KaiSoo S Note [EXO]

ตอนที่ 21 : Can you keep a secret? [KaiSoo] part 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ส.ค. 59



          เพราะคยองซูตั้งใจไว้ว่าจะรักและดูแลจงอินชดเชยส่วนที่ขาดหาย ยิ่งหลังจากแม่จากไป มันก็เหมือนจงอินมีเพียงแค่เขา คยองซูจึงทุ่มเทความรักทั้งหมดให้จงอิน จงอินเป็นเด็กที่น่าสงสาร ถึงคยองซูจะไม่ชอบเล่นกับน้องแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดหรืออะไรทำนองนั้น จงอินไม่ได้ทำอะไรผิดนอกจากน่ารำคาญบ้างในบางครั้ง 

          คยองซูยังมีความรักของพ่อกับแม่ แต่จงอินไม่มีใคร การที่น้องอยากเล่นกับเขานั่นก็เพราะน้องไม่มีใคร เด็กคนอื่นล้วนถูกปลูกฝังให้คอยออกห่างจากจงอินทั้งสิ้น แล้วถ้าคยองซูยังไม่ยอมเล่นกับน้องอีก จงอินก็คงเหงาแย่ ทั้งหมดนี่คยองซูไม่ได้คิดเองหรอก แม่บอกล้วนๆ ตอนนั้นคยองซูยังแอบเถียงแม่ว่าคยองซูเองก็ไม่มีเพื่อนเล่น เขายังไม่เห็นต้องการใครเลย ทำไมน้องจะอยู่คนเดียวไม่ได้ ตอนนั้นแม่ตอบกลับมาว่า "ไม่ใช่คยองซูไม่มีเพื่อน คยองซูไม่ชอบเล่นกับเพื่อน แล้วคนเราก็คิดไม่เหมือนกัน อีกอย่าง คยองซูอาจจะได้รับความรักจากพ่อกับแม่มาอย่างเต็มที่แล้ว แต่จงอินไม่ น้องยังต้องการความรัก แม่อยากให้คยองซูรักจงอินให้มาก ดูแลน้อง ทำได้มั้ยลูก" นั่นแหละ แม่พูดมาเสียขนาดนี้ แม้คยองซูจะยังไม่เข้าใจนักว่าทำไมต้องเป็นเขา แต่เด็กชายคยองซูในตอนนั้นก็พยักหน้าหงึกหงัก แลัวพูดออกไปว่า "ครับ"

          ตั้งแต่เด็กจนโต  เขาไม่ใช่คนที่จะสนใจสิ่งรอบข้างนัก นอกจากครอบครัว คยองซูก็ไม่ได้สนใจใครอีก เขาจะสนใจคนที่ว่าร้ายและตั้งแง่กับคนในครอบครัวเขาทำไมเล่า ตอนยังเด็กมันไม่แย่เท่าไหร่ แต่ยิ่งโตเสียงนินทาว่าร้ายจงอินก็ดังมาเข้าหูเขาเรื่อยๆ ถึงคยองซูจะไม่ได้แสดงออกว่าเขารักน้อง แถมยังทะเลาะกันบ่อย แต่เขาก็ไม่ได้ชอบให้ใครมาว่าน้องชายของเขา คยองซูจึงยิ่งไม่ชอบเข้าใกล้ผู้คนเหล่านั้น พวกที่ชอบแสร้งว่าเห็นใจเขากับพ่อ แล้วว่าร้ายแม่กับจงอินพวกนั้นน่ะ ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันเสียเลยดีที่สุด
          อาจจะเป็นเพราะอย่างนั้น เขาจึงติดนิสัยประเภทไม่สนโลกมาจนถึงตอนนี้ คนเดียวที่เขาสนใจเหลือเพียงจงอิน เป็นจงอินคนเดียวเท่านั้นบนโลกใบนี้

.......................................................................



          ดึกแล้ว แต่คยองซูยังไม่หลับ เขานอนลืมตาโพลงในความมืด คิดถึงเรื่องเก่าๆ ช่วงนี้ทั้งเขาและจงอินต่างหัวหมุนกับการทำโปรเจคกันทั้งคู่ เขาไม่ได้เจอจงอินขณะลืมตาตื่นมานับเดือนได้ แต่วันนี้โปรเจคของเขานั้นเรียกได้ว่าเสร็จสิ้นแล้ว เพียงแต่ยังไม่สมบูรณ์นัก เหลือเพียงการเพิ่มเติมและแก้ไขรูปเล่มรายงานเล็กน้อยเท่านั้น คยองซูที่รู้สึกเหนื่อยล้าเกินจะทำต่อไปจึงตัดสินใจว่าจะกลับมาทำมันต่อในวันพรุ่งนี้ 

