สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 269 : ตอนที่ 265 ก็สนามมันกว้างดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 300 ครั้ง
    17 ม.ค. 63

ตอนที่ 265
“อ๊า...ลูกสาวนายเหรอเนี่ยสตีฟน่ารักจังเลย !!” เหมยลี่วี๊ดว้ายออกมาเมื่อเห็นโอลิเวียที่นอนหลับอยู่ในห้องนอน
“ชู่ว...ยัยบ้าเบาๆสิเดี๋ยวลูกตรูตื่น” สตีฟรีบบอกให้เหมยลี่เงียบเสียงทันที
“ขอโทษทีตื่นเต้นไปหน่อย” เหมยลี่ยิ้มแห้ง
“สตีฟเอาแชมพูให้หน่อยสิ !!” ซาร่าตะโกนมาจากในห้องน้ำ
“โอเคเดี๋ยวหยิบให้” สตีฟตอบก่อนจะหยิบแชมพูและเดินไปให้ซาร่าที่อยู่ในห้องน้ำ
“อืม...ลูกสาวของสตีฟยังดูสเตตัสกับสกิลเองไม่ได้สินะต้องให้คนที่มีสกิลตรวจสอบเลเวลสูงอย่างเราเท่านั้นดูให้อยากรู้จังลูกสาวสตีฟมีสกิลอะไรกันนะ” เหมยลี่พูดก่อนจะใช้สกิลตรวจสอบกับโอลิเวียที่นอนหลับอยู่บนเตียง
หน้าต่าง
ชื่อ : โอลิเวีย แมคดูวัลล์ Level : 1
อาชีพ : ไม่มี
อายุ : 0
สกิลพิเศษ
เทเลคิเนซิส Lv.7
ไซโคเมทรี Lv.1
สถานะ
ความแข็งแกร่ง 1
ความเร็ว 1
พลังกาย 2
ความฉลาด 4
โชค 52
“หือนี่ลูกสาวสตีฟมีสกิลเกี่ยวกับพลังจิตเหรอเนี่ย !!” เหมยลี่อุทานออกมาก่อนจะรีบตรวจสอบสกิลทั้งสองทันที
เทเลคิเนซิส Lv.7
เคลื่อนย้ายและบังคับวัตถุเป้าหมายที่ต้องการผ่านความคิดไปยังจุดหมายที่กำหนดไว้
ไซโคเมทรี Lv.1
รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตจากการสัมผัสของใช้ของเป้าหมาย
“ว้าวสกิลพวกนี้มันยอดไปเลยว่าแต่ไหงสกิลเทเลคิเนซิสมันถึงเลเวลเจ็ดแล้วล่ะมันขึ้นมาได้ยังไงหรือว่าลูกสาวของสตีฟเคยใช้สกิลไปแล้วเป็นไปไม่ได้น่าอายุเธอเท่าไหร่กันยังเป็นทารกอยู่เลย” เหมยลี่พูดและตอนนั้นเองสตีฟก็กลับมาหลังจากเอาแชมพูไปให้ซาร่า
“อ๊ะสตีฟลูกสา....”
แอ้ !! เหมยลี่กำลังจะบอกเรื่องสกิลของลูกสาวสตีฟแต่ยังพูดไม่จบโอลิเวียก็ลืมตาขึ้นก่อนจะร้องไห้ขึ้นมาเสียก่อน
“อ๊ะแย่แล้วตื่นแล้ว !!” สตีฟอุทานก่อนจะรีบเข้าไปที่เตียงและอุ้มโอลิเวียขึ้นมา
“โอ๋ไม่ร้องนะครับโอลิเวียคนเก่งของพ่อไหนให้พ่อดูหน่อยสิว่าร้องทำไม” สตีฟรีบโอ๋ลูกสาวและตรวจเช็คแพมเพิส
“โอ้ที่แท้ก็ขรี้นี่เองตัวเล็กแค่นี้ทำไมถึงเหม็นจังล่ะลูก” สตีฟพูดแหย่
แอ้ !! เหมือนโอลิเวียจะรู้ว่าสตีฟแหย่เธอจึงร้องไห้จ้าทันที
“สตีฟทำไมลูกร้องล่ะ !!” ซาร่าตะโกนมาจากห้องน้ำ
“ไม่มีอะไรที่รักลูกแค่ขรี้แตก” สตีฟบอกซาร่า
“นายก็รีบทำความสะอาดแล้วเปลี่ยนผ้าอ้อมสิจะรออะไรปล่อยให้ลูกร้องเยอะๆเดี๋ยวคออักเสบหรอก” ซาร่าต่อว่า
