~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 23 : นักโทษบ้ากามกับ 3 รัชทายาทชุดใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ค. 49



                  หลังจากใช้เวลาร่วมสองปี เอ๊ย! สองวันในการเดินทางกลับวังริ้ดเดิ้ล ก็เล่นเอาสองศรีพี่น้องแทบลากเลือด เมื่อคนน้องเดินไปตามทะเลทรายที่แสนอบอ้าวและเปล่าเปลี่ยวไร้ซึ่งแผ่นดินในระยะ 6 กิโลเมตร ส่วนผู้เป็นพี่ชายก็นั่งอยู่หลังเต่า เอ๊ย! หลังอูฐอย่างสบายอุราพลางโบกพัดไปมา แต่ก็นั่นละทุกอย่างก็ผ่านพ้นมาด้วยดีเมื่อเดินๆไปจนเกือบๆกลางทะเลทราย เจ้าพี่ผู้แสนดีก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองเอาคทาเวทย์ติดตัวมาด้วย เล่นเอาพระอนุชาอยากใช้ท่าไม้ตาย 'กิ๊งก่าตะปปจันทรา' ฟาดใส่หน้าผู้เป้นพี่สักทีสองที ที่ทำให้เขาเหนื่อยแทบลากเลือด แทบเนื้อตัวก็อาบชุ่มไปด้วยเหงื่อ น้ำสักหยดก็ยังไม่ได้แตะส่วนอีกคนก็กระดื่มแต่ไวน์เลือดประดุจดังน้ำเปล่า

    

               อะโลโฮโมล่า!!


               ผัวะ!!<<< โดนพระอนุชาตบหัว

                    "ท่านพี่! นั้นมันคทาถอดสลักกประตู"พระอนุชาปอมว่าเสียงเครียด ส่วนอีกคนก็แค่อมยิ้มน้อยๆก่อนจะกระแอ่มไอแล้วร่ายบทเวทย์ใหม่

                      ...

                  กลับบ้าน

                       ...

                   แค่เท่านั้นวงแหวนสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นเหนือพื้นดินของเจ้าของเวทย์ และ...

                   แว่บ...

                     โดยลืมทิ้งพระอนุชาเอาไว้เบื้องหลัง เพราะเวทย์ชนิดนี้สามารถไปได้แค่เฉพาะผู้ใช้


                  =[]=!!


                 ท่านพี่!!!!!!!!

.....................................................


                3 ปีต่อมา...


                 ปังๆๆ


                 เสียงกระหน่ำเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูเหล็กบานใหญ่จะเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งเออ...เขาคือ..พระอนุชาที่จากกันไปเมื่อ 3 ปีก่อนที่ทะเลทราย นายทหารพยายามขัดขืนไม่เขาเข้าเพราะท่าทางของเขามันเหมือน..คนจรมากกว่าจะเป็นพระอนุชาเปียงกะปอมโก้แห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล และแล้วบุรุษหนุ่มก็ตัดสินใจงัดป้ายตราขึ้นมาโชว์ให้เหล่าทหารดูเป็นใบเบิกทาง แต่ป้ายนั้นช่างเก่าแสนเก่า โบราณแสนโบราณจนไม่เหลือซากป้ายเบิกทางอยู่เลย แต่แล้วสวรรค์ก็ทรงโปรดเพราะการมาถึงของใครบางคน...


