----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 37 : Amnesia (XX)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 มี.ค. 56


 

 

 

XX

Please , Wait For Me…

 

 

                18.27 .

 

                “คุซานางิซังอีกไกลไหมครับ” ร่างเล็กที่นั่งข้างคนขับเอ่ยถามอย่างร้อนรน เขาถามอย่างนี้ไม่ต่ำกว่าห้ารอบแล้ว

 

                “ อีกไม่ไกลหรอก”  คุซานางิเอ่ยอย่างใจเย็นขณะที่มือก็หมุนพวงมาลัยให้รถเคลื่อนไปตามทาง แต่ถึงจะพูดเช่นนั้นใจเขาก็อดหวั่นๆไม่ได้เช่นกันว่าจะไปไม่ถึงสนามบินก่อนหนึ่งทุ่ม

 

                “ เธอลองโทรอีกทีสิเผื่อเขาจะรับ”

 

                “ ครับ” รับคำแม้จะรู้ดีว่าเป็นไปได้ยากก็ตาม เจ้าลิงใจร้ายนั่นไม่ยอมรับสายแม้ว่าเขาจะทรกี่สิบครั้งก็ตาม

 

                แล้วทำไมเขาถึงต้องมาเร่งรีบอยู่บนถนนในเวลานี้น่ะเหรอเหตุมันเกิดจากเจ้าลิงนั่นคนเดียวคนเดียวจริงๆ

 

………………………..

 

                17.30 .

 

                ขณะที่ยาตะถือโทรศัพท์รอสายของคุซานางิซังเขาก็มองนาฬิกาบนผนังไปด้วย

 

                “ฟังนะ ยาตะจังคือ” ในที่สุดปลายสายก็เอ่ยขึ้น

 

            ยาตะรับฟังอย่างใจจดใจจ่อ

 

                “ ไฟลท์บินของเธอวันนี้ตอนหนึ่งทุ่มไม่ใช่เหรอ”  คำถามที่ถามกลับมาไม่เพียงสร้างความงุนงงแต่ยังทำให้เขาตกใจอีกด้วย

 

                “ เอ๊ะ  เขาอุทาน

 

                “ ซารุไม่ได้บอกเหรอว่าไฟลท์บินของเขากับเธอคือวันนี้เวลาหนึ่งทุ่ม”  คุซานางิซังย้ำอีกครั้งแต่ครั้งนี้ด้วยน้ำเสียงค่อนข้างตื่นตระหนก

 

                ไฟลท์บิน?

 

                        วันนี้?

 

หนึ่งทุ่ม?

 

                เรื่องอะไรกัน ? ทำไมเขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย?

 

                        “ หมายความว่าไง”  เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำตอนที่เอ่ยประโยคนี้ออกไป เขาไม่ได้ต้องการสื่อประโยคนี้กับคนปลายสายแต่ต้องการสื่อกับคนที่กล้าทำแบบนี้กับเขา

 

                คุซานางิซังดูจะเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วเลยบอกว่าจะมารับแล้วไปส่งให้เขาแต่งตัวและเตรียมของไว้เลยทว่า

 

                        “ ไม่เป็นไรหรอกครับ”  ยาตะเอ่ยเสียงเรียบ ให้อีกฝ่ายแปลกใจ  “ ถ้าเขาบอกผมก็แสดงว่าไม่อยากให้ผมไปด้วย” เขาไม่กล้าบอกว่าจริงๆมันแน่ชัดตั้งแต่ตอนที่เจ้านั่นถอดแหวนออกจากนิ้วเขาแล้ว

 

                แหวนแต่งงานน่ะนอกจากจะใช้ประกาศความเป็นเจ้าของได้แล้ว มันยังใช้บอกว่าผู้ที่สวมแหวนน่ะรักกันได้ด้วย

 

                        คำพูดที่บอกซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไรตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

 

                “ ช่างมันเถอะ” บอกทั้งที่เสียงสั่น แสร้งทำเป็นหัวเราะทั้งๆที่ฝืดเหลือเกิน

 

                ยาตะจัง ทุกอย่างมันขึ้นกับเธอนะเพราะฉะนั้นถ้าเธอตัดสินใจจะไปล่ะก็โทรมาหาฉันนะ ”  เขาเอ่ยขอบคุณเบาๆแล้ววางสายทันที

 

                มือที่สั่นวางโทรศัพท์บนโต๊ะแก้วเบาๆ  ขารู้สึกเหมือนจะไม่มีแรงชอบกลจึงนั่งลงบนโซฟาใกล้ตัว

