----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 35 : For White Day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 มี.ค. 56


<The Calender of Us Project>

 

For White Day

  

 

14/03/xx

 

                        “ เน่ๆ ซารุแล้วของตอบแทนของฉันล่ะ” 

 

                จู่ๆมิซากิก็พุ่งเข้ามาหาเขาที่โต๊ะหลังเลิกเรียนแล้วถามประโยคนี้ออกมา ทำเอาเขางุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่พอได้เว้นช่วงแวบหนึ่งเขาก็นึกออกว่าอีกฝ่ายพูดถึงอะไรอยู่

 

                วันนี้เป็นวันที่ 14 มีนา เป็นวันไวท์เดย์หรือก็คือวันที่ผู้ชายจะให้ของตอบแทนผู้หญิงสำหรับของขวัญในวันวาเลนไทน์เพื่อแสดงถึงความรักที่มีให้กัน

 

เขาค่อนข้างจะแปลกใจเพราะไม่นึกว่าเด็กอย่างมิซากิอย่าว่ากันนะ แต่คนที่รู้จักแต่ใช้กำลัง นิสัยเหมือนเด็กๆ จะรู้จักวันไวท์เดย์ได้ยังไง แต่เอาเถอะจะรู้จากไหนก็ไม่สำคัญเพราะยังไงเขาก็เตรียมของไว้ให้มิซากิอยู่แล้ว

 

“ ได้สิ” เขายิ้มมองดูมิซากิที่ยิ้มกว้าง

 

“ ไหนอ่ะ เอามาเร็วซิฟะ”  มิซากิเร่งเร้า แต่เมื่อเห็นของที่เขาหยิบออกมามิซากิก็หุบยิ้มฉับพลันเพราะของตอบแทนก็คือนมรสวนิลา ไม่ใช่แค่กล่องเดียวแต่เป็นแพ็ค

 

“ แกจงใจแกล้งฉันนี่หว่า” มิซากิเริ่มโวยวายอย่างไม่พอใจ

 

“ ไม่ใช่นะมิซากิฉันรักนายต่างหาก”  มิซากิชะงัก มองเขาแล้วลูบแขนแสดงอาการขนลุกอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเอามือมาแตะหน้าผากเขา “ ก็ไม่มีไข้นี่หว่า แต่ป้องกันไว้ก่อนไปหาหมอดีไหม”

 

เขาหัวเราะเบาๆมองข้ามอาการฮึดฮัดเป็นเด็กๆของร่างเล็ก

 

“ ที่ฉันบอกว่ารักนายน่ะหมายความว่าฉันเป็นห่วงนายไงกลัวนายไม่โต ไม่สูงขึ้น( มีเสียงโวยวายแทรก)เลยซื้อนมมาให้นะเนี่ย” เขาบอก

 

“ ไอ้ลิงตอแหล! แกแค่อยากแกล้งฉันไม่ใช่เหรอ” ผิดคาดที่มิซากิรู้ทัน

 

เขาแสร้งตีหน้าเศร้า “ ถ้านายไม่อยากได้ก็ไม่เป็นไร ฉันเก็บไว้กินเองก็ได้”

 

อึก!

 

ร่างเล็กชะงัก รู้สึกเหมือนก้อนความรู้สึกผิดมันแน่นจุกอก

 

“ ขะ ขะ เข้าใจแล้ว ฉันจะพะ พยายามกินมันละกัน ขอบใจนะ”  แล้วก็หยิบนมแพ็คนั้นไป

 

เขายิ้มกว้าง มิซากิเข้าใจว่าเขาหายเศร้าจึงยิ้มบ้าง หารู้ไม่

 

เอาเถอะ คงไม่มีวันที่มิซากิจะตามเขาทันหรอกเพราะงั้นมันถึงได้สนุกไง

 

…………………………………….

