นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF CNBLUE&SNSD]Little star &Popular moon[100%]

"เขา" คือพระจันทร์ที่ใครๆก็ต้องแหงนหน้าขึ้นมอง ส่วน "ฉัน" คือดาวดวงเล็กๆที่ทำได้แต่แอบมองพระจัทร์ แต่ เฮ้! อย่างน้อยฉันก็เป็นดาวที่อยู่ใกล้กับพระจันทร์ที่สุดนะ!

ยอดวิวรวม

1,602

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,602

ความคิดเห็น


31

คนติดตาม


29
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 มี.ค. 57 / 23:36 น.
นิยาย [SF CNBLUE&SNSD]Little star &Popular moon[100%]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




:) Shalunla  
 

Say Hi!

สวัสดีมิตรรักนักอ่านทุกคนค่ะ นี่เป็นครั้งที่ 4 แล้วที่แอบแวบมาแต่งช็อทฟิค คราวนี้เป็นคู่ที่เคยสัญญาว่าจะแต่งเป็นเรื่องยาว แต่ยังไม่มีโอกาสซักที เลยขอหยิบมาแต่งเป็นช็อทฟิคอีกครั้ง โฮะๆ ถึงเนื้อเรื่องจะไม่เกี่ยวกับวาเลนไทน์ซักกะติ๊ด แต่ก็ถือว่าเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์จากไรเตอร์ก็แล้วกันนะคะ Happy Valentine day!
 

 

 


 

 




 

Show you – Girl’s day

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 มี.ค. 57 / 23:36




[SF jonghyun - Teayeon]

Little star & Popular moon


 

 

            “เมื่อไหร่ที่คุณรู้สึกว่าความรักไม่ใช่เรื่องสำคัญ โลกมักจะเหวี่ยงใครบางคนมาหาเรา และเมื่อเขากลายเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิต กลายเป็นคนที่ไม่อาจขาดได้ โลกจะเหวี่ยงเขาไปจากเรา”

 


 

           

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เด็กสาวคนหนึ่งตัดสินใจเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมปลายในโรงเรียนใกล้บ้าน  และในวันเปิดเทอมวันแรกเธอได้พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง  ผิวขาว หล่อเหลา และอัธยาศัยดี  ฉายออร่าความป็อบพูล่าออกมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในห้อง เธอกับเขาได้อยู่ห้องเดียวกัน

“นั่นมันเรียกว่าความบังเอิญ”

เด็กสาวคิด  เธอกับเขาบังเอิญได้นั่งติดกันในคาบเรียนวิชาหนึ่ง  บังเอิญได้อยู่กลุ่มเดียวกันตอนทำรายงาน  บังเอิญเจอกันระหว่างทางกลับบ้านบ่อยๆ บังเอิญชอบดูการ์ตูนเรื่องเดียวกัน ชอบโทนสีคล้ายๆกัน ทำอะไรเหมือนๆกัน เรื่องบังเอิญเกิดขึ้นบ่อยจนชักทำให้อดคิดไม่ได้ว่ามันคือพรหมลิขิต....และพรหมลิขิตก็ทำให้เธอกับเขาค่อยๆกลายเป็นเพื่อนสนิท และนั่นแหละคือปัญหา  เธอไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อน เด็กสาวพยายามตัดใจและคิดว่าตนแค่หลงใหลในความหล่อเหลาและอัธยาศัยดีของเขา  แต่นั่นแหละคือเรื่องตลกร้ายของความรัก 

“เมื่อไหร่ที่คิดจะวิ่งหนีเมื่อนั้นมันจะวิ่งตามคุณเสมอ”

 ภาพของเขาเริ่มผุดเข้ามาในหัวเวลาแก้โจทย์คณิต  เขาจะเป็นคนแรกที่เธอมักมองหาโดยไม่รู้ตัวเมื่อก้าวเข้ามาในห้องเรียน  เธอจะเงี่ยหูฟังผลคะแนนสอบของเขาทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง  หนักๆเข้าเขาก็ชักตามเข้าไปรังควานแม้กระทั่งในความฝัน! หรือนี่มันจะเรียกว่าความรัก? เด็กสาวถามตัวเอง  แต่มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อเขาทั้งหล่อ  เรียนเก่ง  เป็นนักกีฬาโรงเรียน  แถมยังอัธยาศัยดีเป็นเลิศ  โดดเด่นไปซะทุกอย่าง ส่วนเธอนะเหรอ?  นอกจากหน้าตาเฉิ่มๆ นิสัยเปิ่นได้โล่แล้วยังมีสมองขี้เลื่อนติดตัวมาตั้งแต่เกิดอีกต่างหาก ถึงจะเป็นผู้หญิงที่อยู่ใกล้กับเขาที่สุดในห้อง แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเอื้อมไปถึงเขาเลยซักครั้ง.........

...........ก็เหมือนกับดาวดวงเล็กๆหนึ่งในล้านดวงที่รายล้อมอยู่รอบๆดวงจันทร์นั่นแหละ  ตราบใดที่พระจันทร์ไม่หันมามองดวงดวง  เขาก็ไม่มีวันหันมาสนใจเธอเหมือนกัน............

 




 

..........อ่อ! เผื่อว่าคุณสงสัยจะบอกให้ก็ได้ว่ายัยเด็กสาวคลั่งรักในเรื่องข้างบนน่ะชื่อคิมแทยอน และคิมแทยอนก็คือ “ฉันเอง!

 




 

            “เฮ้ย!

            “ระวัง!

            “แทยอนนนนนน!!!!

            เสียงเอะอะโวยวายของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหล่อล่ำกระชากใจสาวกว่าสิบคนในสนามบาสเรียกให้ฉันละสายตาออกจากสมุดบันทึกที่วางแบอยู่บนตักเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะต้องอ้าปากค้างเมื่อพบว่าลูกกลมๆสีส้มกำลังลอยตรงดิ่งมาทางฉันและ...

            ผลัก!

            กระแทกเข้ากับหน้าสวยๆระดับนางงามจักรวาลเรียกพี่ของฉันแบบพอดีเป๊ะจนทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุแต่ไอ้พวกในสนามมันตั้งใจ!

            “เป็นอะไรรึเปล่า”

            “แหกตาดูสิวะ! สบายดีมั้งสภาพเนี่ย!

ฉันตะคอกอย่างหัวเสียใส่ชายหนุ่มร่างสูงตัวโชกเหงื่อที่วิ่งออกจากสนามบาสมาหาฉันทันทีที่เห็นว่าฉันโดนอะไร  หมอนี่ชื่อ “ลีจงฮยอน”  เป็นหนุ่มหล่อเลือดปูซานแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ตัดสินใจย้ายเข้ามาเรียน  ม.ปลายในโซลหลังจากถูกทาบทามให้เป็นศิลปินในสังกัดของค่ายเพลงชื่อดังแห่งหนึ่ง  ด้วยส่วนสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร  ผิวขาวเนียนละเอียดจนผู้หญิงยังต้องอาย  กล้ามเป็นมัดๆบนท่อนแขนอย่างคนชอบออกกำลังกายและใบหน้าหล่อเหลาแสนเพอร์เฟ็กต์ราวกับพระเจ้าตั้งใจและเสียเวลาไปกับการปั้นแต่งใบหน้าของเขาก่อนจะถีบลงมาเกิดบนโลกมนุษย์มากกว่าคนอื่น  แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าหมอนี่ต้องฮ็อต  ร้อนแรงชนิดแค่เดินผ่านก็อาจทำให้สาวๆถูกเผากลายเป็นขี้เถ้าเอาได้ง่ายๆ.........โอ้! แน่ล่ะนั่นมันรวมถึงฉันด้วย!

