[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 22 : ตอนที่21 คำเตือนจากเพื่อน(เคย)สนิท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 54

 

21

คำเตือนจากเพื่อน(เคย)สนิท

ปึง!! บานประตูเหล็กของชั้นดาดฟ้าอันเงียบสงบถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น จงฮยอนที่กำลังนอนหลับต้องงัวเงียตื่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย เขาอุตส่าห์มาหาที่เงียบๆแอบงีบและหลบจากความวุ่นวายต่างๆแล้วนะ ก็ยังมีคนตามมาสร้างความรำคาญอีกจนได้! ชายหนุ่มกำลังนึกคำด่าเจ็บๆพร้อมกับปั้นหน้าโหดเอาไว้ต่อกรกับตัวปัญหาที่ว่าแต่ทุกอย่างที่คิดเอาไว้ก็ต้องสลายหายไปทันทีที่เห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร

“โซจิน....”

ใบหน้าโหดบวกกับกวนโอ๊ยนิดๆกลับกลายเป็นใบหน้าของชายหนุ่มแสนอบอุ่นผู้มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตอดเวลาทันทีที่เห็นหน้าของหญิงสาว นี่ซินะที่เขาเรียกว่าอนุภาพของความรัก

“จงฮยอน!

แต่ดูเหมือนอนุภาพของความรักมันจะไม่ส่งผลกับโซจินในตอนนี้เอาซะเลยใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงเหมือนโกรธเคืองกับใครมาซักสิบชาติ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม หญิงสาวรีบจ้ำเท้าเดินให้เร็วขึ้นก่อนจะมาทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าจงฮยอน

“ทำหน้าแบบนี้......นี่ฉันจะโดนประทุษร้ายอะไรรึเปล่าเนี่ย”

เขาคิดก่อนจะต้องรีบหลับตาลงด้วยความตกใจตอนที่โซจินยื่นแขนทั้งสองข้างมาทางเขา แต่แทนที่จะเป็นหมัดหนักๆที่มากระทบร่างกายชายหนุ่มมันกลับเป็นอ้อมกอดจากหญิงสาวพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังออกมาจากตัวเธอ ฝ่ามืออบอุ่นค่อยๆแตะลงบนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มสลวยแทนคำพูดปลอบโยน แม้ตอนนี้ชายหนุ่มจะยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตามแต่เขาก็อยากจะช่วยแบ่งเบาความเศร้าของหญิงสาวในอ้อมแขนให้มากที่สุด..........

“อายอะไอ้ออกไออันไอ้ไอ!!!!

เสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ดังออกมาจากโซจิน เพราะใบหน้าของหญิงสาวกำลังซบอยู่กับแผ่นอกกว้างของชายหนุ่ม

“หาเธอว่าอะไรนะ”

จงฮยอนค่อยๆดันเธอออกจากอ้อมกอดก่อนจะจ้องมองใบหน้าสวยที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของหญิงสาวให้ชัดๆ

“นายจะไม่นอกใจฉันใช่ไหม.....”

“ทำไมจู่ๆก็ถามแบบนี้ละ”

เขาถาม ก่อนที่น้ำใสๆจะร่วงลงมาจากดวงตากลมโตของโซจินอีกครั้ง

“แค่ตอบมาก็พอ.....นายจะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม”

“ถึงฉันจะเป็นคนหน้าตาดีที่นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ก็เหอะนะ......อาจไม่ใช่เทพบุตรร่วงลงมาจากสวรรค์”

“...”

“บางครั้งฉันก็ทำตัวงี่เง่าเป็นผู้ชายนิสัยแย่ๆ.....แต่รู้มั้ยในตัวผู้ชายนิสันแย่ๆแบบฉันมันก็มีเรื่องดีๆอยู่อย่างหนึ่ง”

“...”

“นั่นคือเวลาฉันรักใครฉันก็จะมีคนๆนั้นแค่เพียงคนเดียว”

“...”

“แล้วตอนนี้ฉันก็รักเธอ”

“...”

“เพราะฉะนั้นเธอมั่นใจได้เลยว่าฉันจะไม่มีวันนอกใจเธอเด็ดขาด”

“จงฮยอน.....”

หญิงสาวเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอาบแก้มของเธออีกครั้ง

“วันนี้เธอเป็นอะไรไปเนี่ย ต้องให้ฉันบอกว่าจะแอบไปมีกิ๊กใช่ไหมถึงจะหยุดร้องไห้นะ”

“ฉันไม่อยากเจ็บเหมือนรุ่นพี่เจสสิก้า นายรู้มั้ยว่าการเห็นคนรักนอกใจต่อหน้าต่อตามันเจ็บปวดมากขนาดไหน”

“หา.....หมายความว่าไง”

ชายหนุ่มได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แล้วจู่ๆเรื่องของเจสสิก้ามันมาเกี่ยวอะไรด้วยละเนี่ย......

 




“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ”

โซจินพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยหลังจากความฝันเมื่อคืนถูกเล่าให้จงฮยอนฟังจนหมด ความรู้สึกเศร้า หดหู่ และหมดหวังกำลังถาโถมเข้าหาหัวใจของหญิงสาวราวกับเรื่องราวทั้งหมดนั่นมันเกิดขึ้นกับเธอเอง.......

“ตอนนั้นรุ่นพี่เจสสิก้าต้องเจ็บปวดมากขนาดไหนที่เห็นว่าคนที่เธอรักและซื่อสัตย์หักหลังเธอแบบนั้น มิหนำซ้ำยังมีเด็กในท้องนั่นอีก.........”

“...”

“จงฮยอนเราจะทำยังไงกันดี.......ทำยังไงให้คนที่ฆ่ารุ่นพี่เจสสิก้าถูกจับได้ซักที”

น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยถามกับชายหนุ่มอย่างคาดหวังในคำตอบของเขา

“ถ้าคนร้ายเป็นอึนจองที่ต้องการแย่งอาจารย์ชีวอนมาจากรุ่นพี่เจสสิก้าจริงๆมันก็มีวิธีหนึ่งที่จะทำให้จับยั่ยนั่นไห้คาหนังคาเขา.........ถึงมันออกจะเสี่ยงไปหน่อยก็เถอะนะ”

“...”

“เราต้องทำให้ยัยนั่นหึงจนเลือดขึ้นหน้า ยิ่งอึนจองโกรธที่เห็นคนอื่นมาเกาะแกะกับอาจารย์ชีวอนสุดท้ายยัยนั่นก็จะทำซ้ำรอยเดิมคือ..........”

“ฆ่าคนๆนั้น.....”

โซจินพูดถ้อยคำที่ทำให้รู้สึกหนาวไปจนถึงขั้วหัวใจออกมา สำหรับเธอการฆ่าใครซักคนมันไม่ใช่เรื่องตลกเลย..........แต่สำหรับใครบางคนกลับสามารถทำมันได้ง่ายดายเพียงเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ต้องการ

“งั้นฉันจะทำเอง....”

“หะ!

จงฮยอนร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อกี้เขาไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม โซจินบอกว่าเธอจะเป็นคนทำให้อึนจองหึงจนเลือดขึ้นหน้าเองงั้นเหรอ.........เขาคิดแผนนี้ออกมาเพราะมันเป็นวิธีง่ายๆที่ทำให้สามารถจับคนร้ายได้คาหนังคาเขา แต่เขาไม่ได้คิดว่าจะให้ใครไปเสี่ยงเป็นเหยื่อล่อทำเรื่องอันตรายขนาดนั้นหรอกนะ.........โดยเฉพาะยิ่งถ้าคนๆนั้นเป็นโซจินด้วยแล้วละก็.......

“ไม่มีทาง!

“ทำไมละ ก็นายบอกเองว่าต้องมีคนทำให้อึนจองหึงจนเลือดขึ้นหน้าฉันก็กำลังอาสาอยู่นี่ไง”

“นิเธอ......เธอกำลังคิดอะไรอยู่หะรู้มั้ยว่ามันอันตรายมากแค่ไหน ถ้าเกิดว่าอึนจองกำลังจะทำร้ายเธอแล้วไม่มีใครเข้าไปช่วยจะทำยังไง ไม่มีผู้ชายดีๆที่ไหนเขาปล่อยให้แฟนไปทำเรื่องเสี่ยงอันตรายแบบนั้นหรอกนะ แล้วไหนจะอาจารย์ชีวอนอีก......”