 

14/03/xx

 

ซวยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

ตอนนี้เขาสามารถบรรยายสถานการณ์ในเวลานี้ได้ด้วยคำคำเดียวเท่านั้นคือ ซวย  มีอะไรจะซวยได้มากกว่านี้อีกไหม

 

                        สถานการณ์ในตอนนี้ที่ว่าก็คือการที่เขามาติดอยู่ในตึกร้างที่ถล่มลงมาแต่ไม่เลวร้ายที่สุดนะเพราะสิ่งที่เลวร้ายที่สุดกำลังนั่งพิงซากกำแพงอยู่หลังเขา

 

                ว่าแล้วก็เหลือบมองฟุชิมิ  ซารุฮิโกะคนทรยศของโฮมระ อดีตเพื่อนสนิทของเขาที่นั่งพิงกำแพงอีกฟากของเขา

 

                แล้วทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้น่ะเหรอ เรื่องมันก็มีสั้นๆง่ายๆแค่เขากำลังตามหาแหล่งเก็บยาอยู่แล้วจู่ๆก็มาเจอเจ้าลิงนี่ที่มีเป้าหมายเดียวกัน แน่นอนว่าต้องมีการทะเลาะกันตามประสาศัตรูบ้างแต่แล้วจู่ๆพื้นอันผุพังของตึกก็ไม่อาจรับน้ำหนักพวกเขาได้จึงทำให้พวกเขาตกลงมาข้างล่างนี่ยังไงล่ะ

 

                PDA ของเขาพังตอนตกลงมาแต่ยังโชคดีที่โทรศัพท์ใช้ได้เจ้าลิงนั่นเลยโทรบอกให้พวกชุดน้ำเงินมาช่วยแล้ว แม้ไม่ยากจะมีบุญคุณกับพวกศัตรูแต่เขาก็ยังไม่อยากตายที่นี่ เขายังฝันที่อยากจะเป็นมือขวาของมิโกโตะซังอยู่นะ

 

                ระหว่างที่รอพวกชุดน้ำเงินมา เขาก็ต้องทนกับบรรยากาศชวนอึดอัดแบบนี้ไปแต่ยิ่งนานก็ยิ่งอึดอัดมากขึ้น น่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่รู้จะชวนคุยอะไร ถ้าหากยังเป็นเพื่อนก็คงคุยได้แต่พอเป็นศัตรูก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรเหมือนมันมีกำแพงบางๆกั้นยังไงยังงั้น

 

                โครกกกกกกกกกกกก

 

                เมื่อปากไม่รู้จะเริ่มบทสนทนายังไง กระเพาะก็เลยเริ่มให้ซะเลย

 

                เงียบ

 

                ทุกอย่างเงียบสนิทก่อนที่ฟุชิมิจะกลั้นหัวเราะไม่ไหวแล้วหัวเราะออกมา

 

                “ อย่าหัวเราะนะเฟ้ยไอ้ลิงบ้า หยุดเดี๋ยวนี้”  แต่ต่อให้ห้ามให้ตายก็คงไม่สามารถยับยั้งเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายได้แล้ว ใบหน้างอง้ำแดงก่ำ  เขาไม่น่ารีบจนลืมกินข้าวเลย

 

                “ ฮ่าๆๆๆ”  คนที่พิงกำแพงยังหัวเราะไม่เลิกจนน่าหมั่นไส้  “ อ่า ดูท่าโฮมระจะเลี้ยงนายอย่างอดๆอยากๆนะ”

 

                “ อย่าว่าโฮมระนะเฟ้ย แกไม่มีสิทธิ”  ยาตะโวยกลับ เสียงหัวเราะพลันเบาลง

 

                “ นั่นสินะ” ฟุชิมิยิ้มจางๆ นิ้วเรียวล้วงหาของบางอย่างในกระเป๋า ร่างเล็กลุกขึ้นยืนเตรียมตัวทันทีถ้าเกิดอีกฝ่ายจะทำร้ายเขา

 

                “ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก” ร่างสูงว่าแล้วล้วงเอาบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อ ยาตะหรี่ตามองมัน ถ้าเห็นไม่ผิดน่าจะเป็นไวท์ช็อคโกแลต “ อยากได้ไหมถ้าอยากได้ก็มานี่เร็ว จุ๊ๆๆๆ”

 

                “ ฉันไม่ใช่หมา…!!!