 

                ไม่เป็นไรยาตะ ไม่เป็นไรเขาบอกตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

 

                        มันก็เหมือนตอนที่เจ้าลิงนั่นออกจากโฮมระนั่นแหละรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ เขาสะกิดแผลเก่าตัวเองจนได้

 

                ใช่เหมือนกับตอนเจ้านั่นออกจากโฮมระแค่เสียใจแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ทำใจได้ เรายังมีโฮมระอยู่ โฮมระคือทุกอย่างสำหรับเราอยู่แล้วเขายิ้ม พยายามปลอบตัวเองแต่น้ำจากไหนก็ไม่รู้ดันเอ่อขึ้นมาที่ตาซะแล้ว

 

ดีซะอีก ยาตะแกจะได้เป็นอิสระไงล่ะ อยากจะทำอะไรก็ทำภาพที่เขาไปกินเค้ก ไปเกมเซ็นเตอร์กับเจ้าลิงนั่นผุดขึ้นมา

 

 อยากไปบาร์โฮมระก็ไป ดันนึกถึงครั้งแรกที่เจ้านั่นพาเขาไปบาร์หลังจากความจำเสื่อม ทั้งๆที่ไม่ได้อยากไปสักนิดแต่ก็ยอมไปเพื่อเขา

 

ไม่ต้องมานั่งรับมือคนเอาแต่ใจจะไปต่างประเทศก็ไม่ถามเขาสักคำแต่ดันไปทำพาสปอร์ต วีซ่าให้เสร็จสรรพ ส่วนเหตุผลก็เพียงเพราะไม่อยากแยกกับเรา เหตุผลเหมือนเด็กๆ หึ

 

ไม่ต้องรับมือคนขี้แกล้งแกล้งเขาได้สารพัดทำให้กลัวก็มาก  ทำให้ตกใจก็เยอะแต่ทำให้สนุก ไม่เบื่อก็ไม่น้อย

 

ไม่ต้องสู้กับมันเวลาที่ไม่กินผักอีกขนาดป่วยก็ยังไม่ยอมกินผัก เขาเชื่อว่าชาตินี้เจ้านั่นต่อให้เลือกตายกับกินผักก็คงเลือกกินผักอย่างไม่ลังเล

 

น่าแปลกที่ดันนึกเรื่องตลกอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ในเวลานี้ ครั้งหนึ่งเขาเคยถามเจ้าลิงนั่นตอนที่ยังอยู่โรงเรียนมัธยมว่าถ้าวันหนึ่งแกโดนพิษแล้วใกล้ตายต้องกินผักวิเศษถึงจะหายแกจะยอมกินไหม  เจ้าลิงกุมคางคิดหนักทั้งๆที่มันไม่น่าใช่เรื่องคิดหนักเลยแท้ๆ หลังจากคิดอยู่นานเจ้าลิงก็ตอบกลับมาในที่สุดว่า กิน  เป็นคำตอบที่เขาไม่คาดคิดพอถามว่าทำไมเจ้านั่นก็ตอบเหตุผลที่ไม่รู้ว่าพูดจริงไหมออกมา

 

กินสิ ถ้ามันทำให้ฉันมีชีวิตยืนยาวแล้วอยู่กับนายได้นานขึ้น ’ …

 

น่าขำที่ในความจริงมันมีโอกาสเลือกที่จะอยู่กับเขาโดยไม่ต้องฝืนกินผักแต่มันกลับเลือกที่จะทิ้งเขา ทิ้งเขาถึงสองครั้งน้ำตาเอ่อขึ้นมาจนแสบตาไปหมด

 

อึก

 

เขากัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นและน้ำตาที่เริ่มห้ามไม่อยู่

 

ไม่ได้นะยาตะอย่าร้องนะ อย่าร้อง จะมาร้องไห้ให้กับเรื่องแค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด ถึงตอนเจ้าลิงนั่นจากไปครั้งแรกเขาจะร้องแต่เขาก็สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่ร้องเพราะมันอีก

 

แต่ก่อนสัญญากับตัวเองอย่างนั้นเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะกลับมาคืนดีกับมันได้

 

ไม่เคยคิดเลยว่าจะรักมันได้อีก

 

มิซากิฉันรักนาย

 

พูดจาไม่รู้เรื่องแล้วยังทิ้งประโยคที่ทำให้เขาตัดใจไม่ได้อีก

 

แปะ!

