KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 19 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 ก.ค. 59



          ปีสุดท้ายของการเรียนในมหาวิทยาลัย จงอินและคยองซูมีวิชาเรียนน้อยมาก แต่กลับไม่มีเวลาเจอกัน คยองซูนั้นต้องทำทั้งงานวิจัยและโปรเจคจบ

          จงอินเองก็มีโปรเจคที่ต้องทำ ช่วงนี้เขาเจอหน้าชานยอลบ่อยกว่าคยองซูเสียอีก แล้วเขาอยากจะเจอมันที่ไหนล่ะ ไอ้หูกางเนี่ย
จงอินคิดว่าตอนนี้เขาเริ่มจะรู้สึกเข้าใจเวลาที่หมาไม่เจอเจ้าของแล้วกินข้าวไม่ลงเสียแล้ว 

          จงอินคิดถึงการได้นั่งปล่อยเวลาไปกับคยองซู 

          มันน่าแปลกที่ชั่วโมงเรียนของเขามีน้อยจนรวมเวลาแล้วหารเฉลี่ยเขาไปเรียนน่าจะไม่เกินวันละสามชั่วโมงได้ แต่เวลาว่างที่มีกลับหายไป จนเกือบสิ้น ยิ่งคยองซูที่ต้องทำงานวิจัยของมหาวิทยาลัยด้วยนั้นไม่ต้องพูดถึง พี่ชายของเขาใช้เวลาที่มหาวิทยาลัยมากกว่าที่บ้านเสียอีก และนี่นับเวลานอนแล้วด้วยนะ

          เนื่องจากคณะที่คยองซูเรียนเป็นคณะวิทยาศาสตร์ซึ่งมีคณะยิบย่อยอีกล้านแปดแบบที่เรียนมาถึงสี่ปีจงอินก็ยังจำได้ไม่หมด แต่ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือคยองซูได้เจอฮยองชิคบ่อยกว่าจงอินเสียอีก ทั้งสองคนเรียนคณะวิทยาศาสตร์เหมือนกันแต่คนละสาขา จงอินไม่ชอบมันเลย เขาไม่ชอบให้ใครมาใช้เวลากับคยองซูมากกว่าเขา มันดูเห็นแก่ตัว แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อโลกของจงอินมีเพียงคยองซู เขาก็ไม่อยากให้โลกของคยองซูมีคนอื่นเข้ามาอยู่จนเบียดบังพื้นที่ของเขาเหมือนกันนี่
          มาถึงตรงนี้เขาชักรู้สึกว่าตัวเองออกจะงี่เง่าไปนิด จงอินถอนหายใจ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ 

          ช่วงหลังมานี้จงอินชักจะสูบบุหรี่จัดเสียจนคยองซูเริ่มจะว่า "ให้สูบได้ แต่สูบบ่อยขนาดนี้มันเสียสุขภาพ" คยองซูบอกแบบนั้น จงอินยังเคยแกล้งทำหน้าซื่อตาใสถามว่า "แล้วสูบน้อยๆ มันไม่ทำลายสุขภาพตรงไหน" นั่นทำให้เขาได้รับกำปั้นเน้นๆ ทุบมาที่กลางหลังเสียหนึ่งที

          คยองซูกลับมาแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่คยองซูและจงอินมีเวลาว่างตรงกัน ก่อนหน้านี้คยองซูใช้เวลาส่วนใหญ่ในการทำงานวิจัยจนแทบจะต้องหอบผ้าผ่อนไปนอนค้างที่มหาวิทยาลัย กว่าจะกลับถึงห้องก็เกือบเช้าซึ่งตอนนั้นจงอินหลับไปแล้ว ความจริง มีบางคืนที่จงอินสู้อุตส่าห์ถ่างตารอให้คยองซูกลับมา แต่ถึงยังไม่หลับเขาก็ไม่กล้าชวนคยองซูที่ดูเหนื่อยล้าราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่นจากลำต้นให้มานั่งคุยกับเขาได้อยู่ดี 