 

                โครกกกกกกกกกกกกก

 

                กระเพาะได้แสดงหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ จนเจ้าของร่างเถียงไม่ออกต้องเดินเข้ามาใกล้ไวท์ช็อคโกแลตแล้วดึงจากมือฟุชิมิ

 

                ดวงตาสีน้ำเงินหรี่มองอดีตเพื่อนตรงหน้าในใจอดคิดถึงสุนัขเลี้ยงไม่เชื่องไม่ได้แฮะ แน่ะยังจะขู่เขาด้วย ไม่ได้น่ากลัวสักนิดตรงข้ามชวนให้แกล้งมากกว่า

 

                พอรู้ตัวอีกทีไวท์ช็อคโกแลตของเขาก็หมดไปกว่าครึ่ง

 

                “ เฮ้ๆ เกรงใจเจ้าของนิด”  เขาทักแต่อีกฝ่ายโบกมือหย็อยๆ เป็นท่าทางประจำสมัยที่ยังเป็นเพื่อนกันมันบ่งบอกว่า ของของนายก็เหมือนของของฉัน

 

                        “ นายไม่กินนมไม่ใช่เหรอ”

 

                “ นี่มันไวท์ช็อค” ยาตะเถียง

 

                “ เหลือชิ้นสุดท้ายให้ฉันละกัน”  ศีรษะเล็กผงกขึ้นลง ไม่รู้รับรู้แน่หรือเปล่าแต่เขาก็ได้คำตอบไม่ช้า พอเหลือชิ้นสุดท้ายยาตะก็ยกวนไปมาเหมือนจะยั่วเขาแล้วก็กินเข้าไป

 

                ไอ้เตี้ยนี่!

 

                        มียกยิ้มเยาะเขาด้วย  มิซากิที่ใสซื่อหายไปจากใจเขาแล้ว อยากลองดีใช่ไหมได้!

 

                        เพราะยังอารมณ์ดีจากการได้กินขนมแถมยังได้ยั่วโมโหอีกฝ่ายเล่นยาตะจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยไม่ได้ระวังตัวสักนิดตอนที่ถูกกระชากตัวเข้าไป

 

                เจ้าของช็อคโกแลตบดริมฝีปากตนบนกลีบปากเล็ก เพราะไม่ได้ตั้งตัวยาตะจึงอ้าปากเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้สอดลิ้นเข้าในโพรงปากแล้วกวาดเอาไวท์ช็อคต้นเหตุคืน

 

                พลั่ก!

 

                หมัดเล็กสวนกลับเข้าที่ใบหน้าจังๆ ทำให้ฟุชิมิจำต้องปล่อยร่างเล็กแต่เขายังหัวเราะสะใจอยู่ดีเพราะยังไงเขาก็รู้สึกเหมือนได้กำไร  ยิ่งเห็นใบหน้าแดงก่ำโกรธๆนั้นก็ยิ่งกำไร

 

                ก่อนที่จะเกิดการวางหมัดกันพวกScepter 4 ก็พากันเข้ามาแล้วช่วยพวกเขาออกไป

 

                เมื่อกลับถึงห้องพักของตนแล้วฟุชิมิก็จัดการถอดเสื้อที่เลอะดินเลอะฝุ่นในวันนี้เตรียมตัวอาบน้ำ ตอนนั้นเองที่เขาเหลือบไปเห็นปฏิทินบนผนัง

 

                14 มีนาคม วันไวท์เดย์

 

                นิ้วโป้งแตะริมฝีปากตนเบาๆ ก่อนที่จะแย้มเป็นรอยยิ้ม

 

               

…………………………………………….

