[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 7 : ตอนที่6 Happy day return!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 54

 
6
Happy day return!
วัตถุบางอย่างตกลงมาอยู่บนพื้น หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้มันก่อนจะค่อยๆคว้าสิ่งนั้นขึ้นมาความรู้สึกขยะแขยงที่จู่ๆก็เกิดขึ้นมันทำให้หญิงสาวอยากจะปามันลงพื้นไปสะตั้งแต่วินาทีแรกที่ปลายนิ้วสัมผัสกับสิ่งๆนั้น แต่เพราะความอยากรู้จึงทำให้เธอค่อยๆพลิกมันจากด้านหลังขึ้นมาดู.........และสิ่งที่เธอพบมันทำให้หญิงสาวเกือบล้มทั้งยืน.....เมื่อพบว่าวัตถุนั้นมันคือศีรษะซึ่งมีใบหน้าของคนที่เธอจำได้อย่างดีว่าเป็นใคร ดวงตาของใบหน้านั้นเหลือกค้างเผยให้เห็นดวงคาสีแดงกล่ำราวกับสีเลือด เหมือนต้องการแสดงให้เห็นว่าก่อนตาย....เธอผู้นี้ทุกข์ทรมารเพียงใด..........
 
“คุณครับ”
“....”
“คุณ!!”
โซจินถึงกับสะดุ้งเฮือก.....เมื่อถูกตำรวจร่างยักษ์ตรงหน้าเรียกเสียงดังจนเกือบเรียกได้ว่าตะคอก แถมยังเขย่าตัวหญิงสาวจนตัวลอยอีกต่างหาก!
“คะ...ค่ะ?”
โซจินถามด้วยสีหน้าเหลอหราเหมือนเพิ่งหลุดออกจากภวังค์
“ผมถามว่าหลังจากคุณพบศพแล้วคุณก็โทรแจ้งตำรวจเลยเหรอครับ นี่สาวน้อยฉันถามเธอมาสามรอบแล้วนะ!”
“ขะ...ขอโทษค่ะคุณตำรวจฉัน...ยังช็อกอยู่นิดหน่อย”
ใช้แล้ว ใครมันจะไปตั้งสติได้ง่ายๆกันละถ้าจู่ๆก็มีหัวคนหล่นลงมาอยู่ตรงหน้า โซจินจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองกรี๊ดอย่างบ้าคลั่งก่อนจะใช้สติที่เหลืออยู่น้อยนิดและเสียงอันสั่นเครือของตัวเองโทรแจ้งตำรวจ ศีรษะนั้นเป็นของเจสสิก้า.......รุ่นพี่สาวที่หายตัวไปเมื่อหลายวันก่อน เมื่อตำรวจมาถึงพวกเขาจึงพบว่าถุงอีกสี่ใบที่ถูกซุกซ่อนอยู่บนเพดานคือชิ้นส่วนร่างกายของเจสสิก้าที่ถูกหั่นจนไม่เหลือชิ้นดีก่อนจะถูกจับยัดใส่ถุงพลาสติก
 