                    ควีนโวลเดอร์มอลล์แห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล


                   ควีนหนุ่มหันไปสบสายตากับพระอนุชาปอมผู้จากไกลกันไปนาน แต่ก็ยังทรงจำได้ว่าเขาคือ... บุคคลที่คิงเรนตามหาทั่วราชอาณาจักร เพียงครู่เดียวเท่านั้นควีนหนุ่มก็ส่งสัญญาณให้ทหารพาตัวเขาเข้ามาได้ ก่อนจะเดินน้ำบุรุษหนุ่มกลับไปที่ห้องของตนเอง ระหว่างทางพระอนุชาหนุ่มก็ชื่นชมบรรยากาศรอบข้างไปด้วยความคิดถึง ตั้งแต่ประตูวัง สวนดอกไม้ต้นไม้ที่อยู่ขนาบข้างซึ่งดูเหมือนจะรกร้างจนบอกไม่ถูก ไล่ไปถึงประตูพระราชวังชั้นใน ห้องโถงกว้างที่ดูเหมือนท่านพี่จะไม่เคยหาคนมาทำความสะอาดหยากไย่เลยนับตั้งแต่ 3 ปีก่อน เพราะเขาจำได้ว่าางานแทบจะทุกอย่างในวังเขาจะเป็นคนทำตั้งแต่ปัดกวาดเช็ดถู จัดที่นอน คนตัดสวน เสนาธิการ ที่ปรึกษาฝ่ายต่างๆ คนส่งพัสดุไปรษณีย์ แต่ยังดีท่านพี่ไม่ได้สั่งเขาไปอยู่โรงครัวไม่งั้นเขาต้องวางยาพี่ชายตัวเองตายเข้าสักวันแน่ๆ แล้วควีนโวลเดอร์มอลล์ก็ปล่อยให้เขาเดินมาถึงห้องนอนตัวเองเพียงลำพัง พระอนุชาปอมปลักบานประตูเข้าไปแล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อเครื่องนอนที่เคยมีร่องรอยทารุณกรรมนั่นหายไป แต่กลับเป็นห้องที่มีเตียงนอนสี่เสาสีเขียวทรกตปักเลื่อมสีทองเต็มผืน มีม่านบางๆกันทับไว้อีกชั้น ที่มุมห้องยังมีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งทำจากไม้อย่างดี อีกมุมคือตู้เสื้อผ้าที่ด้านในมีเสื้อผ้าจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ตามผนังถูกทาสีใหม่ทั้งหมดแล้วลงทับด้วยวอลเปเปอร์ลอวดลายงดงามประดับด้วยรูปภาพต่างๆ


                 ห้องของเขามันเปลี่ยนไปมาก


                   พระอนุชาปอมนึกในใจ บางทีระหว่างที่เขากำลังหาทางกลับจากทะเลทรายบ้าๆนั่น ท่านพี่คงจะคิดถึงแล้วก็เป้นห่วงเขาเลยหาทำคนมาจัดการห้องนอนของเขาใหม่เสียหมดเผื่อว่าวันหนึ่งเขาจะรอดกลับออกมาจากทะเลทรายนรกนั่น แต่แล้วพระอนุชาหนุ่มก็หันมาจ๊ะเอ๋กับใครบางคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ


                   !!


                 =[]=!!


                  "คนบ้าบุกเข้าห้อง!!"แม่สาวน้อยเจ้าของห้องร้องลั่นพร้อมกับเหล่าทหารที่แห่กันมาจับตัวพระอนุชาหนุ่มในสภาพเซอสุดๆ แล้วพระอนุชาผู้น่าสงสารก็ถูกลากลงไปที่คุกหลวงโดยที่ยังไม่ได้แม้จะเอ่ยคำคัดค้านอะไรด้วย....

....................................


                         แก๊ง!


                     เสียงประตูกรงเหล็กถูกไขเปิดออกก่อนที่พระอนุชาตกยากจะเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็พบกับเด็กสาว 3 นาง ซึ่งเขาไม่เคยเห้นมาก่อน เดาว่าท่านพี่คงจะไปฉุดมาเป็นสนมไม่ก็ลูกของนางสนมหรือชู้คนไหนเป็นแน่แท้- -"""


                  "ท่านพ่อเพเคอะ~!>W<"สาวน้อยคนแรกชุดแม่มดน้อยโดเรมีสีชมพูร้องเรียกก่อนที่ใครบางคนจะโผล่ออกมาหลังกำแพงคุกที่อับชื้นแถมหอม เอ๊ย! เหม็นอย่าบอกใคร พระอนุชาปอมจดจำได้ทันทีว่าคนๆนั้นคือใคร เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ต่ให้อยากลืมแค่ไหนแต่ก็ไม่มีทางลืม

                   คนๆเดียวที่ปล่อยเขาไว้กลางทะเลไม่ยอมพาเขากลับพร้อมกับเวทมนต์ของตัวเอง

                  คนๆเดียวที่ไม่ยอมหาคนมาทำความสะอาดวังเลยตั้งแต่เขาติดแง๊กอยู่ที่ทะเลทรายรกร้าง

                  คนๆเดียวที่ทรมานเขาและโขกสับเขาได้สารพัดโดยที่เขามิอาจต่อกร...

              
                     คิงเรน ริ้ดเดิ้ล!!


