----FAN FIC K PROJECT-----(Fushimi x Yata)

ตอนที่ 33 : Amnesia (XVII)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    8 มี.ค. 56


XVII

Doesn’t it Make Clear that I…

��������������� ตกลงแล้วเขาโกรธเรื่องอะไรกันแน่ ?

��������������� ยาตะนั่งคิดวนรอบนี้มาเป็นร้อยรอบเห็นจะได้แต่เขาก็ยังไม่มีคำตอบที่แน่นอนให้กับตัวเอง เพียงแค่คิดถึงคำพูดที่ว่า�����������

ก่อนเสียความทรงจำน่ารักกว่านี้นะ

เพียงแค่คิดอารมณ์โกรธ ไม่สิมันเหมือนไม่พอใจมากกว่าก็กลับมาอีก ทำไมนะ?

��������������� ร่างเล็กพลิกตัวบนเตียงโดยเงยหน้าขึ้นมองเพดานมืดๆในห้อง

��������������� เขาโกรธเจ้าลิงนั่นรู้สึกไม่พอใจด้วยแต่เพราะอะไรล่ะ เพราะคำพูดแบบนั้นเหรอคำพูดนั้นเหมือนกับเอาเขาไปเปรียบกับคนอื่น

ไม่ใช่คนอื่นแต่เป็นตัวเขานี่ตัวเขาในอดีตตัวเขาที่จำไม่ได้และไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้างตัวเขาที่คนอย่างซารุที่ไม่เคยชมใครถึงกับบอกว่าน่ารัก

แบบนี้ก็เหมือนกับว่าเขากำลังหึ

��������������� ร่างบนเตียงสะดุ้งพรวด ลุกขึ้นมานั่งมือกุมหัวแล้วทึ้งผมไปมาอย่างแรง

��������������� ไม่ใช่โว๊ยยยยยยไม่ใช่ ยาตะแกคิดอะไรของแกเนี่ย ใครจะไปหึงคนอย่างเจ้าลิงนั่น ( พลันนึกได้ตอนหลังว่าก่อนหน้านี้ก็เคยหึงเจ้านั่นที่อยู่กับผู้หญิงจนออกนอกหน้านี่หว่า) อีกอย่างนั่นมันตัวเขาเองนะเฟ้ย(ถึงจะในอดีตก็เถอะ)นี่แกบ้าขนาดหึงตัวเองเลยเหรอ เอ๊ย ! ไม่สิ ไม่ได้หึงนะ ไม่ได้หึง

��������������� ถ้างั้นโกรธอะไรล่ะ?

��������������� โกรธที่มันชมคนอื่นแต่คนอื่นนั่นมันก็ตัวเขาเองแต่แค่เป็นตัวเขาในอดีต

���������������

���������������

��������������� “ งงฟ่ะยาตะเอียงคอ ทำท่านึกแต่ยังไงก็ไม่เข้าใจสมการที่ตัวเองคิดไว้ในหัวอยู่ดี เมื่อจนปัญญานึกไม่ออกแล้วเขาก็ทิ้งร่างลงบนเตียงกว้างอีกครั้ง

��������������� ช่างมันเถอะเดี๋ยวก็นึกออก

��������������� เขาพยายามหาเรื่องอื่นมาคิดเพลินๆเพื่อจะกลบเรื่องนี้ไปแต่ความคิดทุกอย่างก็มีอันต้องหยุดลงเมื่อประตูห้องนอนถูกเคาะเบาๆคนที่เข้ามาจนถึงห้องนอนนี้ได้ก็มีแค่คนเดียวเท่านั้นในโลกนี้

��������������� “ มิซากิการเรียกชื่อนั้นช่วยยืนยันตัวตนอีกครั้งแต่เจ้าของชื่อยังคงเงียบ นอนตัวเกร็งบนเตียง“ ฉันรู้ว่านายยังไม่หลับ เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ”

���������������

��������������� “ เปิดประตูเดี๋ยวนี้ นายกับฉันต้องคุยกันถ้านายไม่เปิดฉันไปเอากุญแจสำรองมาเปิดก็ได้ ( ยาตะสะดุ้งเมื่อนึกได้)หรือจะให้ฉันพังเข้าไป( ยาตะส่ายหัวรัวทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่สามารถเห็นได้) ฉันนับหนึ่งถึงสามนะหนึ่งยาตะยังคงนิ่ง

��������������� “ สอง ” เปลี่ยนมานั่งบนเตียง สีหน้าเริ่มคิดหนักปนกังวล

��������������� “ สาม

��������������� ปัง !

