[fic] Jonghyun Cnblue x SojinGirl's day DetectiveHighSchool

ตอนที่ 21 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ต.ค. 54

 

20
Love….story


*เผื่อจะนึกหน้าตัวละครหลักตอนนี้กันไม่ถูกค่ะ 5555
โซจิน จงฮยอน ซอฮยอน และพี่ย้งยงฮวาค่ะ^____^

 
“มะ....เมื่อกี้นายพูด.....พูดว่าอะไรนะ”
สมองของโซจินยังรู้สึกมึนงงไม่หาย.....เมื่อกี้เขาบอกว่า “รักเธอ”
“ฉันรักเธอ”
“...”
“ฉันรักเธอ!! ได้ยินมั้ยเพราะงั้นเลิกทำท่าทางเย็นชาแบบนี้ใส่ฉันซักทีเถอะนะ”
“แล้วซอฮยอน....”
“ฉันรักซอฮยอน”
แล้วยังมีหน้ามาบอกรักเธออีกเนี่ยนะ!
“แต่นั่นมันแค่อดีต....คนที่สำคัญกับฉันตอนนี้ก็คือเธอ....ปาร์คโซจินคนนี้”
จงฮยอนกระซิบก่อนที่รอยยิ้มแสนอบอุ่นจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม.......แต่มันก็ต้องค่อยๆจางหายไปเพราะหยดน้ำตาที่ร่วงลงมาจากดวงตากลมโตของโซจิน
“อะไรของเธอเนี่ย....ไม่รักฉันรึไงถึงได้ร้องไห้แบบนี้”
“ฮึก....ฮือ....”
หญิงสาวโผเข้าไปหาชายหนุ่มพร้อมกับใช้สองแขนเล็กๆโอบรอบตัวของเขาไว้ก่อนที่จะซบใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาและยับยู่ยี่เพราะการร้องไห้ของตัวเองลงบนอกของจงฮยอน
“คนบ้า! ทำไมเพิ่งบอกฉันตอนนี้ละหะ....ฮึก...รู้มั้ยว่าหลายวันมานี้ฉันเสียใจเรื่องขงนายกับซอฮยอนมากขนาดไหน....ร้องไห้ไปกี่รอบ นายมันบ้า! บ้าที่สุดเลย!!”
“ขอโทษนะ.....แต่ต่อจากนี้ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว”
จงฮยอนพูดก่อนจะกอดตอบหญิงสาว อ้อมกอดที่อบอุ่นและจริงใจทำให้เธอรับรู้ได้ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพูดถูกกลั่นกรองออกมาจากหัวใจ....และมันเป็นเรื่องจริง นับจากวันนี้เรื่องราวความรักของเธอและเขาจะเริ่มต้นขึ้นแล้วซินะ........
 





