----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 36 : Amnesia(XIX)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 มี.ค. 56


ก่อนอื่นขออธิบายบางอย่างเพิ่มเติมก่อนนะคะเพื่อกันความเข้าใจผิด ยังไงกุหลาบก็เป็นดอกไม้นะถึงจะเอาไปทำอาหารก็เป็นดอกไม้อยู่ดี แต่กินได้ รสชาติก็ขึ้นกับการปรุงการทำ  เพราะคิดว่ามันไม่มีรสชาตินะ ที่เคยกินมันจืดๆ กลิ่นหอมๆนะ แต่ก็อย่างที่บอกค่ะมันขึ้นกับการทำ ส่วนเมนูนี่คิดเองค่ะ^^ บางอย่างอาจมีจริงบางอย่างก็ไม่มีนะ แต่จะลองทำดูจริงๆก็ได้ไม่น่าเป็นอะไรแต่ระวังดอกกุหลาบที่ฉีดยาหรือสารไว้ด้วยนะเออ

 

 

 

 

 

XIX

Where Is My Wedding  Ring ?

 

                จากห้องที่เคยสะอาดเรียบร้อยแปรสภาพเหมือนโดนพายุเข้าก็ไม่ปานด้วยฝีมือของคนคนเดียวแต่ไม่ว่าจะรื้อห้องขนาดไหนเขาก็ยังไม่เจอแหวนอยู่ดี

 

                ช่วงที่เขาป่วยอยู่เขากินอาหารได้น้อยลงเลยผอมลงไปเล็กน้อย แน่นอนว่านิ้วก็เล็กลงเลยพอจะถอดแหวนออกได้ หลังๆเขาก็ถอดนะเวลาอาบน้ำหรือก่อนนอนแต่เมื่อคืนเขามั่นใจแน่ๆว่าไม่ได้ถอด

 

                ถ้างั้นมันหายไปไหน?

 

                รื้อทั้งห้องแทบทุกตารางนิ้วก็ไม่เจอ เหลือให้คิดได้อย่างเดียว

 

                ยาตะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์แรกออกไป

 

                หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…’

 

                เสียงอัตโนมัติตอบกลับมาชวนให้ใจคอไม่ดี  ยาตะกดวางสายแล้วโทรใหม่อีกสองสามรอบแต่ก็ยังคงเหมือนเดิม ความคิดไม่ดีเลยแวบขึ้นมามันคงไม่ได้ไปเมืองนอกโดยทิ้งเขาแล้วใช่ไหม

 

                ทั้งที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่คิดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าแต่พอนึกขึ้นมาก็เกิดอาการหายใจสะดุดกับคำว่า ทิ้ง

 

มือซ้ายถูกยกขึ้นดูนิ้วนางบริเวณที่สีผิวต่างจากที่อื่นก่อนที่ริมฝีปากเล็กลดลงประทับบริเวณตำแหน่งแหวนที่หายไป

 

                ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคงจะชินกับการใส่มันซะแล้ว

 

………………………..

 

                ถ้าเขาเรียกแหวนมันจะออกมาไหมนะ ?

 

               

               

 

                “ ปัญญาอ่อนใหญ่แล้วเรา” ยาตะบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างปลงตกหลังจากผ่านการรื้อห้องรอบทุกตารางนิ้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาคุณสามี(?)อีกครั้งแต่ก็มีเพียงเสียงอัตโนมัติตอบกลับมาเช่นเคย 

 

                ใจคอที่ไม่ดีอยู่แล้วยิ่งแย่กว่าเดิมก็อีกฝ่ายเป็นฟุชิมิ  ซารุฮิโกะที่เดาใจได้ยากแสนยากนี่จะทำอะไรก็คงไม่อาจคาดเดาได้ง่ายๆ

 

                พอมานึกดูดีๆเมื่อวานพวกเขาก็ยังไม่ได้คุยกันดีๆเลยนี่แถมประโยคคำถามที่ถามก่อนนอนนั่นก็

 

                ถ้านายได้โอกาสอีกครั้งนายจะเลือกแต่งกับฉันไหม

 

                อะไรกันไอ้คำถามเหมือนตัดพ้อนั่น! แล้วบอกว่าไม่ได้โกรธ ไม่ได้งอน เฮอะ! ไอ้ลิงตอแหลเอ๊ย! คิดอะไรก็ไม่รู้จักพูดไม่ยอมบอก ให้ตายเขาก็ไม่รู้หรอกนะเฟ้ยเขาไม่ได้อ่านใจได้นี่ ! อย่าทำตัวเหมือนตอนออกจากโฮมระได้ไหมฟะ