��������������� เกิดเสียงกระแทกประตูไม้ที่เคราะห์ร้ายอย่างแรงทว่าผู้ที่ทำร้ายมันไม่ใช่ผู้ที่อยู่นอกห้องแต่เป็นคนที่อยู่ในห้องยาตะเอาตัวดันประตูห้องนอนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังนั่นเอง

��������������� “ มิซากิเกิดอะไรขึ้น ?!ยาตะได้ยินเสียงร้อนรนเป็นห่วงดังข้ามประตูมาพร้อมๆกับรู้สึกถึงแรงทุบหนักๆที่ประตู

��������������� “ มะ..ไม่เป็นไร” ยาตะตอบออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายคลายกังวล “ วันนี้แกไปนอนที่โซฟา ”

��������������� “ หา!ฟุชิมิที่อยู่อีกฝั่งของประตูอุทานอย่างไม่เข้าใจ

��������������� “ ฉันบอกให้แกไปนอนที่โซฟาไงฟะ ”ร่างเล็กเริ่มขึ้นเสียง

��������������� “ เรื่องอะไร ”ฟุชิมิตอบกลับมาเสียงเรียบ“ นี่ห้องฉัน ห้องนอนฉัน เตียงฉันถ้านายไม่พอใจก็ไปนอนที่โซฟาสิ”

ไอ้ลิงชั่วววววววววววววววววววว นี่มันรักกันแน่ๆใช่ไหมฟะ !

เพราะไม่เห็นหน้าเลยไม่รู้ว่ามันทำหน้าจริงจังไหมหรือแค่ล้อเล่น

“ แต่ก่อนหน้านั้นออกมาคุยซะดีๆหรือจะให้ฉันพังเข้าไป”น้ำเสียงเริ่มเครียดมากขึ้นจนยาตะเริ่มหวั่นๆ “ ตกลงนายโกรธอะไรกันแน่”

โกรธอะไร?

อย่าว่าแต่ฟุชิมิจะไม่รู้เลยเขาเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าโกรธอะไร

“ ว่าไง ได้ยินไหม?ฉันถามว่านายโกรธอะไรกันแน่ หืมมม”ฟุชิมิยังคงถามย้ำ มือเรียวบิดลูกบิดประตูแต่มันยังคงล็อคอยู่ “ ว่าไงล่ะ?”

“ ฉันฉันไม่รู้” ยาตะตอบในที่สุด

“ หือ?”ฟุชิมิครางในลำคอเหมือนไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยินผ่านประตู

“ ฉันบอกว่าฉันไม่รู้!เอาอีกแล้วเขาขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัวอีกแล้วเพราะนึกถึงประโยคนั้นแท้ๆ

“ นี่นายเป็นอะไรกันแน่เปิดประตูสิ”แม้คำพูดจะเป็นการสั่งแต่น้ำเสียงกลับเป็นห่วงฟุชิมิเคาะประตูอีกครั้งด้วยแรงที่เบากว่าเดิม

ร่างเล็กในห้องยังนิ่ง

ฟุชิมิถอนหายใจให้ความดื้อดึงของอีกฝ่ายเบาๆ “ ฟังนะฉันไม่ได้มีความสามารถในการอ่านใจเพราะงั้นถ้านายไม่พูดฉันก็เดาไม่ออกหรอกว่านายโกรธอะไรอยู่ฟุชิมิเว้นช่วงให้คนในห้องพูดบ้างแต่ยาตะก็ยังเงียบ เขาคิดจะพูดต่อแต่อีกฝ่ายกลับแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเบาจนแทบเหมือนการพึมพำบอกตัวเองมากกว่าบอกเขา

“ ฉัน…….ไม่รู้ ไม่ใช่ไม่บอก ฉันไม่รู้ว่าโกรธอะไร”ยาตะสูดหายใจลึกๆ “มันเหมือน...เหมือนฉันไม่ชอบใจไม่ชอบใจที่นายพูดว่าฉันไม่เหมือนยาตะในอดีตเขาสูดหายใจอีกครั้งแต่ไม่ได้พูดต่อ

แม้กระทั่งตอนนี้ยาตะก็ยังไม่รู้ว่ารู้สึกโกรธ(หรือเปล่า)เพราะอะไรแต่ไม่ใช่กับคนฉลาดที่อยู่นอกห้อง