            “เจ็บมากรึเปล่า”  จงฮยอนถาม

            “ไม่เจ็บหรอกมั้ง อยากลองโดนเองบ้างมั้ยล่ะ!

ฉันยังไม่หยุดตะคอกพลางยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ อ๊ะๆ สงสัยล่ะสิว่าผู้หญิงประเภทไหนที่ทั้งตะคอกทั้งตะวาดใส่ผู้ชายที่ตัวเองแอบชอบปาวๆแบบนี้  เชื่อเถอะว่าคุณก็ต้องทำแบบฉันนี่แหละถ้าหนุ่มคนนั้นดันเป็นเพื่อนสนิทของคุณ.....

            “เฮ้ย! จะทำอะไรเนี่ย!

ฉันตะโกน รู้สึกได้เลยว่าตัวเองใช้เสียงดังกว่าปกติเมื่อเห็นว่าจงฮยอนกำลังก้มเก็บสมุดบันทึกของฉันที่หล่นลงไปกองอยู่บนพื้นเพราะอุบัติเหตุเมื่อครู่

            “จะเก็บของให้แกไง”

            “ไม่ต้องยุ่งได้ป่ะ!

ฉันพูดก่อนจะกระชากสมุดบันทึกมาจากมือจงฮยอนด้วยท่าทางร้อนรนผิดปกติ

            “ทำไมต้องเสียงดังด้วยวะ นี่ฉันจะช่วยแกนะโว้ย”

            “ของๆฉัน ฉันจัดการเองได้หน่า กลับเข้าสนามไปเลยไป เพื่อนแกรอจนรากงอกแล้วมั้ง”

สมุดบันทึกถูกฉันยัดลงเป้ลวกๆก่อนจะรีบยกมันขึ้นสะพายบ่า

            “จะเข้าคาบชีวะแล้ว อย่าสายล่ะ!

ฉันกำชับและหมุนตัวกลับเตรียจะเดินจากมาแต่เท้าเรียวก็ต้องหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่เพราะจงฮยอนที่เอื้อมมือมารั้งข้อมือเอาไว้  มือของเขาอุ่น  และชื้นเหงื่อ  ฉันสะดุ้งเฮือก  แทบจะรู้สึกได้เลยว่ามีกระแสไฟฟ้าไหลจากมือของเขาเข้ามาในตัวและแล่นไปที่อกข้างซ้าย กระตุ้นให้ก้อนเนื้อในนั้นเต้นแรงขึ้นๆ และแรงขึ้น.....

            “หวงจังนะไอ้สมุดเล่มนั้นน่ะ มันมีอะไรอยู่กันแน่วะ”

นั่นแหละข้อเสียข้อแรกของการแอบชอบเพื่อนสนิทตัวเอง  เขาจะรู้แทบทุกอย่างเกี่ยวกับตัวคุณ และนั่นมันหมายถึงความเสี่ยงครั้งใหญ่หลวงที่เขาจะล่วงรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง

            “มันเป็นสมุดบันทึก มีแต่เรื่องส่วนตัวก็ต้องหวงสิวะจะให้คนอื่นอ่านง่ายๆได้ไง”

            “แต่ฉันไม่ใช่คนอื่น ฉันเป็นเพื่อนสนิทแกนะเว้ย”

            “เพราะแกเป็นเพื่อนฉันไงถึงยิ่งให้ดูไม่ได้”

ฉันตอบ  จงใจเน้นคำว่าเพื่อนเป็นพิเศษก่อนจะหมุนตัวเดินจากมา  เห็นได้ชัดว่าจงฮยอนไม่รู้ตัวเลยว่าถูกฉันประชด  ไอ้หลอดนีออนเคลื่อนที่จอมเด๋อมองตามฉันมาพร้อมกับใบหน้าหล่อๆที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม........ไม่รู้ว่าฉันเก็บความรู้สึกเก่งหรือเพราะมันทึ่มกันแน่ถึงไม่เคยรู้อะไรเลย  ไม่รู้ว่าตัวเองน่ะเสน่ห์แรงขนาดไหน และไม่เคยรู้เลยซักนิดว่าฉันรู้สึกยังไง.....ฉันกอดกระเป๋าไว้แนบอก  รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่สามารถปกป้องบันทึกจากมือจงฮยอนได้  ทำไมน่ะเหรอ? แน่นอนว่าฉันไม่ได้เขียนลายแทงสมบัติหรือแผนที่ขุมทรัพย์ต้องสาบเอาไว้ แต่มันเต็มไปด้วยเรื่องของเขา.......เพื่อนสนิทที่ฉันแอบชอบมาเกือบสองปี .............ผู้ชายที่ชื่อลีจงฮยอน


 

            มิตรภาพมันทั้งสวยงามและเปราะบาง  ฉันไม่อาจเอามันไปเสี่ยงกับความหวังลมๆแล้งๆของตัวเอง ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองว่าเวลาที่เขาหันมาและยิ้มให้นั่นมันเป็นเพราะเขาใจตรงกับฉันไม่ใช่แค่เพราะเราเป็นเพื่อนกัน  ความผิดหวังมันเจ็บปวด....แต่มันสายเกินแก้ซะแล้วเมื่อรู้ตัวอีกทีฉันก็ถูกไอ้เพื่อนบ้าผลักตกหลุมลึกที่ไม่รู้ว่ามันมาขุดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ .... นี่แหละความรักของฉัน!







 








 

คาบชีวะวิทยาในขณะที่อาจารย์กำลังอธิบายเกี่ยวกับเส้นประสาทคู่ที่สิบที่ควบคุมการทำงานของหัวใจ  ปากกาลูกลื่นแท่งหนึ่งถูกจิ้มลงบนเต้นแขนของฉันเพื่อเรียกร้องความสนใจ และมันได้ผลฉันตวัดดวงตากลมโตหันไปมองคนตัวสูงที่นั่งฉีกยิ้มเสร่อๆอยู่ข้างๆทันที

            “อะไร”

            “รู้จักภาษากายรึเปล่า”

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเซ็งจัด มันมาอีกแล้วโหมดกาแล็กซี่เข้าใจยากของหมอนี่....

