[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 23 : ตอนที่22 มิตรภาพที่กลับคืนมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ต.ค. 54

 

22
มิตรภาพที่กลับคืนมา
โซจินเดินยิ้มร่าออกมาจากห้องสมุดด้วยใบหน้าสดใส วันนี้เธอเพิ่งจะเอาหนังสือที่เลยกำหนดคืนไปสองปีมาคืนห้องสมุดแต่อาจารย์บรรณารักษ์สุดโหดดันจำไม่ได้ว่ามันเลยกำหนดคืนมาตั้งนานแล้ว จะเพราะความโชคดีของเธอหรือเพราะความขี้หลงขี้ลืมที่เป็นไปตามวัยของอาจารย์ก็ไม่รู้ละนะแค่มันทำให้เธอไม่ต้องจ่ายค่าปรับอันมากมายมหาศาลเท่านั้นก็พอแล้ว
“เดี๋ยวปาร์คโซจิน!”
แต่แล้วความสุขทั้งหมดก็ต้องมลายหายไปเพราะเสียงเข้มๆของอาจารย์ที่เรียกเธอเอาไว้ อย่าบอกนะว่าดันจำได้ขึ้นมาตอนนี้!
“คะ.....ค่ะอาจารย์”
หญิงสาวหันกลับไปสบตาภายใต้แว่นเลนส์หนาของอาจารย์อย่างเกรงๆ ถ้าต้องจ่ายเงินค่าปรับพวกนั้นทั้งหมดมีหวังได้หมดตัวกันพอดี เงินค่าขนมที่ได้มาจากพ่อแม่เดือนนี้ยิ่งไม่ค่อยจะพออยู่ด้วย
“นี่จะกลับบ้านเลยใช่ไหม”
“อ้อ...ค่ะ”
โซจินตอบพร้อมกับพยักหน้า
“งั้นก็ดี”
อาจารย์หันไปยกกองหนังสือกองหนึ่งมาวางตรงหน้าเธอก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรสุดๆ ถึงโซจินจะรู้สึกว่ามันออกจะ.........น่ากลัวแปลกๆก็เถอะนะ
“ช่วยยกหนังสือพวกนี้ไปไว้ที่หมวดวิทยาศาสตร์หน่อยซิ ทางโรงเรียนส่งมาผิดที่นะ”
“หา!”
หนังสือเยอะขนาดนี้จะให้ยกไปคนเดียวเนี่ยนะ
“ทำไม......ไม่ได้เหรอ”
เสียงเข้มๆของอาจารย์บรรณารักษ์และสายตาคมกริบที่มองมามันทำให้หญิงสาวต้องกระพริบตาปริบๆก่อนจะยกหนังสือพวกนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างจำยอม ยังไงซะมันก็ดีกว่าการจ่ายค่าปรับแพงหูฉี่ของห้องสมุดละนะ!
 