“ได้ๆจะรีบเปลี่ยนเดี๋ยวนี้...เหมยลี่รบกวนไปหยิบกระเป๋ามิติที่ห้องนั่งเล่นให้หน่อยสิพอดีพึ่งซื้อแพมเพิสมาเก็บเอาไว้ในนั้นน่ะ” สตีฟบอก
“อื้อ” เหมยลี่ลืมเรื่องที่จะบอกสตีฟไปเลยเมื่อเห็นสตีฟกำลังเลี้ยงลูกสาวเธอเดินไปหยิบกระเป๋ามิติของสตีฟมาให้เขา
ฟุ่บ !! สตีฟหยิบแพมเพิสห่อใหม่ออกมาวางเอาไว้และเริ่มทำความสะอาดก้นของโอลิเวียอย่างเบามือที่สุด
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะเป็นพ่อคนได้เนี่ย” เหมยลี่พูด
“พูดงี้หมายความว่าไง” สตีฟมองเหมยลี่พลางสงสัย
“ก็นิสัยนายป้ำๆเป๋อๆทำอะไรก็ไม่ค่อยระวังแถมยังไม่รอบคอบไม่นึกว่าจะเลี้ยงลูกได้น่ะสิ” เหมยลี่บอก
“เฮ้อ...มีลูกแล้วมันก็ทำได้เองนั่นแหละหน้าที่ของคนเป็นพ่อเป็นแม่น่ะไม่เชื่อเธอก็ลองมีลูกสักคนสิ” สตีฟพูด
“แค่แฟนฉันยังไม่มีเลยจะไปเอาลูกมาจากไหน” เหมยลี่พูด
“นั่นสินะชาตินี้เธอจะหาแฟนได้เปล่ายังไม่รู้เลยนิสัยยังกับม้าดีดกะโหลกแบบนี้” สตีฟบอก
“นายว่าใครนะ !!” เหมยลี่ถลึงตาใส่สตีฟ
“ก็ว่าเธอน่ะสิผู้หญิงอะไรไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยทำอาหารก็ไม่เป็นวันๆเอาแต่บ้าพวกซากสัตว์กลายพันธ์หวังว่าอนาคตเธอคงไม่มีแฟนเป็นสัตว์กลายพันธ์นะ” สตีฟไม่กลัวเหมยลี่เลยสักนิด
“หนอยคอยดูเถอะถ้าฉันมีแฟนนะฉันจะให้แฟนฉันมาตื๊บนาย !!” เหมยลี่กัดฟันพูดออกมา
“โอ้จะเอาแฟนมาตื๊บฉันอย่างน้อยก็ต้องเก่งแบบคนที่สมาคมผู้สูงอายุล่ะนะ” สตีฟยิ้มออกมาพลางนึกถึงเหล่าผู้สูงอายุที่อยู่ที่แอเรียห้าสิบเอ็ดซึ่งพอนึกถึงแล้วเขาก็รู้สึกขนลุกไม่หายเมื่อนึกถึงตอนที่ด็อกเตอร์แบนเนอร์ในร่างยักษ์ขี้โมโหรักษาอิจิยะ (ตอนที่ 245)
“สมาคมผู้สูงอายุ ??” เหมยลี่ทำหน้างงเพราะไม่รู้ว่าสตีฟหมายถึงอะไร
“เรื่องนั้นช่างมันเหอะว่าแต่คืนนี้จะกลับวอชิงตันเลยเหรอหรือว่าจะค้างที่นี่ก่อน” สตีฟถามก่อนจะโรยแป้งลงบนก้นของโอลิเวียหลังจากทำความสะอาดเสร็จ
“ค้างก่อนน่ะว่าจะกลับตอนเช้ามือไม่อยากขับรถตอนกลางคืน” เหมยลี่ตอบ
“เหรอมีที่พักยังล่ะค้างบ้านฉันมั้ย” สตีฟถามถึงที่พัก
“จองโรงแรมไว้แล้วล่ะ” เหมยลี่บอก
“งั้นเหรอ” สตีฟพยักหน้า
“อ๊ะจริงด้วยลืมไปเลยว่าต้องเข้าไปเช็คอินก่อนสามทุ่ม !!” เหมยลี่นึกขึ้นได้
“อ้าวนี่สองทุ่มครึ่งแล้วรีบไปให้ไวเลยเดี๋ยวไม่มีที่นอนหรอกยัยบ้า” สตีฟมองดูนาฬิกาก่อนจะเห็นว่าเป็นเวลาอะไรแล้ว
“โอเคๆงั้นฉันไปก่อนนะสตีฟเอาไว้เจอกันวันแต่งงานของปู่แล้วกัน” เหมยลี่พยักหน้าก่อนจะเก็บข้าวของและรีบออกจากห้องสตีฟไป