            “ภาษากงภาษากายอะไร อย่ามาพูดอะไรติดเรทนะยะ”

จงฮยอนยื่นนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาตรงหน้าฉันก่อนจะดีดโป๊ะที่หน้าผากมลแรงๆ จนเกือบทำฉันหน้าหงาย

            “เฮ้! เจ็บนะ”

            “มันเป็นวิธีที่FBIใช้แยกแยะอาชญากรจากคนธรรมดา ไม่ใช้เรื่อง18+”

            “อ๋อเหรอ”

ฉันตอบเสียงประชดประชัน  ในขณะที่มือกำลังง่วนอยู่กับการเลกเชอร์สิ่งที่อาจารย์พูดลงสมุด ถึงจะแสดงออกขนาดนั้นว่าไม่อยากฟังแต่จงฮยอนก็ยังไม่ยอมหยุดเล่า

            “เวลาจะดูว่าใครรู้สึกยังไงกับเราให้ดูที่ดวงตา  ม่านตาที่หดลงเป็นสัญชาติญาณของการระวังตัวแสดงว่าคนๆนั้นเห็นว่าเราเป็นศัตรู แต่ถ้าม่านตาขยายแสดงว่าเขากำลังตกหลุมรักเรา”

            “....”

            “ฉันน่ะดูออกนะว่าใครกำลังคิดอะไรกับฉันอยู่”


 

            กริ๊ก!


 

ฉันเผลอกดดินสอในมือแรงไปจนทำไส้ของมันหักอย่างไม่ตั้งใจ  มือของฉันเริ่มชื้นเหงื่อพร้อมกับคำถามต่างๆนาที่แล่นปรู๊ดปร๊าดเข้ามาในหัวไม่หยุด ....ทำไมอยู่ๆหมอนี่ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา.....หรือเขาจะรู้แล้วว่าฉันคิดยังไงกับเขา....

            ตลกแล้ว! เลิกฟุ้งซ่านไปได้แทยอน ถ้าเขารู้ว่าเธอรู้สึกยังไงคงไม่มานั่งคุยจ้อกับเธอแบบนี้หรอก!

            “ฉันว่ามันไม่ได้ผลหรอก  แกโดนหลอกแล้วล่ะ”

            “เดี๋ยวฉันพิสูจน์ให้ดู”

จงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นเหมือนทุกครั้งที่จะลงมือทำอะไรไร้สาระๆ ก่อนจะใช้ปากกาลูกลื่นในมือชี้ไปที่สาวผิวแทนเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งในห้องที่นั่งแถวหน้าสุดและกำลังเลกเชอร์สิ่งที่อาจารย์สอนอย่างตั้งอกตั้งใจ

            “ยัยนั่นชอบฉัน”

 

.......อ๋อแหรอจ๊ะ ที่บ้านไม่มีกระจกรึไงถึงไม่รู้ว่าตัวเองหล่อ ผู้หญิงเกือบทั้งห้องก็ชอบแกกันหมดนั่นแหละว้อย!

 

            “ส่วนหมอนั่นไม่ชอบขี้หน้าฉันเอามากๆ เมื่อวานตอนเรียนพละมันเกือบชนฉันหน้าทิ่มโรงยิมอยู่แล้ว”

คราวนี้จงฮยอนชี้ไปที่เด็กผู้ชายตัวล่ำบึกเจ้าของผิวขาวจัดและดวงตาเรียวเล็กที่นั่งอยู่ถัดจากโต๊ะของเราไปสองโต๊ะ

 

........ถ้าถึงขนาดจะชนกันหน้าทิ่มต่อให้อ่านภาษากงภาษากาอะไรนั่นไม่เป็นก็รู้ได้ยะว่าไม่ชอบขี้หน้ากัน!

 

            “ส่วนแกน่ะ.....” จงฮยอนพูดพลางหันมามองหน้าฉัน  ริมฝีปากหนาสีแดงจัดกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูไม่น่าไว้ใจเลยซักนิด ในขณะที่ดวงตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของฉัน

            “แกชอบฉันใช่มั้ยล่ะ”


 

ตึก   ตึก   ตึก.....


 

ช่วยด้วย! เส้นประสาทคู่ที่สิบมันกำลังสั่งให้หัวใจฉันทำงานหนักเกินไปแล้ว!

            “เพราะถ้าแกไม่ชอบฉันเราจะเป็นเพื่อนกันได้ไงจริงมั้ย”

จงฮยอนพูดพร้อมกับวางมือหนาลงบนผมของฉันและขยี้มันแรงๆจนยุ่งเหยิง........อ๋อที่แท้ก็ชอบแบบนี้นี่เองไอ้เราก็นึกว่า......

            “ตรงนั้นเล่นอะไรกันน่ะ ได้ฟังที่ครูพูดอยู่รึเปล่า”

เสียงดุๆของอาจารย์ทำให้จงฮยอนหยุดยุ่งกับผมของฉันและหันกลับไปสนใจอาจารย์  ในขณะที่ฉันต้องแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

........อย่างน้อยวันนี้ความรู้สึกของฉันมันก็ยังคงเป็นความลับต่อไปได้อีกหนึ่งวัน

 










 

ติ๊ดๆๆ

 

เสียงเตือนข้อความเข้าที่ดังขึ้นถี่ๆซ้ำกันหลายครั้งปลุกให้ฉันตื่นจากฝันที่กำลังจะได้แต่งงานกับพี่นิชคุณวง บ่ายสอง  ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างหัวเสียและเมื่อหันไปเห็นนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่  บ้าไปแล้ว! ใครมันส่งข้อความมาหาชาวบ้านชาวช่องตอนตีหนึ่งวะเนี่ย! คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันจนผูกเป็นปมแน่นทันทีเมื่อหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูและพบว่าเจ้าของข้อความเป็นใคร

 

            Jonghyun : นอนไม่หลับออกมาเจอกันหน่อย  ที่เดิมนะ
 

ฉันรัวพิมพ์ข้อความลงบนมือถือด้วยความเร็วเหนือแสงและกดส่งกลับไปหาจงฮยอนทันที
 

            Teayeon : ตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ! ประสาทกลับรึไงยะ ไม่ไปโว๊ย!
 

            Jonghyun : แต่ฉันมารอแกแล้วนะ  หนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ย!
 

จงฮยอนตอบกลับมาพร้อมกับภาพการ์ตูนนกสีชมพูกำลังทำท่าร้องไห้
 

            Teayeon  : ตายๆไปซะได้ก็ดี!
 

            Jonghyun : -*- ใจร้ายจุงเบยยยยย
 

ฉันแลบลิ้นใส่หน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะโยนมันกลับไปไว้ที่เดิมและล้มตัวลงบนเตียง  หมอนั่นมันต้องกินยาลืมเขย่าขวดมาแหงๆ มีอย่างมที่ไหนส่งข้อความมาลากให้คนออกไปหาตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ  ไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อยฝันไปเถอะว่าฉันจะทำตาม! ฉันหลับตาลงและพยายามนึกถึงหน้าของพี่นชคุณที่กำลังรอคอยฉันอยู่ในโบสถ์  ก่อนจะต้องควานหาผ้าห่มที่ถูกถีบส่งๆไปกองอยู่ปลายเท้าขึ้นมาห่มเพราะอากาศที่หนาวเป็นพิเศษในคืนนี้ ขนาดฉันอยู่ในบ้านยังหนาวขนาดนี้แล้วคนที่อยู่ข้างนอกจะเป็นยังไงนะ  หมอนั่นยิ่งเป็นพวกไม่ถูกกับอากาศเย็นๆอยู่ด้วย  เขาได้ใส่เสื้ออุ่นๆมารึเปล่าเนี่ย ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง....