 

                นิ้วที่กดโทรศัพท์ชะงัก

 

                ออกจากโฮมระ

 

                ทำไมถึงนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นขึ้นมาได้นะ หรือเพราะว่าบรรยากาศมันคล้ายๆกันตอนนั้นเจ้าลิงนั่นก็ดูปกติดีแล้วมีท่าทีประหลาดในช่วงหลังแต่แล้วจู่ๆก็มาบอกเขาว่าจะออกจากโฮมระ

 

                จนถึงตอนนี้ยาตะก็ยังไม่เคยรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้คนที่เป็นคู่หู เป็นเพื่อนสนิทคนนั้นหักหลังเขาออกจากกลุ่ม

 

                แต่การที่เขาแต่งงานกับมันก็แปลว่าเขาให้อภัยมันแล้วใช่ไหม

 

                ฉันไม่เหมือนยาตะคนนั้นหรอกนะเฟ้ย ถ้าแกกล้าทิ้งฉันล่ะก็  กดเบอร์โทรออกอีกครั้ง “ ฉันไม่ให้อภัยแกแน่!

 

                ปลายสายยังคงเป็นเช่นเดิม

 

…………………………

 

                ใช่ครับแหวนแต่ถ้าไม่เห็นก็ไม่เป็นอ่า ไม่เห็นสินะครับ ไม่เป็นไรครับ ”  ยาตะถอนหายใจ เขาลองโทรไปหาคุซานางิซังที่บาร์เผื่อว่าเขาจะทำหล่นไว้ที่นั่นก็ได้แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือความผิดหวัง

 

                “ ฉันให้แอนนาช่วยหาให้เอาไหม” จู่ๆก็เห็นทางสว่างขึ้นมา

 

                “ อ๊ะ! ได้เหรอครับ ได้เหรอ ขอบคุณมากครับ” น้ำเสียงปลายประโยคแสดงความยินดีอย่างไม่คิดปิดบัง ทำไมเขาลืมวิธีนี้ไปเลยนะ

 

                “ ฉันบอกแอนนาแล้ว เธอบอกว่าจะลองดู ” คุซานางิเอ่ยขึ้นหลังจกเงียบไปพักหนึ่ง คาดว่าคงจะคุยกับแอนนา

 

                “ ขอบคุณครับ!  น้ำตาแทบจะไหลอยู่แล้วกับความช่วยเหลือนี้

 

                “ รอแป๊บนะอืม แล้วทำไมแหวนยาตะจังถึงหายไปได้ล่ะ”

 

                ยาตะชะงัก เขาไม่ได้เตรียมคำตอบสำหรับคำถามนี้ด้วย ขณะที่เขายังอึกอักหาข้อแก้ตัวอยู่คุซานางิก็พูดขึ้นอย่างคนรู้ทัน  “ ทะเลาะกันแล้วซารุเอาแหวนไปเหรอ”

 

                ตรงเผงจนน่าตกใจ

 

                “ เปล่าๆๆ เปล่าสักหน่อย ผมทำหาย” อย่างน้อยก็ยังอยากเชื่อว่าทำหายเองไม่ใช่เจ้าลิงนั่นที่เอาแหวนเขาไปเพราะถ้าเป็นอย่างนั้นความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดจะระดับต่างกันมากจนเทียบไม่ได้

 

                โกหกไม่เก่งเลยนะยาตะจัง”  คุณแม่(?)พูดอย่างรู้ทันอีกครั้ง

 

                “ จริงๆนะ ผมทำ” เงียบไปอึดใจหนึ่ง เขากัดฟันกรอดพยายามจะพูดว่าตนทำหายจริงแต่ว่ามันพูดไม่ออก “ ผมแค่อยากเชื่อว่าผมทำหาย” 

 

                “ ยาตะจัง” อีกฝั่งของสายเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเห็นใจ “ อ๊ะ! แป๊บนะแอนนา  

 

                เกิดเสียงดังขึ้นกับอีกฝ่ายยาตะไม่แน่ใจแต่มันเหมือนว่ามีอะไรมาบังโทรศัพท์เสียงถึงได้ขาดหายเป็นช่วงๆ เขาร้องถามออกไปว่าไม่เป็นไรใช่ไหมอีกฝ่ายตอบว่าไม่เป็นไรจากนั้นก็เกิดเสียงแทรกเหมือนคุซานางิคุยกับบางคนไกลๆ น่าจะเป็นแอนนา

 