ประตูห้องพักครูวิทยาศาสตร์ถูกโซจินผลักเปิดออกอย่างยากลำบากเพราะหนังสือสูงท่วมหัวที่ถืออยู่ ให้ตายเถอะ!วันนี้เธอไม่คิดว่าจะมาที่นี่หรือเจอหน้าชีวอนเลยนะแต่สุดท้ายก็ต้องมาจนได้!
“สวรรค์โปรดให้ฉันไม่ต้องทำตัวแอ็บแบ๋วซักวันเถอะนะ”
เธอคิด และกำลังภาวนาขอให้ชีวอนอย่านั่งอยู่ในห้องพักครูเลยเธอชักจะเริ่มเอียนหน้าของอาจารย์หนุ่มขึ้นทุกทีๆ แต่ดูเหมือนคำภาวนาของหญิงสาวมันจะส่งไปไม่ถึงสวรรค์เบื้องบนซะแล้ว เพราะสิ่งแรกที่เธอเห็นทันทีที่เข้าไปในพักครูก็คือ...............
“อาจารย์ชีวอน!”
โซจินพูดกับตัวเองเบาๆ ตอนแรกหญิงสาวคิดว่าจะวางหนังสือพวกนี้ทิ้งไว้แล้วแอบย่องออกไปเงียบๆแต่ท่าทางแปลกๆของชีวอนที่เหมือนกำลังก้มมองอะไรซักอย่างอยู่มันดันไปกระตุ้นต่อมสงสัยของโซจินเข้าจนได้ หญิงสาวตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาอาจารย์หนุ่มก่อนจะพบว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเขามันคือ รูปถ่ายใบเล็กๆของหญิงสาวผมสีบอล์นที่ก่อนหน้านี้โซจินเคยเห็นว่ามันอยู่ในกระเป๋าเงินของชีวอน........รูปของเจสสิก้า
“อาจารย์ค่ะ”
เสียงเรียกเพียงเบาๆของโซจินมันทำให้เขาสะดุ้งจนสุดตัวก่อนจะรีบยัดรูปถ่ายใบนั้นลงไปในลิ้นชักอย่างร้อนรน
“โซจิน.....”
“ไม่ต้องซ่อนแล้วละค่ะ ฉันเห็นหมดแล้ว”
เธอพูดก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า รอยยิ้มที่หญิงสาวต้องการให้มันแสดงถึงความเห็นใจที่มีต่อชายหนุ่มตรงหน้า การลืมใครซักคนไม่ได้ทั้งที่เขาจากไปแล้วมันเจ็บปวด เธอรู้ดี
“เธอเห็นหมดแล้ว?”
เขาถามก่อนจะหรี่ตามองโซจินด้วยความสงสัย
“ค่ะรูปของรุ่นพี่เจสสิก้า”
“...”
“อาจารย์ไม่ต้องห่วงหรอกนะค่ะ อีกไม่นานคนร้ายที่ฆ่ารุ่นพี่เจสสิก้าจะต้องถูกจับได้ค่ะเขาจะต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำเอาไว้!”
โซจินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนทำให้ชีวอนต้องมองเธอด้วยความแปลกใจ
“ทำไมเธอถึงได้มั่นใจนักว่าจะจับคนร้ายได้ ทั้งๆที่ตอนนี้แม่แต่ตำรวจก็ไม่มีหลักฐานอะไรซักอย่าง”
“ไม่หรอกค่ะ”
“....”
“ฉันเชื่อว่าแค่สิ่งที่ฉันรู้มามันก็สามารถสาวไปหาตัวคนร้ายได้ไม่ยาก.......มันก็แค่ต้องอาศัยเวลาในการหาหลักฐานก็เท่านั้น”
แล้วคำถามบางอย่างก็เกิดขึ้นในหัวของชีวอน.......เธอรู้อะไร ชายหนุ่มทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่มันกลับถูกขัดจังหวะเพราะเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่จู่ๆก็ดังขึ้นมาของโซจิน หญิงสาวล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต้องแอบยิ้มกับตัวเองเมื่อพบว่าใครเป็นคนโทรมา
“ฮัลโหล......ว่าไง”
(นี่เธออยู่ไหนเนี่ย......วันนี้ฉันซ้อมยูโดเสร็จเร็วเรา........ออกไป.......ออกไปเที่ยวด้วยกันหน่อยมั๊ย)
เสียงตะกุกตะกักของจงฮยอนที่ปลายสายมันทำให้เธอรู้ทันทีว่าชายหนุ่มกำลังเขินขนาดไหน กับการชวนเธอออก
เดท
“ฉันอยู่ที่ห้องพักครูวิทยาศาสตร์”
(อะไรน่ะ!! นี่เธอไปหาไอ้อาจารย์นั่นอีกแล้วเหรอ)
นับวันศัพท์นามที่จงฮยอนใช้เรียกชีวอนมันชักจะสั้นและห้วนขึ้นทุกทีๆแล้ว
“ก็ไม่ได้ตั้งใจมาหาหรอก ฉันยกหนังสือจากห้องสมุดมาให้หมวดวิทยาศาสตร์นะ”
(งั้นก็ดี.....เอาเป็นว่าเราเจอกันหน้าโรงเรียนนะ)
จงฮยอนพูดได้แค่นั้นก็ตัดสายทิ้งไป
“อะไรกันฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ”
เธอคิดก่อนจะหันไปส่งรอยยิ้มสดใสให้ชีวอน
“ฉันต้องไปแล้วละค่ะอาจารย์ วันนี้มีคนบังคับให้ฉันไปเที่ยวด้วยซะแล้ว”
ถึงจะพูดว่าโดนบังคับแต่สุดท้ายโซจินก็เดินออกไปจากห้องพักครูแบบร่าเริงสุดๆ..........โดยที่เธอลืมสังเกตไปว่าแววตาอบอุ่นแสนดีของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังมันกำลังเปลี่ยนไป...................
 