“พี่จงฮยอนค่ะ!”
เสียงหวานๆของซอฮยอนดังขึ้นตอนที่พวกเขาเดินมาถึงชั้นล่างสุดของอาคาร ก่อนที่หญิงสาวจะเดินยิ้มร่าเข้ามาหาจงฮยอน ดวงตากลมโตไล่มองตั้งแต่ใบหน้าของชายหนุ่มจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ฝ่ามืออบอุ่นซึ่งกำลังเกาะกุมฝ่ามือเรียวบางของโซจินเอาไว้อย่างแนบแน่น
“อุ่ย”
หญิงสาวอุทานออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะมองไปที่พวกเขาอย่างแปลกใจ
“พวกพี่.....ไหนบอกว่าเป็นเพื่อนกันไงค่ะ”
ท่าเป็นในเวลาปกติป่านนี้โซจินได้วิ่งหนีไปแล้วเพราะไม่อยากตอบคำถามที่ทำให้รู้สึกเจ็บแปลบในใจของซอฮยอนแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน......หญิงสาวรู้แล้วว่าจงฮยอนรักเธอ และเธอเองก็รักเขามากเช่นกัน ต่อจากนี้เธอจะไม่ยอมให้ใคร.....หรืออะไรมาแทรกกลางความรักครั้งนี้เด็ดขาด!
“ซอฮยอน.......ตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ให้ดีๆนะ”
“...”
“จงฮยอนนะ.......”
“...”
“ต่อจากนี้ไป.....เขาคือผู้ชายของฉัน!”
โซจินรู้สึกเหมือนใบหน้าของตัวเองชาไปหมดทันทีที่พูดประโยคนั้นออกไป
“ทำไมถึงได้พูดอะไรบ้าๆแบบนี้นะโซจิน!”
แต่สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของจงฮยอนที่กำลังจับกระชับฝ่ามือของเธอให้มากขึ้นกลับทำให้หัวใจของหญิงสาวรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างประหลาด ราวกับมันกำลังยืนยันว่าเขา....คือผู้ชายของเธอจริงๆ
“ต่อจากนี้ไปยัยนี่จะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พี่รักเหมือนกัน”
“...”
“ไม่ซิ....นอกจากแม่ของฉันเธอก็จะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรัก”
คำพูดของเขาที่เหมือนต้องการจะบอกยืนยันกับซอฮยอนกลับทำให้หัวใจของโซจินพองโตและเต้นแรงขึ้นมาซะอย่างนั้น ดวงตากลมโตของซอฮยอนเบิกกว้างด้วยความตกใจอยู่ครูหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มสดใสจะผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวยของหญิงสาว เธอยิ้มกว้างมากซะจนทำให้เห็นพวงแก้มยุ้ยๆอันเป็นเอกลักษณ์บนใบหน้าเด่นชัดขึ้นมา
“นั่นไงค่ะ! ฉันว่าแล้วว่าระหว่างพวกพี่สองคนมันมีอะไรแปลหๆนี่ถ้าฉันไม่ลงทุนแกล้งมาหาพี่จงฮยอนทุกวันให้พี่โซจินเห็นบ่อยๆพวกพี่คงไม่มีวันบอกรักกันเลยใช่ไหมค่ะเนี่ย!”
“หะ!”
โซจินร้องออกมานี่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอกำลังต้องการจะพูดอะไรออกมากันแน่เนี่ย!
“ก็แหม ฉันนะดูออกตั้งแต่แวบแรกแล้วละค่ะว่าพวกพี่สองคนนะต้องแอบมีความรู้สึกอะไรกันอยู่แน่ๆแค่ปากแข็งทั้งคู่ไม่ยอมบอกกันก็เท่านั้น ฉันเลยมาทำหน้าที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาความรักให้พวกพี่ไงค่ะ”
“...”
“เชื่อเถอะว่าถ้าไม่มีฉันพวกพี่ไม่ได้บอกความรู้สึกกันแบบนี้หรอกค่ะ”
คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากของซอฮยอนก่อนที่หญิงสาวจะหันไปหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ในขณะที่โซจินได้แต่ยืนอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น.......นี่เธอเข้าใจผิดไปเองเหรอเนี่ย!
“ถ้าให้เดาพี่โซจินต้องกำลังคิดว่าฉันจะมาแย่งพี่จงฮยอนไปจากพี่แน่เลยใช่ไหมค่ะ”
ถูกเผงเธอคิดแบบนั้นแหละ! จงฮยอนเกือบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ตอนที่เห็นโซจินทำหน้าเหวอเมื่อซอ ฮยอนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง จนหญิงสาวต้องแอบกระทุ้งท้องเขา “เบาๆ” และส่งสายตาไปบอกประมาณว่า
“เก็บอาการหน่อยก็ได้นะนาย!”
“แล้วนี่เธอมีเรื่องอะไรเหรอถึงได้มาหาฉันถึงโรงเรียน”
ชายหนุ่มถามหลังจากอาการจุกเพราะการโดนกระทุ้งท้องหายไป
“อ้อ.....ฉันจะมาลาพี่นะค่ะวันนี้ฉันจะกลับปูซานแล้ว”
ซอฮยอนตอบ
“อ่าว...แล้วไม่อยู่เที่ยวต่อแล้วเหรอ”
“ฉันก็อยากอยู่ค่ะ......แต่มีคนมาตามกลับบ้านถึงที่จะให้อยู่ต่อได้ไงละ”