                ได้ยินคำบางคำรอดผ่านสายมา เขาจับใจความได้ว่า

 

                เจอแหวนแล้ว ยาตะยิ้มออกมา

 

                หายไปไหนล่ะ

 

                ไม่ได้หาย 

 

                อยู่ที่ซารุฮิโกะ  ร่างเล็กรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เลือดในกายพลันเย็นเฉียบ

 

                อยู่ที่ซารุฮิโกะอยู่ที่เจ้าลิงนั่นเจ้าลิงนั่นเอาแหวนเขาไปทำไมคิดในแง่ดีเจ้านั่นอาจเอาแหวนเขาไปทำความสะอาดหรือปรับปรุงอะไรเพิ่มก็ได้ใช่ไหม?

 

                จัง ยาตะจัง ยาตะจัง!   เสียงตะโกนปลายสายทำให้สติคนที่คิดมากกลับมาแต่ก็ไม่ครบสมบูรณ์นัก “ ฟังอยู่ไหมเรื่องแหวนน่ะ

 

                “ ผมได้ยินแล้ว” ยาตะขัด

 

                งั้นเธอก็รู้แล้วว่าอยู่กับซารุสินะ ลองโทรหาเด็กคนนั้นดูสิ ”  ยาตะไม่กล้าบอกว่าเขาโทรไม่ต่ำกว่าสิบสายแล้วแต่สิ่งตอบกลับมามีเพียงแค่เสียงตอบอัตโนมัติเท่านั้น

 

                แต่มีหรือจะรอดพ้นความช่างสังเกตของคนอย่างคุซานางิ “ ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยตอนนี้ซารุก็ยังไม่ได้ไปเมืองนอกนะ ถ้าเธอเจอซารุเธอก็พูดกับเขาดีๆละกัน ค่อยๆปรับความเข้าใจ  อย่าใช้อารมณ์แล้วก็อย่าโวยวายล่ะ” คุณแม่คนที่สองสั่งสอนทั้งให้กำลังใจไปด้วย

 

                “ อืมขอบคุณครับ”  ยาตะตอบ

 

                หลังจากนั้นเขาก็คุยกับคุซานางิซังอีกสองสามประโยคก็วางสาย  ตอนนี้เขาได้แต่ต้องรอเจ้าลิงกลับมาเท่านั้น

 

………………………

 

                17.15 .

 

                ยาตะเหลือบมองนาฬิกาบนผนังไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไร รู้สึกช่วงนี้เขาต้องมารอเจ้าลิงนั่นบ่อยเหลือเกิน เมื่อไรเจ้านั่นจะกลับมาสักทีวะ จะได้เคลียร์ๆกัน

 

                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อร่างเล็กหยิบขึ้นมาก็พบว่าเป็นคนที่กำลังบ่นถึงนั่นเอง นี่เจ้านั่นมีพรายกระซิบหรือไงนะถึงโทรมาถูกเวลาทุกที

 

                เขากดรับสายอย่างรวดเร็ว “ แกอยู่ที่ไหน!?” และไม่รอให้อีกฝ่ายพูดก่อนเขาก็เปิดประเด็นทันที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคุซานางิบอกว่าไม่ควรโวยวาย

 

                “ บนรถ ” น้ำเสียงปลายสายไม่มีท่าทีตกใจเหมือนจะรู้ก่อนแล้วว่าต้องถูกโวยวายใส่

 

                บนรถอย่างน้อยก็ทำให้โล่งใจไปได้เปราะหนึ่งว่าเจ้านั่นกำลังขับรถกลับมาไม่ได้ไปทำอันตรายที่ไหน งั้นอีกสักพักก็คงจะกลับสินะ

 

                “ แกเอาแหวนฉันไปทำไม ?”  เขาถามถึงสิ่งที่สงสัยที่สุดออกไป

 

                “ นายรู้ว่าฉันเอาแหวนไปก็น่าจะเดาได้แล้วนี่ว่าฉันเอาไปทำไม”  พอได้คำตอบเป็นคำถามกลับอย่างนี้เล่นเอาเขาพูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบอะไรให้ดูดีไม่ทะเลาะกันเพราะเขาพอจะเดาได้ลางๆแล้วถึงสาเหตุที่อีกฝ่ายเอาแหวนไป

 

                “ ไม่รู้สิ ฉันไม่ใช่คนฉลาดนี่ แกก็รู้” เขาตอบเลี่ยงๆ

 

                “ เวลาที่นายพูดอย่างนี้มักเป็นตอนที่นายรู้คำตอบแต่พยายามจะเลี่ยง”  ฟุชิมิว่าอย่างรู้ทัน

 

                ยาตะสะอึก    ถ้าเป็นเพราะเรื่องเมื่อวานล่ะก็ฉันขอโทษ

 

                “ นายขอโทษแล้วฉันรู้ ฉันไม่ได้โกรธนาย”

 

                  โกหก !   ยาตะขึ้นเสียง  “ ถ้าแกไม่โกรธแล้วแกจะหลบหน้าฉันแล้วก็เอาแหวนฉันไปทำไมฟะ! แน่จริงก็รีบกลับมาแล้วมาคุยกันต่อหน้าเลยเซ่!