          เขาแวะซื้อของจำพวกวัตถุดิบทำอาหารกลับไปเยอะพอควร เนื่องจากจำได้ลางๆ ว่าตู้เย็นที่ห้องนั้นเหลือแค่อาหารประเภทแช่แข็งกับอาหารสำเร็จรูปเล็กน้อยเท่านั้น ดูแล้วไม่ค่อยดีต่อสุขภาพเท่าไรนัก

          จงอินนั่งอยู่ที่โซฟาตอนที่คยองซูมาถึงห้อง ทันทีที่เห็นเขาจงอินรีบวางบุหรี่ในมือลงแล้วเดินเร็วๆ เข้ามาหา รอยยิ้มของจงอินนั้นให้ความรู้สึก...คยองซูควรจะใช้คำไหนดี มันเป็นความรู้สึกเหมือนเวลาที่คุณผ่านการทำงานหรือเรียนมาหนักๆ แล้วได้กลับถึงบ้าน

          คิดมาถึงตรงนี้ คยองซูก็หันไปมองจงอินที่นอนหลับอยู่ไม่ไกล ไฟห้องนั้นปิดอยู่ แต่คยองซูมองเห็นจงอินชัดเจนจากแสงที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง คยองซูเคยหงุดหงิดแสงไฟที่ลอดเข้าห้องแบบนี้ มันสว่างกว่าวันพระจันทร์เต็มดวงที่บ้านเก่าเขาเสียอีก ผ้าม่านที่มีก็ไม่สามารถช่วยให้ห้องของเขามืดสนิทอย่างใจต้องการ จนคยองซูต้องยอมลงทุนเปลี่ยนผ้าม่านใหม่ นั่นแหละความหงุดหงิดจึงหายไป แต่คืนนี้ดูเหมือนจงอินจะลืมปิดมัน คยองซูจึงสามารถมองเห็นจงอินจากที่นอนของเขาได้ เตียงของพวกเขาเป็นเตียงเดี่ยวและตั้งอยู่คนละมุมห้อง ฟังดูเหมือนไกล แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น สำหรับห้องเล็กๆ นี่พวกเขาก็อยู่ใกล้จนสามารถเอื้อมมือไปหากันได้สบายๆ

          ความรู้สึกว้าวุ่นใจก่อตัวขึ้น คยองซูนึกอยากลุกออกจากที่นอนแล้วเดินเข้าไปหาจงอิน เผื่ออะไรในใจมันจะสงบลงได้บ้าง แต่อีกใจก็กลัว คยองซูกลัวสิ่งที่อยู่ในใจของเขาเอง

          "นอนไม่หลับเหรอ" เสียงจงอินดังขึ้นในความมืด
          "อื้ม" 
          สิ้นเสียงคยองซู จงอินก็ลุกขึ้น เดินไปปิดผ้าม่าน ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียงของคนเป็นพี่ 
          "ขยับเข้าไปหน่อยสิ นอนด้วย"
          คยองซูเลิกคิ้วด้วยแปลกใจกับคำขอ ไม่แน่ใจว่าจงอินจะเห็นมั้ยเพราะตอนนี้ภายในห้องนั้นมืดสนิท แต่คยองซูก็ยอมขยับเข้าไปจนติดผนัง เว้นที่ให้จงอินได้นอน ใจจริงคยองซูอยากจะถามว่าทำไมจงอินถึงมานอนที่เตียงของเขา แต่เขาพูดไม่ออก หัวสมองไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดออกมาเป็นประโยคได้ 

