KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 20 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 ส.ค. 59

          

          หลังมื้ออาหารผ่านไป จงอินที่เป็นคนทำอาหารยังไม่ยอมให้คยองซูเก็บล้าง เขาไล่พี่ชายที่ดูเหมือนจะตัวเล็กลงอย่างต่อเนื่องในระยะหลังมานี้ให้ออกไปนั่งพักด้วยเหตุผลที่ว่าวันนี้จงอินอยากทำตัวเป็นน้องที่ดี เท่านั้นแหละ 
          เหตุผลแปลกๆ คยองซูคิด ปกติจงอินก็เป็นน้องที่ดีอยู่แล้วนี่นา แต่คยองซูก็รู้สึกเหนื่อยจริงๆ เขาจึงยอมให้จงอินจัดการเก็บกวาดทั้งหมดด้วยตัวเอง โดยที่คยองซูเพียงแค่นั่งมองอยู่ที่เก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์ครัว มือถือส้อมคันเล็กจิ้มแอ็ปเปิ้ลผัดซอสคาราเมลเข้าปาก จงอินทำให้เขาเมื่อครู่นี้เพียงเพราะคยองซูบอกว่าอยากกินของหวาน และเขาก็ลืมซื้ออะไรหวานๆ ที่ว่านั้นติดมือมาด้วย ที่จริงคยองซูต้องการแค่น้ำหวานสักแก้ว อาจจะเป็นช็อกโกแล็ตเย็นๆ แต่แอ็ปเปิ้ลที่จงอินทำให้นี่ก็กินแล้วสดชื่นดี อาจจะเป็นเพราะข้างในความหวานมีรสเปรี้ยวซ่อนอยู่ แต่มันก็ดีกว่าการชงช็อกโกแล็ตเย็นแก้วโตดื่มจริงๆ นั่นแหละ

          คยองซูมองน้องชายที่กำลังง่วนอยู่กับจานในอ่างล้าง แขนเสื้อถูกถกขึ้นสูงจนเห็นแผลเป็นจางๆ จงอินมักใส่เสื้อแขนยาวด้วยเหตุผลเดียวกับที่คยองซูติดนิสัยการใส่เสื้อยืดหรือเสื้อกล้ามซ้อนไว้ข้างในเสื้อเชิ้ต

          จงอินโตขึ้นมาก ดูเหมือนน้องชายของคยองซูจะสูงขึ้นอีกนิดหน่อย แผ่นหลังกว้างนั้นชวนมอง จงอินไม่ใช่เด็กผู้ชายตัวผอมแห้งที่คอยวิ่งไล่ตามคยองซูอีกแล้ว

          เมื่อยังเด็ก คยองซูจำได้ว่าจงอินมักจะร้องตามเขาอยู่เสมอๆ คยองซูมักจะต้องคอยหลบหนีให้พ้นสายตาจงอินเวลาจะออกไปเล่นที่ไหนก็ตาม
          ทุกครั้งที่จงอินเห็นว่าคยองซูกำลังจะทำอะไรสักอย่าง เด็กน้อยมักต้องการมีส่วนร่วมเสมอ  แต่คยองซูไม่ชอบให้ใครมาแย่งของเล่น และการเล่นกับน้องก็ก่อความรู้สึกว่าน่ารำคาญมากกว่าจะสนุก เขาจึงพยายามหลีกเลี่ยงการ 'เล่น' กับน้องอย่างสุดความสามารถ
          มีครั้งหนึ่ง คยองซูวิ่งหนีเข้าห้องแต่จงอินตามมาใกล้จนคยองซูปิดประตูไม่ทัน เขาปีนขึ้นเตียงสองชั้น จากทางโต๊ะหนังสือที่ตั้งอยู่ติดกัน บันไดถูกยกออกไปเก็บไว้ตั้งแต่คยองซูตื่นนอนแล้ว เขาคิดว่ามันเกะกะหากจะทิ้งบันไดไว้อย่างนั้น 
แต่คยองซูกะระยะผิด เขาก้าวพลาด แทนที่จะขึ้นไปอยู่บนที่นอนของตนเองดังที่ตั้งใจ เขากลับทิ้งดิ่งลงมาอยู่ที่พื้นข้างเตียง
เกิดเสียงดังโครมคราม จงอินวิ่งออกไปหาแม่ด้วยความตกใจ
          บริเวณหางคิ้วของคยองซูบวมแดง แต่มีเลือดออกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มันกระแทกกับมุมโต๊ะที่คยองซูใช้ปีนขึ้นไป คยองซูเห็นมันชัดเจนตอนที่มุมโต๊ะใกล้เข้ามา ไม่สิ ตอนที่เขาพุ่งเข้าใส่มุมโต๊ะต่างหาก แต่เขาหลบไม่ได้ ทำได้เพียงตะโกนในใจว่า 'ไม่' และ 'ตา' ตอนนั้นคยองซูกลัวจับใจว่าดวงตาของเขาจะได้รับผลกระทบ อาจจะมาจากเรื่องที่เขาเพิ่งได้ฟังที่โรงเรียน คุณครูที่สอนวิชาศิลปะของคยองซูสูญเสียการมองเห็นที่ดวงตาข้างหนึ่งไปจากอุบัติเหตุ แต่โชคดีที่เขาไม่เป็นอะไร แม้จะมีอาการมองภาพไม่ชัดหลังจากตกลงมาแต่ก็เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น
          คยองซูเห็นแม่ถอนหายใจตอนที่ตรวจเช็คแผลที่ตัวเขาเป็นรอบที่สาม อย่างน้อยก็ไม่มีแผลแตกจนต้องเย็บ มันไม่น่ากลัวเท่าไหร่ แค่แผลเลือดซิบเหมือนแมวข่วนสั้นๆ ไม่นานก็คงหาย คงไม่มีใครสังเกตุมันด้วยซ้ำถ้าไม่นับเรื่องอาการบวมน่ะนะ คยองซูถือว่าตนเองยังโชคดี