หญิงสาวพูดเสียงกระซิบราวกับกลัวคนอื่นจะได้ยิน ทั้งๆที่ตรงนั้นก็มีแค่พวกเขายืนอยู่กันแค่สามคน
“ซอฮยอน! นั่นกำลังนินทาอะไรพี่นะ”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับชายหนุ่มผมสีดำสนิทที่ก้าวฉับๆเข้ามาหาพวกเขาก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ข้างๆซอฮยอน เขาเป็นชายหนุ่มผิวขาว ผมสีดำสนิทถูกตัดแต่งจนดูดี แม้จะไม่ได้มีลักยิ้มเหมือนจงฮยอนแต่เขี้ยวเล็กๆของเขากลับทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ ทำไมโซจินถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าเขานักนะ
“เปล่านะค่ะ....ฉันไม่ได้นินทาพี่ซักหน่อยฉันแค่กำลังพูดว่าพี่นะใจร้าย! อำมหิตใจดำ!! นานๆทีฉันจะมาโซลซักทีแต่พี่ก็ไม่ยอมปล่อยให้ฉันได้เที่ยวมั่งเลย!”
ซอฮยอนบ่นออกมาเป็นชุดก่อนจะหันไปแลบลิ้นให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ
“แต่ผู้ชายใจร้ายคนนี้ก็คิดถึงเธอมากเลยนะ......ถึงได้ตามมาหาที่โซลแบบนี้นะ”
เขาพูดก่อนจะส่งสายตาออดอ้อนไปให้หญิงสาว
“ไม่ต้องมาพูดเลยค่ะพี่มันคนใจร้าย! ชาตินี้ทั้งชาติฉันไม่มีทางยกโทษให้พี่เด็ดขาด”
“งั้นเธอจะให้พี่ทำยังไงละ.....เอางี้มั้ยเดี๋ยวพี่พาเธอไปเลี้ยงไอศกรีมสองโหลใหญ่ๆก่อนกลับปูซาน”
เขาคิดได้ยังไงเนี่ยจะง้อผู้หญิงด้วยไอศกรีมเนี่ยนะ.......
 “งั้นเอาเป็นว่ารอบนี้ฉันยกโทษให้พี่ก็แล้วกันค่ะ........เพื่อไอศกรีมของฉัน”
ซะงั้นแหละ! ใบหน้าสวยที่เคยหงิกงอกลับมายิ้มร่าเริงอีกครั้ง เพียงเพราะไอศกรีมสองโหลใหญ่ๆของชายหนุ่ม
“ยังทะเลาะกันเป็นเด็กๆแบบนี้อีกนะครับพี่ยงฮวา”
จงฮยอนพูดด้วยท่าทางยิ้มๆ
“ก็แฟนฉันชอบทำตัวเป็นเด็กไม่ยอมโตนี่นา”
“พี่ว่าฉันเหรอค่ะ!”
ซอฮยอนหันมาจ้องยงฮวาตาเขียว
“เปล่าจ๊ะๆไม่ได้ว่าเลยซักนิด”
ชายหนุ่มพูดพลางโบกไม้โบกมือไปมาเป็นการใหญ่ ถึงเขาจะทำเป็นเก่งแต่จริงๆแล้วก็กลัวแฟนซินะ.....
“โอ๊ะโอ.....แล้วนี่มันอะไรกันจงฮยอน”
แววตาเจ้าเล่ห์ฉายขึ้นมาบนดวงตาของยงฮวาแวบหนึ่งตอนที่เขาสังเกตเห็นมือของจงฮยอนที่จับกันแนบแน่นอยู่กับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ
“คนนี้พี่โซจินค่ะเธอเป็นแฟนพี่จงฮยอน”
ซอฮยอนกระซิบเบาๆกับยงฮวา
“ฟ้าจะถล่มลงมาทับหัวฉันตายมั้ยเนี่ย เจ้าชายเย็นชาอย่างจงฮยอนมีแฟน!”
ชายหนุ่มจ้องโซจินอย่างกับเธอเป็นตัวประหลาด นี่เขาคงไม่รู้เลยซินะว่าจงฮยอนเคยแอบชอบแฟนตัวเองอยู่ตั้งนาน
“ยินดีที่ได้รู้จักครับว่าที่น้องสะใภ้ คุณต้องดูแลน้องชายผมคนนี้ให้ดีๆนะครับ”
ยงฮวาพูดก่อนจะยื่นมือออกไปจับทักทายกับโซจิน
“ด้วยความเต็มใจเลยค่ะ!”
หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความมุ่งมั่น ก่อนจะยื่นมืออกไปจับกับเขา
“พวกเราสองคนต้องไปแล้วละ อีกไม่นานเที่ยวรถไฟที่จะไปปูซานจะออกแล้ว”
ยงฮวาพูดก่อนจะหันไปคว้ามือซอฮยอน
“แล้วอย่าลืมพาพี่โซจินไปเที่ยวปูซานมั่งนะค่ะพี่จงฮยอน”
ซอฮยอนพูดก่อนจะโบกมือลาพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มและหญิงสาวพากันเดินออกไปจนลับสายตาของจงฮยอนและโซจินที่ยืนมองอยู่ด้านหลัง พวกเขาช่างเป็นคู่รักที่น่ารักและเหมาะสมกันจริงๆ
“ถึงตอนนี้แล้วฉันรู้สึกผิดชะมัด”
โซจินพูดก่อนจะหันไปมองหน้าจงฮยอน
“รู้สึกผิดอะไรของเธอ”
“ก็รู้สึกผิดที่ดันไปหึงนายกับซอฮยอนนะซิ เธอนะออกจะเป็นคนดี”
“...”
“แล้วที่สำคัญพี่ยงฮวาแฟนของเธอยังหล่อลากแล้วก็เป็นคนดี......”
“แถมยังรวยมากอีกต่างหาก”
“นั่นนะซิ......ไม่เห็นจะเหมือนกับแฟนของฉันเลยซักอย่าง”
“หญิงสาวพูดก่อนจะเดินนำหน้าเขาไป แล้วปล่อยให้จงฮยอนยืนงงอยู่ตรงนั้นตั้งนาน......แฟนของเธอตอนนี้มันก็คือเขานะซิ!
“ถึงฉันจะชั่วเอ๊ย! ไม่ใช่แค่เป็นคนดีไม่เท่าพี่ยงฮวา หล่อสู้เขาไม่ได้แถมยังไม่ค่อยมีตังอีกต่างหาก”
“...”
“แต่ฉันก็รักเธอนะ!”
ชายหนุ่มตะโกนไล่หลังโซจินไป
“ฉันก็รักนายเหมือนกันตาบ้า…..”
หญิงสาวแอบบอกกับตัวเองเบาๆ
 