 

ในที่สุดก็ไม่อาจห้ามน้ำตาได้อีก เขาปล่อยโฮออกมาพร้อมทั้งกอดตัวเองไว้

 

เจ้าลิงบ้านั่นทำให้เขาเคยชินกับการมีมันอยู่ด้วยซะแล้ว

 

และมันก็ต้องรับผิดชอบที่ทำให้เขาเป็นอย่างนั้น

 

ดวงตาสีน้ำตาลที่นองด้วยน้ำตาเบิกกว้างใช่ อย่ามัวแต่ร้องไห้ มันไม่ใช่นิสัยของยาตะการาสุเช่นเขา ถ้าเจ้าลิงนั่นอยากจะไปโดยไม่มีเขานัก เขาก็จะปล่อยมันไปก็ได้แต่

 

ต้องหลังจากที่เขาต่อยมันสักหมัดแล้วเท่านั้น!!!

 

เขาปาดน้ำตาออกลวกๆแล้วหันไปมองนาฬิกาที่ผนังอีกครั้งตอนนี้  17.50 . ถ้าไปตอนนี้น่าจะทัน

 

มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่พึ่งวางไม่นานแล้วโทรหาสายล่าสุดทันที  ไม่ต้องรอให้สัญญาณดังด้วยซ้ำคุซานางิซังก็รับทันที

 

“ รบกวนคุซานางิซังช่วยไปส่งผมที่สนามบินได้ไหม”  ยาตะพูดรัวเร็ว เขาแนบโทรศัพท์ไว้ที่แก้มเพราะต้องใส่เสื้อคลุมตัวนอกแต่ถ้าเขาฟังไม่ผิดเขาได้ยินเสียงคุซานางิซังหัวเราะออกมา

 

คุซานางิซังบอกว่าได้ให้ยาตะออกมาเลยซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาวิ่งเข้าลิฟต์นั่นแหละ

 

เมื่อลงมาเขาก็เห็นคุซานางิซังอยู่ที่ล็อบบี้อยู่แล้ว

 

“ ฉันรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องไป  ตัดสินใจแบบนี้สิถึงจะสมเป็นเธอ ไม่เสียแรงที่ฉันมารอ”  คุซานางิซังยิ้มทำเอายาตะเกือบน้ำตาไหลอีกรอบด้วยความตื้นตัน

 

“ เดี๋ยวผมเรียกแท็ก

 

“ ไม่ต้องหรอก” คุซานางิซังขัดเขาแล้วล้วงเอากุญแจรถออกมาถ้าเขาจำไม่ผิดมันเป็นกุญแจรถเขา(หมายถึงฟุชิมิ)เนี่ยแหละ

 

เขาจะถามแต่คุซานางิซังชิงอธิบายเสียก่อน

 

“ คุณสามี(ยาตะโวยวาย) ฝากฉันไว้บอกเผื่อว่าภรรยาสุดที่รัก(ยาตะโวยวาย หน้าแดง) จะอยากไปไหนจะได้เอาไปใช้ได้ มองออกหมดเลยใช่ไหมล่ะ ” 

 

ยาตะได้แต่ทำหน้าง้ำงอเมื่อโดนล้อแต่แก้มทั้งสองข้างกลับมีรอยแดงๆ

 

“ รีบไปเถอะเดี๋ยวไม่ทัน” แล้วคุซานางิซังก็เดินนำหน้าเขาออกไป

 

………………………………..

 

 

18.30 .

 

สายที่ไม่ได้รับ >>> ยาตะ มิซากิ  My Chihuahua  15 สาย

 

ดวงตาสีน้ำเงินหรี่มองตัวเลขเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์แล้วเหลือบมองสายไม่ได้รับที่อยู่ถัดมา  ดวงตามีแวววูบไหวแวบหนึ่งแต่เขาก็เลือกที่จะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

 

หลังจากที่เช็คเวลา  เที่ยวบินเรียบร้อยทั้งเอากระเป๋าลงเครื่องเสร็จหมดแล้ว เขาก็ไล่ให้คนที่มาส่งเขาทั้งสองกลับไปได้

 

โทรศัพท์ที่ตั้งระบบสั่นเตือนให้รู้ว่ามีคนโทรเข้ามาอีกครั้ง

 

ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใคร แต่เขาไม่คิดจะรับเพราะถ้ารับเดี๋ยวจะทนไม่ได้ เขาคงรีบกลับไปหาแน่ จึงได้แต่ปล่อยโทรศัพท์ให้สั่นต่อไปจนหยุดไปเอง

 

 

………………………………..