“ฉันรู้ว่ามันอันตราย แต่ถ้าเราไม่ทำแบบนี้เราจะทำให้คนร้ายยอมรับในสิ่งที่เขาทำได้ยังไงในเมื่อตอนนี้เราไม่มีหลักฐานอะไรซักอย่าง แล้วเรื่องอาจารย์ชีวอน อาจารย์เขาออกจะเป็นสุภาพบุรุษนายก็รู้เขาไม่ทำอะไรฉันหรอกนะ”

“ขนาดทำผู้หญิงท้องได้ทั้งๆที่ยังไม่ได้แต่งงานกันนี่มันก็คงไม่ดีเท่าไหร่แล้วมั้ง”

“จงฮยอน......แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรซักอย่างคนผิดก็จะยังคงลอยนวลแล้วเขาจะไปทำร้ายใครอีกเราก็ไม่มีทางรู้เลยนะลองคิดดูว่าจะมีคนเดือดร้อนอีกซักกี่คน”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจจะบอกอะไรไปตอนนี้เธอคงไม่ฟังเขาเลยซินะ

“แล้วเมื่อไหร่เธอจะห่วงตัวเองให้มากกว่าคนอื่นซักทีหะ”

จงฮยอนพูดเสียงแผ่ว รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของโซจิน พูดแบบนี้แสดงว่ายอมแล้วซินะ

“ฉันสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดีนายไม่ต้องเป็นห่วง”

เธอพูด ต่อให้เธอบอกให้เขาไม่ต้องเป็นห่วงอีกซักล้านรอบเขาก็เลิกเป็นห่วงเธอไม่ได้หรอก ชายหนุ่มรู้ดีว่าสิ่งที่โซจินกำลังจะทำมันอันตรายมากแค่ไหนในเมื่อห้ามแล้วเธอไม่ฟังสิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือ.........การปกป้องเธอ เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผู้ชายแบบเขาจะทำได้ในตอนนี้เพื่อผู้หญิงที่เขารัก

 



 

“นี่น้ำตาปลอม แล้วที่เหลือที่ต้องใช้ก็คือความมั่นใจกับมารยาหญิงล้วนๆ”

มินอาพูดก่อนจะยื่นขวดเล็กๆสีขาวขุ่นมาทางโซจิน หญิงสาวได้แต่มองขวดใบนั้นอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ทำแบบนี้จะดีเหรอมินอา”

“ก็ไหนพี่บอกว่าจะไปตีสนิทอาจารย์ชีวอนให้พี่อึนจองหึงไง”

“มันก็ใช่แต่.....”

“ทำแบบนี้นะดีแล้วไม่มีอะไรทำให้ผู้ชายใจอ่อนเท่ากับน้ำตาของผู้หญิงหรอกนะ”

“...”

“ถึงในที่นี้เราจะใช้น้ำตาปลอมก็ตามเหอะ”

คิ้วของโซจินแทบจะขมวดเป็นปม เธอชักจะไม่แน่ใจแล้วซิว่าการมาปรึกษามินอาเรื่องการตีสนิทชีวอนมันจะเป็นทางเลือกที่ถูกรึเปล่า ก็ยัยน้องสาวตัวแสบดันบอกให้เธอไปนั่งบีบน้ำตาเล่นละครดราม่าต่อหน้าเขาเพื่อเรียกคะแนนความเห็นใจซะนี่!

“แต่ฉันว่า....”

“แต่อะไรพี่ไม่รู้หรือไงว่าบางครั้งความสนิมสนมหรือแม้กระทั่งความรักมันก็เกิดจากความเห็นใจแบบนี้นี่แหละ! ......หรือว่าพี่ไม่กล้า”

“ฉันว่าวิธีนี้มัน.......”

“ถึงไม่กล้าก็ไม่ทันแล้วพี่ อาจารย์ชีวอนเดินมานู่นแล้ว”

มินอาพูดก่อนจะชี้ไปทางด้านหลังโซจิน พอหันหลังกลับไปมองก็พบว่าชีวอนกำลังเดินตรงมาทางนี้ ทำยังไงดี!

“อย่าลืมนะพี่โซจิน น้ำตาปลอม มารยาหญิง และที่สำคัญทำตัวใสซื่อไว้ละเข้าใจมั้ย!!

มินอาพูดก่อนจะวิ่งหลบออกไปอย่างรวดเร็ว โซจินคิดอะไรไม่ออกก็รีบบีบน้ำตาปลอมใส่ดวงตาตัวเองก่อนจะค่อยๆปล่อยให้มันไหลลงมาอาบแก้มในช่วงเวลาที่ชีวอนเดินผ่านมาพอดีเป๊ะ! แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สังเกตเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงนี้เลยซักนิด

“ทำไงดีๆ แบบนี้การยอมแสบตาเพราะน้ำตาปลอมบ้าๆนี่ของฉันมันก็สูญเปล่านะซิ!