 
“นินาย! ถ้าจะหั่นผักแบบนี้นะเอาไปให้ยักกินเหอะ ชิ้นใหญ่ขนาดนี้”
โซจินพูดก่อนจะหยิบผักที่เพิ่งถูกจงฮยอนหั่นขึ้นมาดู
“ก็ฉันหั่นไม่เป็นนิ! เธอนะแค่ยืนดูอยู่เฉยๆไม่ช่วยแล้วยังจะบ่นอีก”
“นี่นายว่าฉันเหรอ!”
“เปล่าครับ”
ชายหนุ่มตอบพลางทำตาปริบๆก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาหั่นผักต่อไป ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าคำพูดที่ว่ามีรักก็ย่อมมีทุกข์มันเป็นยังไง! วันนี้เป็นวันอาทิตย์วันหยุดอันแสนมีค่าในหนึ่งสัปดาห์จงฮยอนและโซจินคิดว่าจะซื้อของสดมาช่วยกันทำอาหารเย็นกินกันเองที่บ้าน แต่ทำไมมันถึงได้กลายเป็นว่าชายหนุ่มต้องมายืนหลังขดหลังแข็งหั่นผักอยู่คนเดียวโดยมีแฟนสาวยืนสั่งการอยู่ข้างหลังแบบในตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน.......
“นั่นมันก็เล็กไปแล้ว!”
“ครับๆผมผิดไปแล้วครับ”
“แล้วแบบนี้จะได้กินไหมเนี่ย”
จองชินที่กำลังยืนเกาะขอบประตูห้องครัวอยู่พูด ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“อะไรของนาย”
มินอาถาม
“ก็ดูพวกเขาดิ เถียงกันอยู่นั่นแหละฉันชักจะมีลางสังหรณ์แล้วนะว่าวันนี้จะไม่ได้กินข้าวเย็นนะ”
มินอาได้แต่ส่ายหัวไปมาในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด เถียงกันซะที่ไหนก็เห็นกันอยู่ชัดๆว่าพี่ชายของเขากำลังถูกพี่สาวของเธอกดขี่!อยู่ฝ่ายเดียว
“เรื่องมากนักก็ออกไปซื้อข้าวข้างนอกกินเลยไป”
หญิงสาวหันไปแขวะจองชินก่อนจะต้องทำตาโตเพราะไอเดียบางอย่างที่ปิ๊งขึ้นมาในหัว
“นั่นนะซิ จองชินทำไมเราไม่ออกไปกินข้าวข้างนอกกันละ”
“เธอหมายความว่าไงทำไมเราจะต้องออกไปกินข้าวข้างนอกด้วยก็ในเมื่อ.....อุ๊บ!”
จองชินยังไม่ทันพูดจบก็ถูกมินอาใช้มือทั้งสองข้างปิดปากไว้
“ก็ถ้าเราออกไปข้างนอกกัน ที่นี่ก็จะมีแค่พี่จงฮยอนกับพี่โซจินสองคน.....แล้วหลังจากนั้น...”
“นี่เธอคิดอะไรของเธอเนี่ย.....ทะลึ่ง!!”
จองชินโวยวายออกมาทันทีที่แกะมือของมินอาออกจากปากได้ แต่หลังจากนั้นฝ่ามือเล็กๆของหญิงสาวก็เอื้อมมาปิดปากเขาไว้อีกรอบ
“นายนั่นแหละคิดอะไร! ฉันหมายความว่าพอพวกเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสองจะได้สวีตกันตามประสาคนเป็นแฟนกันบ้างต่างหาก!”
“ไม่ต้องพูดมากแล้ว.....ออกมากับฉันเดี๋ยวนี้!”
มินอาออกแรงลากจองชินให้เดินตามเธอไปอย่างง่ายดาย ทีนี้คู่รักคู่ใหม่คู่นี้จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันซักที.......
 