 

14/03/xx

 

                        “ นายนี่ไม่เหมาะกับดอกไม้สักนิด”

 

                “ ทำไมแกไม่นึกให้ออกตั้งแต่ตอนอยู่ที่ร้านดอกไม้ล่ะ หาฮัดเช้ย!   ร่างเล็กตะโกนโวยวายแล้วตบท้ายด้วยการจามออกมา นั่นไม่ใช่การจามครั้งแรกจมูกจึงแดงไปหมด

 

                ฟุชิมิหยิบกระดาษทิชชูแล้วเช็ดจมูกให้ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา(?) จากนั้นก็กลับมามองที่สภาพห้องนั่งเล่นที่แทบจะแปรเปลี่ยนเป็นสวนดอกไม้ไปแล้ว

 

                เพราะวันนี้เป็นวันไวท์เดย์ เขาเลยต้องหาอะไรตอบแทนมิซากิตามธรรมเนียม เดิมทีก็ว่าจะให้ขนมเหมือนทุกปีไม่ก็พาออกไปทานอาหารข้างนอกแต่เพราะเจ้าตัวบอกว่าช่วงนี้น้ำหนักขึ้นจึงได้ไม่ยอมท่าเดียวเขาก็เลยต้องเปลี่ยนมุขใหม่ แต่จู่ๆก็นึกถึงดอกไม้ขึ้นมา เขาก็เลยลองสั่งดอกไม้หลายชนิดมาเพื่อดูปฏิกิริยาของร่างเล็กข้างๆ

 

                ห้องนั่งเล่นจึงได้กลายสภาพเป็นสวนดอกไม้หย่อมๆอย่างนี้

 

                “ ฉันก็ดีใจหรอกแต่ว่าฮัดเช้ยๆ”  ฟุชิมิส่งกระดาษทิชชูให้เพิ่ม แน่นอนว่าตอนที่มิซากิตื่นมาเห็นก็ตกใจมาก แต่ก็เอ่ยชมว่าสวยดีแม้มันจะไม่เข้ากับบุคลิกก็เถอะ แล้วมิซากิก็หยิบกระถางดอกลิลลี่ขึ้นมาจากนั้นก็

 

                        “ อัดเช้ยๆๆๆ” จามจนจมูกแดงไปหมด

 

                “ นายน่าจะแพ้เกสรดอกไม้นะ ไปหาหมอไหม”  เขาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

 

                “ ปกติไม่ได้แพ้นะแต่พอมันรวมกันเยอะก็ฮัดชิ้ว ”

 

                “ งั้นเอาไปทิ้งดีกว่า” เขาลุกขึ้นทำท่าจะยกไปทิ้งแต่มิซากิคว้าชายเสื้อเขาไว้พร้อมส่ายหัว “ แกอุตส่าห์ซื้อมา”

 

                “แต่ถ้านายแพ้ก็ทิ้งไปเถอะ ”  แต่มิซากิยังคงส่ายหัวอย่างดื้อดึง “ งั้นทิ้งเฉพาะพวกที่มีกลิ่นแรงกับเกสรเยอะไปละกัน ” เขาเสนอแกมบังคับร่างเล็กจึงต้องยอมอย่างขัดไม่ได้

 

                พอจัดการเก็บดอกไม้บางส่วนทิ้งไปแล้ว เขาก็ทรุดนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นข้างๆมิซากิ “ อาการดีขึ้นไหม” ปัดผมหน้าออกให้เห็นหน้าชัดๆ จมูกเล็กยังคงแดงจากการจามติดต่อกันแต่ดูเหมือนจะดีขึ้นแล้ว

 

                “ เออ ดีขึ้น” เจ้าตัวว่าเช่นนั้น

 

                “ เฮ้อ ไม่นึกเลยว่าคนอย่างมิซากิจะอ่อนแอเป็นสาวน้อยขนาดแพ้เกสรดอกไม้ได้”

 

                “ ว่าใครเป็นสาวน้อยฟะ! มันเยอะอย่างนี้เป็นใครก็แพ้  ” ร่างเล็กเถียง

 

                ฟุชิมิชี้ตัวเองแล้วส่ายหัว

 