“ฮึก....ฮือ..ฮือ”

เธอปล่อยเสียงสะอื้นออกมาดังลั่น ถ้าเขายังไม่หันมาสนใจก็ไม่รู้จะว่ายังแล้ว!

“เธอ......เป็นอะไรไปนะ”

เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังขึ้นตรงหน้าโซจิน และคนๆนั้นก็คือ.....ชีวอน! เสียงสะอื้นของเธอมันได้ผล!

“อาจารย์ชีวอน.....”

“เธอมันปาร์คโซจินนักเรียนปีสองนิ”

เขาพูดก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มมาตรงหน้าหญิงสาว

“เป็นอะไรไปทำไมถึงได้มานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้”

ชีวอนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม แต่มันกลับทำให้โซจินต้องหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม......เธอไม่ได้คิดคำตอบมาซะด้วยถ้าจู่ๆก็บอกว่ามานั่งร้องไห้เฉยๆแผนได้แตกตั้งแต่พึ่งเริ่มแน่!

“คือ....คือ....ฉัน....”

“...”

“ฉันเสียใจเรื่องคะแนนสอบนะค่ะ!

“...”

“เพราะคะแนนสอบวิชาภาษาอังกฤษมันออกมาแย่มากก็เลย.....มานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้”

เธอตอบออกไปแบบสิ้นคิดสุดๆ ก่อนจะต้องมานั่งกร่นด่าตัวเองในใจ

“นั่งร้องไห้เพราะสอบได้คะแนนน้อยเนี่ยนะปาร์คโซจิน! เธออยู่ปีสองแล้วนนะ!! ใครมันจะไปเชื่อ!

แต่แล้วมันกลับไม่เป็นไปตามที่คาดเอาไว้เมื่อจู่ๆโซจินกลับรู้สึกได้ถึงอ้อมแขนของใครบางคนที่กำลังโอบกอดเธอเอาไว้.........ชีวอนกอดเธอ!

“ไม่เป็นไรหรอกนะทุกคนสามรถพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละอย่าร้องไห้ไปเลย”

ชายหนุ่มพูดก่อนที่ฝ่ามืออบอุ่นจะลูบลงบนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของเธออย่างแผ่วเบา.........ทั้งๆที่มันเป็นคำโกหกแสนงี่เง่าแต่เขากลับเชื่อเธองั้นเหรอ!

“ขอบคุณมากนะค่ะอาจารย์”

“ไม่เป็นไรหรอก....ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาฉันได้ทุกเมื่อ”

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มแสนอบอุ่นมาให้หญิงสาว ก่อนจะลุกเดินออกไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำทั้งหมดของพวกเขามันกำลังถูกใครบางคนจ้องมองอยู่ด้วยแววตาแห่งความเกลี่ยดชัง!

 




1 สัปดาห์ต่อมา

ระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์มันทำให้ความสัมพันธ์ของโซจินกับชีวอนพัฒนาไปเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ก็เธอลงทุนโผล่ไปให้เขาเห็นหน้าทุกวันแถมยังทำตัวเป็นเด็กสาวใสซื่ออ่อนต่อโลกตามคำแนะนำของมินอาทั้งที่ความจริงแล้ว..........มันอึดอัดจะตาย! การทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเองแบบนี้มันเป็นสิ่งที่หญิงสาวเกลียดที่สุด! แต่เพราะแผนการที่วางเอาไว้สุดท้ายเธอก็ต้องกัดฟันทำมันไปจนกว่าจะสำเร็จ

“สำหรับวันนี้พอแค่นี้ เลิกเรียนได้”

เสียงนุ่มของชีวอนที่ยืนอยู่หน้าชั้นเอ่ยขึ้นหลังจากเวลาเรียนในคาบวิทยาศาสตร์ของเขาหมดลง

“ปาร์คโซจิน”

“คะ.....ค่ะ”

“เย็นนี้ไปหาครูที่ห้องพักครูด้วยนะ ครูมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย”

เขาหันมาพูดกับโซจินก่อนจะเดินออกไปจากห้อง หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆช่วงเวลาแห่งการแอ็บแบ๋วใสซื่อประจำวันได้เริ่มต้นขึ้นอีกแล้วซินะ........