          ส่วนมากจงอินมีเรียนช่วงสาย เช้าบ้างบางวัน และว่างตลอดคาบบ่าบ มีแค่เพียงวันเดียวที่เขามีเรียนตอนบ่ายโมง วันนั้นเป็นวันที่คยองซูมีเรียนเช้า และว่างบ่าย จากปกติที่พี่ชายของจงอินออกไปเรียนตอนบ่าย และว่างในช่วงเช้า จงอินเริ่มจะรู้สึกว่าเขาคิดผิดที่ไม่เลือกเรียนคณะเดียวกับคยองซู  พวกเขาหยุดเล็กน้อยเมื่อพบหน้ากัน ไม่มีใครแน่ใจว่าทำไม อาจจะเพราะไม่คาดคิด การไม่ได้เจอกันเป็นเวลานานทำให้หัวใจของใครบางคนกระตุกแรงเมื่อได้พบหน้า

          จงอินยิ้มกว้างในรอบ...เขาไม่แน่ใจนักว่าเขายิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ อาจจะเป็นตอนขำมุกแป้กของชานยอลเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา หรือจะเป็นวันจันทร์ก่อนหน้ากันนะ...ช่างมันเถอะ เขาวางบุหรี่ในมือลงในที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะปรี่เข้าไปหาคยองซู ช่วยรับของจากมือเพื่อที่พี่ชายของเขาจะได้ทำอะไรได้สะดวกขึ้น
          ดูเหมือนคยองซูจะผอมลงเล็กน้อย จงอินคิดเมื่อได้มองพี่ชายของเขาใกล้ๆ

          ในถุงเหล่านั้นเต็มไปด้วยวัตถุดิบทำอาหาร คยองซูที่เห็นจงอินแหวกถุงโน้นดูถุงนี้ไม่หยุดบอกจงอินให้เอาของเข้าตู้เย็นในระหว่างที่เขาเดินไปล้างหน้าล้างมือในห้องน้ำ จงอินตะโกนถามคยองซูที่อยู่ในห้องน้ำว่าซื้อของมาทำไมเสียมากมายขนาดนี้ คยองซูบอกว่าเห็นในตู้เย็นไม่ค่อยมีของแล้วจึงซื้อมาเติม "จะได้ทำอะไรไว้ให้จงอินอุ่นกินด้วย" จงอินทั้งดีใจทั้งเสียใจที่คยองซูนึกถึงเขา แต่กลับทำให้ตนเองเหนื่อย เรื่องซื้อของจะบอกให้เขาไปซื้อไว้ให้ก็ได้แท้ๆ เพราะจงอินไม่ได้ยุ่งมากเหมือนคยองซูเสียหน่อย 

          คยองซูออกมาจากห้องน้ำแล้ว เขาเดินตามจงอินมาที่ครัว อยากจะดุน้องชายที่สูบบุหรี่ในห้องแต่ก็คิดว่าช่วงนี้ทุกคนต่างเครียดกับโปรเจคจบ จงอินก็คงเหมือนกัน เขาจึงไม่ได้ว่าอะไร 
          "อยากกินอะไร เดี๋ยวพี่ทำให้" คยองซูถาม หน้าตาดูอิดโรย แต่รอยยิ้มยังคงสดใส
          "เดี๋ยววันนี้ผมทำให้ พี่จะต้องตกใจกับฝีมือทำอาหารของผมแน่ๆ" จงอินตอบ 
          "ตกใจเพราะมันแปลกใช่มั้ย" คยองซูเย้า
          "เพราะมันอร่อยต่างหาก พี่คอยชิมแล้วกัน" 
          จงอินมองมา ยกยิ้มมุมปาก คยองซูคิดว่าบุหรี่ที่น้องชายของเขาคาบอยู่สร้างภาพลวงตาที่ทำให้จงอินดูมีความ 'ดิบ' มากกว่าปกติ 