“เหอะๆๆ ฝีมือการทำอาหารของฉันมันก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย”
จงฮยอนพูดก่อนจะมองจานอาหารหลายอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความภูมิใจ
“อย่าลืมซิว่าอาหารพวกนี้นะฉันเป็นคนทำ ส่วนนายนะแค่หั่นผัก”
โซจินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานอาหารอีกสองจานพูด
“แค่นั้นสำหรับฉันก็เรียกว่ามีส่วนร่วมมากมายมหาศาลแล้วแหละน่า”
“เหรอจ๊ะ....แล้วนี่จองชินกับมินอาไปไหนเนี่ย”
หญิงสาวหันไปมองรอบๆตัวอย่างแปลกใจ ตามปกติแค่สองคนนั้นได้กลิ่นอาหารก็จะรีบโผล่ออกมาเลยนี่นา แต่คราวนี้กลับไม่เห็นเลยแม้แต่เงา
“ลองอ่านนี่ดูซิ”
จงฮยอนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งพึ่งเก็บขึ้นมาได้จากใต้โต๊ะส่งให้โซจิน ทันทีที่เห็นตัวหนังสือขยุกขยิกบนหน้ากระดาษหญิงสาวก็จำได้ทันทีว่ามันเป็นลายมือของมินอา