 

                “ นายรู้ไหมว่าแหวนแต่งงานมีไว้ทำไม”

 

                “ หา!” ยาตะขมวดคิ้ว มันต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ “ อย่าเปลี่ยนเรื่อ

 

                “ แหวนแต่งงานน่ะนอกจากจะใช้ประกาศความเป็นเจ้าของได้แล้ว  ฟุชิมิไม่สนใจยังคงพูดเรื่อยๆ “ มันยังใช้บอกว่าผู้ที่สวมแหวนน่ะรักกันได้ด้วย”

 

                ยาตะกัดริมฝีปาก พยายามพูดไม่ให้เสียงสั่น “ พูดจาซะดีแต่การที่แกเอาแหวนฉันไป แกรู้ไหมว่ามันหมายความว่าแกนั่นแหละที่เป็นฝ่าย  ไม่รู้จะหาคำพูดอะไรดี

 

                “ ฉันแค่ให้โอกาสนาย ให้โอกาสตามที่นายพูด โอกาสที่จะเลือกใหม่” ฟุชิมิพูดต่อเสียงเรียบ  “ ครั้งนี้นายจะเลือกยังไงก็ตามใจนาย ”

 

                ยาตะนิ่งพูดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันเร็วมากจนเขาตามไม่ทัน ทำไมจากการทะเลาะกันเล่นๆถึงกลายเป็นอย่างนี้ไปได้

 

                “ มิซากิ

 

ยาตะพึ่งรู้สึกตัวว่าตนคิดถึงชื่อตัวเองที่เรียกด้วยน้ำเสียงอีกฝ่ายขนาดไหน

 

                ฉันรักนาย ”

 

                จู่ๆก็เอ่ยประโยคที่ไม่ได้เข้ากับสถานการณ์ที่สุดขึ้นมาแล้วก็ตัดสายไปทันทีให้ผู้รับฟังปรับอารมณ์ไม่ทัน ปากเล็กพะงาบๆอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆหลุดมา

 

                ตอนนี้เขาสับสนจริงๆนะ ตกลงแล้วเจ้าลิงนั่นต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ แล้วไอ้คำพูดสุดท้ายก่อนตัดสายอีกล่ะ เจ้านั่นจะทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองโง่ไปถึง

 

                เฮือก!

 

                ยาตะสะดุ้งอย่างแรงจนเกือบทำโทรศัพท์ที่สั่นไม่รู้เวล่ำเวลาในมือหล่น โชคดีที่สัญชาตญาณดีจึงคว้ามันไว้ได้ทันก่อนจะจูบกับพื้น

 

                หน้าจอโชว์ว่าผู้ที่โทรเข้ามาคือคุซานางิซัง

 

                “ ครับ ”  เขากดรับอย่างรวดเร็ว

 

                “ ยาตะจังถึงหรือยัง” คุซานางิทักกลับ

 

                “ ห๊ะ!  นี่วันนี้จะมีเรื่องให้เขางงได้อีกกี่เรื่องเนี่ย

 

                “ อ้าว?” อีกฝ่ายก็งงเช่นกัน “ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ”

 

                “ ห้องบ้าน ”  เขาตอบตรงๆเลยได้รับเสียงอุทานด้วยความตกใจปนประหลาดใจกลับมา  เขาย้อนถามซื่อว่ามีเรื่องอะไรกันแน่

 

 โดยไม่คาดคิดเลยว่าหลังจากที่เขาได้รับคำตอบแล้วความสับสนทั้งหมดจะหายไปทันทีพร้อมๆกับที่เขาจะต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

 

คุซานางิซังเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น “ฟังนะ ยาตะจังคือ

 

……………………………………

 

หลังจากกดวางสาย ฟุชิมิก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่ไม่ค่อยฉลาดอย่างอีกฝ่ายคงจะสับสนสิ่งที่เขาพูดไปแน่นอน แต่ไม่เป็นไร บางทีถ้าปล่อยให้สับสนไม่รู้อะไรเลยอาจจะดีสำหรับมิซากิมากกว่า