“นิเห็นอาจารย์ชีวอนมั้ย ดูเขาจะสนิทกับยัยโซจินมากกว่าปกติไปแล้วนะ”

นักเรียนหญิงคนหนึ่งในห้องหันไปซุบซิบกับอีกคนที่อยู่ข้างๆ

“นั่นนะซิหรือว่าเขาจะคบกันอยู่นะเธอ!

ปึง! ทันทีที่จบประโยคของนักเรียนหญิงคนนั้นฝ่ามือหนาหนักของใครบางคนก็ฟาดลงบนโต๊ะเรียนจนเกิดเสียงดังลั่น มันกำลังแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านเพราะความไม่พอใจของคนๆนั้น

“เซ็งโว๊ย!!

เขาตะเบ็งเสียงออกมาก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองขึ้นมาพาดไหล่และเดินตรงไปยังประตูทางออกด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“เฮ้จงฮยอน! วันนี้โค้ชไม่อยู่เราไปนั่งเล่นการ์ดยูกิกันซักสองสามตามั้ยเพื่อน”

นักเรียนชายคนหนึ่งหันมาเรียกจงฮยอนหลังจากกำลังง่วนอยู่กับการนับจำนวนการ์ดยูกิในมือ แต่ชายหนุ่มกลับปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก

“ไม่ละวันนี้ฉันจะรีบกลับบ้านไปนอนสงบสติอารมณ์ ชิ!!!

เขาพูดก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปอย่างหัวเสีย โซจินได้แต่มองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มออกไป.......นี่เขากำลังงอนเธองั้นเหรอ.............

 



 

โซจินเดินคอตกออกมาจากห้องเรียน ต้องทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวตนของตัวเองทุกวัน แถมแฟนก็ยังมางอน......โลกนี้มันยังจะมีใครมีชีวิตน่าเบื่อเท่าเธออีกมั้ยเนี่ย! หญิงสาวผลักเปิดบานประตูห้องพักครูวิทยาศาสตร์ออกก่อนจะหันซ้ายหันขวาไปมาเพื่อมองหาชีวอน......แต่ในนั้นกลับไม่มีวี่แววของใครซักคน

“แล้วอาจารย์เขาหายไปไหนละเนี่ย”

เธอคิด ห้องพักครูวิทยาศาสตร์ผนังถูกทาด้วยสีเขียวอ่อนต่างกับห้องอื่นๆ เพื่อให้รู้สึกถึงบรรยากาศโล่งสบาย ภายในห้องมีเพียงโต๊ะทำงานของอาจารย์สองสามคนตั้งเรียงรายกันอยู่ สายลมเย็นพัดผ่านบานหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้เข้ามากระทบใบหน้าของหญิงสาว.....ทั้งเพราะลมเย็นๆพวกนี้และห้องที่โล่งมากจนทำให้รู้สึกวังเวงมันทำให้เธอ......ขนลุก

“เธอเข้ามาทำอะไรที่นี่!!

เพราะเสียงของใครบางคนที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้โซจินสะดุ้งจนสุดตัวก่อนจะต้องรีบหันกลับไปมอง

“อึนจอง”

น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าออกมา นี่นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ในรอบหลายสัปดาห์ที่พวกเธอได้เจอหน้ากันจะๆแบบนี้ เพราะถ้าอึนจองไม่หลบหน้าโซจินก็จะถอยห่างออกมาจากอีกฝ่ายจนทำให้ทั้งคู่แทบจะไม่ได้เจอกันเลยก็ว่าได้

“ฉัน.......มาหาอาจารย์ชีวอน”

โซจินตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบทั้งที่ภายในใจของหญิงสาวกำลังสั่นระรัว

“มาหาอาจารย์ชีวอนงั้นเหรอ....นี่ก็เท่ากับว่าเธอยอมรับแล้วซินะว่าเธอต้องการแย่งเขาไปจากฉัน!

อึนจองตะคอก......ทั้งๆที่ตอนนี้โซจินกำลังรู้สึกเหมือนจะทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะเสียงตะคอกนั่น แต่เธอกลับกัดฟันปั้นหน้านิ่งก่อนจะคลี่ยิ้มที่เธอคิดว่ามันดูชั่วร้ายที่สุดในชีวิตออกมา

“แล้วไงละ ถ้าฉันยอมรับว่าจะแย่งเขามาจากเธอแล้วจะทำไม”

“ทั้งๆที่เธอรู้ว่าเขามีฉันอยู่ทั้งคนเธอก็ยังจะหน้าด้านแย่งเขาไปอีกงั้นเหรอ!