                “ แกจะบอกว่าแกไม่แพ้”  ฟุชิมิพยักหน้า แถมยิ้มได้อย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด  “แกเป็นลิงไม่ใช่คน” ว่าเสียงเข้ม “ ไม่เชื่อแกลองนี่สิ” มือเล็กหยิบกระถางดอกลิลลี่ส่งให้ ฟุชิมิรับไว้แล้วหมุนเล่นแต่ไม่มีท่าทีแพ้  มิซากิเลยเป่าลมใส่ดอกมันทำให้เกสรเล็กๆฟุ้งกระจายผลคือฟุชิมิที่ใกล้ที่สุดจามออกมา

 

                มิซากิหัวเราะเยาะชอบใจและไม่รู้อะไรดลใจจึงได้เลื่อนริมฝีปากตนไปใกล้ใบหน้าของฟุชิมิแล้วประทับลงบนแก้มอีกฝ่ายเบาๆ

 

                ฟุชิมิตาโตหันมามองทันที

 

                “ แค่เป็นการขอบใจเท่านั้นเจ้าลิงโง่ ”  คราวนี้ไม่ใช่เพียงจมูกแล้วที่แดงแต่เป็นทั้งหน้าเลย

 

                “ มิซากินายเอาน้ำมูกมาติดหน้าฉัน” ฟุชิมิแกล้งเย้าเล่นและได้ผลร่างเล็กรีบโวยวายทันทีว่าไม่มีๆ ฟุชิมิหัวเราะชอบใจที่สามารถยั่วอีกฝ่ายได้แต่ถ้ามิซากิสังเกตสักนิดล่ะก็คงจะเห็นแล้วว่าใบหน้าของฟุชิมิมีรอยแดงจางๆเช่นกัน

 

 

แถมท้ายจ้า

 

                “ มิซากิไอ้ของแปลกๆนี่มันคืออะไร”  ฟุชิมิหรี่ตามองสิ่งพิศวงมากมายบนจานอาหารสำหรับมื้อเย็นวันนั้น

 

                “ ไม่เห็นมีอะไรน่าแปลกเลย แกไม่เห็นหรือไง นั่นกุหลาบผัดน้ำมันหอย  ซุปกุหลาบ กุหลาบผัดเนื้อ ชากุหลาบแล้วก็ เมล็ดทานตะวัน มีอะไรที่แปลก”

 

                มันแปลกหมดเลยแหละ!เขาเองก็แปลกใจที่จู่ๆมิซากิก็ขึ้นมาทำอาหาร ถึงจะรู้ว่าฝีมืออีกฝ่ายไม่ได้แย่อะไรก็ตามแต่พวกอาหารเหล่านี้มันคืออะไร มีแต่กุหลาบๆแถมถ้าจำไม่ผิดเมล็ดทานตะวันก็น่าจะมาจากดอกทานตะวันที่วันนี้มาพร้อมดอกไม้อื่นๆด้วย

 

                “ ฉันโทรไปหาคุซานางิซังแล้วเขาบอกว่ากุหลาบกินได้ ฉันก็ไม่ค่อยเชื่อหรอกแต่พอลองกิน( อ้าปากงับเอาดอกกุหลาบเข้าไป) ก็คิดว่าอร่อยดีนะก็เลยเอามาทำอย่างอื่นดูด้วย”

 

                “ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรที่นายเอามาทำหรอกนะแต่ว่ากุหลาบนี่มันเข้าข่ายเป็นผักหรือเปล่า

 

               

 

               

 

………………………………

 

เห็นคุณ Game Master Psycho ทักมาเรื่องวันไวท์เดย์ ไหนๆก็ว่างก็แต่งซะเลย แต่อาจไม่ค่อยดีนะเพราะดั้นสด บวกกับสั้นด้วยเลยขอรวมสามช่วงอายุไว้ด้วยกันซะเลย อ่านแล้วชอบพาร์ทไหนหรือควรปรับปรุงพาร์ทไหนบอกได้นะคะ

 