                ถึงพี่โซจิน
เพื่อนของฉันกำลังร้องไห้อย่างหนักเพราะหมาที่เธอเลี้ยงไว้ถูกรถชนตาย! เธอกำลังมีอาการซึมเศร้าอย่างรุนแรง ฉันกลัวว่าเธอจะคิดสั้นฆ่าตัวตายตามหมาตัวนั้นไป ฉันเป็นห่วงเธอมากก็เลยต้องรีบไปหาเพื่อนคนนั้น เลยไม่ได้บอกพี่ก่อน จองชินไปกับฉันด้วยเพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงดึกๆจะกลับบ้านเองไม่ต้องรอกินข้าว
                                                                                                                                 จาก มินอา



“นี่มันอะไรกันเนี่ย
!”
โซจินร้องออกมาเมื่ออ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นจบ จะฆ่าตัวตายตามหมาที่โดนรถชนตายเนี่ยนะ! ดูยังไงก็รู้ว่าโกหกชัดๆ!!
“แล้วอาหารตั้งเยอะแยะขนาดนี้แค่สองคนจะกินยังไงหมดละเนี่ย”
หญิงสาวมองจานอาหารบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ
“หมดซิต้องหมดอยู่แล้ว!เธอลืมไปแล้วรึไงว่าฉันเป็นใคร”
“...”
“ในชมรมยูโดฉันได้ฉายาว่าจงฮยอนกระเพาะเหล็กเลยนะ อาหารแค่นี้จิ๊บๆ”
ชายหนุ่มพูดก่อนจะตบท้องตัวเองสองสามทีเพื่อเป็นการยืนยัน หญิงสาวหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา
“นายนี่นะ.....ถ้ากินไม่หมดอย่างที่พูดละน่าดู!”
 







30 นาทีต่อมา จงฮยอนที่ซัดอาหารไปเต็มคราบกำลังนอนอืดอยู่บนโซฟาพร้อมกับความรู้สึกจุกเสียดแน่นท้องเพราะพฤติกรรมการกินอาหารอย่างไม่บันยะบันยังของชายหนุ่ม
“อ่าวหลับไปซะแล้ว”
โซจินที่เพิ่งจัดการล้างจานชามมากมายเสร็จพูดขึ้นหลังจากหันมาเห็นว่าจงฮยอนกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา ทั้งๆที่เมื่อกี้เขายังบ่นว่าปวดท้องอยู่เลยแท้ๆ
“ฉันอุตส่าห์ไปหายามาให้นายแล้วด้วย”
เธอวางขวดยาลดกรดในกระเพาะอาหารลงบนโต๊ะข้างๆตัวก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นตรงหน้าจงฮยอน ดวงตาทั้งสองข้างของเขากำลังปิดสนิท อาการปวดท้องคงทำให้เขารู้สึกเพลียมากจนหลับไปตั้งแต่หัววันแบบนี้ นิ้วมือเรียวยาวบรรจงลูบลงบนเส้นผมสีดำสนิทของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆแตะไปที่แก้มของเขา..........ใบหน้าของโซจินแดงเถือกทันทีที่ทำแบบนั้นลงไป หญิงสาวรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงอยู่ในอกจนแทบจะควบคุมไม่ได้ นี่มันอะไรกันเนี่ย!เธอทำอะไรลงไปการอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้มันทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ...........
 







จงฮยอนลืมตาขึ้นมาหลังจากโซจินออกจากห้องไปได้แค่ไม่กี่นาที ชายหนุ่มกำลังนั่งลูบแก้มที่เริ่มแดงกล่ำของตัวเอง
“มาขโมยหอมแก้มกันได้นะยัยนี่”
เขาพึมพำก่อนจะต้องเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อกี้เขาแค่นอนหลับตาเฉยๆแต่โซจินดันเข้าใจว่านอนเขาหลับไปซะได้.............แถมยังมาขโมยหอมแก้มกันอีกต่างหาก
 ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบขวดยาลดกรดในกระเพาะที่โซจินวางทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาดื่มก่อนจะพบว่ามันมีกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กๆติดมาด้วย



                ปวดท้องมากเลยซินะ ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วยังไม่รู้สึกดีขึ้นก็ดื่มยาลดกรดในกระเพาะนี่ซะแล้วก็ดื่มน้ำ ตามมากๆ นอนพักผ่อนเยอะๆนะนายจะได้หายไวๆ ฝันดีนะจงฮยอนกระเพาะเหล็ก^_^
                                                                                            โซจิน ปล.แล้วคราวหน้าอย่ากินไม่บันยะบันยังแบบนี้อีกละ!