ตำรวจสันนิษฐานว่าคนร้ายได้ฆ่าหั่นศพเจสสิก้าจากที่อื่นก่อนจะนำมาซ่อนที่โรงเรียนเพื่อเป็นการอำพรางคดี แต่ทำไมจะต้องเป็นที่โรงเรียนด้วยละ ทันทีที่โซจินได้ยินข้อสันนิษฐานของตำรวจหญิงสาวก็รู้สึกทันทีว่ามีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น.....แต่เพราะความเหนื่อยล้ากับเรื่องเลวร้ายที่เจอมามันทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจของหญิงสาวรู้สึกเหนื่อยล้า....เธอตรงไปยังห้องนอนของตัวเองทันทีที่กลับมาถึงบ้านก่อนจะล้มตัวลงบนที่นอนอย่างหมดแรง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันทำให้เปลือกตามันหนักอึ้งจนอยากจะฝืน ก่อนที่มันจะค่อยๆปิดลงช้าๆ...........เรื่องต่างๆค่อยๆผุดขึ้นในห้วงความคิดของหญิงสาวทีละเรื่องๆ
“สิ่งที่เธอเห็นในห้องวันนั้นคงจะเป็นวิญญาณของพี่เจสสิก้าจริงๆเขาอยากให้ฉันตามหาศพที่ถูกซ่อนอยู่ถึงได้มาปรากฎตัวให้ฉันเห็น....ใช่มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ต่อไปนี้พี่เจสสิก้าก็คงไม่มารบกวนฉันอีกแล้ว....”
หญิงสาวคิด....แต่ใครกันที่ทำเรื่องโหดร้ายอย่างฆ่าหั่นศพหญิงสาวแสนดีอย่างเจสสิก้าได้ลงคอ....ใครกัน...
“ฮึก....ฮือ...”
โซจินถึงกับสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญลอดมาทางประตู จากที่ตอนแรกเธอกำลังสะลึมสะลือใกล้จะหลับ แต่ตอนนี้หญิงสาวกลับรู้สึกตาสว่างอย่างบอกไม่ถูก ขนทุกเส้นบนร่างกายพร้อมใจกันตั้งชันอย่างไม่ได้นัดหมาย พอหันไปมองนาฬิกาตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มครึ่งอยู่แล้วใครกันจะมานั่งร้องไห้กันตอนนี้.....ถ้าไม่ใช่เจสสิก้า!!
“ฮือ...”
โซจินยืนมองบานประตูอยู่เป็นสิบนาที แต่เสียงร้องไห้นั้นก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงสักที หญิงสาวต้องรวบรวมความกล้าตั้งนานกว่าจะเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะไปแตะอยู่ที่ลูกบิดประตู แต่ในขณะที่กำลังจะหมุนเปิดมันออกนั้นความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ
“ถ้าเป็นรุ่นพี่เจสสิก้าจริงๆคราวนี้เธอจะมาในรูปไหนนะ จะน่ากลัวรึเปล่า แล้วที่สำคัญเธอจะมาปรากฏตัวให้ฉันเห็นอีกทำไม?”
แต่สุดท้ายหญิงสาวก็ค่อยๆเปิดประตูห้องนอนออกและพบว่าหญิงสาวที่กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่ห้องรับแขกคือ......มินอา
มินอากำลังใช้กระดาษทิชชู่เช็ดน้ำมูกปนน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ก่อนจะปามันไปรวมกระกระดาษทิชชู่ยับยู่ยี่แผ่นอื่นๆ ที่กองรวมกันเป็นภูเขาอยู่ด้านหลัง และหยิบแผ่นใหม่ขึ้นมาอีก แน่นอนว่าเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นมันทำให้โซจินตกใจไม่น้อย แต่คนที่ทั้งตกใจทั้งกลัวมากกว่าเธอเป็นร้อยเท่าก็คือคนขวัญอ่อนอย่างมินอา
“ยัยเด็กนี่! ใช้กระดาษทิชชู่มากๆมันเปลืองทรัพยากรโลกรู้ไหม”
โซจินแกล้งทำเป็นดุน้องสาวก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กขี้แยที่มีทั้งน้ำมูกและน้ำตาเปื้อนอยู่บนใบหน้า
“พี่...โซจิน”
มินอาเรียกชื่อพี่สาวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะโผเข้าไปกอดโซจินแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ฉันกล้วจะแย่!....ฮึก..ภาพพี่เจสสิก้ายังติดตาฉันอยู่เลย...ฮึก..เขาจะมาหาพวกเรารึเปล่าพี่โซจิน”
“เขาไม่มาหาเธอหรอกแต่มาหาฉันคนเดียวเลยต่างหาก”
โซจินคิดก่อนจะลูบหัวปลอบมินอาเบาๆ ถ้าเธอไม่ลากมินอาไปด้วยมินอาคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพหวาดผวาแบบนี้
“โอ๋ อย่าร้องไปเลยนะพี่เขาไม่มาหาเธอหรอกเขาต้องมีความสุขที่พวกเราทำให้คนอื่นหาศพเขาเธอต่างหาก”
“แล้วพี่ไม่กลัวเหรอ”
“อือ...ไม่กลัว”
“ก็พี่มันหญิงถึกนิ!”
เอ๊ะ!ยัยเด็กคนนี้ โซจินผลักหัวมินอาออกห่างจากตัวเธออย่างหมั่นไส้
“คนเขาปลอบยังจะมาแขวะอีก!”
“กล้วไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก ไปอาบน้ำเข้านอนแล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยเริ่มวันดีๆใหม่ดีกว่า”
“....”
“ฉันสัญญาด้วยเกียติของพี่สาวที่น่ารักคนนี้เลยว่าจะไม่พาน้องสาวขี้แยอย่างเธอไปเจอเรื่องน่ากล้วที่ไหนอีกเด็ดขาด
“....”
“....”
“พี่โซจิน!...”
มินอาโผเข้ากอดโซจินไว้อีกรอบ สำหรับเธอตอนนี้พี่สาวที่อยู่ตรงหน้าคือที่พึ่งสำคัญของเธอจริงๆ ในขณะที่โซจินลูบหัวน้องสาวอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน หวังว่าเรืองวุ่นวายมันจะจบลงแล้วจริงๆสินะ..........
 