          คยองซูเดินออกไปนั่งรอที่โซฟา เอนหลังลงแล้วหลับตา

          ดูจากของที่คยองซูซื้อมา จงอินตัดสินใจว่าจะทำมันบดกับสปาเกตตี้สักจาน เขาเริ่มต้นจากการนำมันฝรั่งไปต้มน้ำ ก่อนจะหันมาหั่นหัวหอมและมะเขือเทศให้เป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเต๋าขนาดเท่าๆ กัน เสร็จแล้วจึงโยนหัวหอมลงไปผัดกับเนยเล็กน้อย รอจนสุกใสค่อยใส่หมูสับลงไป ปรุงรสด้วยเกลือและซอสมะเขือเทศ ก่อนจะใส่มะเขือเทศที่หั่นไว้ลงไปเมื่อหมูเริ่มสุก เติมน้ำสต็อกแล้วตั้งไฟอ่อนทิ้งไว้ก่อนจะหันไปต้มเส้นสปาเกตตี้ จับเวลา จงอินใช้เวลาว่างตรงนี้หันไปจัดการกับมันฝรั่งที่ต้มเอาไว้ เขาลอกเปลือกมันออกก่อนจะบดมันด้วยส้อม คยองซูไม่ได้ซื้อครีมสดกลับมาด้วยเขาจึงใช้เนยและนมสดแทน ปรุงรสด้วยเกลือก่อนจะโรยมอสซาเรลล่าชีสแล้วนำเข้าเตาอบก็เป็นอันจบ เสียงนาฬิกาจับเวลา เส้นสปาเกตตี้สุกพอดี จงอินปิดแก๊ส ก่อนจะเดินไปปลุกคยองซู อาศัยช่วงเวลาที่คยองซูจัดการกับตัวเองกลับมาผัดเส้นกับซอสสปาเกตตี้ให้เข้ากัน
          กว่าคยองซูจะออกมา ทุกอย่างก็ถูดจัดวางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กใกล้กับเคาน์เตอร์ครัวเรียบร้อยแล้ว

          "จงอิน" คยองซูเรียกน้องชายขณะเดินออกมาจากห้องน้ำ 
          จงอินหันตามเสียงเรียก เห็นคยองซูกำลังเดินเข้ามา หัวใจของจงอินเต็มตื้น รู้สึกเหมือนได้ความสุขที่หายไปร่วมเดือนกลับคืนมา