มันคือข้อความที่โซจินทิ้งไว้ให้เขาก่อนที่เธอจะกลับไปนั่นเอง ชายหนุ่มก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรแต่หลังจากนั้นเขาก็เอาแต่นั่งยิ้มพลางมองขวดยาสลับกับกระดาษโน๊ตใบนั้นไปมาอยู่เป็นสิบๆนาที........ก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า
“ฝันดีนะโซจิน”
 







ในห้องน้ำเก่าๆของโรงเรียนมัธยมปลายคยองซาน หญิงสาวผมสีบอล์นกำลังจ้องมองวัตถุบางอย่างด้วยใบหน้าขาวซีดเพราะความตกใจ มือเรียวเล็กทั้งสองข้างกำลังสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้
“ฉันจะทำยังไงดี.....”
ริมฝีปากบางพึมพำออกมาเบาๆ สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคือเครื่องตรวจครรภ์.........และขีดสองขีดบนนั้นมันกำลังบอกเธอว่า........เธอกำลังท้อง! การตั้งท้องของเด็กม.ปลายที่ยังไม่ได้แต่งงานมันไม่ใช่เรื่องตลกเลยซักนิด
“เธอจะทำยังไงดีเจสสิก้า!”
หญิงสาวคิดอย่างฟุ้งซ่าน เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการพลาดแค่ครั้งเดียวจะทำให้เรื่องมันเลยเถิดขนาดนี้ ถ้าพ่อแม่ของเธอรู้เข้าจะเกิดอะไรขึ้น.............สองขาของเจสสิก้าได้แต่ก้าวไปตามทางเดินเวิ้งว้างว่างเปล่าอย่างรีบร้อน........เธอจะต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกชีวอน เขาจะต้องรับผิดชอบเด็กที่กำลังจะเกิดมา......ประตูห้องพักครูถูกผลักเปิดออกสองขาเรียวเล็กกำลังจะก้าวเข้าไปหาชีวอน...........แต่ภาพตรงหน้ามันกลับทำให้ร่างกายของหญิงสาวชาไปหมด ชีวอนคนรักของเธอกำลังจูบอย่างดูดดื่มอยู่กับผู้หญิงอีกคน......แขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มกำลังกอดรัดหญิงสาวผู้นั้นเอาไว้พร้อมกับริมฝีปากที่บดเบียดกันจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว นี่เขากำลังทำอะไร! ตลอดระยะเวลาที่คบกันเจสสิก้ามีแต่ความจริงใจและซื่อสัตย์ให้กับผู้ชายคนนี้ แต่เขากลับแทงข้างหลังเธอ! หญิงสาวรู้สึกราวกับถูกตบหน้าตอนที่ผู้หญิงคนนั้นหันมาเห็นเธอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางของชีวอนอีกครั้ง ป้ายชื่อบนเสื้อนักเรียนยับยู่ยี่ทำให้เจสสิก้าจดจำชื่อนั้นได้ขึ้นใจ
“ฮัมอึนจอง”
เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นเพราะความเสียใจก่อนที่สมองจะสั่งการให้ขาของหญิงสาวออกวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะวิ่งไปไหน มีเพียงความคิดเดียวที่แวบเข้ามาในหัว.......คือการไปให้พ้น พ้นจากคนที่หักหลังเธอซักที.........
 
 





“ฮึก....”
โซจินผุดลุกขึ้นมาบนเตียงนอนของตัวเองก่อนที่จะหอบหายใจออกมาราวกับเพิ่งไปวิ่งระยะไกลมาหมาดๆ เม็ดเหงื่อผุดพราวขึ้นมาบนใบหน้าสวยหวานทั้งๆที่อากาศรอบๆตัวเย็นฉ่ำจนแทบจะเรียกว่าหนาวเลยก็ว่าได้......ฝันแบบนี้อีกแล้ว ฝันประหลาดที่มักจะเชื่อมโยงเรื่องราววุ่นวายต่างๆมันกลับมาหาเธออีกแล้ว.............