“หนังเรื่องนี้พึ่งเข้าใหม่น่าดูมากๆเลยเนอะ”
“อือ”
“เขาบอกว่าถ้าไปกันสองคนจะลดค่าตั๋วให้50%ละ”
“อือ”
“นินาย.......ตอบได้แค่คำว่าอือใช่ไหม!”
“อือ”
“จองชิน!!!”
มินอาตวาดก่อนจะฟาดนิตยสารรายสัปดาห์ในมือลงบนโต๊ะอย่างโมโหสุดๆ เธออุตส่าห์ลงทุนชวนจองชินไปดูหนังก่อนแต่จองชินดันทำหน้าเหมือนไม่สนใจและตอบได้แค่คำว่าอือๆๆๆ และก็อือ!!!
“นายนี่มันผู้ชายที่น่าแหวะที่สุดในโลกเลย!”
หญิงสาวโวยวายก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองและทำท่าจะเดินหนีเขาไปแต่จองชินก็คว้าข้อมือเธอเอาไว้ทันพอดี
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปดูหนังกับเธอนะมินอา ฉันนะอยากไปมากๆ แต่ที่ตอบได้แค่คำว่าอือก็เพราะฉันต้องใช้สมาธิ!”
“ใช้สมาธิอะไรของนาย”
“เธอจะให้ฉันพูดออกมาจริงๆเหรอ”
“...”
“ฉันอยากเข้าห้องน้ำจะแย่อยู่แล้ว! ถ้าฉันไม่ใช้สมาธิในการอั้นมันไว้ข้าศึกต้องตีประตูค่ายแตกแน่ๆ!!!”
จองชินพูดในขณะที่ใบหน้าของชายหนุ่มกำลังเหยเกไปหมด
“มินอาเธอรออยู่ตรงนี้แป็บหนึ่งนะ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนเดี๋ยวมาแล้วหนังวันนี้ฉันเลี้ยงเอง!”
เขาพูดก่อนจะวิ่งหายไปท่ามกลางกลุ่มเด็กนักเรียนมากมาย
“ตาบ้าเอ๊ย!!”
มินอาตะโกน ทำไมเขาถึงได้ชอบทำเสียบรรยากาศแบบนี้นะ!
 







ปู๊ด!
เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นในห้องน้ำอันเงียบสงบ จองชินที่นั่งอยู่บนชักโครกกำลังพยายามนึกว่าอะไรกันนะทำให้เขาท้องไส้ปั่นป่วนแบบนี้ แถมยังเป็นสาเหตุให้เขาต้องพูดเรื่องน่าอายต่อหน้ามินอาอีกต่างหาก!
“ก็ใช่นะซิคนนั้นนั่นแหละ”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องน้ำ มันทำให้จองชินที่กำลังทำภารกิจส่วนตัวอยู่ถึงกับต้องนิ่วหน้าอย่างเซ็งๆ ก็เขาอุตส่าห์เลือกห้องน้ำที่เงียบและมีคนพลุกพล่านน้อยที่สุดเพื่อจะได้ทำภารกิจส่วนตัวได้อย่างสบายใจและไม่ต้องเกรงใจใครแล้วนะ แถมตอนนี้มันก็เป็นเวลาหลังเลิกเรียนแล้วด้วยยังจะมีคนมาขัดจังหวะการใช้ห้องน้ำของเขาอีก!
“มันกำลังจะรู้ความลับของฉัน.......ไปจัดการมันซะ”
“เฮ๊ยจัดการ......จัดการใครกันนะ!”
จองชินคิดอย่างตื่นตระหนก
“อย่ามาถามโง่ๆหน่อยเลยก็ฆ่ามันทั้งนะซิ!!”
คนๆนั้นตวาดดูเหมือนเขาจะไม่รู้เลยซักนิดว่าในห้องน้ำแห่งนี้ยังมีจองชินอยู่อีกคน
“ฉันไม่สนวิธีการ แค่มันตายแล้วไม่มีใครสาวมาถึงตัวฉันได้ก็พอเข้าใจมั้ย”
ชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ คดีของเจสสิก้ายังไม่ทันจะจับคนร้ายได้นี่เขากำลังจะเข้าไปพัวพันกับคดีฆ่าตกรรมอีกคดีแล้วงั้นเหรอ
“เรื่องเงินไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะโอนไปให้ แค่นี้นะ”
คนที่หน้าห้องน้ำพูดเสียงห้วนก่อนจะกดตัดสายไป ทันทีที่ทำธุระเสร็จจองชินรีบผลักเปิดบานประตูห้องน้ำออกและหวังว่าเขาจะได้เห็นหน้าฆ่าตกรเลือดเย็นที่สั่งฆ่าคนอื่นได้หน้าตาเฉย แต่สิ่งที่ชายหนุ่มพบมันกลับมีเพียงความว่างเปล่า.......คนๆนั้นออกไปแล้ว! ใครกันคือคนโชคร้ายที่ถูกสั่งฆ่า ใครกันคือคนโชคร้ายที่เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย..........................
 