ฟุชิมิกระพริบตาปริบๆ มันเป็นอาการที่เขาไม่ค่อยแสดงบ่อยนัก ตอนนี้เขากำลังทำตัวไม่ถูก ฟังจากที่ยาตะพูดแล้วรวมกับประโยคที่เขาพูดก่อนหน้านี้ก็แสดงว่า

ยาตะ มิซากิกำลังหึงตัวเองในอดีต

เขาเกือบปิดปากกลั้นหัวเราะไม่ทัน นี่เขาควรบอกให้อีกฝ่ายรู้ไหมนะแต่ยังไงก็ตามขอแกล้งสักหน่อยละกัน

“ นั่นสินะ”ฟุชิมิเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงยียวน ทั้งยังแสร้งถอนหายใจดังๆให้คนอีกฟากของประตูได้ยินด้วย “ ก็มิซากิคนก่อนเสียความทรงจำน่า-รักกว่าตั้งเยอะ ”

กึก!

ถ้าหากฟุชิมิมีตาทิพย์ล่ะก็คงจะได้เห็นท่าทางตกตะลึงของร่างเล็ก

แม้จะมีประตูไม้กั้นก็เถอะแต่การที่อีกฝ่ายพูดเสียงดังราวกับจงใจอย่างนี้ต่อให้มีประตูสักสิบบานเขาก็ได้ยิน

“ ไม่เหมือนมิซากิคนนี้สักนิด”ยิ่งพูดเหมือนยิ่งราดน้ำมันลงบนไฟ

“ ทั้งชอบโวยวาย นิสัยก็เหมือนเด็ก ไม่น่ารักเอาเสียเลย ”

ปึด!

“ งั้นก็ไปอยู่กับมิซากิคนนั้นเลยไป”ยาตะตะโกนใส่ประตูพร้อมเตะมันอย่างแรงหนึ่งที(ตัวเองก็เจ็บด้วย)

“ อยากอยู่

ตึง!

ประตูไม้ที่น่าสงสารถูกเตะอีกครั้งฟุชิมิถอนหายใจให้กับวิธีระบายอารมณ์เหมือนเด็กๆ คงต้องยอมแพ้แล้วหยุดยั่วโมโหอีกฝ่ายแค่นี้ไม่งั้นไม่ประตูก็เท้าต้องพังไปข้าง

ทว่าคนหลังบานประตูไม่รู้การยอมแพ้นั้นจึงระบายสิ่งที่อัดอั้นเอาไว้ออกมา

“ ถ้าอยากนักก็ไปสิฟะเจ้าลิงโง่ ถ้าแกไปฉันจะดีใจมากๆเลย” ฟุชิมิกลอกตาเมื่อได้ยินเสียงตะโกนไล่พร้อมๆกับเสียงเตะอีก(แต่ครั้งนี้ดูจะเบากว่าครั้งก่อนๆ) ปากก็บอกว่าให้ไปๆแต่น้ำเสียงนี่สิไม่เชิงจะร้องไห้แล้วแท้ๆ

อีกอย่างหนึ่งไล่เขาไปอยู่กับคนอื่นแต่คนอื่นนั้นมันก็ตัวมิซากิไม่ใช่เหรอ(ถึงจะเป็นในอดีตก็เถอะ)

ยิ่งอยู่กันไปยิ่งรู้สึกว่ามิซากิสมกับเป็นศรีภรรยามากขึ้นทุกทีทำเอาเขาอยากจะแกล้งต่อแต่ในสถานการณ์นี้คงไม่ดีแล้วล่ะ

“ ไอ้ลิงชั่วไอ้ลิงนิสัยไม่ดี ไอ้ลิงเจ้าชู้(?)ไอ้ลิงเลวคนในห้องเริ่มเอาใหญ่ ด่าเขาเป็นชุด จะด่าก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกแต่ไอ้เรื่องที่ด่าบางอย่างนี่สิมันแปร่งๆนะ เขาชักสงสัยแล้วสิว่ามิซากิของเขากำลังเมาหรือเปล่า

“ ไอ้ลิงโง่ไอ้ลิงบ้ายังไม่หยุด ฟุชิมิปล่อยให้อีกฝ่ายระบายไปเรื่อยๆอย่างไม่ใส่ใจ “ ทำไมเงียบไปฟะ ? ( เหมือนว่าจะพึมพำกับตัวเองแฮะ)เฮ้ๆ แกฟังอยู่หรือเปล่า ( ฟุชิมิเริ่มสับสนเล็กน้อยว่าตกลงแล้วมิซากิไล่เขาแต่สงสัยว่าฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ยนะ)เน่ๆๆๆ เจ้าลิงบ้ายังอยู่หรือเปล่า ”