 

18.40 .

 

เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด น้ำเน่ายิ่งกว่าละครนิยายน้ำเน่า เมื่อรถดันมาติดเพราะใกล้ช่วงเวลาเลิกงานของคนส่วนใหญ่

               

                        ยาตะแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งเมื่อการโทรครั้งที่  20 ไม่สำเร็จ เขากัดฟันกรอดเริ่มหงุดหงิดมากแล้วนะ คุซานางิต้องคอยปรามเบาๆ “ ยังไงก็ทัน”

 

                ยาตะไม่ตอบเมื่อดูเวลาแล้วมาดูรถที่ติดเป็นแถวยาวเขาก็ชักจะไม่แน่ใจ

 

                “คุซานางิซังอีกไกลไหมครับ” เขาถามอย่างร้อนรน คุซานางิมองทางแล้วกะระยะทางคร่าวๆซึ่งดูแล้วไม่น่าจะไกล ยาตะครางรับรู้

 

                “ ยาตะจังจะทำอะไรน่ะ ! ” คุซานางิร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างเล็กเปิดประตูรถ

 

                “ ผมจะวิ่งไปเอง ขอบคุณมากนะครับ”  แล้วก็วิ่งออกไปเลย ยาตะวิ่งหลบรถ ซอกแซกออกไปได้อย่างคล่องแคล่วระหว่างวิ่งเขาก็ดูนาฬิกาไปด้วยตอนนี้ 18 .48 .

 

                        ต้องทันสิ ต้องทัน

 

                        ฉันแค่ให้โอกาสนาย ให้โอกาสตามที่นายพูด โอกาสที่จะเลือกใหม่ ดันนึกถึงคำพูดชวนสับสนนั้นขึ้นมา

 

                        ถ้านายจะให้โอกาสฉันก็ต้องรอฉันด้วยนะเฟ้ย

 

…………………………………

 

                       

18.55 .

 

ฟุชิมิดูเวลาในโทรศัพท์แล้วถอนหายใจเบาๆ

 

“ ขอโทษค่ะ”  เจ้าหน้าที่สาวคนหนึ่งทักเขาด้วยรอยยิ้ม เขามองเธอเป็นเชิงรับรู้ เธอมาแจ้งเขาเรื่องรายละเอียดและเวลาเครื่องขึ้น

 

เขาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แล้วลุกขึ้นตามเธอไป

 

ไม่เป็นไร  ถ้ามิซากิจะตัดสินแบบนี้เขาบอกตัวเองอย่างนั้น

 

…………………………..

 

19.22 .

 

นาฬิกาดิจิตอลในสนามบินบอกเวลาอย่างนั้นตอนที่เขาวิ่งมาถึง  ยาตะหอบแฮ่กมันเป็นความผิดพลาดโง่ๆเพราะเขาหลงไปผิดทางจนเกือบมาที่สนามบินไม่ถูก

 

ไม่เคยคิดถึงเสก็ตบอร์ดครั้งไหนมากเท่าครั้งนี้เลย

 

แต่ยังดีที่ยังเร็วกว่ารถติด

 

เขามองข้ามอาการเหนื่อยล้าของตนแล้วเดินตามหาเจ้าลิงนั่น  ถึงจะสายไปมากแล้วแต่ก็แอบหวังให้มีปาฏิหาริย์อย่างในนิยายน้ำเน่าที่พอเขาเข้ามาแล้วจะเจออีกฝ่ายยืนรอเขาอยู่แล้วลงเอยด้วยดี

 

โทรศัพท์ถูกนำขึ้นมาใช้แต่ผลยังเป็นเช่นเดิม

 

เขาถอนหายใจเบาๆ หลังจากพยายามหาด้วยตัวเองไม่เป็นผลเขาก็กลับมาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์  เขาถามถึงเรื่องเวลาบินที่จะไปประเทศนี้ในเวลานี้ หวังว่าจะได้รับคำตอบเป็น เครื่องยังไม่ขึ้น ทว่าคำตอบที่ได้รับก็คือ

 

“ เครื่องพึ่งจะขึ้นเมื่อครู่ค่ะ”

 

ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วครู่

 

เครื่องขึ้นแล้ว  เขามาไม่ทัน

 

เครื่องขึ้นแล้ว  เขามาไม่ทัน

 