“ไปไวมาไวยังกับพายุแต่น่าตกใจชะมัดที่ปู่แยงจะแต่งงานเนี่ยนกเขาแกยังขันอยู่เปล่าฟระคงไม่มีแล้วมั้งอายุก็ปาไปเท่านั้นแล้วส่วนยายหลันเองแกคงตายด้านไปแล้วสงสัยจะแต่งกันแล้วอยู่กินกันเป็นเพื่อนไม้ใกล้ฝั่งชัวร์” สตีฟพูดออกมาพลางคาดเดาสถานภาพหลังแต่งงานของปู่แยงและยายหลัน
ไม่นานสตีฟก็จัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้โอลิเวียเรียบร้อย
“น่านตาใสเชียวเป็นอย่างที่ซาร่าบอกเลยถ้าให้นอนกลางวันมากกลางคืนจะตื่นแบบนี้คืนนี้ตรูคงอดทำการบ้านสินะ” สตีฟพูดออกมาเมื่อเห็นลูกสาวของเขามองมาที่เขาตาแป๋ว
“อ้าวสตีฟเหมยลี่ไปแล้วเหรอ” ซาร่าที่พึ่งจะอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามาในห้องและไม่เห็นเหมยลี่แล้ว
“ไปแล้วน่ะเห็นว่าต้องไปเช็คอินก่อนสามทุ่มไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวก็ได้เจออีกตอนงานแต่งนั่นแหละ” สตีฟบอก
“อื้อ” ซาร่าพยักหน้า
“มานั่งนี่สิเดี๋ยวเป่าผมให้” สตีฟบอกให้ซาร่ามานั่งที่เตียง
“ขอบใจนะสตีฟ” ซาร่ายิ้มออกมาก่อนจะเดินมานั่งลงบนเตียงและเล่นกับลูกสาวปล่อยให้สตีฟบริการเป่าผมเธอให้แห้ง
ฟู่ !! สตีฟเป่าผมของซาร่าไปเรื่อยพลางดูเธอเล่นกับลูกสาวก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ปอยผมเปียกๆสีบลอนด์ที่ลู่ไปกับหลังของซาร่ามันทำให้สตีฟรู้สึกของขึ้นทันที
อึก !! สตีฟกลื้นน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบากก่อนจะมองชุดนอนที่ซาร่าใส่
นี่มันชุดนอนไม่ได้นอนนี่ซาร่านี่เธอคิดจะยั่วฉันงั้นเหรอหรือว่าเธอตั้งใจจะส่งสัญญาณบอกว่าอยากมีลูกอีกคน สตีฟคิดในใจและไม่รู้เมื่อไหร่มือของเขามันค่อยๆเอื้อมไปจับหน้าอกซาร่าเสียอย่างนั้น
หมับ !! มือของสตีฟคว้าหมับเข้าให้ที่หน้าอกของซาร่า
“อุ้ย !! ทำบ้าอะไรเนี่ยสตีฟปล่อยเลยนะ” ซาร่าอุทานออกมาก่อนจะหันมามองสตีฟที่หายใจฟืดฟาด
“น่านิดเดียวเองขอนิดนึงนะผมของขึ้นแล้วอ่ะ” สตีฟพูดเสียงหวาน
“ขึ้นบ้าขึ้นบออะไรของนายโอลิเวียมองอยู่เห็นมั้ยเนี่ยเอามือออกไปเลยนะ” ซาร่าพูด
“ขอนิดนึงน่าของผมกำลังขึ้นอ่ะ” สตีฟยังไม่ยอมปล่อยมือจากหน้าอกของซาร่าแถมยังขยำมือลงไปอีก
“ขึ้นใช่มั้ยอยากจะขึ้นนักใช่มั้ยงั้นนายก็ขึ้นไปบนฟ้าโน่นเลยไปตาหื่นบ้ากาม !!” ซาร่าหันควับมาก่อนจะใช่สกิลของเธอกับสตีฟ