“มัวเหม่ออะไรอยู่ลีจงฮยอนรีบเก็บอุปกรณ์ฝึกพวกนั้นเข้าที่ซิ!”
เสียงเข้มๆของโค้ชทีมยูโดดังมาจากด้านหลัง จงฮยอนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะก้มลงไปเก็บอุปกรณ์ที่กองเกลื่อนกล่านอยู่บนพื้นขึ้นมา วันนี้เขาอุตส่าห์ได้เลิกซ้อมเร็วแล้วแท้ๆแต่ดันต้องมาเป็นเวรทำความสะอาดโรงยิมซะนี่! จะแอบโดดก็ไม่ได้เพราะวันนี้โค้ชที่มักจะออกไปนั่งก๊งเหล้ากับเพื่อนหลังเลิกงานดันนึกครึ้มอะไรไม่รู้มาเฝ้าเวรทำความสะอาดตอนเย็น แถมเพื่อนๆที่น่ารักของชายหนุ่มยังแอบชิ่งไปนั่งเล่นการ์ดยูกิกันหมดจนในที่สุดมันก็เหลือเขาแค่คนเดียวที่กำลังหลังขดหลังแข็งทำความสะอาด!!
“โค้ชครับมันเย็นแล้วนะครับ”
 “ทำไม! ยังไงวันนี้ก็ต้องทำความสะอาดโรงยิมให้เสร็จไม่งั้นไม่ต้องกลับบ้าน!”
โค้ชหุ่นล่ำบึ้กสั่งก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตัวประจำของเขา จงฮยอนก้มลงมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ล้าน เขาปล่อยให้โซจินรอมาจะครึ่งชั่วโมงอยู่แล้ว งานนี้มีหวังโดนบ่นจนหูชาแน่
“เหม่ออีกแล้วๆ ทำความสะอาดเข้าไปซิ!”
“ครับ!”
ชายหนุ่มจุ่มไม้ถูพื้นลงในถังน้ำสนิมเขรอะอย่างลวกๆ
“ถ้าขนาดไม้ถูพื้นกับถังน้ำยังโสโครกขนาดนี้ให้ถูทั้งชาติมันก็ไม่สะอาดขึ้นมาหรอก!”
เขาคิดและกำลังจะลงมือถูพื้นแบบจริงจังที่สุดในชีวิต แต่ก่อนที่จะได้ทำแบบนั้นเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ถูกตั้งเอาไว้ให้ต่างจากคนอื่นๆก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณให้เขารู้ว่ากำลังจะโดนเทศชุดใหญ่!
“ฮัลโหล”
(จงฮยอน!)
นั่นไง!เขากะไว้แล้วเชียวว่าก่อนจะเริ่มบทสนทนากันจะต้องถูกเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงโหดๆแบบนี้
“วะ....ว่าไง”
(ว่าไงเหรอ! นายปล่อยให้ฉันยืนรออยู่หน้าโรงเรียนมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ!)
“คือว่า........”
(ไม่ต้องมาเถียง!)
แค่ คือว่า......เฉยๆก็ยังไม่ได้
(ถ้านายยังไม่มาหาฉันภายในสิบนาทีนี้รับรอง............กรี๊ด!!)
เสียงกรีดร้องของโซจินที่ปลายสายมันทำให้ชายหนุ่มต้องรีบยกโทรศัพท์ออกจากหูเพราะความตกใจ ก่อนที่ความรู้กังวลจะถามโถมเข้ามาหาชายหนุ่มไม่หยุด............โซจินเป็นอะไรไปทำไมถึงได้ร้องออกมาแบบนั้น
“โซจินๆ โซจินเธอเป็นอะไรไปนะ!!”
ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมาจากปลายสาย จงฮยอนรีบโทรกลับไปหาเธอทันทีที่สายถูกตัดไป หัวใจของเขาบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บทันทีที่คิดว่าอาจมีเรื่องบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับโซจิน.............
“รับเร็วเข้า.......รับสายของฉันเถอะนะ”
ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง แล้วความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างไม่ตั้งใจ....ถ้าหากว่ามีคนต้องการจะทำร้ายโซจินละ.......ถ้าคนๆนั้นต้องการจะทำให้เธอกลายเป็นเหมือนเจสสิก้า.................................
ไม้ถูพื้นสนิมเขรอะถูกปาลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี จงฮยอนกระชากเปิดประตูโรงยิมออกอย่างแรงตามความรู้สึกที่กำลังร้อนรนของเขา
“นั่นนายจะไปไหนนะลีจงฮยอน!!”
โค้ชตะโกนไล่หลังตามมาอย่างไม่พอใจ แต่จงฮยอนไม่มีเวลามาสนใจเสียงเอะอะโวยวายของเขาอีกแล้ว ในหัวของชายหนุ่มมีแต่เรื่องราวของโซจินผุดขึ้นมาเต็มไม่หมด เขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด......ไม่มีทาง!
 