                     "เงียบก่อนเต่าเด้ง ป๋ากำลังใช้ความคิด"คิงเรนปรามไปยังลูกสาวที่สวมชุดแม่มดน้อยโดเรมีสีชมพู ทำให้สาวน้อยเงียบลงทันที

                  "ข้าเคย...พบเจ้ามาก่อนไหม??"คิงเรนว่าไปยังนักโทษคุมขังข้อหาอุกฉกรรจ์

                    "เคย"นักโทษกล่าวตอบ "ท่านปล่อยข้าทิ้งไว้ที่กลางทะเลทราย" คิงเรนพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ

                    "ท่านพ่อเพเคอะ>W< ต้องจับประหารเลยนะเคอะ มันบุกเข้าห้องเฟย์จี้อ่ะ>W<"สาวน้อยอีกคนในชุดแม่มดน้อยโดเรมีสีฟ้าก็เอ่ยขึ้นพลางออดอ้อนผู้เป็นพ่อน้อยๆ

                     "ใช่ๆๆ นะคะ'เด็จพ่อ"สาวน้อยในชุแม่มดน้อยโดเรมีสีม่วงว่าพลางกระตุกแขนผู้เป็นพ่อไปมา

                      "ไปรอพ่อข้างบนก่อนนะ"คิงเรนว่าเสียงเรียบราวกับกำลังสงบสติอารมณ์ตัวเองไม่ให้จับลูกลิงเชือดเสียก่อนมื้ออาหารค่ำ

                     "งั้นท่านพ่อต้องจัดการให้เราสามคนนะเคอะ"สาวน้อยในชุดแม่มดน้อยโดเรมีสีชมพูกล่าวก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะพยักหน้ารับอย่างหน่ายๆก่อนที่สามสาวจะวิ่งขึ้นไปด้านบน เมื่อสิ้นเสียงฝีเท้าคิงหนุ่มก็หันมามองนักโทษอุกฉกรรจ์ข้อหาปีนขึ้นห้องลูกสาวของคิงหนุ่ม

                       "ทำไมกลับมาจากทะเลทรายช้านัก"คิงเรนเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะโบกมือเรียกทหารยามหลวงที่เฝ้าคุกใต้ดินมาปลอดโซ่ตรวนออก

                     "แล้วทำไมท่านพี่ถึงปล่อยข้าไว้ที่โน่นละ"พระอนุชาปอมย้อนเข้าให้ ทำให้ใครอีกคนนิ่งไปนานก่อนเอ่ยต่อ

                      "ก็ข้าลืมไปว่าคาถานั่นไปได้ทีละคน พอกลับมาข้าไม่เห็นเจ้า ก็เลย..."

                      "เลยปล่อยตามเลยสินะ"พระอนุชาปอมต่อประโยคของท่านพี่ที่รัก

                      "ไม่ใช่นะ"คิงเรนแย้ง "ตอนแรกข้าว่าจะวนไปรับเจ้า แต่..คาถาเวทย์ในตัวข้ามันเหลืออันนั้นเป็นคาถาเวทย์ตัวสุดท้ายพอดี ถ้าข้าไปหาเจ้าอีกเราก็จะติดแหง๊กอยู่ที่นั่นทั้งคู่ เจ้าน่าจะเข้าใจข้านะ"

                        "คาถาเวทย์ตัวสุดท้าย??"พระอนุชาที่เเพิ่งถูกปลดโซ่ตรวนออกย้อนถาม "ท่านพี่แอบไปซื้ออะไรมาอีกแล้วใช่มั้ย??"


                       "เฮ้ย! เปล่านะ ท่านพี่ไปได้คาถานั่นมาจากคนยขายเบ็ดเตร็จในเมืองนะ"คิงเรนพยายามแก้ข้อกล่าวหา

                 "ในเมืองเรา??"

                     "ใช่"

                    "งั้นเหรอ??"

                   "งั้นแหละ

                 "แต่เมืองเราไม่มีร้านแบบนั้นนี้ท่านพี่"

 
                          หง๊ะ!!

                     คิงเรนอึ้งไป 3 นาทีหลังจากโดนพระอนุชาตีแสกหน้เข้าเต็มรัก

                    "สารภาพมาซะดีๆท่านพี่!!!"พระอนุชาปอมขึ้นเสียงลั่นคุกหลวง


                      "เออ ก็ได้เฟ้ย~!"คิงเรนเริ่มพาลควันออกหูเมื่อต้องเริ่มสารภาพความเท้จ เอ๊ย~! ความจริงออกมา "ท่านพี่แอบไปเมืองลินเนจี่อยู่ข้างเคียงนี่ละ แล้วท่านพี่ก็แอบซื้อคาถาเวทย์ตัวนี้มาใช้เพราะมันสะดวกดีอยู่ที่ไหนก้ใช้ได้แล้วมันก็กลับมาที่วังเลยโดยที่เราไม่ต้องเดินทาง"