อึนจองตะคอกก่อนจะกระชากตัวโซจินเข้าไปหา

“ทีเธอยังหน้าด้านคบกับอาจารย์ชีวอนทั้งๆที่เขามีรุ่นพี่เจสสิก้าอยู่แล้วได้ แล้วทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้ละ!!

“ปากดีนักนะปาร์คโซจิน!!

ปลายคางเรียวเล็กของโซจินถูกอึนจองคว้าไว้ก่อนจะออกแรงบีบที่ทำให้หญิงสาวเจ็บจนชาไปหมด

“ทำไมหรือมันไม่จริงละ!!

ใบหน้าขาวๆของอึนจองเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดเพราะความโกรธ ฝ่ามือเรียวบางเงื้อขึ้นในอากาศจนสุดแขน  โซจิน รีบหลับตาลงเพราะรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับใบหน้าของเธอมันคืออะไร

“นี่เธอกำลังจะทำอะไรนะ!

เสียงตะคอกเพราะความโกรธเกรี้ยวของใครบางคนดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามือหนาที่คว้าข้อมือของอึนจองเอาไว้

“อะ....อาจารย์ชีวอน”

เสียงแผ่วเบาเอ่ยชื่อของเขาออกมาก่อนที่โซจินจะถูกดึงให้ไปหลบอยู่ด้านหลังชายหนุ่ม

“ฉันถามว่าเธอกำลังจะทำอะไร!

“ทำอะไรงั้นเหรอ ฉันก็กำลังจะทวงผู้ชายหลายใจไม่รู้จักพออย่างคุณคืนมาไงละ!!

อึนจองตะคอก

“พอได้แล้วอึนจอง! เธอไม่มีสิทธิ์มาหึงหวงฉันแบบนี้ แล้วอีกอย่างฉันกับโซจินก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“ไม่ได้เป็นอะไรกัน....เหอะ แล้วสิ่งที่ฉันเห็นมันคืออะไรละ! คุณอย่าคิดว่าฉันโง่ดักดานขนาดไม่รู้ซิค่ะว่าคุณกำลังจะทำอะไรอย่าลืมซิว่าฉันก็เคยอยู่ในสถานะนี้มาก่อน”

“...”

“เธอก็เหมือนกันนะโซจิน! ระวังตัวไว้ให้ดีเพราะยังไงซะผู้ชายคนนี้ก็ต้องเป็นของฉัน!!

อึนจองพูดเสียงเรียบแต่ดวงตาแข็งกร้าวกลับทำให้รู้ว่าเธอกำลังโกรธมากแค่ไหน ร่างบางจงใจเดินมากระแทกโซจินจนทำให้หญิงสาวเซไปข้างหลังก่อนจะเดินออกไปจากห้อง......

“ระวังตัวไว้ให้ดี เพราะยังไงผู้ชายคนนี้ก็ต้องเป็นของฉันงั้นเหรอ เธอกำลังคิดจะทำอะไรฉันอึนจอง.........”

 




“เจ็บมากไหม”

ชีวอนถามเมื่อมองเห็นรอยแดงบริเวณใต้คางของโซจิน

“ไม่หรอกค่ะ โอ๊ย!

หญิงสาวร้องออกมาทันทีที่ฝ่ามือหนาของเขาแตะลงมาบนรอยแดงช้ำบริเวณใต้คางความรู้สึกเจ็บที่ตอนแรกคิดว่ามีไม่มากส่งผลกับเธอทันที

“เห็นไหมแล้วยังจะบอกว่าไม่เจ็บอีก.....ไหนดูหน่อยซิ”

ชีวอนจับใบหน้าของโซจินให้เข้ามาอยู่ใกล้ๆก่อนจะค่อยๆยื่นใบหน้าของตัวเองเข้าไปมองรอยบวมช้ำนั้น....มันใกล้มากซะจนทำให้หญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่รดลงมาบนใบหน้าของตัวเอง ก่อนที่โซจินจะรู้สึกว่าดวงตาคมของชีวอนไม่ได้อยู่ที่บริเวณรอยช้ำใต้คางของเธออีกแล้ว แต่มันกลับกำลังจ้องมองริมฝีปากบางของเธอแทน ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆยื่นเข้าไปหาหญิงสาวจนมันแทบจะติดกับใบหน้าของเธอ เขากำลังจะจูบเธอ! โซจินพยายามจะหันหน้าหลบแต่กลับพบว่าใบหน้าสวยถูกตรึงไว้ด้วยฝ่ามือหนาของชีวอน ไม่นะ! จูบของเธอมันต้องมีไว้สำหรับคนที่เธอรักเท่านั้น และแน่นอนว่ามันไม่ใช่เขา!