          จงอินสอดตัวเข้ามาในผ้าห่มของคยองซู หัวใจเต้นแรงเพียงปลายนิ้วสัมผัส คยองซูพยายามสงบใจ แต่ยังไม่ทันที่หัวใจจะกลับมาเต้นในจังหวะปกติ จงอินก็พลิกตัว หันหน้ามาทางเขา แขนแกร่งยกขึ้นพาดทับอยู่บนตัวของคยองซู เขากำลังถูกกอด... ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยกอดกันมาก่อน แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ใกล้จนคยองซูรู้สึกได้ถึงลมหายใจ หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งจนน่ากลัว กลัวจงอินจะรู้... คยองซูยกแขนที่พาดทับอยู่บนหน้าอกของเขาออกไปวางไว้ข้างลำตัว แสร้งว่าเป็นเพราะมันทำให้เขาหายใจไม่สะดวก
          "ถ้าอย่างนั้น....แบบนี้ดีกว่า" จงอินพูด พร้อมยกแขนขึ้นกอดคยองซูเป็นรอบที่สอง ครั้งนี้แขนแกร่งนั้นพาดไปที่เอว แต่นั่นยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างจงอินและคยองซูลดน้อยลงไปอีก 
          ลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ริมใบหูทำให้ความพยายามสงบใจของคยองซูดูเหมือนจะยิ่งเป็นไปได้ยาก และคยองซูก็หมดข้อแก้ตัวในการบอกให้จงอินยกเลิกสิ่งที่ทำอยู่เสียแล้ว เขาผ่อนลมหายใจ แล้วหลับตา รับรู้ได้ถึงอ้อมกอดที่กระชับแน่น อัตราการเต้นของหัวใจค่อยๆ ลดลงสู่ระดับปกติ ความง่วงงุนเริ่มเข้าจู่โจม
          "ฝันดีนะ" คยองซูพูด แผ่วเบาราวเสียงกระซิบ
          จงอินยกตัวขึ้น ก่อนจะก้มลงไป สัมผัสริมฝีปากนุ่มหยุ่นของคยองซูด้วยริมฝีปากของตนเอง
          "ฝันดีครับ" จงอินพูดตอบ แต่ดูเหมือนคยองซูจะหลับไปเสียแล้ว เขากอดพี่ชายของเขาให้แน่นขึ้น ก่อนจะเข้าสู่ห้วงฝัน





Talk: สวัสดีค่ะ วันนี้เราหยุด เย้ เมื่อว่าเห็นคอมเมนท์แล้วก็คิดนะว่าเลิกงานจะมาลง แต่ไม่ไหวค่ะ สลบเหมือด แบบคิดว่าจะแอบงีบแล้วตื่นมาลงฟิคดึกๆ ตื่นอีกทีเช้าเลยจ้า นอนยาวมาก วันนี้ก็เลยแต่งตอนนี้มันทั้งวันเลยค่ะ เห็นสั้นๆ นี่แต่งทั้งวันเลยนะตัวเธอ บางตอนก็สองสามวัน แล้วถ้าทำงานเต็มตัวจะเท่ากับเราจะมีวันว่างหนึ่งวันในหนึ่งสัปดาห์ เลยบอกไว้ก่อนว่าอาจจะหายไปนานแต่คิดไว้ว่าอย่างต่ำต้องเดือนละตอนค่ะ มาเอาใจช่วยเราให้รอดจากการทำงานกัน 
        นี่วันนี้มีเรื่องจะฟ้องอีกแล้ว เราแต่งฟิคอยู่แล้วแบตหมดค่ะ เอสโน้ตก็ไม่มีการเซฟอะไรให้เราก่อนเครื่องดับเลย แน่นอนว่าเราต้องพิมพ์ใหม่ ซึ่งถามว่าเหมือนเดิมไหม นะตอบเลยว่าไม่ /น้ามมมมตาาาาาาามา/ มันกำลังหวานด้วยนะจะอวด แบบความรู้สึกนั้นกำลังจะมาเลยค่ะ แล้วก็วูบบบบบ หายไปเลยหายไปในอากาศ พอเปิดเครื่องมาเขียนใหม่ก็ไม่ได้แล้วด้วยไง /เอาหัวโขกโต๊ะด้วยความเกรี้ยวกราด 
          แล้วก็ ดูเหมือนจะมีคนเข้ามาอ่านฟิคเราเพิ่มขึ้นแหละค่ะ ดีใจนะแต่ไม่แสดงออก /คนอ่านบอกนี่ไม่แสดงออกแล้วเหรอคะไอ้พี่นะ/ แต่ว่านะ ดูเหมือนคนที่เข้ามาอ่านจะหยุดอ่านไปตอนต้นเรื่อง ฮรึกกกกก เวลาเจอคนเข้ามาอ่านนี่ลุ้นมากค่ะว่าจะอ่านจนถึงตอนที่รู้ความจริงไหม ถึงเราจะเคยแต่งฟิคมุ้งมิ้งกิงก่องแก้วมาก่อนแต่ก็เป็นอีกคู่น่ะค่ะ ไคซูนี่แอบชิปมานานแต่ไม่เคยเขียนคู่นี้จริงจังสักที คนที่อ่านไคซูก็จะไม่รู้แนวใช่มะ แล้วจะสปอยไว้ตั้งแต่ต้นเรื่องก็จะไม่ได้ใช่มั้ยเล่า ฮืออออออ มีความเศร้าใจ เพราะฉะนั้น ทุกคนที่อ่านจนถึงตอนนี้ขอเสียงหน่อยค่ะ ทุกคนแข็งแกร่งมาก นับถือ นับถือ จะบอกว่าทุกคนเป็นกำลังใจให้เราเขียนฟิคได้เร็วขนาดนี้ นี่ตอนเนือยๆ ก็เปิดอ่านคอมเมนท์วนไปค่ะ เสริมสร้างกำลังใจได้ดีมากๆ 
          และ jkyx ถึงจะได้กินบราวนี่แล้วแต่อย่าคิดว่าจะรอดค่ะ เดี๋ยวเราจะหาเรื่องใส่ฉากทำอาหารอีก หึหึ นี่ยังแอบคิดว่าคราวหน้าใส่สูตรอาหารไว้ด้วยเลยดีมั้ย เผื่อใครอยากลองทำ
          สุดท้าย เราอยากจะบอกว่ามีคำหนึ่งในนี้ที่เราคิดหนักมากว่าจะเปลี่ยนดีมั้ย ถ้าไม่เปลี่ยน นั่นหมายถึงตอนหน้าจะยิ่งใกล้ตอนจบแล้วจริงๆ แต่ข้อดีก็คือ ตอนใกล้จบที่ว่านั้นเราเขียนไว้แล้วส่วนหนึ่งค่ะ คนอ่านอาจจะไม่ต้องรอถึงวันอาทิตย์หน้ากว่าจะได้อ่านตอนต่อไปด้วย ให้ทายว่าสุดท้ายเราได้เปลี่ยนมั้ย
          สำหรับวันนี้ ฝันดีราตรีสวัสดิ์ค่ะ ทอล์คจะยาวกว่าฟิคแล้ว เก็บกดไง เมื่อวานไม่ได้ลงฟิค เลิ๊บยูออลนาจา อริ๊ /ทำท่าเขินพอเป็นพิธี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

