สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 268 : ตอนที่ 264 การ์ดงานแต่ง !!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 380 ครั้ง
    13 ม.ค. 63

ตอนที่ 264
ท้องฟ้ายามค่ำคืนในช่วงหัวค่ำของเมืองนิวยอร์คมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเหาะตรงกลับไปที่คอนโดซึ่งหลังจากพาเด็กนักเรียนของเธอไปออกภาคสนามที่เซ็นทรัลปาร์คเสร็จเธอก็พาเด็กนักเรียนพวกนั้นกลับไปที่หอของโรงเรียนก่อนจะรีบกลับเพราะคิดถึงสามีและลูก
ฟ้าว !! ตึก !! เพียงไม่นานเธอก็เหาะลงที่ระเบียงห้องของเธอ
ครืด !! เธอก้าวไปเปิดประตูกระจกที่ไม่เคยล็อกเพราะนี่คือประตูห้องของเธอ
“สตีฟฉันกลับมาแล้ว !!” ซาร่าเปิดประตูเข้าไปก่อนจะส่งเสียงเรียกสตีฟแต่ทว่าเสียงที่ควรขานตอบกลับมาดันไม่มีเธอจึงมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เจอแม้แต่เงาร่างของสตีฟสามีของเธอ
“ไฟก็เปิดอยู่นี่หายไปไหนนะว่าแต่กระจกประตูระเบียงมันดูใหม่ๆชอบกลแฮะหรือว่าสตีฟพึ่งทำความสะอาด” ซาร่าพูดอย่างสงสัยเพราะปกติสตีฟจะทำความสะอาดแต่พื้น ห้องน้ำและห้องนอนเท่านั้นนานทีสตีฟถึงจะทำความสะอาดทั้งห้อง
“อ้าวอยู่นี่กันนี่เองพ่อลูกคู่นี้หลับเป็นตายเชียวนะ” ซาร่าเดินไปดูที่ห้องนอนก่อนจะเห็นสตีฟและโอลิเวียนอนหลับอยู่บนเตียงโดยมีโอลิเวียลูกสาวของเธอนอนอยู่บนหน้าอกของสตีฟ
แชะ !! ซาร่าหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปทั้งคู่เสียงชัตเตอร์ทำให้สตีฟที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมา
“อือ...ซาร่าเหรอกลับมาเมื่อไหร่ล่ะทำไมไม่ปลุกผม” สตีฟลืมตาขึ้นมาและเห็นซาร่ายืนอยู่ที่ประตู
“พึ่งกลับมาน่ะว่าแต่ทำไมถึงหลับล่ะปกตินายนอนดึกไม่ใช่เหรอโอลิเวียก็ด้วยปกติหัวค่ำแบบนี้เธอจะตื่นนะ” ซาร่าพูด
“เอ่อ...พวกเราคงเหนื่อยล่ะมั้ง” สตีฟไม่รู้จะพูดยังไงดีจึงบอกว่าเหนื่อย
“เหนื่อยงั้นเหรอหรือว่าวันนี้นายเล่นกับโอลิเวียทั้งวันเลย ??” ซาร่าสงสัย
“อ๊ะใช่ๆผมเล่นกับโอลิเวียทั้งวันเลย” สตีฟรีบพยักหน้า
ใช่ทั้งวันเลยตั้งแต่เช้าโอลิเวียร้องไห้งอแงตั้งแต่เช้าทำให้เธอเพลียส่วนเราเองก็ทำความสะอาดบ้านแล้วก็จัดการทำให้ห้องเรียบร้อยเหมือนเดิมเดินหาร้านเฟอร์นิเจอร์ตั้งหลายร้านกว่าจะเจอเก้าอี้ที่เหมือนกับตัวที่มันพังตอนแรกนึกว่าจะต้องสั่งทำขึ้นมาใหม่เสียแล้วแถมยังเดินหาร้านรับติดกระจกอีกนึกไม่ถึงว่าร้านกระจกที่รู้จักจะเลิกกิจการไปแล้วสตีฟคิดในใจ