          คยองซูโชคดี แต่ไม่ใช่กับจงอิน วันนั้นจงอินโดนพ่อตีจนจับไข้ โทษฐานที่ทำให้คยองซูเจ็บตัว อันที่จริง คยองซูรู้สึกผิดเล็กน้อย และนอกจากความกลัวที่เห็นพ่อทำโทษจงอินเขาก็ยังเคืองจงอินที่คอยวิ่งตามจนเกิดเรื่อง คยองซูจึงปล่อยให้น้องโดนตีอยู่อย่างนั้น

          คืนนั้น หลังจากที่จงอินหลับไป คยองซูก็ได้ยินพ่อพูดกับแม่ว่าพวกเขาควรทิ้งจงอินไปเสีย จงอินนั้นเป็นภาระ แถมยังทำให้คยองซูที่เป็นลูกแท้ๆ เจ็บตัว คยองซูไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมจงอินจะไม่ใช่น้องของเขา ในเมื่อตั้งแต่จำความได้พวกเขาก็อยู่ด้วยกันมาตลอด ถึงจะไม่ชอบที่น้องคอยวิ่งตามก็เถอะ คยองซูอยากเดินเข้าไปถาม แต่ภาพที่พ่อโมโหร้ายนั้นยังติดตา คยองซูแกล้งทำเป็นว่าเขาหลับไปแล้ว เก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วแอบถามแม่ในเช้าวันต่อมา