278 ความคิดเห็น

  1. #247 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 18:01
    คยองหลับเร็วจัง คิดว่าจะเอาแต่คิดมากจนเช้า555555
    #247
    0
  2. #133 R-NO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 00:51
    จงอินละมุนมากๆค่ะ เขินน
    #133
    0
  3. #77 jkyx (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 22:13
    คือแบบ เขินได้มั้ยอ่ะ เขินอะไรไม่รู้แต่เขินจัง /น้ำตาคลอ โอ้ย อบอุ่นอ่ะ ชอบอ่ะ ดีอ่ะ ฮือ จะร้องแล้ว อ่านไปเอามือปิดปากไป ปริ่มเปรมอย่างไรชอบกล 555555
    โอย ใจตรงกันนนน พวกแกใจตรงกันชัดๆๆ โอ้ยยย ลุ้นขึ้นทุกต๊อนนนดสำสดใพสกดส
    ขอเดาว่าตัวเองเปลี่ยน? 555 ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะ T_T
    #77
    0
  4. #72 p.nannapak (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 20:39
    ความรู้สึกเริ่มปิดไม่มิดแล้วใช่ไหมล่ะคยองซู ตอนนี้เหมือนกับว่าอะไรๆมันชัดเจนขึ้น พอเรื่องโปรเจ็กจบกำลังจะหมดไป หัวสมองก็มีเวลาให้คิดถึงเรื่องของจงอินมากขึ้น แน่นอนว่ามันเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมาคิดมากกับเรื่องนี้ ในเมื่อใจเรารักแต่ไม่รู้อีกคนคิดยังไง ไม่รู้ว่าเค้าจะมองเราแบบไหนถ้ารู้ความรู้สึกของเรา ในขณะที่จงอินก็ไม่ได้บอกพี่สักทีว่ารู้อะไรมากน้อยแค่ไหนแล้ว และทั้งๆที่หัวใจน่าจะตรงกันแต่จงอินเองก็คงจะกังวลว่าการแสดงออกของคยองซูอาจจะจำกัดอยู่แค่พี่น้องก็ได้ สรุปคือต่างคนต่างไม่พูดไม่ถามแล้วก็เอาเก็บมาคิดเองเออเองกันอยู่แบบนี้ มันเหมือนจะหวานแต่ก็ไม่หวานนะเพราะความขมุกขมัวในใจของทั้งคู่ แต่โชคดีที่จงอินเป็นคนซื่อตรงต่อความรู้สึกระดับนึงถึงได้ตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ เพราะคิดว่าคยองซูคงนอนไม่หลับและอาจจะเพราะตัวเองก็อยากนอนกอดพี่ให้หายคิดถึงเหมือนกัน จังหวะมันดี อะไรดูลงตัวไปหมด ขาดแค่ความชัดเจนของทั้งคู่แค่นั้นเอง ใครจะทนไม่ไหวแล้วระเบิดมันออกมานะ?...
    #72
    0