“งั้นเหรอแต่วันหลังอย่าให้โอลิเวียเหนื่อยในช่วงกลางวันจะดีกว่านะไม่อย่างนั้นตอนดึกเธอจะตื่นทั้งคืนเลย” ซาร่าเตือน
“โอเคเข้าใจแล้วว่าแต่กินอะไรมาหรือยังหิวมั้ย” สตีฟพยักหน้าก่อนจะถาม
“ยังเลยวันนี้มัวแต่ดูเด็กนักเรียนทั้งวันถึงแม้สัตว์กลายพันธ์ที่เซ็นทรัลปาร์คจะเลเวลน้อยมากแต่เทียบกับพวกนักเรียนแล้วมันก็ยังฆ่าพวกเขาได้ดังนั้นฉันและอาจารย์คนอื่นจึงต้องคอยสอดส่องอย่างระมัดระวัง” ซาร่าตอบ
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปทำอะไรให้กินแล้วกันฝากดูโอลิเวียด้วยนะ” สตีฟพูดก่อนจะค่อยๆยกโอลิเวียที่นอนอยู่บนหน้าอกลงมาอย่างเบามือเธอจะได้ไม่ตื่นส่วนซาร่าก็ถอดเสื้อนอกออกและเดินไปเอนหลังนอนที่เตียงเพื่อรอสตีฟทำอาหารให้กิน
สตีฟก็รีบไปเข้าครัวเพื่อทำอาหารให้ซาร่าไม่นานสตีฟนำผักขมอบชีสออกมาจากเตาซึ่งเมนูนี้มันทำไม่ยากและใช้เวลาน้อยสตีฟจึงเลือกทำมัน
“ซาร่าอาหารเสร็จแล้ว !!” สตีฟตะโกนบอกซาร่า
“อือจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ” เสียงซาร่าตอบกลับมาก่อนเธอจะเดินออกมาจากห้องนอน
“ว้าวน่ากินจังเลยไม่ได้กินผักขมอบชีสมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย” ซาร่าพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นอาหารที่สตีฟทำออกมาให้
“รีบกินตอนร้อนๆเถอะเดี๋ยวเย็นชีสจะแข็งแล้วไม่อร่อย” สตีฟบอก
“อื้อ” ซาร่าพยักหน้าก่อนจะรีบจัดการตามที่สตีฟว่าตอนนั้นเองเสียงกริ่งประตูห้องก็ดังขึ้น
ติ๊งต่อง !! สิ้นเสียงกริ่งซาร่าและสตีฟก็มองหน้ากันอย่างสงสัยเพราะนี่ก็ค่ำแล้วยังจะมีแขกมาที่ห้องของเขาอีก
“ใครกันนะมาเวลานี้เธอกินไปเถอะเดี๋ยวผมไปดูเอง” สตีฟพูดก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู
แกร๊ก !! แอ๊ด !! ประตูห้องถูกเปิดออกก่อนสตีฟจะเห็นแขกที่มาหาเขายามวิกาล
“อ้าวเหมยลี่ไปไงมาไงเนี่ย !!” สตีฟอุทานออกมาเมื่อเห็นแขกที่ว่า
“ก็แวะมาหานายน่ะสิบ้านนายนี่หายากจริงๆ” เหมยลี่พูด
“แวะมาหาฉันเพื่อ ??” สตีฟสงสัยว่าแวะมาทำไม
“สตีฟใครมาเหรอ !!” เสียงซาร่าตะโกนถาม
“หลานปู่แยงน่ะที่รัก...เหมยลี่เข้ามาก่อนสิ” สตีฟตะโกนบอกซาร่าก่อนจะชวนให้เหมยลี่เข้ามาในห้อง
“อืม” เหมยลี่พยักหน้าก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง
“หือสตีฟนั่นใครน่ะกิ๊กนายเหรอ !!” ซาร่าที่กำลังตักผักขมอบชีสเข้าปากอยู่มองสตีฟตาขวางเมื่อเห็นว่าสตีฟพาหญิงสาวหุ่นดีเชื้อสายเอเชียคนหนึ่งเข้ามาในห้อง
“ใช่ที่ไหนเล่านี่หลานสาวปู่แยงเจ้าของโรงประมูลที่วอชิงตันไงโรงประมูลที่เธอไปซื้อยาอายุวัฒนะมารักษาผมตอนที่โดนพิษของไวเวิร์นน่ะจำได้มั้ย” สตีฟรีบแก้ตัวทันทีเมื่อเห็นซาร่ามองเขาด้วยสายตาแบบนั้น
“หือปู่แยงที่นายไปเอาเลือดนกฟีนิกซ์ที่เกาะฮาวายมาให้น่ะเหรอ” ซาร่าจำได้ว่าเธอเคยไปโรงประมูลมาก่อนเพื่อซื้อยาอายุวัฒนะมารักษาสตีฟส่วนปู่แยงนั้นเธอไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวแต่รู้ว่าที่สตีฟไปฮาวายนั้นเพื่อไปหาเลือดนกฟีนิกซ์มารักษาอาการของเขา (ซาร่าไปโรงประมูลตอนที่ 106)
“ใช่ๆปู่แกเป็นเจ้าของโรงประมูลที่วอชิงตันน่ะ” สตีฟพยักหน้า
“สวัสดีค่ะพี่สาวฉันเหมยลี่ เป็นหลานสาวของปู่แยงค่ะ” เหมยลี่ทักทายซาร่า
“อืมยินดีที่ได้รู้จักนะฉันซาร่าเป็นภรรยาของสตีฟว่าแต่กินอะไรมายังล่ะให้สตีฟทำให้กินมั้ย” ซาร่าพูด
“ยังเลยค่ะพอดีรีบออกมาจากวอชิงตันตั้งแต่บ่าย” เหมยลี่บอก
“สตีฟนายไปทำอะไรมาให้เหมยลี่กินหน่อยสิ” ซาร่าสั่งสตีฟ
“โอเคได้ๆกินเกี๊ยวได้มั้ยเหมยลี่พอดีมีแป้งเกี๊ยวติดกระเป๋าอยู่แถมมันทำง่ายดีด้วย” สตีฟถามเหมยลี่
“ได้สิ” เหมยลี่พยักหน้าก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะซึ่งพอสตีฟเห็นดังนั้นจึงรีบไปจัดการทำเกี๊ยวน้ำให้เหมยลี่ทันที
ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! ฟุ่บ !! สตีฟหยิบแผ่นแป้งเกี๊ยวออกมาและหยิบเอาเนื้อหมูบดที่มีอยู่ในกระเป๋ามิติมาผสมเครื่องปรุงลงไปและรีบห่อเกี๊ยวด้วยความรวดเร็ว
เพียงแค่สองนาทีเกี๊ยวเกือบสองร้อยตัวก็ถูกห่อจนเต็มจานสตีฟจัดการใช้เกี๊ยวสิบตัวต้มให้เหมยลี่ส่วนที่เหลือเขาเก็บลงกระเป๋ามิติเอาไว้ส่วนน้ำซุปนั้นสตีฟก็ใช้น้ำสต็อกหมูที่ต้มเก็บเอาไว้ในกระเป๋ามิติออกมาต้มให้เดือดแล้วใส่เกี๊ยวลงไปไม่นานเกี๊ยวน้ำก็สุกพร้อมรับประทาน
“อ้าวเกี๊ยวร้อนๆมาแล้ว” สตีฟรีบเอาเกี๊ยวน้ำมาเสิร์ฟ
“ขอบใจนะสตีฟ” เหมยลี่พูดก่อนจะใช้ช้อนตักน้ำซุปขึ้นมาชิม
“อืม...รสชาติดีมากเลยน้ำซุปนี่เคี่ยวหลายชั่วโมงเลยใช่มั้ย” เหมยลี่พูด
“ก็เคี่ยวไว้ราวครึ่งวันน่ะตอนว่างๆก็เคี่ยวเอาไว้แล้วเก็บใส่กระเป๋ามิติ” สตีฟบอก