          เมื่อจงอินหายดี คยองซูก็ยอมให้จงอินตามออกไปเล่นนอกบ้านกับเขาด้วย ทั้งไปเล่นบนเขาที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน และไปที่ต้นไม้ต้นโปรดของคยองซู มันเป็นต้นไม้ใหญ่ที่มีรูปทรงสวย แถมยังมีกิ่งก้านขึ้นได้ที่ เหมาะแก่การปีนเล่น คยองซูจึงชอบมันมาก คุณนึกออกมั้ยว่าต้นไม้ใหญ่ทุกต้นไม่ได้เหมาะสำหรับปีนเล่น บางต้นนั้นไม่มีที่เหยียบหรือกิ่งที่แข็งแรงพอจะโหนทิ้งน้ำหนักตัวได้โดยไม่รู้สึกหวั่นใจ แต่ต้นไม้ต้นนี้มี มันเป็นที่ที่คยองซูเคยหนีจงอินมาหลบอยู่คนเดียวบ่อยๆ 
          คยองซูชอบอ่านหนังสือมากกว่าออกไปเล่นซนกับเด็กคนอื่น เขารู้สึกเหมือนพูดคนละภาษาทั้งที่พูดภาษาเดียวกัน เขาไม่เข้าใจเด็กคนอื่น และก็ไม่รู้สึกว่าจะมีเด็กคนไหนเข้าใจเขา คยองซูจึงไม่ใคร่จะไปรวมตัวทำการละเล่นหรือกิจกรรมใดกับเพื่อนวัยเดียวกันนัก อาจจะมีก็แต่ฮยองชิคที่คยองซูคิดว่าพวกเขาคุยกันรู้เรื่องอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจกันนัก หมายถึง คยองซูไม่สนใจฮยองชิค และฮยองชิคเองก็ไม่ใครสนใจเขา ทั้งสองคนคุยกันบ้าง เล่นด้วยกันในบางครั้ง แต่พวกเขาทั้งคู่มีโลกของตัวเองที่ไม่ต้องการให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นงาย และพวกเขาก็เข้าใจว่าอีกคนมีโลกของตัวเอง ในระหว่างที่ฮยองชิคใช้เวลาส่วนมากกับการ 'เล่น' อยู่ที่บ้าน คยองซูก็ชอบใช้เวลาของเขากับการหาที่เงียบๆ อ่านหนังสือ นั่งคิดอยู่บนต้นไม้ว่าในขณะที่เขานั่งอยู่ ที่ที่เขามองเห็นนั้น ทุกคนกำลังทำอะไร คยองซูคิดเกี่ยวกับมันบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยอยากหาคำตอบให้ตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ เขาถึงมักจินตนาการถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านหลังอื่นที่มองเห็นจากบนต้นไม้ ความเป็นไปได้มามายวิ่งเข้ามาในสมอง แล้วคยองซูก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้น.......

          จงอินที่เดินตามมามักจะนั่งอยู่เงียบๆ ไม่ไกลจากคยองซู คยองซูพบว่าที่จริงน้องชายของเขาก็ไม่ได้น่ารำคาญเท่าไรนัก ถ้าเขาไม่ได้วิ่งหนี จงอินก็จะแค่เดินตามอยู่ห่างๆ เขาเท่านั้น คยองซูเสียอีกที่เป็นคนบอกให้น้องเดินเร็วขึ้นเพียงเพราะไม่ชอบความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากด้านหลัง นอกเหนือจากนั้น ถึงจะแปลก แต่คยองซูกลับรู้สึกว่าจงอินก้าวเข้ามาอยู่ในโลกของเขาอย่างเงียบๆ คยองซูไม่แน่ใจว่าทำไม แต่กว่าจะรู้ตัวจงอินก็ก้าวเข้ามาเสียแล้ว