เขามาไม่ทันคำนี้ก้องซ้ำแล้วซ้ำอีกในหัว

 

เมื่อเจ้าหน้าที่ผายมือไปที่หน้าต่างบานใหญ่ซึ่งสามารถเห็นลานบินได้  เขาไม่รู้หรอกว่าลำไหนคือเครื่องที่เจ้าลิงนั่นโดยสารอยู่ แต่มันคงจะเป็นสักลำที่บินอยู่บนท้องฟ้าเป็นแน่

 

ฉันแค่ให้โอกาสนาย ให้โอกาสตามที่นายพูด โอกาสที่จะเลือกใหม่

 

โอกาสที่เขาทำพลาดไปเสียแล้ว

 

ดวงตาสีน้ำตาลมองออกไปที่เครื่องบินลำหนึ่งซึ่งกำลังขึ้นสู่ท้องฟ้าและจะออกจากประเทศนี้ไป  ยาตะกัดฟันกรอด ปล่อยให้น้ำตาค่อยๆไหลอาบแก้ม

 

“ เจ้าลิงบ้า!!!  เขาตะโกนออกมาสุดเสียง ไม่สนใจใครแล้วก็ไม่แคร์สายตารอบข้างที่มองมาด้วย  น้ำตาไหลไม่ยอมหยุดและเขาก็ไม่คิดจะปาดมันออกด้วย

 

“ เจ้าลิงโง่”  ทั้งๆที่ฉลาดมาโดยตลอดแต่ดันมาโง่เวลานี้โง่ที่ไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับมัน “ ไอ้โง่เอ๊ย” ครั้งหลังนี้เป็นการด่าตัวเองที่โง่จนดูอีกฝ่ายไม่ออกและทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นวันนี้

 

“ อึ่ก…!  กัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น “ ฮึกอย่าทำอย่างนี้สิฟะ

 

เวลาแบบนี้เลยทำให้นึกออกถึงแผ่นหลังเจ้านั่นตอนเดินจากโฮมระ จากเขาไปซ้อนทับกับครั้งนี้เจ้านั่นทิ้งเขาอีกแล้ว

 

ทิ้งเขา

 

 

“ อึ่ก อย่าทิ้งฉันไป  ” น้ำตาเริ่มไหลจนแสบตาไปหมด  “ ฉันขอโทษ อย่าทิ้งฉันอย่าไปจากฉัน ซารุฮิโกะ ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งไหลมากขึ้น

 

เพราะรู้ดีว่าถึงจะพูดอีกกี่สิบครั้งคนที่จะรับฟังมันก็ไม่อยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

คนรอบข้างมองร่างเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างประหลาดใจปนเวทนาแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดี  เจ้าหน้าที่สาวคนหนึ่งทำท่าจะเดินเข้าไปช่วยปลอบ

 

ทว่ากลับโดนยึดที่ไหล่ไว้ก่อนโดยมือหนึ่ง

 

เธอหันกลับไปมองเป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงนั้นก้าวผ่านกลุ่มคนที่มุงมาข้างหน้าตรงไปที่ร่างเล็ก

 

กึก!

 

ยาตะรับรู้ว่ามีคนมายืนอยู่ใกล้ๆเขาจากเงาที่ทอดบนร่าง ในตอนแรกเขาก็ไม่สนใจแต่เมื่อคนคนนั้นไม่ยอมไปสักทีจึงเหลือบดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ขึ้นดู

 

ดวงตาสีน้ำตาลพลันเบิกกว้าง

 

ม่านน้ำตาทำให้ภาพตรงหน้าเบลอไปหมดแต่ก็ยังสามารถสังเกตเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจนว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าเขาก็คือ

 

 

………………………………

 

 

ตัดให้ขาดเลยฉับๆ>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>(ทำไมได้ยินเสียงโวยวายนะ)

 

ดราม่าติดต่อกันซะแล้ว จิตจะตกไหมเนี่ย = =

แต่คนแต่งมีเรื่องจะแจ้งค่ะ  ข่าวร้ายคือวันที่ 18 -24 ไม่อยู่ล่ะ TT ^TT  (หลบหม้อ ไห กะละมัง)

 

คงต้องให้ผู้อ่านทุกคนเดากันไปเองก่อนว่าใครคือคนที่มาหยุดยืนหน้ามิซากิกันแน่

 

ตอนหน้าจะดราม่าอีกไหม

 

แล้วมิซากิจะทำยังไงต่อ

 

ผู้แต่งจะหักมุมอีกไหม /// = v =///

 

พบกับตอนหน้าวันที่ 25 /03  (เน้นๆ)  ในตอน  Happy End or Bad End !?