 

ไม่เป็นไรบอกกับตัวเองเช่นนั้น

 

“ ท่านครับ” เจ้าหน้าที่ชุดน้ำเงินที่ประจำตำแหน่งคนขับรถในเวลานี้ทักขึ้น  ฟุชิมิส่งเสียงในลำคอรับรู้ เขาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเปิดประตูลงจากรถ

 

“ เดี๋ยวผมจะขนกระเป๋าให้เองครับ”  เจ้าหน้าที่อีกคนที่นั่งข้างคนขับบอกฟุชิมิอย่างสุภาพ

 

“ ขอบใจ” ร่างสูงตอบโดยไม่หันไปมองแล้วก้าวเข้าประตูกระจกเบื้องหน้า จังหวะเดียวกับที่เสียงอัตโนมัติที่ตั้งไว้ดังขึ้น

 

ขอต้อนรับทุกท่านสู่ท่าอากาศยานนานาชาติ

 

…………………………

 

                ตอนนี้ชักไม่แน่ใจว่าสงสารใครดีระหว่างลิงกับหมาน้อย = =?

                พบกับ Amnesia ตอนหน้าวันที่ 18/03 นะคะ^^

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #465 Tangmokun (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 00:10

    ถ้าน้องมิซากิแต่งงานใหม่กับคนอื่นซารุจะรู้สึกไงน่าา???”???”???”

    #465
    0
  2. #454 0980588245sslncr (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 02:11
    อ้าววถ้ามิซากิแต่งงานใหม่อย่าไปฆ่าสามีเขานะ
    #454
    0
  3. #404 aong009 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 21:49
    #404
    0
  4. #403 aong009 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 21:49
    แงงงงงงงงงง
    ซารุจะทิ้งยาตะไปจริงๆๆเหรอT-T
    #403
    0
  5. #397 aisouno (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 15:43
    มิซากิไปเร็ว!
    #397
    0
  6. #352 masa (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 14:38
    บอกตรงๆว่าใจหายเรื่องแหวนมาก แถมร้องให้ออกมาด้วย ให้ความรู้สึกเหมื่อนโดนทิ้งมาก....



    ชอบที่ไรเตอร์แต่งน่ะ สนุกจนหยุดอ่านไม่ได้เลย
    #352
    0
  7. #280 penlovehibari (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 17:18
    ซารุเอาไปจริงด้วย >< //ลักตัวยาตะไปดีไหมเนี่ย
    #280
    0
  8. #277 oilzamf (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 14:05

    ห้ะ!? เพิ่งคืนดีกัน ดราม่าอีกละ!?
    คราวนี้ดราม่าหนักกว่าครั้งที่แล้วด้วย...มั้ง? - -

    เฮ้ยๆ ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้..
    จะรู้สึกสงสารใครดีละเนี่ย? ด่าใครไม่ถูกเลยแฮะ 555

    แต่ทิ้งวันอัพเดทตอนต่อไปเนี่ยดีจังเลยนะ
    จะได้ไม่ต้องลุ้นทุกวันว่า "วันนี้จะอัพรึเปล่าน้าา!?" 

    ขอชมอีกรอบว่าเรื่องนี้อัพได้เสมอต้นเสมอปลายมากๆ 
    ไฟแรงดีจ้าา!! <33
    #277
    0
  9. #276 talatoon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 11:42
    ตอนนี้เป็นตอนแรกที่ดราม่าแล้วมันไม่มีฮาเลย=[]= รอตอนต่อไปนะคะ ><
    #276
    0
  10. #274 omsinzaza (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 01:14
    ม่ายยยยยยยย !!!!!!
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!
    อย่าน้าาา ม่ายยยๆๆๆๆ =[]= !!!
    ซารุแกอย่าพึ่งไปนะเว้ยยย ม่ายยยยยยยย

    //เดาผิดคาด....
    #274
    0
  11. #273 butterdevil (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 01:07
    กรี๊ดดดดดดด!!! ไอ่ลิงบ้า! มาเคลียร์กับมิซากิจังให้รู้เรื่องก่อนสิย่ะ!!
    #273
    0
  12. #271 killer_of_derk (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 17:59
    กรี๊ดดดดดดดด เศร้ามากๆๆๆๆค่า

    อยากให้คืนดีกันเร็วๆจัง มิซากิก็มัวปากแข็งอยู่นั่นแหละ 
    #271
    0