เหว๋อ !! สตีฟร้องอุทานออกมาเมื่อจู่ๆร่างของลอยขึ้นซาร่าแสยะยิ้มออกมาก่อนจะบังคับพาร่างสตีฟลอยมาที่ห้องรับแขกและพาออกไปที่ระเบียงสตีฟพยายามแหวกว่ายเพื่อให้หลุดจากสกิลแรงโน้มถ่วงของซาร่าแต่มันไม่มีผลเลย
“ซาร่าปล่อยผมไม่เล่นแบบนี้นะซาร่าผมไม่ได้ใส่รองเท้ากับถุงมือนะถึงค่าพลังกายจะเกือบสองพันแต่ถ้าตกสูงๆก็บาดเจ็บตายได้นะซาร่าเธอคงไม่อยากให้ลูกกำพร้าพ่อใช้มั้ย” สตีฟพยายามพูดอ้อนวอนซาร่าให้เธอปล่อยเขา
“อืม...ค่าสถานะนายเกือบสองพันสินะฉันเองก็อยากรู้ขีดจำกัดเหมือนกันว่านายตกจากที่สูงได้กี่กิโลเมตรจากพื้นดิน” ซาร่าพูดก่อนจะบังคับร่างสตีฟลอยห่างจากระเบียงออกไปและบังคับให้สตีฟลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ
ม่าย !!!!!!!!!!!!! สตีฟร้องลั่นทันทีเมื่อร่างของเขาลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆจนกระทั่งเขาสูงจากพื้นดินไปราวๆสองกิโลเมตรและหยุดเพราะมันถึงขีดจำกับของสกิลของซาร่าแล้ว
ฟุ่บ !! ฟ้าว !! ซาร่าหยุดใช้สกิลและปล่อยให้เขาร่วงลงมาจากท้องฟ้าทันที
อ๊าก !!!!!!!!! สตีฟแหกปากตะโกนลั่นถึงเขาจะมั่นใจว่าความสูงแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้แต่การตกจากที่สูงอย่างเร็วแบบนี้ในสภาพตัวเปล่ามันก็เป็นอะไรที่น่ากลัวมากอยู่ดี
สตีฟยังคงร่วงลงมาเรื่อยๆจนกระทั่งเหลืออีกห้าเมตรจะถึงพื้นดินร่างของเขาก็หยุดอยู่กลางอากาศ
กึก !! ร่างของสตีฟหยุดค้างอยู่แบบนั้นด้วยสกิลของซาร่าก่อนจะลอยกลับไปที่หน้าระเบียง
“ฟู่ว...นึกว่าซาร่าจะปล่อยให้หน้าตรูกระแทกพื้นซะละ” สตีฟถอนหายใจออกมา
“ไงบันจี้จั้มแบบนี้สนุกดีมั้ยสตีฟ” ซาร่าถามสตีฟ
“สนุกก็บ้าแล้วที่รักปล่อยผมไปเถอะนะๆ” สตีฟอ้อนวอน
“จะปล่อยก็ได้แต่นายอย่ามาของขึ้นอีกล่ะเข้าใจมั้ยเดี๋ยวมันจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้โอลิเวียฉันไม่อยากให้โอลิเวียโตขึ้นแล้วเห็นว่าการถูกผู้ชายลวนลามมันเป็นเรื่องธรรมดา” ซาร่าบอก
โธ่...โอลิเวียยังเป็นทารกอยู่เลยที่รักผมกับคุณจะจัดกันซักร้อยแปดกระบวนท่าเธอก็จำอะไรคืนนี้ไม่ได้หรอก สตีฟคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา
“โอเคๆไม่ของขึ้นแล้วปล่อยผมเถอะนะ” สตีฟพูดกับซาร่า
“ได้แต่ถ้านายหื่นอีกล่ะก็บันจี้จ้ำคราวหน้าจะสูงขึ้นเรื่อยๆนะแถมจะไม่หยุดก่อนถึงพื้นให้ด้วย” ซาร่าบอกก่อนจะใช้สกิลของเธอพาสตีฟลอยกลับเข้ามาในระเบียง
เฮ้อ...อดเลยตรูสงสัยคืนนี้คงได้พึ่งน้องอุ้มทั้งห้าอีกตามเคย สตีฟถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องพร้อมกับซาร่าที่อุ้มโอลิเวียอยู่