 

            พอ! หยุดเลยแทยอน! ทำไมต้องไปเป็นห่วงมันด้วยเนี่ย  หมอนั่นอยากอุตริออกจากบ้านมาตอนดึกดื่นๆเองช่วยไม่ได้ จะแข็งตายอยู่ในสาวนสาธารณะก็ช่างหัวมันสิ! ที่เธอต้องทำคือนอนซะ อย่าลืมสิว่าพี่นิชคุณกำลังรอเธออยู่!







 

 

            แต่สุดท้ายฉันก็นอนไม่หลับ และเดินออกจากบ้านมาสวนสาธารณะที่ฉันกับจงฮยอนนัดเจอกันบ่อยๆจนได้ ฉันเจอจงฮยอนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ริมทางเดินโรยกรวด  เขาสวมแจ็กเก็ตกีฬาสีแดงสดรูดซิบจนถึงคอเหมือนพระเอกเรื่องรูฟท็อป ปริ้นซ์ กับกางเกงยีนส์ตัวโปรดที่ใส่บ่อยจนสีเริ่มซีด

            “เฮ้!

จงฮยอนทักพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเมื่อสังเกตเห็นฉัน

            “นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”

            “กลัวว่าจะมีคนรอจนหนาวตายไปก่อนน่ะสิ”

ฉันพูดเสียงห้วนเมื่อหย่อนตัวลงนั่งข้างๆเขา

            “ฉันเป็นเพื่อนแกนะเว้ยไม่ใช่แฟนจะได้ลากให้ออกมาหาเมื่อไหร่ก็ได้แบบนี้ ถ้าอยากมีเพื่อนคุยตอนนอนไม่หลับก็รีบหาแฟนซะจะได้ไม่ต้องรบกวนฉันอีก”

รู้มั้ยว่างานแต่งงานของฉันพับพี่นิชคุณมันล่มก็เพราะแก! ฉันเติมประโยคที่เหลือในใจ จงฮยอนขำจนตัวงอก่อนจะรีบกลืนเสียงหัวเราะลงคอเมื่อถูกฉันจ้องด้วยแววตานิ่งๆพร้อมกับหักข้อนิ้วอย่างข่มขู่  เขายิ้มเก้อๆก่อนจะยื่นแก้วกาแฟที่ไม่รู้ว่าซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ส่งมาให้ฉัน

            “กินซะสิ ก่อนมันจะหายร้อน”

ฉันยกกาแฟขึ้นจิบโดยไม่พูดอะไร ลิ้มรสหวานปนขมของลาเต้แบบใส่นมเยอะๆอย่างที่ชอบพร้อมกับหัวใจที่พองโตขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ.......เขาจำกาแฟที่ฉันชอบได้

            “คืนนี้ดาวสวยแฮะ”

จงฮยอนพึมพำขณะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ฉันมองตามและพบว่ามันเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ  ดวงดาวสีเงินพราวกระจายตัวส่องแสงระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า ถ้าหนุ่มสาว ที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เพื่อนสนิทที่รู้จักกันดีแบบหมดไส้หมดพุงแต่เป็นคู่รักซักคู่ล่ะก็มันคงให้ความรู้สึกโรแมนติกดีไปอีกแบบ

            “เฮ้ย! ดาวตก”

จงฮยอนตะโกนเสียงดังพร้อมกับชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า  ฉันไม่เห็นหรอกว่ามีดาวตกจริงๆรึเปล่าแต่รีบประสานมือไว้ที่หน้าอกและอธิษฐานทันทีโดยอัตโนมัติ พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าจงฮยอนกำลังนั่งท้าวคางมองฉันพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆบนริมฝีปากหนา  ให้ตายเถอะ! มองด้วยสายตาแบบนี้ไม่กลัวคนถูกมองหัวใจวายตายบ้างรึไง....

            “อธิษฐานว่าอะไรเหรอ”

            “ถ้าบอกคำอธิษฐานก็.......”

ฉันพูดได้แค่นั้นก่อนประโยคที่เหลือจะถูกลบหายไปและแทนที่ด้วยสีขาวโพลนในหัวเมื่อจงฮยอนขยับเข้ามาใกล้และใช้มือหนาข้างหนึ่งประคองใบหน้าของฉันในขณะที่อีกข้างบรรจงเช็ดโฟมนมจากกาแฟลาเต้ที่ติดอยู่บนริมฝีปากของฉันออกให้อย่างแผ่วเบา

            “แกไม่ใช่เด็กแล้วนะแทยอนกินอะไรหัดระวังบ้างสิ”

เสียงบ่นงึมงำของจงฮยอนมันแทบไม่แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาทของฉันซักนิด  สิ่งเดียวที่ได้ยินมีเพียงเสียงของหัวใจที่แทบจะเต้นเป็นจังหวะเพลงกังนัมสไตน์อยู่ในอกข้างซ้าย

            “ถ้าดาวสวยแบบนี้ทุกวันก็ดีเนอะ”

            “จงฮยอน”

จงฮยอนหันกลับมามองฉันที่อยู่ๆก็พูดแทรกประโยคของเขาพร้อมกับคิ้วหนาที่เลิกขึ้นสูงเหมือนต้องการถามว่า “มีอะไร”

            “ห้ามไปทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาดเข้าใจมั้ย!

            “ฮะ?”

            “ฉ......ฉันหมายถึงผู้หญิงน่ะเป็นเพศที่ชอบคิดไปเอง มันคงไม่เวิร์กเท่าไหร่ถ้าแกทำดีกับผู้หญิงทุกคนแบบนี้”

            “เพราะมันจะทำให้เขาหลงรักเหรอ”

คำพูดเรียบๆของจงฮยอนทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก แก้มร้อนผ่าวและมีเลือดสูบฉีดขึ้นมาหล่อเลี้ยงใบหน้าฉับพลันอย่างคนมีชนักติดหลัง ก่อนจะรีบกลบเกลื่อนด้วยการพูดน้ำเสียงจริงจัง

            “รู้ตัวก็ดีแล้ว!

จงฮยอนยิ้ม  พนันได้เลยว่ามันเป็นยิ้มที่ถ้าเผลอมองนานเกินไปมันอาจทำให้คุณหลงรักเขาได้ภายใน0.2วินาที!

            “ไม่ต้องห่วงหรอก”

เขาพูด  พร้อมกับยกขาขึ้นพาดบนเก้าอี้และเอนตัวลงนอนโดยใช้ตักของฉันแทนหมอน เฮ้! ที่พูดไปเมื่อกี้มันไมได้เข้าหูเลยรึไงฮะ!

 

.........แกกำลังจะทำให้ฉันตกหลุมรักแกจริงๆแล้วนะลีจงฮยอน

 

            “นอกจากแกฉันไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นหรอก  แล้วแกก็ไม่ใช่พวกชอบคิดไปเองใช้มั้ย”

 

..........ผิดถนัด! ฉันนี่แหละพวกชอบคิดไปเองตัวแม่!!