“ปล่อยฉันนะ!”
โซจินพยายามกรีดร้องออกมาจนสุดเสียง พร้อมกับออกแรงสะบัดข้อมือของตัวเองให้หลุดออกจากการเกาะกุมของคนตรงหน้าแต่มันกลับไม่เป็นผลเลยซักนิด เธอยังคงถูกคนๆนั้นฉุดกระชากให้เดินไปตามทางเดินที่ชักจะเปลี่ยวและไร้ซึ่งผู้คนมากขึ้นทุกทีๆ
“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที!”
“หุบปากซักทีเหอะน่า!!”
คนๆนั้นตวาดก่อนจะผลักร่างของโซจินไปกระแทกกับกำแพงที่อยู่ด้านหลัง
“เธอทำแบบนี้ทำไมอึนจอง!”
หญิงสาวตะโกนถามพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลมาเอ่อคลออยู่ที่ดวงตา ถึงอึนจองจะออกแรงผลักเธอไม่มากแต่การกระแทกกับกำแพงหินแข็งๆมันก็ทำให้โซจินเจ็บจนชาไปหมดทั้งตัว
“ยังมีหน้ามาถามอีกงั้นเหรอ! ฉันเตือนเธอกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับอาจารย์ชีวอน!!”
“....”
“แต่เธอก็ดื้อด้าน ไม่ยอมฟังฉันเลย!!”
อึนจองตวาด นี่หมายความว่าอึนจองจะจัดการกับเธอเหมือนกับที่เคยทำกับเจสสิก้าใช่ไหม อึนจองเป็นคนร้ายจริงๆงั้นเหรอ!ถึงตลอดเวลาหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาอึนจองจะร้ายกาจมากแค่ไหน แต่โซจินก็ต้องยอมรับว่าเธอยังคงมีความหวังอันน้อยนิดว่าอึนจองจะไม่ใช่คนร้าย.............แต่ตอนนี้หญิงสาวตรงหน้ากำลังจะทำลายความหวังนั้นลง!
“แล้วไงละ! ถ้าฉันไม่เชื่อที่เธอบอกเธอจะทำอะไรฉัน......”
“...”
“จะฆ่าฉันเหมือนที่ทำกับรุ่นพี่เจสสิก้ามั้ยละ!”
โซจินตวาดอย่างเหลืออด เพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปีกำลังจะฆ่าเธอเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว.........
“นี่เธอกำลังพูดเรื่องอะไร”
“ไม่จำเป็นแล้วละอึนจอง เธอไม่จำเป็นต้องมาทำไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่ฉันพูดอีกแล้ว ฉันรู้หมดแล้วเธอฆ่ารุ่นพี่เจสสิก้า.......... เธอทำแบบนั้นได้ยังไง!”
“....”
“ถึงเธอจะรักอาจารย์ชีวอนมากขนาดไหน แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ฆ่าใครหรอกนะอึนจอง!!”
คำพูดมากมายพรั่งพรูออกมาจากปากของโซจินไม่หยุด หยดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างกลั้นไม่อยู่เพราะความรู้สึกอัดอั้นต่อความจริงที่อยู่ตรงหน้า.......
“เธอจะบ้าไปแล้วรึไง!! ฉันเนี่ยนะฆ่าคนตายยัยโซจินนี่เธอเอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ย”
“หะ.....หา!”
โซจินพูดก่อนจะจ้องมองอึนจองด้วยความงุนงง นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่
“ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบยัยเจสสิก้านั่นแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเลวมากพอขนาดที่จะไปฆ่าหั่นศพใครหรอกนะ”
“แต่เพราะเธอรักอาจารย์ชีวอนมาก......ก็เลย......แล้วไหนจะเรื่องที่เธอไม่อยากให้ฉันยุ่งกับอาจารย์ชีวอนอีก”
“เหอะ......รักงั้นเหรอ!”
เสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยันต่อคนที่กำลังพูดถึงของอึนจองมันยิ่งทำให้โซจินงงหนักกว่าเดิมอีกร้อยเท่า
“ฉันไม่ได้รักอะไรเขามากมายขนาดนั้นหรอกนะ แต่ที่ฉันอยากให้เธอเลิกยุ่งกับเขาก็เพราะไอ้นี่ต่างหาก”