กริ๊ง....กริ๊ง!!!
เสียงนาฬิกาปลุกลายคริตตี้สีชมพูสดใสดังขึ้น โซจินบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียง แสงแดดอ่อนๆลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างในยามเช้าที่แสนสดใส เมื่อคืนเป็นคืนที่เธอหลับสนิทที่สุดในรอบสัปดาห์ ไม่มีเสียงครวญคราง(นอกจากเสียงของมินอานะน่ะ) ไม่มีความรู้สึกอึดอัดเพราะโดนผีอำ ไม่มีฝันแปลกๆหรือกลิ่นสาปชวนอาเจียนอะไรทั้งนั้น เจสสิก้าคงจะไปสู่สุขคติแล้วจริงๆแล้ว......หญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกจากบ้านด้วยอารมณ์ร่าเริงแบบสุดๆ ความรู้สึกที่เขาเรียกว่าเหมือนยกภูเขาออกจากอกมันคงเป็นแบบนี้สินะ
“โรงเรียนคยองซานค่ะ”
โซจินบอกกระเป๋ารถเมล์ก่อนจะนั่งลงที่เบาะข้างๆผู้ชายคนหนึ่ง เขาหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะหันมาเห็นโซจินที่กำลังนั่งฟัง MP3 อยู่ข้างๆ
“โลกกลมชะมัดเลยว่ามั้ย”
ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากจนมองเห็นลักยิ้มที่แก้มของเขา รอยยิ้มมุมปากแบบนี้มันทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม............ดูชั่วร้ายขึ้นมาได้ทันที
“นะ......นาย!!!”
โลกกลมบ้าบออะไรกัน โซจินถึงกับพูดตะกุกตะกักเมื่อพบว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆเธอคือ.......ลีจงฮยอน!
หญิงสาวรีบยัด MP3ลงไปในกระเป๋านักเรียน แล้วทำท่าจะลุกหนีเขาแต่ข้อมือของเธอดันถูกจงฮยอนคว้าเอาไว้
“อะไรกันเกลียดฉันมากจนขนาดแค่นั่งข้างๆก็ไม่ได้เลยรึไง”
“สำหรับนายแค่มองหน้าฉันยังรู้สึกคันยิบๆเลยย่ะ!!”
โซจินตะโกนใส่หน้าเขา แต่จงฮยอนดันยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สา ผู้ชายคนนี้มันมีภูมิคุ้มกันคำด่ารึไงนะ ถึงได้ทำหน้าแบบนี้!
“ถ้างั้นคงแย่หน่อยนะ”
จงฮยอนพูดเสียงเข้มก่อนจะดึงตัวโซจินเข้ามาใกล้ๆแล้วโอบเธอไว้
“เพราะเราคงต้องนั่งไปด้วยกันแบบนี้ไปตลอดทาง”
“ตอลดทาง!”
“ใช่ตลอดทางจนถึงโรงเรียนคยองซานเลยแหละ”
จงฮยอนยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าโซจินพยามดิ้นเหื่อให้หลุดออกมาจากการเกาะกุมของเขา แต่เพราะแรงของผู้หญิงร่างบอบบางของเธอทำให้สู้แรงของผู้ชายอย่างเขาไม่ได้
“ปล่อยฉันนะ!”
“ทำไม เธอไม่อยากรู้เหรอว่าถ้าอยู่กับฉันนานๆจะคันยิบๆอย่างที่พูดรึเปล่า”
“นาย!!!”
ยิ่งโซจินพยามดิ้นมากเท่าไหร่จงฮยอนก็ยิ่งโอบเธอไว้แน่นขึ้นเท่านั้น แถมยังใช้มือลูบหัวเธออีกต่างหาก ถ้าโซจินไม่ดิ้นสุดชีวิตคนอื่นๆบนรถเมล์ต้องคิดว่าพวกเขาเป็นแฟนกันแน่ๆ จงฮยอนยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความพอใจสำหรับเขาการเห็นผู้หญิงคนนี้หัวเสียเพราะถูกตัวเองแกล้งมันช่างมีความสุขจริงๆ!!!
“ไอ้ผู้ชายฉวยโอกาส! นายทำกับผู้หญิงแบบนี้รึไง!!!”
“ไม่นะเท่าที่จำได้รู้สึกจะมีเธอคนเดียว...”
จงฮยอนตอบก่อนจะแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้โซจินจนหญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของเขาที่รดอยู่บนใบหน้า เขาทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้โซจินหัวเสีย และมันก็เป็นไปตามคาดโซจินหน้าแดงกล่ำไม่รู้เพราะความโกรธหรือเขินอายกันแน่ แต่สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของชายหนุ่มก็คือ......หัวใจของเขาเอง จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงหัวใจที่มันกำลังเต้นระรัวอยู่ในอก ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้นะ มิหนำซ้ำยังเป็นกับยัยผู้หญิงบ้าพลังคนนี้อีก......ใบหน้าสวยได้รูปที่กำลังแดงกล่ำ เรือนผมสีน้ำตาลเป็นรอนที่ถูกรวบไว้ด้านหลัง ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนที่กำลังเม้มแน่นเพราะความโกรธของผู้หญิงคนนี้ มันกำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง!!!
“.....”
#[>T[s<#$%<#$%”
คำด่าที่ยิงรัวเป็นชุดของโซจินมันแทบจะไม่เข้าหูของจงฮยอนเลยสักนิด จู่ๆใบหน้ามันก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว
“แบร่!!!”
เมื่อหัวใจเต้นแรงจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ชายหนุ่มก็แลบลิ้นออกมาสะดื้อๆ มันทำให้โซจินถึงกับงง
“ไอ้หมอนี่! มันต้องการอะไรจากฉันกันแน่เนี้ย!!”
“โรงเรียนคยองซาน โรงเรียนคยองซานครับ”
เสียงของกระเป๋ารถเมล์ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าถึงโรงเรียนคยองซานแล้ว มันทำให้จงฮยอนเผลอปล่อยมือของเขาออกจากไหล่ของหญิงสาว โซจินไม่รอช้าอาศัยจังหวะนั้นสะบัดตัวออกจากเขาทันที แต่แทนที่จะรีบวิ่งลงรถเมล์ไปหญิงสาวกลับหันมาใช้กระเป๋านักเรียนที่สะพายอยู่ฟาดหัวจงฮยอนเต็มแรง
“แบร่!....สมชิ!”
โซจินหันมาแลบลิ้นให้จงฮยอนบ้างก่อนจะรีบวิ่งลงรถเมล์ จงฮยอนวิ่งตามเธอลงไปทั้งๆที่หัวยังรู้สึกชาไม่หายเพราะแรงฟาดเมื่อกี้ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่ไปใจเต้นแรงกับผู้หญิงบ้าพลังคนนี้ แต่พอลงมาจากรถเมล์โซจินดันไม่อยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนสะแล้ว นักเรียนหลายคนกำลังทยอยกันเดินเข้าโรงเรียน แต่ในกลุ่มของนักเรียนพวกนั้นกลับไม่มีวี่แววของโซจินเลย ผู้หญิงคนนี้นอกจากบ้าพลังแล้วยังเร็วเป็นปรอทอีกรึไงนะ! จงฮยอนคิดก่อนจะเดินเข้าโรงเรียนไปอย่างหัวเสีย...
 