 

ดวงตาคมคู่โตของจงฮยอนค่อยๆปิดลง ลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอบ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังจะผล็อยหลับ  ฉันวางมือลงบนผมสีเข้มของเขาพลางลูบมันด้วยสัมผัสแผ่วเบาราวกับคนตัวสูงที่นอนอยู่บนตัดเป็นเด็กตัวเล็กๆ  ดวงตากลมโตไล่มองใบหน้าหล่อเหลาตั้งแต่ดวงตาคู่คมที่ปิดสนิท  ขนตาสีเข้มที่ทั้งหนาและยาวจนผู้หญิงอย่างฉันยังอิจฉา  จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักลึกสีแดงสดที่ตัดกับผิวขาวๆของเขาได้เป็นอย่างดี  ก็หมอนี่ออกจากหล่อเลิศอลังกาลงานสร้างขนาดนี้  มีเหรออยู่ใกล้มากๆแล้วมันจะไม่หวั่นไหว....ฉันโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าของจงฮยอน ใกล้มากจนแทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาก่อนจะกระซิบเสียงเบา

            “ถ้าแกหลับฉันไม่แบกแกกลับบ้านหรอกนะจงฮยอน”

 

มุมปากของจงฮยอนกระตุกนิดๆ ไม่รู้ว่าคิดไม่เองรึเปล่าที่รู้สึกว่าเขากำลังยิ้ม.........

 










 

            ในฐานะที่เป็นเหรัญญิกของห้องฉันต้องเอาสมุดบันทึกการเข้าสอนของอาจารย์ประจำแต่ละวิชาไปส่งอาจารย์ประจำชั้นที่ห้องพักครูทุกเย็น  และวันนี้อาจารย์ที่กำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะพึ่งถูก                     ล็อตเตอรี่ก็ชวนฉันคุยยาวจนทำให้ให้ต้องกลับบ้านช้ากว่าปกติเกือบครึ่งชั่วโมง ตามปกติจงฮยอนจะมายืนรอฉันที่หน้าอาคารเพื่อรอกลับบ้านพร้อมกัน แต่วันนี้กลับไร้วี่แววของเขา  ฉันกวาดตามองบริเวณรอบๆอาคารเรียนเพื่อมองหาผู้ชายตัวสูงเจ้าของผิวขาวจั๊วน่าเจี๊ยพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มหงิกงอขึ้นเรื่อยๆอย่างหัวเสีย  ถ้าหนีกลับบ้านไปก่อนละก็แกศพไม่สวยแน่ลีจงฮยอน!  ฉันหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า ค้นหาเบอร์ของจงฮยอนจากสมุดโทรศัพท์และกดโทรออก   ก่อนเสียงเรียกเข้าคุ้นหูที่ดังขึ้นใกล้ๆจะทำให้คิ้วเรียวของฉันมันขมวดมุ่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

 

            [I'm an angel with a shotgun,fighting til' the wars won]

 

ฉันหันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะพบว่าจงฮยอนยืนอยู่ใต้อาคารเรียนที่ฉันพึ่งเดินออกมา.....กับผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จัก  เธอน่ารัก  ตัวเล็กและผิวขาว ผมยาวสีดำขลับยาวสยายเต็มแผ่นหลัง และกำลังเขย่งปลายเท้าขึ้นไปแตะริมฝีปากกับจงฮยอน  ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของฉันมันกระตุกวูบรู้สึกเจ็บร้าวราวกับคนกำลังขาดอากาศหายใจ  ดวงตากลมโตแสบร้อนเหมือนกำลังจะมีของเหลวใสๆไหลออกมา  แต่ก่อนที่จะร้องไห้เหมือนยัยผู้หญิงโง่ๆฉันหันหลังกลับและเริ่มวิ่ง  วิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้  สมองเป็นสีขาวโพลนบอกไม่ได้ว่าตัวเองกำลังจะไปไหน.....ถ้าฉันรู้สึกกับจงฮยอนแค่เพื่อนจริงๆทุกอย่างมันคงง่ายกว่านี้  เพราะอย่างน้อยการเห็นเพื่อนจูบกับผู้หญิงคนอื่นมันก็ไม่เจ็บ....

ฉันรู้ว่าจงฮยอนกำลังวิ่งตามมา และตะโกนเรียกชื่อฉันตลอดทาง  แต่ฉันไม่ยอมหยุดวิ่ง  ดวงตากลมโตพร่าเลือนเพราะม่านน้ำตาพร้อมกับภาพของจงฮยอนและผู้หญิงคนนั้นที่ลอยวนเวียนอยู่ในหัว  สิ่งที่เรียกให้ฉันกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้งคือเสียงบีบแตรดังลั่นและล้อรถที่เสียดสีกับถนน

 

......เดี๋ยวนะ! ย้อนกลับไปอ่านประโยคเมื่อกี้อีกทีซิ ถนนงั้นเหรอ! คุณพระคุณเจ้าช่วย! ฉันกำลังยืนอยู่กลางถนนหน้าโรงเรียนโว๊ย!!

 

.......และโชคร้ายที่รถกระบะคันหนึ่งมันกำลังพุ่งมาทางฉันด้วยความเร็วสูง

 

.......คิมแทยอนกำลังจะได้ขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าบนสวรรค์ในอีก ...5 ....4......3.....2......

 
 

            ผลัก!

 

ฉันหลับตาปี๋เมื่อร่างถูกกระแทกด้วยบางอย่างหนักๆก่อนจะล้มลงบนพื้นและถูกมันทับเอาไว้  รู้สึกได้ถึงข้อเท้าที่ปวดแปลบและความแสบร้อนบริเวณหัวเข่าที่ถลอกเพราะขูดกับถนน  ไม่จุก หรือมีเลือดกระอักออกมาจากปากเหมือนในหนัง  ความจริงโดนรถชนมันควรจะต้องเจ็บกว่านี้สิ?  หรือว่านี่คือความรู้สึกของคนตายที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง?

            “ทำบ้าอะไรของเธอ! ทำไมถึงชอบทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงอยู่เรื่อย!

แล้วฉันก็รู้ว่านี่ไม่ใช่สวรรค์ เพราะอย่างน้อยพระเจ้าก็คงไม่ตะคอกฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้....

            “ฉันบอกให้หยุดแล้วทำไมถึงไม่ฟัง!

จงฮยอนตะวาด มือหนาที่จับอยู่บนต้นแขนของฉันออกแรงบีบจนทำให้รู้สึกเจ็บ  ความตกใจจากการเกือบถูกรถชนและการโดนคนตรงหน้าตะวาดเรียกให้น้ำอุ่นๆที่คลออยู่ในเบ้าตาไหลลงมาอาบพวงแก้มของฉัน  จงฮยอนดูตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงฉับพลันเมื่อเห็นว่าฉันกำลังร้องไห้และเริ่มสะอื้น

            “แทยอน....”

            “ฮึก....”

            “โธ่เว๊ย!