“ ครับๆ ยังอยู่ครับ”เขาตอบขณะที่นั่งบนโซฟา

ยาตะเงียบไปชั่วขณะเพราะพึ่งนึกได้ว่าพูดอะไรออกไปก่อนจะเริ่มโวยวายใหม่ด้วยคำเดิมๆเพื่อกลบเกลื่อน

พอบ่นไปจนเริ่มเหนื่อย ทั้งนอกประตูก็เงียบเหลือเกินจนยาตะเผลอคิดไปว่าฟุชิมิไปจริงๆหรือเปล่าร่างเล็กค่อยๆแง้มประตูเล็กน้อยอย่างระแวดระวังและสิ่งที่พบก็คือ

เจ้าลิงนั่นกำลังนั่งบนโซฟา

ไม่ใช่แค่นั้นกำลังเปิดดูนิตยสาร

ไม่พอกำลังใส่หูฟัง(ของเขา)ด้วย

เจ้าลิงนั่นกำลังนั่งบนโซฟาอ่านนิตยสารใส่หูฟัง!!!

แปลว่าที่เขาพูดด่าผ่านๆมาก็

“ ไอ้ลิงเวร!เขาปรี่เข้ามาดึงหูฟังกับนิตยสารออกจากอีกฝ่ายทันที ฟุชิมิไม่มีท่าทีที่จะสำนึกผิดสักนิดเพียงยักไหล่เบาๆ ยาตะกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายให้เผชิญหน้า คราวนี้ด่ามันซึ่งๆหน้าเนี่ยแหละ

“ น่าๆ” ฟุชิมิยังคงมีท่าทีสบายๆ

“ น่าๆ อะไรของแกฟะ! แกเห็นเรื่องที่ฉันคิดมากเป็นเรื่องตลกหรือไง”กระชากคอเสื้อแรงขึ้น

“ ใจเย็นๆสิมิซากิที่นายพูดมาทั้งหมดน่ะฉันฟังอยู่นะ”เขาปรามอีกฝ่าย“แล้วมันก็สรุปได้ว่านายกำลัง หึง

“ ใครหึงใครฟะ!ยาตะกระชากคอเสื้อแรงขึ้นแต่ฟุชิมิแอบสังเกตเห็นว่าแก้มทั้งสองข้างมีรอยแดงจางๆ แสดงว่าก็พอจะรู้สึกตัวอยู่สินะว่าตัวเองกำลังหึงน่ะแต่ดันไม่ยอมรับ พวกปากไม่ตรงกับใจ

“ ไม่รู้สิหึงใครนายน่าจะรู้ตัวดีที่สุดนะ”ฟุชิมิยิ้มอย่างมีเลศนัยส่งผลให้ยาตะผงะไป“ แต่ฉันก็พึ่งจะเคยเห็นคนที่หึงตัวเองครั้งแรกเนี่ยแหละทั้งๆที่เป็นคนเดียวกัน

“ ไม่ใช่คนเดียวกัน!ยาตะตะโกนขัดอย่างไม่รู้ตัว มารู้ว่าพูดอะไรออกไปก็ตอนที่เห็นสีหน้างุนงงของคนตรงหน้า

“ ฉันไม่เอ่อ ไม่รู้สิฉันแค่ไม่ชอบให้นายเปรียบฉันแบบนั้น ”ยาตะพยายามจะอธิบาย “ ฉันจำอะไรในอดีตไม่ค่อยได้ ต่อให้พยายามนึกมันก็นึกไม่ออก(ตรงส่วนนี้เขานึกโทษฟุชิมิด้วยที่ไม่ยอมเล่าอะไรให้เขาฟังเลย) พออย่างนั้นก็เลยไม่รู้นะ ฉันแอบคิดไปว่า

พอได้พูดแล้วก็เริ่มหยุดไม่ได้การยั้งคิดก็น้อยลง

ดวงตาสีน้ำตาลเหลือบขึ้นสบกับดวงตาสีน้ำเงินเบื้องหน้าในระยะประชิด

“ ดวงตานายมองฉันคนปัจจุบันหรือมองฉันในอดีตกันแน่”

ดวงตาสีน้ำเงินเบิกกว้าง

“ มิซากิ” ดวงตาสีน้ำตาลจ้องเขาแน่วนิ่งบ่งบอกความตั้งใจและจริงจังในคำถามผิดวิสัยปกติ “นายไปหัดคำพูดน้ำเน่าแบบนั้นมาจากไหนดูละครมากไปหรือเปล่า ”