โซจินโผล่หน้าออกมาจากข้างถังขยะเมื่อเห็นว่าจงฮยอนเข้าโรงเรียนไปแล้ว หมอนี่จะตามจองล้างจองผลาญเธอไปถึงไหนนะ วันนี้ต้องเปผ็นวันที่ซวยบรมแน่ๆเพราะแค่ตอนเช้าก็เริ่มต้นด้วยการปะทะคารมกับ                จงฮยอนสะแล้ว หญิงสาวปัดฝุ่นตรงชายกระโปรงออก เพราะหมอนั่นคนเดียวตัวเธอถึงมีแต่กลิ่นขยะแบบนี้! โซจินจัดระเบียบตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าโรงเรียน แต่กลับมีสิ่งหนึ่งที่หญิงสาวสังเกตเห็นมันได้จากหางตาที่ทำให้เธอต้องหยุดชะงักฝีเท้าก่อนจะค่อยๆหันกลับไปมองมันแบบเต็มๆตา ความรู้สึกเย็นวาบเกิดขึ้นทั่วร่างก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงขนทุกเส้นบนร่างกายที่ตั้งชันขึ้น...หญิงสาวร่างบอบบางเจ้าของเรือนผมสีบล์อนยาวสยาย ผู้มีใบหน้างดงามแต่ทว่ากลับซีดเซียวกำลังมองโซจินด้วยดวงตาแสนเศร้าของเธออยู่ที่มุมแคบๆหน้าประตูโรงเรียน
“รุ่นพี่...เจสสิก้า”
โซจินเอ่ยชื่อของเธอออกมาด้วยเสียงเบาหวิว ร่างของเจสสิก้าเรือนรางมากสะจนโซจินคิดว่ามันอาจจะหายไปได้เพียงเพราะโดนลมพัดเบาๆดวงตาคู่นั้นมันกำลังบอกอะไรกับเธอกันนะ.....
“โซจิน!”
โซจินหันไปมองคนที่เรียกชื่อเธอและพบว่าคนๆนั้นคืออึนจองนั่นเอง
“มองอะไรอยู่นะ”
อึนจองถามอย่างร่าเริง โซจินหันกลับไปมองทางเจสสิก้าอีกครั้งแต่คราวนี้เธอกลับพบเพียง.......ความว่างเปล่า
“เปล่า...ไม่มีอะไร”
โซจินตอบ เจสสิก้าปรากฏตัวให้เธอเห็นอีกแล้ว! แต่ทำไมกันละก็ในเมื่อศพของเธอก็ถูกพบและส่งคืนให้ครอบครัวไปแล้ว.........วิญญาณของรุ่นพี่สาวต้องการอะไรจากเธออีกกันแน่....