                       "ออ...แล้วทำไมไม่ส่งผมกลับมาก่อนละท่านพี่"พระอนุชาปอมย้อนถามหลังจากที่นายทหารหลวงส่งเครื่องแต่งกายเต็มยศชุดใหม่มาให้เปลี่ยน

                        "ก็บอกแล้วไงว่ามันเหลือแค่อันเดียว"คิงเรนว่าก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อให้พระอนุชาเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวที่คุกใต้ดิน

                   "ทำไมผมถึงมีท่านพี่ที่แสนดีปานนี้เนี้ย"พระอนุชาปอมตะโกนออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อ

                    "แน่นอนไม่มีใครดีเกินท่านพี่คนนี้หรอก"คิงเรนเอ่ยเสียงเรียบ


                   "ช่าย..ดี ดีมะ...แมลงสาบ!!!"แค่เท่านั้นพระอนุชาที่อยู่ในห้องน้ำก็วิ่งพรวดออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่มีแต่กางเกงบ๊อกเซ่อร์เพียงตัวเดียว!!


                 อ๊ายย~!!


                 ลามก!!


                โรคจิต!!


               บ้ากาม!!

 
                   เสียงของแม่สามสาวแม่มดน้อยโดเรมีดังขึ้นที่หัวมุมกำแพง ก่อนที่คิงเรนจะตบป๊าปเข้าที่หน้าผากตัวเอง


                     "พ่อบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ขึ้นไปรอข้างบน"ตั้งสติได้คิงเรนก็เอ่ยถาเสียงเรียบก่อนที่นายทหารหลวงที่ยืนเฝ้ายามอยู่จะเดินไปไล่แมลงสาบในห้องน้ำให้พระอนุชาปอม


                    "ท่านพ่ออ่าาาา ลูกขอโทษ"แม่มดน้อยโดเรมีเต่าเด้งว่าพลางก้มหน้าสลดรับผิด


                      "เฟย์จี้เป็นห่วงท่านพ่ออ่าาา "แม่มดน้อยโดเรมีในชุดสีม่วงว่า


                        "ใช่ๆ ก็เจ้านักโทษบ้ากามเนี้ยกำลังจะทำมิดีมิร้ายท่านพ่อนี่ "แม่มดน้อยโดเรมีในชุดสีฟ้าว่าพลางโบ้ยความผิดไปที่นักโทษบ้ากามพระอนุชาปอมกิเลนโน่...


                         "เออ... เข้าเป็นพระอนุชาของท่านพ่อที่ห่างกนไปเสียนานนะ"คิงเรนตัดบทพูด ดูเหมือน 3 แม่มดน้อยดูจะสนอกสนใจเสียเหลือเกิน "เขาเป็นพระอนุชาของพ่อ ก่อนหน้าที่พวกเจ้าจะมาเขาติดภาระกิจสำคัญที่ดินแดนทะเลทรายห่างไกลที่แม้แต่พระเจ้ายังลืม เขา...พยายามฝ่ากลางทะเลทราย 3 ปีเต็ม เพื่อที่จะกลับที่นี่"พอจบท่อนดูเหมือนเกรดของนักโทษบ้ากามจะอัพเกรดขึ้นมาทันที


                         "จิงเรอะเพเคอะท่านพ่อ"เต่าน้อยถามเสียงใส ก่อนที่คิงเรนจะพยักหน้าน้อยๆก่อนเอ่ยต่อ


              "ตอนนี้เขาแค่....เจออากาศร้อนจัดมานานมากเกินไปเท่านั้น ทำให้ปฏิกิริยาในเรื่องวายๆกำเริบ"



                       ผัวะ!!<<< ตามมโนภาพของพระอนุชาคือไซต์คิกท่านพี่ไปเรียบร้อย


                        "ห๋า~!! วายหรือคะ!? จิบิ๊ถามเสียงลั่นขึ้นมา นัยน์ตาทั้งคู่วาววับออกแนวอยากรู้อยากเห็น


                         "ใช่ "คิงเรนรับ "ท่านพ่อว่าเราทั้งสามคนไปจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวสำหรับงานคืนนีได้แล้ว"คิงเรนตัดบทเอาดื้อๆเมื่อสายตาอาฆาตบาดฉึกลงมากลางกระหม่อมจากพระอนุชากิเลนโน่

......................................................

1,061 ความคิดเห็น