“เหอะๆคงมีแต่นายเนี่ยล่ะมั้งที่กระเป๋ามิติเก็บแต่เสบียงคนอื่นน่ะเขาเก็บแต่ของมีราคากันทั้งนั้น” เหมยลี่พูด
“ช่างฉันเถอะน่าว่าแต่แวะมามีอะไรยังไม่บอกเลยนะ” สตีฟถาม
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่เอาไอ้นี่มาให้” เหมยลี่ตอบพลางหยิบกระเป๋ามิติเธอออกมาและหยิบบางอย่างมาวางไว้ตรงหน้าสตีฟ
“หือจดหมาย !!” สตีฟอุทานออกมาไม่เข้าใจว่าเหมยลี่เอาจดหมายมาให้ทำไม
“นี่มันการ์ดงานแต่งนี่สตีฟ” ซาร่าเหลือบมองก่อนจะเห็นว่ามันเป็นการ์ดงานแต่ง
“ห๋า...เหมยลี่นี่เธอจะแต่งงานเหรอเจ้าบ่าวนี่โชคร้ายชะมัด” สตีฟตกใจเมื่อรู้ว่ามันเป็นการ์ดงานแต่ง
“จะบ้าเหรอไม่ใช่ของฉันแล้วที่ว่าเจ้าบ่าวโชคร้ายหมายความว่าไง !!” เหมยลี่รีบบอกว่าไม่ใช่ของเธอ
“ไม่มีอะไรแค่ล้อเล่นแต่การ์ดงานแต่งใครเนี่ยสมัยนี้ยังมีคนจัดงานแต่งอีกเหรอปกติแค่ไปจดทะเบียนสมรสเพื่อเปลี่ยนมาใช้นามสกุลสามีก็เท่านั้นนี่” สตีฟสงสัยเพราะขนาดเขาเองยังไม่ได้จัดงานแต่งเลยเขากับซาร่าก็แค่ไปจดทะเบียนสมรสเพื่อให้ซาร่าเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของเขาก็เท่านั้น
“ก็เปิดดูสิสตีฟไม่เห็นต้องไปถามเหมยลี่เลยเธอกำลังกินอยู่เห็นมั้ยเล่า” ซาร่าว่าสตีฟ
“ใช่ๆฉันกินอยู่เห็นมั้ยเนี่ยนายนั่งเฉยๆก็เปิดอ่านเองสิ” เหมยลี่พยักหน้าเห็นด้วย
“โอเคๆอ่านเองก็ได้เอาการ์ดมาให้ฉันแบบนี้แสดงว่าคู่บ่าวสาวฉันรู้จักสินะ” สตีฟพูดก่อนจะเปิดการ์ดงานแต่งดูว่าเป็นของใคร
หือเจ้าบ่าวแยง ซีเกียง ส่วนเจ้าสาวหลัน ลู่เหวิน ชื่อคุ้นๆอยู่นะ สตีฟอ่านชื่อที่เขียนอยู่ในการ์ดตอนแรกเขานึกไม่ออกว่าเป็นใครเพราะนึกไม่ถึงว่าจะเป็นงานแต่งของพวกเขาแต่ทว่าพอได้สติเขาก็เบิกตากว้างก่อนจะลุกขึ้นพรวด
พรวด !! โคร่ม !! สตีฟลุกขึ้นพรวดจนเก้าอี้ที่นั่งอยู่ล้มหงายหลังเสียงดัง
“หือสตีฟนายตกใจอะไร” ซาร่าทำหน้าสงสัยพลางถามแต่สตีฟไม่ตอบอะไรเธอ
สตีฟมองหน้าเหมยลี่ที่กำลังตักเกี๊ยวเข้าปากอยู่ก่อนจะถามเหมยลี่เสียงสั่น
“มะ...มะ...มะ...เหมยลี่ในการ์ดนี่เรื่องจริง ??” สตีฟถามเหมยลี่
“อือตอนแรกฉันก็ตกใจเหมือนนายนั่นแหละนึกว่าทั้งคู่จะนับถือกันเป็นพี่สาวน้องชายเสียอีกแต่พอหายดีจู่ๆก็มาบอกฉันว่าจะแต่งงานซะงั้น” เหมยลี่ตอบ
“งานแต่งใครเหรอสตีฟนายถึงตกใจขนาดนั้นอ่ะ” ซาร่าถาม
“เธอเอาไปดูเองดิ” สตีฟไม่ตอบแต่ส่งการ์ดงานแต่งให้แทน
“ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติร่วมแสดงความยินดีเนื่องในงานพิธีมงคลสมรสระหว่างนายแยง ซีเกียง อายุเจ็ดสิบหกปี และนางสาวหลัน ลู่เหวิน อายุหนึ่งร้อยสิบสองปี ในวันที่.................” ซาร่าอ่านมาถึงวันที่ก็หยุดอ่านไปเธออ้าปากค้างก่อนจะมองหน้าเหมยลี่
“คะ...คุณยายหลันจะแต่งงาน !!” ซาร่าพูดออกมาด้วยเสียงสั่นๆเธอนั้นรู้จักยายหลันมาพักหนึ่งแล้วถึงจะไม่สนิทเท่าสตีฟแต่ยายแกก็เหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง
“ใช่ยายหลันกับปู่ฉันจะแต่งงานน่ะนี่ปู่ใช้ฉันให้มามอบการ์ดด้วยตัวเองเลยนะจริงๆปู่แกก็อยากมาเองอยู่หรอกแต่พอดีต้องเตรียมตัวจัดงานน่ะแล้วก็ไม่ต้องห่วงงานนี้เป็นงานเล็กๆเชิญแต่คนรู้จักเท่านั้นแล้วก็นะปู่กับยายเลือกจัดงานในวันหยุดพอดีด้วยเพราะเป็นว่าพี่สาวเป็นครูคงไม่สะดวกมาวันธรรมดาปู่กับยายน่ะคงอยากให้พี่สาวและสตีฟไปร่วมงานมากถึงได้เลือกวันแบบนี้” เหมยลี่พูดออกมา
สตีฟกับซาร่าที่ได้ยินดังนั้นก็หันมามองหน้ากันพลางคิดในใจ
เอาจริงดิ !!/เอาจริงดิเห้ย !! สตีฟและซาร่าคิดในใจเพราะนึกไม่ถึงว่าจะเจออะไรแบบนี้อายุของปู่แยงและยายหลันนั้นบวกกันเกือบสองร้อยปีนี่ถือเป็นงานแต่งของคู่ที่อายุมากที่สุดในโลกได้มั้ยล่ะเนี่ย
จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 380 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น

  1. #3368 chaiyuki (จากตอนที่ 268)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 16:29

    ยังเตะปี้ปดังอยู่สินะปู่!!https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-13.png

    #3,368
    0
  2. #3365 Iruna (จากตอนที่ 268)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 19:04

    ไม่ใช่ว่าเกือบสามร้อยหรือ

    #3,365
    0
  3. #3364 Nazzga2 (จากตอนที่ 268)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 17:07
    มันจะฮาน่ะพอไปถึงงานแต่งแล้ว รูปร่างหน้าตาของปู่แยง กับยายหลันดูเด็กลง กลายเป็นเหมือนเจ้าบ่าว 35 เจ้าสาว 18 เพราะเลือดนกแก้วเป็นเหตุน่ะ
    #3,364
    0
  4. #3352 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 268)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 16:47
    รออ่านนะคะ
    #3,352
    0