หญิงสาวล้วงเอาแผ่นกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากระโปรงก่อนจะโยนมันไปให้โซจิน เธอค่อยๆคลี่อ่านมันอย่างใจเย็นก่อนจะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะข้อความที่เขียนอยู่ในนั้น มันคือเอกสารผลการตรวจร่างกายของอึนจองซึ่งระบุว่า.......................เธอกำลังท้อง!
“ธะ......เธอ.....”
“ใช่ฉันกำลังท้อง คงไม่ต้องให้บอกหรอกนะว่าใครเป็นพ่อของเด็กเพราะฉะนั้น..........”
อึนจองทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นก่อนจะค่อยๆปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มของตัวเองช้าๆ
“เลิกยุ่งกับอาจารย์ชีวอนเถอะนะ........ลูกในท้องของฉันจะต้องมีพ่อ.......”
“...”
“เขาจะเกิดมาโดยมีแค่แม่แย่ๆอย่างฉันไม่ได้.....ฉันขอร้องเถอะนะโซจิน”
สองแขนเรียวบางเอื้อมไปเกาะขาของโซจินเอาไว้ ถึงเด็กคนนี้จะเกิดขึ้นมาเพราะความไม่ตั้งใจและไม่ต้องการของทั้งพ่อและแม่ แต่ยังไงซะเขาก็เป็นลูกของเธอ..........ลูกที่เธออยากจะทำอะไรซักอย่างเพื่อเขาบ้างอย่างน้อยก็คือการทำให้เขาได้เกิดมาในครอบครัวที่สมบูรณ์
“ถ้าเธอไม่เห็นแก่ฉันก็เห็นแก่ลูกในท้องของฉันเถอะนะ”
อึนจองพูดก่อนจะร้องไห้ฟูมฟายออกมาไม่หยุด โซจินได้แต่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะรู้สึกอย่างไรกับหญิงสาวตรงหน้าดีสงสาร..........หรือสมเพชที่เธอต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้
“ลุกขึ้นมาเถอะอึนจอง”
สองมือของโซจินค่อยๆเอื้อมไปฉุดรั้งตัวอึนจองให้ยืนขึ้นก่อนจะมองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตานั้นอย่างเห็นใจ ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาอึนจองร้าย ร้ายกาจมากซะจนทำให้หญิงสาวนึกโกรธเธออยู่ในใจ แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วทุกอย่างที่อึนจองทำก็เพื่อปกป้องอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดมาก็เท่านั้น............
“หยุดร้องไห้เถอะนะ.......ฉันจะทำร้ายเพื่อนสนิทตัวเองได้ยังไงแล้วไหนจะยังหลานที่กำลังจะเกิดมาคนนี้อีก”
“...”
“แล้วเรื่องของฉันกับอาจารย์ชีวอนเธอก็ไม่ต้องห่วง.....ทั้งหมดที่ทำลงไปมันเกิดจากความเข้าใจผิดบวกกับความโง่บรมของฉันเองแหละ สุภาพบุรุษอย่างอาจารย์ชีวอนไม่ใช่สเป็คฉันหรอกอย่างฉันนะ......มันต้องชั่วๆโฉดๆ”
“โซจิน”
อึนจองโผเข้าไปโอบกอดร่างบางของโซจินเอาไว้อย่างขอบคุณ ก่อนที่ฝ่ามือขาวของโซจินจะค่อยๆลูบลงบนหลังของเพื่อน “สนิท” เพื่อปลอบโยน ต่อไปนี้มิตรภาพที่หายไปของพวกเธอคงจะกลับคืนมาแล้วซินะ...
“โซจิน!!”
เสียงตะโกนของใครบางคนดังมาจากด้านหลังพร้อมกับฝีเท้าหนักๆของเขาที่วิ่งตรงมาทางนี้อย่างรีบร้อน ชายหนุ่มยืนเท้ากำแพงก่อนจะหอบหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะต้องจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงงระคนแปลกใจ ที่แฟนสาวของเขาซึ่งน่าจะถูกใครซักคนจับตัวมากำลังยืนกอดอยู่กับหญิงสาวอีกคนซึ่งหน้าจะเป็นคนร้าย.......นี่มันอะไรกันเนี่ย!
“ฉันพลาดอะไรบางอย่างไปรึเปล่า”
 