บรรยากาศจริงจังพลันหายวับแต่ก่อนยาตะจะได้สั่งสอนไอ้คนที่พูดจาเล่นผิดเวลาเขาก็โดนมือเรียวนั่นกระชากตัวลงทำให้ตัวลงมาคร่อมอยู่บนร่างสูงกว่า ��ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกันอีกครั้ง

“ อะไร?”ยาตะถามเสียงเข้ม

ฟุชิมิไม่พูดตอบเพียงไร้นิ้วเรียวของตัวเองจากหน้าผากเล็กไล่มาตามแก้มของอีกฝ่าย “ มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าดวงตาฉันมองใคร”

ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบขึ้นมาสบดวงตาสีน้ำตาลที่เบิกกว้างบ้างยาตะหลบตาออก

“ แกก็น้ำเน่าพอกันแหละ”เขาว่า

“ โทษทีครั้งหน้าฉันจะพยายามไม่ให้น้ำเน่าละกัน”ฟุชิมิหัวเราะ “ แต่นายรู้ตัวไหมว่าพูดออกมาอย่างนี้นอกจากหึงแล้วยังแปลว่านายรักฉันด้วยนะ”

อึก!

ถ้าฟุชิมิไม่ได้ตาฝาดเขาเห็นว่ายาตะเผลอผงะไป เดี๋ยวนะท่าทางแบบนั้นมันต่างจากปกติที่ต้องโวยวายไปแล้วหมายความว่า

ฟุชิมิตาโตมองคนตัวเล็กกว่าบนร่างเขา

“ นายรักฉันเหรอ?น้ำเสียงตื่นเต้นปนคาดหวังบางอย่าง

ยาตะไม่ยอมตอบแล้วเริ่มดิ้น ฟุชิมิโอบรอบเอวเล็กแน่นเป็นการยึดไว้

“ ว่าไงล่ะ ?”ยาตะมองสายตาเป็นประกายคาดหวัง(?)ของผู้ที่อยู่ใต้ร่างตนบวกกับน้ำเสียงออดอ้อนนั้นทำให้เขาเกือบหลุดปากพูดไปแต่ทิฐิที่มีเลยทำให้พูดไม่ออก

“ ใครรักแกฟะ!!!โวยวายเสียงดังกว่าปกติอย่างคนร้อนตัวทำไมเจ้าลิงนี่มันถึงดูคนเก่งนักนะ (หรือเขาดูออกง่าย)

แขนนั้นรัดตัวเขาแน่นขึ้นยิ่งทำให้ร่างต้องชิดกันอย่างช่วยไม่ได้

“ ปล่อยฉันนะเฟ้ย!

“ บอกรักฉันก่อนแล้วฉันจะปล่อย”ยิ่งออกแรงเพื่อย้ำคำพูด

ยาตะพยายามทั้งดิ้นและโวยวายอย่างหนักแต่ทั้งหมดก็เปล่าประโยชน์สิ้นดี

“ พูดสิแล้วฉันจะปล่อย”ยาตะส่ายหน้า ฟุชิมิตัดสินใจขบฟันลงบนลำคอขาวเบื้องหน้า คนถูกกัดอุทานเสียงดังตามด้วยว่าเสียงดัง

ยาตะกัดฟันกรอดลมหายใจถึงกับสะดุดเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นที่เริ่มเม้มตรงคอของตน

“ เออๆๆ!!!!! ฉันบอกแล้ว บอกแล้ว ”ต้องรีบขัดมันไม่งั้นเขาคงเสียผลประโยชน์กว่านี้แน่ๆฟุชิมิยอมหยุดทั้งยังคลายวงแขนออกเล็กน้อยร่างบนตัวยันขึ้นให้พอจะเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายได้

“ ฉัน” เขาสูดหายใจลึกๆอย่างทำใจ “ ฉัน

ฟุชิมิมองคนพูดอย่างลืมหายใจ เขาเองก็พลอยตื่นเต้นไม่ได้เพราะไม่บ่อยนักที่คนที่ปากแข็งอย่างมิซากิจะบอกรักเขา

“ ฉัน………ร่างเล็กเม้มปากอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจพูดออกมาว่า

“มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าฉันรักแกหรือเปล่า ”

ยาตะอาศัยช่วงที่อีกฝ่ายเผลอนั้นลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยคืนนี้ก็รอดแล