“ใครก็ได้! โผล่มาช่วยฉันซักคนเถอะ!!

ตึง!! อะไรบางอย่างร่วงลงมากระแทกโต๊ะตัวหนึ่งในห้องพักครูจนเกิดเสียงดังลั่น มันทำให้ริมฝีปากของชีวอนที่อยู่ห่างจากริมฝีปากของโซจินไม่ถึงคืบต้องรีบถอยห่างออกมาเพราะความตกใจ ก่อนที่เขาจะหันไปพบว่าต้นเหตุของเสียงมาจากชายหนุ่มผิวขาวผมสีดำสนิทที่กำลังยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ด้านหลัง กองหนังสือมากมายท่วมหัวถูกเขาปล่อยให้ร่วงลงมากระแทกโต๊ะ....................ด้วยความตั้งใจ

“ขอโทษนะครับ......บังเอิญหนังสือมันหลุดมือ”

เขาพูดเสียงรอดไรฟัน ทำหนังสือเยอะขนาดนั้นหลุดมือเนี่ยนะ.......

“ปาร์คโซจิน! อาจารย์นายองวิชาสังคมเรียกพบเธอ ด่วนมาก!

ชายหนุ่มพูดเสียงห้วนก่อนจะตรงเข้ามาลากแขนโซจินโดยไม่สนใจสายตาของอาจารย์วิชาวิทยาศาสตร์ที่กำลังมองตามมาเลยซักนิด..........

 




“โอ๊ยจงฮยอนฉันเจ็บนะ แล้วไหนละอาจารย์นายองของนาย”

โซจินโวยวายออกมาเมื่อเห็นว่าสถานที่ๆจงฮยอนลากเธอมามันคือดาดฟ้าของอาคารเรียน แล้วอาจารย์วิชาสังคมที่ไหนเขาจะมาอยู่ในที่แบบนี้กันละ

“เธอก็รู้ว่าฉันโกหก”

เขาพูดก่อนจะปล่อยข้อมือของโซจินพร้อมกับหันกลับมามองหน้าหญิงสาว ดวงตาที่ใครๆมักบอกว่ามันเย็นชากำลังสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ครุกรุ่นอยู่ในตัวชายหนุ่มออกมา

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอาจารย์ชีวอนไม่น่าไว้ใจ ทำไมถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง!

“เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรฉันซักหน่อยนิ”

โซจินเถียงเสียงแผ่ว เธอรู้ดีว่าถ้าเมื่อกี้จงฮยอนไม่เข้ามาพอดีจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม......

“เมื่อกี้มันกำลังจะจูบเธอ! นี่ยังเรียกว่าไม่ได้ทำอะไรอีกเหรอ”

“แต่ก็ยังไม่ได้จูบซักหน่อย”

“แล้วถ้าฉันไม่โผล่เข้าไปตอนนั้นพอดีละ....”

“...”

“นี่โซจินไม่มีผู้ชายคนไหนเขาอยากให้คนอื่นมาจูบแฟนตัวเองหรอกนะ”

จงฮยอนพูดก่อนจะถอนหายใจออกมา ยิ่งโซจินเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับชีวอนมากเท่าไหร่เขาก็ยังเป็นห่วงเธอมากขึ้นเท่านั้น ชายหนุ่มไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเธอถึงไม่เข้าใจความเป็นห่วงที่เขามีให้บ้าง

“ฉันรู้ว่านายเป็นห่วง”

“แต่เธอก็ยัง........”