**************************************************
จบไปอีกตอนแล้ว หวานไม่ค่ะตอนนี้ อิอิ
ในที่สุดเราก็จะได้กลับไปเข้าเนื้อหาหลักกันซักทีหลังจากพักมาเป็นเรื่องความรักกันซะตั้งหลายตอน อิอิ
ตอนหน้าจะเป็นยังไงต่อน้อ ถ้าคอมเม้นเยอะๆกำลังใจดีๆรับรองว่ามาก่อนวันศุกร์แน่นอนค่ะ อิอิ ไรเตอร์ขอสัญญาด้วยเกียติของหัวหน้าหมูยุวะกาชาดเลยเอ้า 555555


แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะทุกคน^_____^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

296 ความคิดเห็น

  1. #283 jyh (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2555 / 17:29
    เจสท้องO_o

    ว้าาาาา เกิดอะไรขึ้นต่อไปเนี่ย

    โซจินแอบหอมแก้ม น่ารักจังเลย
    #283
    0
  2. #219 KyuhyunWife (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 09:10
    อึนจองร้ายมากอ่ะ
    #219
    0
  3. #218 นัม ชอนซา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 11:09

    ตอนแรกว่าร้ายแล้วนะอึนจอง ตอนนี้โคตร้ายเลย!
    เจสน่าสงารT^T  
    สู้ๆนะค่ะไรเตอร์กำลังลุ้นเลย!!!

    #218
    0
  4. #217 boiceploy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 02:34
    ฮยอน~ พี่ย๊ง~ มารับกลับบ้าน  กรี๊ด ขอให้เป็นจริงเหอะ

        อยากให้แต่ง  ยงซอ  เพิ่มอีกหน่อย 


    #217
    0
  5. #216 LOKSORN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 01:07
    "จงฮยอนนะ,,,,ต่อจากนี้ไปเขาคือผู้ชายของฉัน" กรี๊ดดดดดด ไปสิบตลบ กับคำนี้

    ฮิ้วววววววววววววววว

    หวานได้อีกค่า,,,

    แอบคิดเบาๆว่า หรือจะเป็นอาจารย์ซีวอนที่เป็นคนฆ่าเจสสิก้าเนี่ย!!
    #216
    0
  6. #215 เป็ดจง (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 23:57
    ว้าวว สวีทหวานจริงๆ ฮาๆๆ สงสารเจสสิก้าอ่า TT อึงจองร้ายจังนะ! ซีวอนก็พอกัน! อัพไวๆนะค่ะ สู้ๆ^^
    #215
    0
  7. #214 YHM (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 23:29
    ไรต์เตอร์จ๋าฝากถามยงฮวาด้วยน๊าาา....จะรีบหนีกลับปูซานไปไหน



    โผล่มมาแค่แว๊บเดียวออนนี่ยังไม่หายคิดถึงเลยน๊าาาา.....



    ยงฮวานายกลับมาอีกน๊าาา...ขอมีบทเยอะนิสนึง 5555++



    ไรต์เตอร์ที่รัก สู้ๆๆ นะออนนี่เป็นกำลังใจให้



    เรื่องหน้าขอยงฮวาเป็นพระเอก อิอิ

    #214
    0
  8. #213 เชอร์รี่ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 20:42
    สู้ๆๆนะไรต์เตอร์ เค้าเชียร์ยุวววว

    ยิ่งอ่านยิ่งอยากติดตามมมม

    ยังไงก้อเปนกำลังใจให้นะจร๊ะ...ไรต์เตอร์ผู้น่าร๊ากกกกกก
    #213
    0
  9. #212 SKyLinKFuN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 15:27
    หย่าาา  อยากรู้จังว่าเจสตายยังไงแล้วใครกันแน่ที่ฆ่า

    แต่ต่อไวไวนะคะเป็นกำลังใจให้ FIGHTING!!!!!!!
    #212
    0
  10. #211 Pookkapik (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 14:55
    เล่นซะเหนื่อยเลยนะคะไรเตอร์

    อ่านทีนี่แทบไม่ต้องหายใจกันเลย...(มันลุ้นอ่ะ)
    #211
    0