 








“ที่แท้เรื่องมันก็เป็นแบบนี้เองนะเหรอ”
จงฮยอนพูดออกมาหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจากโซจิน ชายหนุ่มทำหน้าเบ้ทันทีที่คิดว่าตัวเองโง่มากขนาดไหนที่เข้าใจอึนจองผิดมาซะตั้งนาน
“ก็ฉันบอกนายตั้งแต่แรกแล้วไงว่าคนอย่างอึนจองนะฆ่าใครไม่ได้หรอก ที่เธอร้ายใส่ฉันก็เพราะเข้าใจผิดเรื่องของฉันกับอาจารย์ชีวอนต่างหาก”
โซจินพูดก่อนจะหันไปยิ้มให้กับชายหนุ่ม ในระหว่างที่พวกเขากำลังก้าวเท้าเดินไปตามฟุตบาทริมถนนอันเงียบสงบ......
“วันนี้พวกเราก็เลยไม่ได้ไปเดทตามที่ตั้งใจเอาไว้เลย......เธอเสียใจหรือเปล่า”
“ไม่หรอก......ไม่ได้ไปเดทแต่ก็ได้ปรับความเข้าใจกับเพื่อน วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยละ”
“นี่หมายความว่าเธอเห็นเพื่อนสำคัญกว่าแฟนใช่ไหมเนี่ย!”
จงฮยอนพูดอย่างเคืองๆก่อนจะหยุดเดินเอาเสียดื้อๆ
“ผู้ชายอะไรขี้งอนชะมัด แฟนนะสำคัญแต่เพื่อนก็สำคัญมากเหมือนกันน่ะ”
“ชิ!”
ชายหนุ่มทำแก้มป่องก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทาง ถึงจะรู้ตัวว่ากำลังโดนงอนแต่โซจินก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้กับท่าทางแบบนั้นของเขา.......
“งอนนักใช่ไหมแบบนี้มันต้องเจอแก้เผ็ด!” เธอคิด
“นี่อย่าลืมซิว่านายนะปล่อยให้ฉันยืนรอตั้งครึ่งชั่วโมงเลยนะ ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนงอนนาย ชิ!”
จงฮยอนถึงกับทำหน้าเหวอเมื่อเห็นโซจินพูดแบบนั้นแถมยังเดินนำหน้าไปไม่หันกลับมาสนใจเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังอีกต่างหาก เขาแค่แกล้งเธอเล่นเฉยๆคงไม่นึกโกรธกันจริงจังหรอกนะ
“โซจิน.....ฉันขอ....”
คำพูดต่อไปของชายหนุ่มถูกลบหายไปเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างรอบตัว ริมฟุตบาทใกล้ๆกับตรงที่โซจินยืนอยู่มีมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบต์สำดำสนิทคันหนึ่งจอดอยู่พร้อมกับชายสวมหมวกกันน็อคสองคน ถ้าจำไม่ผิดเขารู้สึกเหมือนว่าเคยเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันนี้ครั้งหนึ่งตอนที่เพิ่งแยกกับอึนจอง.......มอเตอร์ไซต์คันนี้มันตามพวกเขามา
“โซจินระวัง!!”
จงฮยอนวิ่งถลาเข้าไปหาโซจินตอนที่เห็นว่าหนึ่งในชายสวมหมวกกันน็อคล้วงหยิบปืนสีเงินวาววับออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ชที่เขาสวมอยู่ก่อนจะหันปลายกระบอกปืนไปทางโซจิน
ปัง!!!! กลิ่นดินปืนอบอวนไปทั่วบริเวณนั้นก่อนที่เสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์จะดังขึ้นและแล่นออกไป โซจินเบิกตากว้างมองเลือดสีแดงสดที่ไหลทะลักออกมาด้วยความตกใจสุดขีด..........หากแต่เลือดพวกนั้นมันไม่ใช่เลือดของเธอแต่เป็นเลือดของคนที่อาตัวมาบังเธอไว้จากวิถีกระสุนต่างหาก........
“จงฮยอน!!!”

