู้จักน้องผิงมานานแล้วสินะ
    #48
    0
  17. #38 insinsutee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:34
    สนุกดี
    #38
    1
  18. #30 Hazylight (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:38
    ฮือออ น่ารักกกก
    #30
    1
  19. #29 Calyn_hong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:51
    โคดสนุกอ่ะ
    #29
    1
  20. #28 awww_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:03
    หื้อ น่าติดตามมาก
    #28
    1
  21. #27 TrEaSon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:38
    ที่ชอบแมวเพราะแมวมันกินปลา ใช่ไหมคะพี่เก้า?555
    #27
    1
  22. #26 jittrawa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:33
    อ้ะๆ พี่เก้า คนแอบชอบนี่ไม่ใช่แค่น้องผิงล่ะม้าง แล้วเด็กแพทย์มาเดินผ่านรับน้องเศรษฐศาสตร์ ไม่ใช่บังเอิญล่ะมั้ง
    #26
    1
  23. #25 Whenever will be will be (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:49
    เข้าใจความรู้สึกของผิงเลยอ่ะ ตอนอยู่ปี 1 ก็ไปขอให้รุ่นพี่ที่ชอบมาเป็นพี่เทคให้ ก็รู้แหละว่าพี่แกมีแฟนอยู่แล้ว เลยตัดสินใจให้มันชัดเจนว่าขอเป็นน้องเทคดีกว่า เผื่อจะได้ตัดใจได้ไรงี้ แต่ปรากฎว่ามันก็ทำไม่ได้งะ5555555555
    #25
    1
  24. #19 $iviα✻ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:12
    อ่านไปอ่านมาผิงชักน่ารักกกก พี่เก้านี่ท่าทางจะสืบเรื่องน้องมาดีนะเนี้ย - w -
    #19
    1
  25. #18 Nanthara (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:14
    เอ..........พี่เก้าชักยังไงอยู่น้าแอบชอบน้องผิงเรามาก่อนป่าวเนี่ยอิอิอิอิอิอิอิอิ
    #18
    1