เขาสบถเสียงดัง  ก่อนฉันจะถูกเขาดึงเข้าหาตัวและสวมกอดเอาไว้หลวมๆ

            “ขอโทษที่ตะวาด....ฉันก็แค่เป็นห่วงเธอ”

จงฮยอนพูดด้วยเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนลง  แขนแข็งแรงที่โอบอยู่รอบเอวพร้อมกับมือหนาที่ตบหลังฉันเบาๆอย่างต้องการปลอบโยนทำให้หัวใจที่กำลังบอบช้ำได้รับการเยียวยาอย่างช้าๆ จงฮยอนค่อยๆดันฉันออกจากอ้อมแขนพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งปาดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าของฉัน

            “อย่าร้องนะ”

 

......เพราะมันจะทำให้ฉันเจ็บยิ่งกว่าเธอ  สีหน้าของเขามันราวกับกำลังบอกแบบนั้นกับฉันจริงๆ  และนั่นมันทำให้หัวใจของฉันพองโตจนแทบคับอก 


 

.......วินาทีนี้ฉันรู้ทันทีว่าตัวเองไม่มีทางกลับไปคิดกับผู้ชายคนนี้แค่เพื่อนได้อีกแล้ว

 






 

            จงฮยอนพาฉันไปทำแผลที่ห้องพยาบาลและขาที่เจ็บเพราะการล้มทำให้ฉันต้องขี่หลังเขากลับบ้าน  แน่นอนว่าฉันขัดขืน แต่เขาขู่ว่าจะฟ้องพ่อกับแม่ว่าฉันเกือบถูกรถชน(ฉันตกลงกับเขาว่าจะบอกพ่อกับแม่ว่าฉันแค่หกล้มขาแพลง) ฉันเลยต้องยอมปีนขึ้นหลังเขาแต่โดยดี  กว่าจะเดินออกมาจากโรงเรียนได้พวกเราถูกมองตลอดทาง แน่ล่ะ! ก็คนที่กำลังแบกฉันอยู่นี่มันธรรมดาซะที่ไหน  หมอนี่น่ะเป็นถึงหนุ่มฮ็อตประจำโรงเรียนเชียวนะ! ถ้าชาติที่แล้วไม่ได้ทำบุญมาดีแบบฉันไม่มีสิทธ์ได้ขี่หลังเขาแบบนี้หรอกนะจะบอกให้!

ฉันสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงผมดำหน้าตาน่ารักที่จูบกับจงฮยอนก่อนหน้านี้ในกลุ่มนักเรียนที่เดินผ่านด้วย  เธอกำลังมองมาทางพวกเราด้วยดวงตากลมโตแดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้ มือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่น ตัวสั่นและแทบจะลงไปดิ้นเร้าๆอยู่บนพื้น

........สภาพดูไม่ต่างจากฉันตอนเห็นเธอจูบกับจงฮยอนนักหรอก มันเป็นรีแอ็คชั่นของคนที่กำลังผิดหวังขั้นรุนแรงไงล่ะ......

            จงฮยอนแบกฉันเดินผ่านเธอไปโดยไม่พูดอะไร  ใบหน้าดูเรียบเฉยจนเกือบจะเป็นเย็นชาด้วยซ้ำ  ก่อนเขาจะเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อนเมื่อเราเดินออกมาจากเขตโรงเรียนและพ้นจากสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนพวกนั้นแล้ว

            “มีอะไรจะถามฉันรึเปล่า”

            “ถามอะไรไม่ทราบ”

            “ก็อย่างเช่นทำไมฉันถึงจูบกับเด็กผู้หญิงคนนั้นอะไรทำนองนี้ไง”

ฉันกำคอเสื้อของเขาแน่นก่อนจะพยายามตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            “ไม่เห็นจะอยากรู้เลยซักนิด!

 

....แต่มันก็ยังฟังดูเหมือนประชดอยู่ดีแฮะ

 

            “เธอเป็นแฟนคลับของฉันน่ะ  วันนี้เธอมาสารภาพรักกับฉัน”

            “นายก็เลยตอบตกลงคบกับเธอแล้วก็จูบกันงั้นสิ!

            “เปล่านั่นเธอเป็นคนขโมยจูบฉันเองต่างหาก  แล้วฉันก็ปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นไปแล้วด้วย”

            “....”

            “ฉันคบคนที่ทำให้เธอร้องไห้ไม่ได้หรอก”

 

......ช่วยด้วย หัวใจของฉันมันเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมาอยู่นอกอกแล้ว!

 

            “คนที่ทำให้ฉันร้องไห้นั่นมันนายต่างหาก”

ฉันกระซิบเสียงเบา  ไม่แน่ใจว่าจงฮยอนได้ยินรึเปล่า  แต่นั่นมันไม่สำคัญหรอก  ฉันกอดรอบคอของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย  และซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังอุ่นๆ  จงฮยอนไม่ใช้น้ำหอมทำให้เขามีกลิ่นเฉพาะตัวคล้ายๆกับกลิ่นของทุ่งหญ้าในฤดูร้อน ที่ทั้งทำให้รู้สึกอบอุ่นและสบายใจเวลาอยู่ใกล้ๆ  ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีคนมากมายตกหลุมรักเขา

 

........จงฮยอนน่ะเป็นพระจันทร์ที่ใครๆก็ชื่นชมและต้องแหงนหน้าขึ้นไปมอง ส่วนฉันเป็นแค่ดาวดวงเล็กๆที่ได้แค่อยู่ข้างๆพระจันทร์ ไม่โดดเด่น และไม่มีใครสนใจ  แต่ดาวดวงนี้ไม่เคยเสียใจหรอกนะ เพราะอย่างน้อยฉันก็เป็นดาวที่ได้อยู่ใกล้กับพระจันทร์ที่สุด....

 

            “นี่แทยอน”

เสียงของจงฮยอนแผ่วเบาและฟังดูเหมือนดังมาจากที่แสนไกลในขณะที่หนังตาของฉันหนักอึ้งและใกล้จะปิดลงเต็มที

            “ฮืม....”

            “จำตอนที่แกลืมสมุดบันทึกเอาไว้บนห้องเรียนแล้วฉันเป็นคนเอาไปคืนได้มั้ย  แกถามฉันว่าได้เปิดอ่านรึเปล่าใช่มั้ย  ตอนนั้นฉันตอบว่าไม่ แต่ความจริงแล้วฉันโกหกล่ะ”

            “...”

            “พระจันทร์ไม่ได้มองข้ามดวงดาวหรอกนะ แต่ดาวต่างหากที่อยู่ใกล้กับพระจันทร์เกินไปจนไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกมองอยู่เหมือนกัน”

            “...”

            “แทยอนฉัน.....”

            ZZzzzzz….

            “แท!

            Zzzzzzz……

            “เฮ้! เอาจริงดิ นี่แกหลับจริงๆเหรอเนี่ย”

            ZZzzzz.......ค...ครอกกกก”

            “ยัยอุกกาบาตโง่แทยอน!!

 


 

Chapter 2 coming soon....