*********************
นั่นแล้วใครมันทำแบบนี้กับเจสสิก้าละเนี้ย!  บทสรุปมันอยู่ที่ตอนจบค่ะ อิอิ
กกันด้วยนะจ๊ะ^_^


เจอกันใหม่ศุกร์หน้าค่ะ!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #269 jyh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 21:47
    ฮยอนน่ารักกอะตอนอยู่ในรถเมล์

    อยากรู้เเล้วว่าใครฆ่า อีกนานเลย

    #269
    0
  2. #95 KyuhyunWife (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 00:09
    น่ารักอ่ะ
    #95
    0
  3. #94 N++ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 19:43
    อร๊าก!!!!!เขินอ่ะ อิจฉา
    #94
    0
  4. #93 girlyzaza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2554 / 18:53
     อยากรู้จริงใครฆ่า แจสของช้าน T^T
    #93
    0
  5. #92 bbpond (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 22:25
    จงฮยอนตกหลุมรักโซจินแล้วใช่ม้า ^ ^
    กะจะแกล้งคนอื่นแต่ตัวเองกลับใจเต้นแรงซะเอง
    #92
    0
  6. #91 Lalla (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 21:52
    มินอาน่ารักสุดๆ โซจินก็เป็นพี่ที่แสนดีมากๆด้วย

    แอบเขินไปกะคู่จงฮยอนกะโซจินนะเนี่ยย >////
    #91
    0
  7. #90 loverkyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 12:58
    จงน่ารักมาก
    #90
    0
  8. #89 นัท (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 09:39
    เจ๋ง ๆ

    เเล้วผีต้องการสื่ออะไรหว่า

    5555+

    #89
    0
  9. #88 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2554 / 09:06

    ตอนนี้จงฮยอนน่ารักจัง>///< อยากแปลงร่างเป็นเจสสิก้าแล้วเข้าไปสิงโซจินจริงๆ
    อัพตอนใหม่ไวๆนะค่ะไรเตอร์ สู้ๆๆ

    #88
    0