คำพูดที่เหลือของจงฮยอนขาดหายไปพร้อมกับริมฝีปากบางที่แตะเบาๆลงบนริมฝีปากของเขา ก่อนที่ดวงตากลมโตของโซจินจะจ้องมองไปที่ดวงตาของเขาอย่างมีความหมาย

“ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงฉันมาก....แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วฉันเองก็ไม่สามรถหยุดมันได้แล้วเหมือนกัน อีกไม่นานหรอกจงฮยอน ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานความจริงทุกอย่างจะถูกเปิดเผย.......เพราะงั้นจนกว่าจะถึงตอนนั้นฉันสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดีๆ จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบคราวนี้อีกเด็ดขาด”

“...”

“ไม่ใช่เพื่อตัวฉันคนเดียว แต่เพื่อนายด้วยผู้ชายที่ฉันรัก........”

จริงๆแล้วในใจส่วนลึกชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเธอเลยซักนิดว่าผู้หญิงบอบบางอย่างโซจินจะสามรถดูแลปกป้องตัวเองได้จากอันตรายต่างๆมากมายที่อยู่รอบตัวเธอตอนนี้ถ้าวันนี้เขาไม่แอบตามเธอไปก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เพราะมันคือคำสัญญาของผู้หญิงที่เขารักเพราะงั้นเขาก็คงต้องเชื่อมันซินะ

“อย่าลืมคำสัญญาของเธอก็แล้วกัน..........”


******************************************************
หุหุหุ จบไปอีกหนึ่งตอนแล้วนะค่ะทุกคน!! ไรเตอร์คาดว่าตอนหน้าทุกคนคงจะเดาตัวคนร้ายออกกันหมดแล้ว อิอิ
ฟิคเรื่องนี้ใกล้จะจบเต็มทีแล้วT^T อีกแค่ไม่กี่ตอนเท่านั้น............ยังไงก็อย่าลืมติดตามกันไปจนจบน๊าาาาาาาาา

แล้วเจอกันในตอนหน้าค่ะ^_____^


V
V
V
V
VVV
VV
V

วันนี้ก่อนจากเรามาดูโซจินร้องเพลงกันดีกว่า อยากบอกว่านางเอกของเราร้องเพลงเพราะนะ เหอะๆๆๆ^^ ไม่เชื่อลองฟังดู




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #228 KyuhyunWife (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 09:22
     น่ารักจัง
    #228
    0
  2. #227 N++ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 11:51
    แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ สนุกจริง
    #227
    0
  3. #226 เป็ดจง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2554 / 02:49
    555แอบหวานอ่า >.<

    อาจารย์ซีวอนร้ายนะเนี่ย!

    ไม่ไหวๆเป็นอาจารย์ได้ไง!!

    จงฮยอนหึงอ่า!555 อัพไวๆนะค่ะ
    #226
    0
  4. #225 boiceploy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 23:14
    อ๊ายยยยยยย ผู้ชายที่ฉันรัก
    #225
    0
  5. #224 ALONER@CoolFeel (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 21:27
     อร๊ายยย น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ คิโย อ่านแล้วเขินแทนจงฮยอน ^///^ จู่ๆก็โดน Kiss~
    #224
    0
  6. #223 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 19:11
    กรี๊ดดดด!!!!!

    ตอนนี้เด็ดมากอ่ะค่ะ...โซจินเทอสุดยอดมาก

    อยากอ่านอีกๆๆๆอัพพรุ่งนี้เลยไม่ได้หรอไรต์เตอร์
    #223
    0
  7. #222 MYH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 17:01
    อ๊าก.....อึ้งแทนฮยอนเลยโดนจู่โจม Kiss คริ คริ



    กำลังหนุกเลย...อย่าเพิ่งจบได้มั้ยไรต์เตอร์



    ออนนี่ไม่อยากให้จบอ่ะ เป็นกำลังให้นะจร้า ไรต์เตอร์ไฟติ้ง....
    #222
    0
  8. #221 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 13:16
    ใกล้จบแล้วเหรอค่ะ! ยังไม่อยากให้จบเลยอะ
    กำลังหนุก อิิอิ
    ชีวอนนี่ห็ชักยังไงๆๆแล้วนะ
    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะค่ะ Fighting!!!
    #221
    0
  9. #220 LOKSORN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 13:11
    อ๊ายย,,,,ตอนนี้ให้ความรู้สึกหลากหลายจัง



    ทั้งหวาดกลัว เสียใจ หวานแหวว(มีจูจุ๊บด้วย) แต่ก็ยังเดาว่าคนร้ายคืออาจารย์ซีวอน (มั๊ง อิอิ)
    #220
    0