 

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ตอนที่สองของช็อทฟิคเรื่องนี้เร็วๆนี้ค่ะ  ความจริงตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะแบ่งออกเป็นสองพาร์ทเลยค่ะ

กะให้เนื้อเรื่องจบแค่ตรงนี้ มึนๆอึนๆงงๆ แต่สุดท้ายมือมันก็พาไปจนได้55555
 

ปล1.ขอบคุณพี่มะนาวสำหรับคำแนะนำค่ะ แก้ไขเรื่องคำผิดแล้วนะคะ^^

ปล2. Happy valentine day ย้อนหลังหนึ่งวันเด้อจ๊า


 

ผลงานอื่นๆ ของ พันธนาการฟ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

31 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 13:01
    ไรเตอคะอัพไวๆนารออยุ่สนุกมากเลย
    #31
    0
  2. #30 Thanaporn Kosumapinant (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:08
    สนุกมากเยย อัพตอนต่อไปไวๆนะค่ะ >[]<
    #30
    0
  3. #29 NO.9
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 19:12
    ทำไมน้ำตามันไหลตอนที่พูดเรื่องพระจันทร์กับดาวก็ไม่รู้ 5555555555 
    ซึ้งอ่ะ ;w; แง่ง!!
    รีบมาอัพต่อน้าา
    #29
    0
  4. วันที่ 6 เมษายน 2557 / 21:23
    มาถึงตรงนี้ขอสกรีมก่อนหนึ่งเสียง กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    มันน่ารักมากเลอ ฮือออออออ อิจงแง่ะ อะไรแง่ะ คนบ้า! ฮืออออออออ

    พี่แทหลับได้ยังไงน่ะบ้าจริง! เป็นฉันฉันคงแกล้งหลับ
    พเขินนนนนนนน ฮืออออออออออออออออออออออออออออออ
    บุญจงน่ารักมากแง่ะ น่ารักแบบกินขาดพันเจ็ดโร้ยมิลลิกรัม T v T #เริ่มพูดไม่รู้เรื่อง

    นี่สารภาพเลยป้ะว่าจริงๆเราติ่งจงเจสแหละ
    ละทีนี้ไรท์คงสงสัยว่าเราเข้ามาอ่านจงแททำแป๊ะอะไร คือเราก็สงสัยตัวเองเหมือนกันอ่ะเออ
    แต่คือก็อ่านไปแล้วไง จบแล้วไง ติ่งด้วยไง แงงงงงงงงงงง้
    ไรท์ทำให้เราติ่งจงแทไปแล้วนะ คือมันน่ารักฝุดๆชริมๆ #วบพส.

    ไม่รู้จะเริ่มจากอะไรดี น่ารักทุกรายละเอียด บรรยายไม่ถูก 555555555
    ว่าแต่พี่แทยังจะนิชคุณอีกนะคะ โอ้ยชอบ ต้องเจอกับพี่คุณในฝันต่อ กรั่ก เกรียนจริงๆ
    ช็อทอิจงอุ้มพี่แทขึ้นหลังคือแบบ โอ้ยยยยยยย แล้วดูที่นางพูด โอ้ยยยยยยยยย ทูนหัวขา /มอบกายถวายใจ

    ภาคต่อคือเรื่องอะไรน่ะ... /คุ้ย

    ป.ล.กราบขออภัยที่เม้นยาวและหาสาระอะไรไม่ได้เลย ฮือออออออออออ
    กากแต่เม้นจากใจนะ อิ้สอิ้ส  O w O )b
    #28
    0
  5. วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 18:43
    ปรบมือรัววๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ก่อนเข้าเนื้อหาอวยกันก่อนเลยคะ จะว่าไปก็ไม่ได้อวยนะจากใจจริง ไรเตอร์เก่งมากเลยคะ สารภาพว่าไม่เคยอ่านฟิคของไรเตอร์เลย เริ่มอ่านเดย์แอนด์ไนท์เป็นเรื่องแรกจากการโพสของน้องสาว(มะนาวชินไง555) อ่านจบตอนสอง(เม้นให้แล้วนะจร๊ะ) ก็ตามมาอ่านsfเรื่องนี้ ชอบมากเลยอะเก่งมากเลยคะ อ่านไปนี้อินมากเลยนะน้ำตาคลอเบาๆท้ายเรื่อง ใจเต้นตามเลย สนุกมากๆจริงๆคะ สงสัยต้องเริ่มเป็นแฟนไรเตอร์อีกคนแล้ว 55555 
     
    ว่าด้วยเนื้อเรื่องกันบาง/ จงแทกรี๊ดดดดดดชอบอะแมนๆปากแข็งแต่ใจอ่อน สรุปอิพี่จงนางรู้อยู่แล้วสินะว่าอิพี่แทชอบ อ๊าายยย จะสารภาพซะหน่อยดันมาหลับคาหลังเค้าซะได้ 55555 น่ารัก 
    ปล.มีหลายประโยคในเลยที่โดนใจ
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #27
    0
  6. #26 real RY.
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 01:10
    แทยอนถ้าพี่ไม่หลับไปพี่จะสมหวังแล้วล่ะ....โถ่ 5555555
    #รอนะคะไรต์
    #26
    0
  7. #25 ambook
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 14:09
    รีบบบบบบบบบบบบบมาาาาาาาาาาา
    อัพพพพพพพนะค่ะ
    รอค่าาาาาาาาาาาา
    #25
    0
  8. #24 M๐Rtune
    วันที่ 12 มีนาคม 2557 / 21:17
    โง้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ย ย ชอบอ่ะ ชอบๆๆๆๆๆๆๆ ชอบที่สุดเลยค่ะ >/////< น่ารักเกินไปแล้ว ! อ่านแล้วเหมือนเป็นแทยอนซะเอง โอยๆๆๆๆ ความรู้สึกเหมือนได้มองจงฮยอนใกล้ๆ ด้วยตัวเอง อ๊ากกกกกก อิจฉาแทยอนนนน ตอนที่เขาจะบอกรักก็มาหลับซะได้ ! โถ๊ะ ความผิดของเธอเองนะ รอพาร์ท 2 ค่ะ ไป๊ลีไป๊ลี รออยู่น้า ><
    #24
    0
  9. #23 gnok_
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 21:12
    เป็นฟิคที่น่ารักมากเลยค้าา><

    รออยู่นะคะ 

    อ่านไปเขินไปปป 555
    #23
    0
  10. #22 lovely-bh
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:30
    น่ารักกันมากๆเลยอ่ะ จงชอบทำให้แทใจเต้นนะ
    พูดอะไรทำให้คิดไปเองอีก
    แล้วแทมาหลับอะไรตอนนี้ล่ะ จงกำลังจะบอกบางอย่างแล้ว
    รอๆอ่านต่อนะคะ
    #22
    0
  11. #21 real RY.
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:20
    คู่นี้น่ารักมากค่ะ หายากด้วย -.- คือฟินนนน ~ 
    #รอพาร์ทสองนะคะไรต์
    #21
    0
  12. #20 Dookong
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:25
    ชอบมากเลยค่ะ น่ารักมากเลย >< ตลกด้วย
    #20
    0
  13. #19 earn.nk
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:34
    รอนะค่ะ
    #19
    0
  14. วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:15
    โอ๊ยยยยยแทจะหลับทำไมมเนี่ยยย><
    ฮยอนจะสารภาพรักอยู่แล้ววว
    น่ารักมากกคู่นี้ รอนะค่ะ สู้ๆค่าาา^^
    #18
    0
  15. #17 sci18272
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:19
    ชอบมากกกก ไรเตอร์ขออีกตอนน่ะ >//< มุ้งมิ้ง
    ชอบคู่นี้ คู่ชาไข่มุก คิมแทหลับได้เวลาพอดี แห๋มๆ
    สู้ๆน่ะค่ะไรเตอร์ 
    #17
    0
  16. #16 sweet j
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:12
    อ่ะนะต่างคนต่างก้อรักกันแต่เพราะความเป็นเพื่อนและอยู่ใกล้กัน