หนึ่งเดือนต่อมา
สตีฟขับเฮลิคอปเตอร์ลงจอดลงที่สนามหญ้าของทำเนียบขาวอย่างอุกอาจ
“เหอะๆนายนี่นะเล่นจอดที่ทำเนียบขาวเลยงั้นเหรอไม่กลัวมิสไซส์หรือไง” ซาร่าที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับพร้อมโอลิเวียในอ้อมอกพูด
“โอ๊ยไม่ต้องกลัวหรอกซาร่ามิสไซส์พวกนั้นผมถล่มยับไปตั้งแต่คราวก่อนแล้วและก็สนามที่ทำเนียบขาวนี่มันก็กว้างดีด้วยจอดง่ายดีอีกอย่างผมอยากแวะมาหาคุณอิจิยะก่อนด้วยเขาเองน่าจะโดนเชิญไปร่วมงานด้วยเลยว่าจะไปพร้อมกัน” สตีฟพูด
“เฮ้อ...เอาที่นายสบายใจแล้วกัน” ซาร่าถอนหายใจตอนนั้นเองก็มีคนเดินออกมาจากทำเนียบขาวซึ่งคนๆนั้นก็คืออิจิยะนั่นเอง
“ผมก็นึกว่าคนใจกล้าที่ไหนขับเฮลิคอปเตอร์มาจอดในสนามหญ้าหนึ่งในสถานที่สำคัญที่สุดของอเมริกาที่แท้ก็เป็นคุณสตีฟและคุณซาร่านี่เอง” อิจิยะที่เดินออกมาพูดเสียงดังสตีฟที่อยู่ในเฮลิคอปเตอร์ยิ้มแห้งๆก่อนจะเปิดประตูและกระโดดลงไป
“สนามมันกว้างดีก็เลยขออาศัยจอดหน่อยอย่าหวงไปหน่อยเลยน่า” สตีฟพูดหยอกล้อ
“ถึงจะหวงสถานที่แต่ใครจะไปกล้าห้ามคุณล่ะครับเพราะถ้าคุณโมโหแล้วทำลายประเทศทิ้งขึ้นมาก็แย่น่ะสิ” อิจิยะยิ้มออกมา
แกร๊ก !! ปัง !! ซาร่าที่ยังอยู่ในเฮลิคอปเตอร์เปิดประตูออกมาก่อนจะลงมาและเดินมายืนข้างๆสตีฟ
“ไม่ได้เจอกันพักนึงเลยนะคะคุณอิจิยะสถานการณ์ในประเทศเป็นยังไงบ้างคะหลังจัดตั้งรัฐบาลชุดใหม่” ซาร่ากล่าวทักทาย
“ครับไม่ได้เจอกันพักนึงเลยผมเองก็อยากแวะไปหาพวกคุณอยู่เหมือนกันแต่ไม่มีเวลาเลยเพราะต้องวางรากฐานรัฐบาลใหม่หมดแต่ตอนนี้ก็เริ่มลงตัวแล้วล่ะครับเพราะพวกเราสิบผู้ก่อตั้งที่เหลือทำงานกันอย่างเต็มที่” อิจิยะพูด
“ค่ะ” ซาร่าพยักหน้า
“เอาล่ะเราอย่ามายืนคุยตากแดดกันอยู่แบบนี้เลยเดี๋ยวลูกสาวคุณจะเป็นลมแดดเสียก่อนเชิญคุณสตีฟกับคุณซาร่าเข้ามาข้างในทำเนียบสิครับ” อิจิยะกล่าวเชิญทั้งคู่เข้าไปในทำเนียบขาว
“โอ้กำลังรอให้ชวนอยู่เลยมาซาร่าตามผมมาเลยเดี๋ยวพาไปดูห้องใต้ดินลับกับหลุมหลบภัยของประธานาธิปดี !!” สตีฟที่รอคำพูดนี้อยู่พูดออกมาก่อนจะเดินนำเข้าไปในทำเนียบขาวทันที
“เฮ้อ...ตาบ้าสตีฟนี่พูดยังกับพาทัวร์บ้านตัวเอง” ซาร่าถอนหายใจออกมา
“ฮ่ะๆคุณสตีฟนี่ยังนิสัยสบายๆเหมือนเดิมเลยนะครับ” อิจิยะหัวเราะออกมาก่อนจะพาซาร่าเดินตามสตีฟเข้าไปในทำเนียบขาว
จบ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 300 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,668 ความคิดเห็น