โดยส่วนตัวแล้วชอบคิดว่าช่วงมัธยมนี่ใสๆนะส่วนช่วง19 ก็ต้องรุนแรงสักหน่อยเพราะยังทะเลาะกันอยู่(แต่พาร์ทนี้แอบได้แนวคิดมาจาก  K  Memory of Red ตอนที่ 10 ล่ะ)  ส่วนพาร์ทสุดท้ายหลังแต่งงานนี่ยากที่สุด จะแต่งให้หวานเดี๋ยวก็ไม่เข้ากับนิสัยทั้งคู่เลยได้แค่นี้แหละค่ะ ( มิซากิช่วงแต่งงานไม่รู้ว่าน่ารักหรือน่ากลัวแฮะ=  =^กินกุหลาบได้แต่มันกินได้จริงๆนะ)

 

พรุ่งนี้15/03 เจอกันกับ Amnesia นะคะ จะดราม่าหรือจะฮามาลุ้นกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #402 I_am_Hana (@aong009) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 21:41
    5555ยังจะห่วงเรื่องนี้อีกนะซารุ
    #402
    0
  2. #275 AaEe★SaMA (@talatoon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 11:19
    //ฟินตาย
    #275
    0
  3. #266 Zepryrus (@omsinzaza) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 03:14
    ส่วนตัวคิดว่าแต่งได้ดีทุกพาร์ทเลยค่ะ =w=
    ชอบมากเลย ! กะแล้วว่าตอนอายุ 19 ได้ที่มาจากตอนที่ 10 ฮ่าๆ
    จะฮากร๊ากที่สุดก็ตอนที่ซารุถามว่าดอกกุหลาบมันเข้าข่ายผักรึป่าว อ่านถึงตรงนี้หลุดขำพรวดเลย 5555+
    จะรอ Amnesia ต่อนะค่ะ ลุ้นอยู่เหมือนกัน XD (ขอพนันว่ามาฮาเหมือนเดิมละกัน !)
    #266
    0
  4. #264 ChomPoo (@love-kxa-txr) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 21:21
    ชอบทุกพาร์ทค่ะ~~
    โดยเฉพาะพาร์ทสุดท้าย และแถมท้าย เมนุกุหลาบถ้าลองทำกินเองบ้างคงจะได้สินะคะ~~
    ..แต่กุหลาบเป็นดอกไม้ ไม่น่าใช้ผักเนอะ ฟุชิมิกินๆไปเถอะดอกไม้หวานจะตาย~~
    #264
    0
  5. #263 oOoLuNaoOo (@killer_of_derk) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 17:45
    555 น่ารักทั้ง3พาร์ทเลยค่ะ แต่ชอบอันสุดท้ายที่สุดเลย

    ว่าแต่...ตกลงกุหลาบมันเป็นผักไหมเนี่ย 555
    #263
    0
  6. #262 Sou (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 17:01
    ยังน่ารักเหมือนเคย ช่วงที่2กระชากใจมากค่ะ!พอเห็นอย่างงี้แล้วนึกถึงในมังงะตอนที่ 10 เหมือนจะมีฉากเซอร์วิสแม่ยก(หรือจิ้นไปเองก็ไม่ทราบ ฮาา)

    ปล.ดอกกุหลาบนี่รสชาติมันเป็นยังไงนะคะ...=__=
    #262
    0
  7. #261 iiFreedomii (@oilzamf) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 16:30
     อั้ยยยย!! อุตส่าห์แต่งไวท์เดย์ให้ด้วย น่ารักกกกก!! 5555
    ทั้ง 3 พาร์ทน่ารักมากๆ เลย แต่พาร์ทที่น่ารักที่สุดคือพาร์ทสุดท้าย เพราะหมาน้อยรุก!! 5555555

    ไรเตอร์ใจดีจังน้าา~ พรุ่งนี้ยังมาต่อ
    ขอบใจมากจ้า
    #261
    0
  8. #260 Annular eclipse (@applejack) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 14:17
    ตอนเด็กน่ารักมากเลยอะ!!!

    พอโตมาหน่อย มิซากิ ท้องร้องได้ถูกเวลามากๆ

    แถมพอจะแกล้งดันโดนเอาคืนแบบสุดยอดกว่า!!! ซารุสุดยอดมาก!

    ตอนแต่งงานกันแล้ว ซารุฮิโกะ กินๆเข้าไปเถอะ มิซากิทำให้เลยนะนั่นนะ!!!
    #260
    0