    เลยทำให้ไม่รู้...แต่แทแทก้อนะดันมาหลับตอนจงสารภาพซะได้
    #16
    0
  17. #15 ชานมไข่มุก
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:56
    ถ้าเราเป็นแทเราคงหัวใจวายตายเพราะฮยอนไปแล้วหลายรอบ

    55555 แต่ละประโยคของพี่แกช่างเขย่าหัวใจเหลือเกินนน



    รอพาร์ทสองนะคะ
    #15
    0
  18. #14 sar912
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:21
    ตกหลุมรักคู่จงแทจิงๆนะ

    พอได้อ่านแบบนี้มันยิ่งฟิ่นไปใหญ่

    ภาษาเขียนดีมากๆ พอดีๆ

    เข้าใจความรุสึกเรยอ่ะ

    รอนะคะ
    #14
    0
  19. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:00
    โอ้ยยจงฮยอนน่ารักง่ะ ชอบทำให้หัวใจแทเต้นแรงอยู่เรื่อย แถมยังชอบทำให้คนอ่านปวดตับด้วยกับคำพูดน่ารักสองแง่สองง่ามแบบนั้นน่ะ >/////<

    แล้วก็รู้มาต้องนานแล้วสินะว่าแทคิดยังไง และทีนี้จงจะทำไงต่อล่ะเนี่ยตั้งใจจะบอกแล้วแท้ๆ แต่แทยอนดันมาหลับกลางอากาศซะแบบนี้ รอๆ ตอนต่อไปค่ะ ><
    #13
    0
  20. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:00
    โอยๆๆๆ จอห์นเอ้ยย ทำไมเล่นกับหัวใจป้าอย่างงี้ >_<
    หวั่นไหวแทบทุกประโยคที่นางพูดเลย .. ว่าแล้วเชียวว่านางต้องรู้

    " ฉันน่ะดูออกนะว่าใครกำลังคิดอะไรกับฉันอยู่ "
    เป็นฉันก็ตกใจนะเจิด! คือคนมันเหมือนมีชนักปักหลังอยู่อ่ะ
    แล้วหน้าตาแกนี่ดูฉลาดมากด้วยนะ วิธีการพูดเอย ทฤษฎีภาษากายเอย
    คิมแทต้อง โ ค ต ร จ ะ ร ะ แ ว ง อ ยู่ แ ล้ ว ล่ ะ 

    " ส่วนแกน่ะ .. ชอบฉันใช่ไหมล่ะ "  ตึงโป๊ะ ตายคาที่เลยค่ะ
    นี่มันรู้ชัดๆว่าคิมแทชอบ แต่ที่ต้องต่อประโยคต่อมา
    เพราะกลัวคิมเตี้ยระเบิดเป็นจุลไปก่อนใช่ไหมล่ะ

    ชอบตอนช็อตคุยกันผ่านข้อความนะคะ ฮ่าๆ
    น่ารักอ่ะ มันให้อารมณ์เพื่อนสนิทกันจริงๆ
    แต่สุดท้ายคิมแทก็ใจอ่อนอยู่ดี #เจิดแกรู้อยู่แล้วล่ะสิว่าเขาต้องมา

    โมเม้นตอนดูดาว และตอนนอนตักนี่ก็พาฟิน
    ชอบมากสุดคือตอนที่คิมแทบอกว่าจะไม่แบกเจิดกลับ
    แล้วเจิดก็กระตุกยิ้ม .. กรี๊ดๆๆๆๆ ติ่งแดดิ้น *คิดภาพตามแล้วมันฟินพ่ะย่ะค่ะ*

    ตอนที่เจอเจิดจูบกับหญิงอื่น .. ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าต้องเข้าใจผิด
    เจิดมันแย้มๆมาตั้งแต่ต้นเรื่อง ยังไงก็ต้องชอบคิมแทแน่ๆ
    เลยไม่ได้เจ็บ แค้น เคือง โกรธ โทษเจิดเท่าไหร่

    แต่ช็อตจบนี่ >/////< จบแบบ .. พี่ชอบสไตล์แบบนี้ จบมึนๆ อึนๆ
    ไม่ต้องหวานแหวว แฮ็บปี้เอนดิ้ง แต่มันแฮ็บปี้ในแบบใสๆ

    เจิดอุตส่าห์สารภาพว่าเปิดสมุดบันทึกอ่าน
    แต่ยัยคิมนีออนกลับหลับซะได้


    " แทยอนฉัน ... " (เฮ้ยๆพี่เจิดจะบอกอะไร)

    " เฮ้! เอาจริงดิ นี่แกหลับจริงๆเหรอเนี่ย "
    " ยัยอุกกาบาตโง่! "

    (แนะนำให้โยนอุกกาบาตลงจากหลัง แล้วสวมนวมตีกันเลยจ้า)

    #เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ #รอตอนต่อไป #ไม่ได้เร่งนะคะ #สบายๆ
    #มีชื่อออกสื่อด้วย เขินจุงงงงง >_<



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:02
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:26
    #12
    0
  21. #11 lovely-bh
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:01
    แทได้แต่ทำเป็นเพื่อนสนิท
    แต่แอบชอบมาตั้ง2ปี จงไม่ได้สังเกตอะไรเลยสินะ
    #11
    0
  22. #10 only
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 07:58
    แอบชอบมาตั้งสองปีแต่ไม่กล้าบอกเรื่องมันชักเหมือนชีวิตจริงเพรราะเราเริ่มจากความเป็นเพื่อนเลยไม่กล้าเปลี่ยนเพราะกลัวเสียที่ยืนข้างๆเขาไป
    #10
    0
  23. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:22
    แทแอบชอบมาตั้งสองปี จงจะไม่รู้บ้างเลยหรือไง
    แต่ก็นะ อิพี่แทมันเก๊กเนียนทำเป็นว่าเค้าอย่างนู้นอย่างนี้ 
    อย่างนี้ต้องรอลุ้นต่อไปว่าจงไม่รู้จริงๆหรือแกล้งทำไม่รู้กันแน่ รอค่ะ ^^
    #9
    0
  24. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:50
    กรี๊ดดดดดดดชอบคู่นี้ น่ารักกกก
    ติดตามค่ะ^^
    #8
    0
  25. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:30
    สนุกคร้าาาาา ติดตาม จงแท
    มาต่อนะค่ะ
    #7
    0