จริงๆ นั่นแหละ โลกของจงอินต้องมีพี่คยองซูอยู่ด้วยจริงๆ


Talk:   เง้อออ ตอนนี้ไม่สั้นแล้ว ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นด้วย เป็นพาร์ทที่ให้คนอ่านพักใจกันก่อนค่ะ 5555 ถึงตรงนี้แล้วคิดว่าทุกคนคงพอเข้าใจทั้งสองคนมากขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ เรื่องที่มีคอมเมนท์ว่าให้คยองซูรับทุนจงอินจะได้ยอมพูดสิ่งที่คิด เราคิดว่าถึงคยองซูรับทุนจงอินก็ยังไม่พูดอะไรอยู่ดีนั่นแหละค่ะ แถมยังต้องอยู่ในโลกที่ไม่มีคยองซูตั้งหนึ่งปี แค่คิดก็ไม่อยากแล้ว จงอินเลยพูดมันออกมา ขอให้คยองซูอยู่กับตัวเองแบบนั้น
          มาถึงตอนที่ 18 แล้ว ไม่คิดว่าจะเขียนได้ยาวขนาดนี้ ตอนแรกคิดว่าคงอยู่ที่สิบกว่าตอนจบ ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจว่าจะจบใน 20 ตอนมั้ยด้วยซ้ำค่ะ (แต่ไม่ถึง 100 ตอนแน่ๆ นะ มิไหว) 
          ยินดีต้อนรับคุณ 20.1.14.16 ที่หลงมาอ่านอีกคนค่ะ 
          คิดว่าคุณ jkyx คงไม่หิวบราวนี่แล้ววันนี้
          เราจะไม่บอกอะไรคุณ ppeemmii ต่อไปค่ะ 5555555
          คุณ Nannapak Whangchai ที่บ้าน น้องเรามันยังแกล้งหอมแก้มกันอยู่เลยค่ะตอนนี้ ส่วนเรื่องเด็กๆ มันก็มักทำให้เรารู้สึกไม่ดีจนเป็นจุดเริ่มต้นให้ออกมาเป็นฟิคแบบนี้นี่แหละค่ะ เราก็ได้แต่หวังว่าเด็กๆ จะโตขึ้นอย่างดี
          นี่สารภาพว่าเขียนไปก็หวั่นใจมาก กลัวคนหยุดอ่านก่อนจะเฉลยปมด้วย เวลาเห็นใครเข้ามาอ่านนี่จะลุ้นมากค่ะ แบบว่าถ้าบอกก่อนก็จะสปอยฟิค แต่ก็กลัวเขาเลิกอ่านไปงี้ หูย ลุ้นกว่าคนอ่านอีกพูดเลย 5555555 อยู่ด้วยกันไปจนจบนะคะ เยิ๊บบบบบ /ปาหัวใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #246 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 22:10
    กลัวดราม่าอ่ะ เรื่องมันสงบแปลกๆ รู้สึกถึงราง
    #246
    0
  2. #70 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 22:01
    เข้าใจอารมณ์คนคิดถึง แล้วช่วงใกล้จบคงเป็นนรกแตกของนักศึกษาทุกคน สู้ๆนะ ใกล้จะจบแล้ว(ทั้งสองพี่น้องและฟิค) 5555555 ชอบไรเตอร์บรรยายการทำอาหารมาก แต่ไม่ดีอย่างเพราะเราหิว...;-; อยากกินมันบดเลยอ่ะ ของโปรดมากๆ นี่คิดถึงมันบดของซิสเลอร์ ไปกินสเต็กต้องกินกับมันบด เราชอบมาก คนอื่นเค้ากินกับเฟร้นฟราย ขนมปังกระเทียม แต่เรชอบมันบดมากกว่า ละมันจะแบยหวานๆมันๆ...ไม่ควรเลย หิวเลยทีนี้ โอ้ย 555555555555555555
    #70
    0
  3. #60 >__________________< (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 14:18
    ไรเตอร์อัพถี่มาก 55555 ชอบ ตอนนี้ก็อบอุ่นอีกแล้ว นี่เข้าใจเลยถึงสองคนจะไม่ค่อยพูดมาก แต่พอเจอหน้ากันมันก็เหมือนได้คุยกันไปหลายประโยคแล้ว ฮืออ ชอบๆ
    #60
    0
  4. #59 MYDO1288 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 10:23
    ฮืออออออ ยิ่งอ่านยิ่งหลง หลงทั้งคยอง หลงทั้งจงอินนนนน TT" อ่านเรื่องนี้แล้วมีความสุขขขขข ^^
    #59
    0
  5. #58 20.1.14.16. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 06:24
    อัพเร็วมากน้ำตาจิไหล อ่า แบบนี้ไม่เรียกว่าหลงหรอกค่ะ ตั้งใจเลย ตั้งใจมาก555555 สู้ๆค่ะ เราจะรอรีเฟรชทุกวันเลยแง วันนี้เป็นตอนคุณจงอินสอนทำครัวนะคะ55555 ชอบที่บรรยายแบบนี้อ่ะแง ไม่ได้เจอกันนานคงคิดถึงกันแย่ ขนาดเรายังคิดถึงคยองซูเลย ชอบที่ไรท์แต่งให้คยองซูดูแมนกว่าเรื่องอื่นๆ /ผิดมั้ย55555 ชอบฟิคมากๆเลยนะคะ อยากให้อัพเช้ากลางวันเย็น หลังอาหาร คงจะฟินจนตัวแตก ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ /อิ้อิ้
    #58
    0
  6. #57 jkyx (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 03:12
    พร้าจ้าว เด็กดีทำร้ายฉัน.... คอมเม้นท์ไปยาวมากแต่อยู่ๆแอพก็ค้าง โหวย ทำไมเป็นงี้ฟฟฟ
    อันเก่าจะขึ้นมั้ยไม่รู้เอาเป็นว่าพิมพ์ใหม่ก็ได้(โว้ย)
    พาร์ทมีอาหารมาแทรกอีกแล้ว555555 อยากกินสปาเก็ตตีที่จงอินทำบ้างจังค่ะ นี่ที่ทำกินเองทุกวันนี้บ้านๆสุด น้ำสต็อกน้ำซุปอะไรไม่มีทั้งนั้น หิวมันบดด้วย ของโปรดสุดๆๆTT
    อืมม หลังจากนี้ความสัมพันธ์สองคนนี้จะพัฒนามั้ย ลุ้นมากอ่ะ จะเข้าวัยผู้ใหญ่เข้าไปทุกที ฮือ รออย่างใจจดใจจ่อ
    ฟิคเรื่องนี้สำหรับเราดีมากๆเลย มันฮีลอ่ะ ชอบอะไรแบบนี้ ชอบอัพเวลาที่นี่นอนไม่หลับด้วย5555
    คือเป็นเรื่องที่ผ่านมาจะ20ตอนละก็ยังรู้สึกว่าเหลืออีกเป็นสิบยี่สิบตอนกว่าจะจบไรงี้อ่ะ ชอบ สั้นๆอ่านได้เรื่อยๆดี แต่ก็ไม่อืดนะ มันดีอ่ะ /อวยวนไป 5555
    อยากให้คนเข้ามาอ่านเยอะๆ
    อย่างไรก็ตาม สู้ๆนะคะ
    #57
    0