ระยะห่างที่เคยมี ถูกทอนให้สั้นลงด้วยกาลเวลา



Talk: สวัสดีค่ะ มาอีกแล้ววว ช่วงนี้มาถี่เพราะหยุดค่ะ เดี๋ยวตอนได้ทำงานก็อาจจะหายไปยาวๆ เจอกันสักอาทิตย์ละครั้ง อย่างน้อยก็เดือนละครั้ง คนอ่านต้องคิดถึงเราแน่ๆ /พูดอย่างมั่นใจ
        อันที่จริง ตามพลอตนี่ฟิคจะจบหลังทั้งคู่เรียนจบแหละ แต่ว่านะ นี่ก็ปีสี่กันแล้ว เรายังไม่อยากให้มันจบเลยอะ เพิ่งรู้ตัวว่าน่าจะเขียนตอนเด็กกว่านี้ได้อีกสักหน่อย แต่ไม่ทันแล้วค่ะ ปีสี่กันแล้ว ฮืออออ /เศร้า/ 
        ตอนนี้เป็นกึ่งๆ สเปเนอะ ถึงจะเคยเล่าไว้ในทอล์คแต่พอเล่าแล้วก็ดันอยากเขียนขึ้นมาเสียนี่ แล้วก็...กินอีกแล้ว เรากำลังให้จงอินขุนคยองซูค่ะ ( ที่จริงเราอยากกินเองแหละแต่ไม่ได้กินเลยให้คยองซูกินแทน ) ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนกันมั้ย เวลาเพลียๆ เราจะอยากกินของหวานค่ะ แบบ ถึงจะกินข้าวแล้วแต่ก็ยังอยากกินอะไรหวานๆ อยู่งี้ เป็นนิสัยที่ไม่ควรลอกเลียนแบบอย่างยิ่ง 
        เด็กดีนี่ไม่เคยไว้ใจได้ค่ะ ทำเราหายบ่อยจนเราต้อง copy ไว้ก่อนกดเผยแพร่ เพลียใจมาก แล้วเมื่อกี้เจอสับขาหลอก คิดว่าโอเคแล้ว เปิดดูได้ ไปๆ มาๆ เด้งกลับไปตอนยังพรูฟแก้ไม่เสร็จเฉย จะบร้าาาาา
        นี่อ่านคอมเมนท์แล้วไปหวีดใส่น้องสาวตลอดเลยค่ะ จนตอนนี้ถ้าเราพูดว่ามีอะไรจะบอกนี่นางรู้ทันแล้ว ถามเรากลับเลยว่ามีคนเมนท์สินะ 5555555 ไม่อยากจะบอกว่าอ่านคอมเมนท์หนึ่งกี่รอบ ฮืออออ ดีใจที่มีคนชอบจริงๆ นะ /เขิน/ ขอบคุณทุกคนนะคะ เยิ๊บบบบบ อริ๊ /ปาหัวใจ/
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #132 R-NO (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 00:45
    ครัวจงอิน55555สงสารจงอินมาก พ่อจะไล่อย่างเดียวเลยอ่า คยองซูเป็นพี่ที่ดีมากๆ แล้วก็น่าจะเป็นแฟนที่ดีของจงอินด้วย5555555
    #132
    0
  2. #71 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 22:13
    จงอินน่าสงสารมากเลย ลองคิดสภาพว่าพ่อ- ถึงจะยังไม่รู้ความก็เถอะ ต้องมาอยู่กับคนในหมู่บ้านที่ตั้งแง่รังเกียจตัวเอง มีพี่ชายเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว แถมดูเหมือนจะไม่อยากเล่นด้วยสักเท่าไหร่ คิดภาพตอนน้องวิ่งตามคยองซูละทำหน้าหงอยพอโดนพี่ไล่ คิดภาพโดนพ่อตีจนจีบไข้ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดตัวเองที่คยองซูเจ็บตัว น้องน่าสงสารมากๆ นี่ถ้าคยองซูไม่ดีกับน้องเราจะจับตีให้ก้นลายเลยอ่ะ นี่เท่ากับน้องมีคยองซูคนเดียวมาตลอดตั้งแต่เล็ก ถ้าไม่นับรวมแม่ เพราะพ่อไม่ค่อยสนใจอะไรจงอินอยู่แล้ว ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าไม่มีคยองซูคอยอยู่ข้างๆ จงอินจะรอดจนถึงทุกวันนี้ไหม นี่มันคือโชคชาตาฟ้าลิขิตอะไรทำน้องนั้นได้ไหม อยู่คู่กันแบบนี้ต่อไปนะคะ จงอินและคยองซู~
    #71
    0
  3. #69 jkyx (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 17:49
    มีเมนูใหม่ๆมาให้อยากทานทุกตอนเลย55555 ด้วยความที่อยากมาตั้งกะอ่านสองสามตอนที่แล้วเมื่อวานเรียนเสร็จเราวิ่งไปซื้อบราวนี่เลยค่ะ สมใจอยาก5555555
    น่ารักอ่ะ พ่อนี่ใจร้ายเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ สงสารจงอิน แต่น้องดีมากเลยอ่ะ ไม่หือไม่อือ อยากเล่นกะพี่อย่างเดียว ฮือ อ่านละเอ็นดูจริงๆ
    ที่บอกว่าจะหายไปเป็นเดือนนี่จริงหรอคะ... o<-<
    #69
    0
  4. #61 20.1.14.16. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 07:14
    ตอนนี้จงอินก็ชวนชิม5555 ตื่นมาอ่านตลอดเลยค่ะ ติดมากกก แล้วเรื่องที่ไรท์บอกว่าเดือนละครั้ง....... โหดร้ายไปมั้ยง่าาาา โงย คิดว่าจะลงแดงตายๆแน่ๆ ตายๆๆๆ จะเอาจบปีสี่จริงเหยออออ เรายังไม่พร้อมยังไม่ให้จบ ไม่รู้ล่ะ555 แต่งฟิคไปหาของหวานทานไปด้วยนะคะ จะได้ไม่เหนื่อยไม่ก็ตามจงอินมาทำให้นะคะ คริคริอิ้อิ้ 5555 /ด้วยรักและเป็นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆค่ะ!!!
    #61
    0