ยังคิดไม่ทันจบยาตะก็รู้สึกได้ว่าร่างเล็กของตนถูกช้อนขึ้นอย่างรวดเร็วและคงไม่ต้องบอกนะว่าฝีมือใคร

“ ทำบ้าอะไรของแกฟะ!!!” ยาตะโวยวายใส่เจ้าคนที่ยิ้มกริ่มทั้งดิ้นรนออกจากอ้อมกอดนั้น

“ ฉันว่ามันไม่ชัดเจนพอน่ะสิมี่-ซา-กี๊”

ขนแขนพากันลุกชันใบหน้าเล็กซีดเผือด

“ เดี๋ยวสิแกบอกถ้าฉันพูดแล้วจะปล่อยฉันไม่ใช่เหรอ” พยายามเอาเหตุผลมาอ้างเต็มที่

“ จริงๆฉันพูดว่าถ้านายบอกรักฉันน่ะนะเอาเป็นว่านายบอกแต่ไม่ชัดเจนเพราะงั้นฉันเลยต้องพิสูจน์ไง”ยิ้มเทพบุตรแต่คำพูดนี่ซาตานชัดๆ!

ถึงจุดนี้ยาตะก็พยายามดิ้นรนทุกอย่างทันที แรงมีเท่าไรก็ใช้ไปกับการดิ้นรนแต่เขาก็ยังสู้อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ดี

คำพูดสุดท้ายที่ยาตะรับรู้ตอนที่ร่างถูกทิ้ง(เน้นนะทิ้งไม่ใช่วาง)ลงบนเตียงก็คือ

“ ก็ฉันไม่ใช่พระเอกแสนดีนี่นะ”

กับรอยยิ้มซาตานในความคิดเขา

………………………………

จริงๆตอนนี้มันต้องดราม่า(?)นะ==จริงๆนะ เชื่อสิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

469 ความคิดเห็น

  1. #452 B.B.E (@0980588245sslncr) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 01:30


    อกอีแป้นนขจะแกตกแตาย

    #452
    0
  2. #400 I_am_Hana (@aong009) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 21:31
    อร้ายยยยยยยย
    อยากอ่านต่อ
    #400
    0
  3. #278 Mint-noi (@penlovehibari) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 15:36
    เกือยจะร้องไห้เพราความน่ารัก(?)ของยาตะเสียแล้ว แต่มาช่วงท้ายนี่ยิ้มอย่างหื่นเลย...
    #278
    0
  4. #265 Zepryrus (@omsinzaza) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 02:06
    อร๊ากกกกกก มันช่างง มันช่างงง !!
    ตอนแรกก็จะร้องไห้อยู่หรอก แต่.. โอ๊ยย 5555+
    #265
    0
  5. #243 $aBA★SaMA (@talatoon) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 13:14
    อ่านตอนแรกๆคิดในใจ แน่ะ!มีแววดราม่า อ่านไปอ่านมา..นั่นไงฮาซะงั้น
    #243
    0
  6. #242 ChomPoo (@love-kxa-txr) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 11:57
    อ่านมาช่วงแรกๆเศร้า น้ำตากำลังคลอ เหมือนว่า ฟุชิมิหัดคิดถึงใจยาตะบ้างสิ!! ไม่ก็ ยาตะซึนอีกๆ น่ารักอีกๆ(??)
    แต่มาช่วงครึ่งหลัง เริ่มจะรู้สึกว่ามีเสียงหัวเราะของตัวเองออกมา ความคิดเปลี่ยนทันที "กดเลยๆ!!"
    ....ยาตะเป็นภรรยาที่ดีจริงๆ น่ารักมากๆค่ะ~~~
    #242
    0
  7. #240 Sou (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 00:03
    //ดิ้นกระจาย น่ารักแท้หลาค่าา ว่าแต่ลิงจะทำอะไรหนอ..
    #240
    0
  8. #239 Annular eclipse (@applejack) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 23:19
    5555+

    เจ้าลิงจัดการเลยๆ เค้นคำตอบจากมิซากิให้ได้นะ!!!

    มิซากิก็น่ารักจริงๆ มีแอบหึงตัวเองในอดีตด้วย!!!

    ซารุ แกมันก็ไม่ใช่พระเอกแสนดีจริงๆ แต่เป็นเจ้าชายอสูรต่างหาก

    เจ้าชายอสูรที่มาหลงรักเจ้าหญิงไง!
    #239
    0