***********************************************************
อ้าว!!จงฮยอนโดนยิงซะแล้ว!! ทุกคนไม่ต้องกังวลไปค่ะรับรองว่าพระเอกไม่ตาย55555+
ตอนนี้เดาตัวคนร้ายออกกันหมดแล้วใช่ไหมค่ะ อิอิ ยินดีด้วยกับคนที่เดาถูก หุหุหุ
แต่ถ้ายังเดาไม่ออกรับรองว่าตอนหน้าฆ่าตกรจะไม่หลบอยู่แต่ในเงาอีกแล้ว!!

เมื่อคืนไรเตอร์พึ่งจะเขียนเรื่องนี้จบ5555 ด้วยความคิดประมาณว่าถ้าเราไม่รีบเขียน
น้ำท่วมบ้านแล้วจะทำยังไงหว่า! จะได้เขียนต่อไหม 5555 คอนนี้สถานการณ์น้ำท่วมน่าเป็นห่วงขอให้ทุกคนดูแลตัวเองดีๆๆนะค่ะ และก็ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่บ้านน้ำท่วมค่ะ สู้ๆๆ^_^

เจอกันตอนหน้าเน้อ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #284 jyh (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 21:21
    สงสารอึนจองเนอะ

    จงฮยอนโดนยิงงงง รู้สึกเจ็บปวดเเทนจริงๆ555

    ยังไงก็สู้ๆนะ ทั้งจงฮยอน ทั้งไรท์เตอร์^^
    #284
    0
  2. #238 KyuhyunWife (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 09:30
    เฮ้ย!!!พี่จงโดนยิง
    #238
    0
  3. #237 N++ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 12:08
    เลวมาก!!! ชิ 55 อินไปหน่อย
    #237
    0
  4. #236 MYH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 00:05
    wow wow !!!



    น่าลุ้นสุดๆๆ
    #236
    0
  5. #235 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 11:51
    ดีใจจังที่อึนจองคืนดีกับโซจิน...

    ชีวอนหล่อซะเปล่า...ทำไมทำนิสัยอย่างงี้

    แต่อยากรุ้ว่าชีวอนฆ่าเจสสิก้าเพราะอะไร???
    #235
    0
  6. #234 ALONER@CoolFeel (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 13:14
     สงสารอึนจองจังโดนคนเกลียดบานเลยแต่ไม่ใช่คนร้าย

    Fighting!!!!! เป็นกำลังใจให้
    #234
    0
  7. #233 เป็ดจง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 01:26

    ซีวอนร้ายมาก!!!!!!!

    สงสัยตั้งแต่ตอนที่เจสสิก้าชี้ไปหน้าห้องละอ่ะ!

    โหววว~โซจินไม่น่าเผลอพูดเลย จะโดนเก็บแล้วเนี่ย!

    จงฮยอนอย่าเป็นอะไรนะ TT

    อัพต่อไว้ๆนะค่ะ สู้ๆ

    #233
    0
  8. #232 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 11:50
    นั่นกะไว้แล้ว55555
    ในที่สุดก็รู้แล้วว่าใครเป็นคนร้าย
    แบบนี้ก็ใกล้จบแล้วซิไรเเตอร์! อ๊ากกก
    กำลังมันไม่อยากให้จบเลยอะT^T
    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆๆ
    #232
    0
  9. #231 LOKSORN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 01:06
    เย้ๆๆๆๆๆๆ ดีใจที่เดาถูกมาตั้งแต่ต้นๆเรื่องแล้วว่าคนร้ายเป็นใคร



    รอๆๆๆตอนต่อไป เร็วๆหน่อยน๊า
    #231
    0
  10. #230 yoonie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 19:22
    รออออออออออออ ><
    #230
    0
  11. #229 mooke (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2554 / 10:01
    สนุกมากกกกกกกกกก เลยจ้า อิอิิ
    #229
    0