 

ขอบคุณค่ะ  ^ ^

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #456 fujoshi-otaku (@fujoshi-otaku) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 22:23
    เชื่อมั้ยคะว่าเราร้องให้เลย เราฟินมาก
    #456
    0
  2. #405 I_am_Hana (@aong009) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 21:59
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ขอให้เป็นซารุน้าาาาาาาาาา
    #405
    0
  3. #398 aisouno (@aisouno) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 15:51
    หายซึนได้สักทีนะ
    #398
    0
  4. #309 oOoLuNaoOo (@killer_of_derk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 00:19
    ในที่สุด...ก็เลิกปากแข็งได้ซะที 555 น่าสงสารนิดๆที่ชิวาว่าถูกหลอกโดยคุณแม่
    #309
    0
  5. #308 Guilty♔Smile (@sakura4098) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 11:22
    กรี๊ดดดดดดดดด ตัดจบได้ค้างมากTOT
    ไรเตอร์อย่าแกล้งกันสิ;^; แล้วก็ชื่อตอนต่อไป Happy End or Bad End?!=[]=!!!
    แอบเสียวนิดๆกลัวไรเตอร์หักมุม ;[]; จะรออ่านวันที่25นะค้าTwT
    #308
    0
  6. #307 Twin (@123rabbit123) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 19:24
    ขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุขอให้เป็นซารุ
    #307
    0
  7. #290 Sou (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 13:54
    นับถือในความพยายามของมิซากิเลยค่ะ นางเจ๋งมากแต่เศร้าตอนท้าย

    รอลุ้นวันจันทร์ค่ะ-v->
    #290
    0
  8. #289 Noey_Jun (@nunei) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 23:48
    โฮกกกกกกก ค้างมากค่าาาาาาา TT ตอนหน้าจะจบแล้วใช่ไหม??? ;-;
    #289
    0
  9. #287 Mint-noi (@penlovehibari) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 12:47
    ทะ ทำไมทำกับคนอ่านอย่างนี้ ทำม๊ายยยย//เขวี้ยงกรรไกรใส่ไรเตอร์ด้วยท่าประมาณนี้
    #287
    0
  10. #286 Zepryrus (@omsinzaza) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 04:06
    ม่ายยยยยยยย !! //เขวี้ยงกะลังมังใส่ไรท์เตอร์

    ทำไมตัดได้ทำร้ายใจคนอ่านงี้อ่า ฮือออ

    อารมณ์กำลังค้าง น้ำตากำลังจะไหลเลยม่ายยยย โฮฮฮฮฮ TT[]TT !!!

    //จะรออ่านค่ะ ถึงแม้จะต้องรอนานไปหน่อย....
    #286
    0
  11. #284 ChomPoo (@love-kxa-txr) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 18:07
    มันค้างเกิน ค้างคาใจมากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!
    น้ำตาซึม มาเจอตัดฉับแล้วช็อกค่ะ
    ยังไงก็ตอนต่อไปหวังว่ายังไม่จบนะคะ สาธุ~~!!!!!!!
    วันที่ 25 จะรออ่านค่ะ T^T
    #284
    0
  12. #283 Boofu_ (@baifern-2616) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 17:23
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แงงงงงงงงงงงงงง ค้างงงง!!!! ค้างงงงงงงงงง!!!!!!!!! ค้างงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!! ค้างมากกกกกกกกกกกกก!!!!! ทำไมพี่บลัดทำร้ายแบบนี้ TOT /ปาตะหลิวใส่ /โดนถีบ จิรอนะเฮิฟ T/////T อินมากเลยย เดินทางปลอดภัยนะครับ /โบกผ้า วันที่25ขอแบบอิ่มๆนะครับ (
    #283
    0
  13. #282 iiFreedomii (@oilzamf) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 17:01

    ค้าง...

    ค้างงงงงง.....

    ค้างงงงงงงงงงงงง...!!

    ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!


    ทำไมทำแบบนี้!!
    กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!

    #282
    0
  14. #281 MMM (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 16:02
    ;_____________; กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด ตามอ่านตั้งแต่ต้นยัดจบเลยค่ะ!! *ปาดเหงื่อ*

    ขอให้เป็นลิงด้วยเถอะอย่าเพิ่งไปเลยยยยย
    #281
    0