~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 24 : อำมาตย์แอ๊ค ราชครูอุ้ม เจ้าชายอู่แห่งราชวงศ์หื่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ก.ค. 49



               ยามพลบค่ำวังริ้ดเดิ้ลก็ประดับดวงแสงไฟงามจากคบเพลิงที่อยู่ตามจุดต่างๆของวัง และที่บริเวณลานกว้างนั่น กองไฟขนาดใหญ่ก็ถูกจุดขึ้นเรียบร้อย ยิ่งทำให้ลานกว้างแห่งนี้ส่องสว่างด้วยเปลวไฟขนาดใหญ่ ขนาดใหญ่มาก และใหญ่ดับเบิ้ลใหญ่...



              "คิงเรนเสด็จแล้ว!!" เสียงพระอนุชาเปียงกะปอมโก้ตะโกนลั่นเมื่อร่างของคิงใหญ่แห่งราชวงศ์วาย เอ๊ย~ ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ลเดินมาถึงที่หมาย คิงหนุ่มเดินนำหน้ามาพร้อมกับควีนหนุ่มตามด้วยเหล่าศรีภรรยา(จั่นเจา) ชู้((หวังเช้า มาหั่น จางหลง เจ้าหู่)) และ สนม((โจ๋เรนเจอร์ แดง เขียว ม่วง ดำ ))ตามลำดับ .... และริ้วขบวนสุดท้ายคือเหล่ารัชทายาททั้ง 9 คนซึ่งอยู่ในผู้พิทักษ์ความรักและยุติธรรม...



                   ไนท์แมร์เมโลดี้>[]<


                    เซเลอร์มูนป้อ=W=


                   มารูโกะบีบี=W=

 
                  หน้ากากทักซิโด้เก๊กเซียม=[]=!


                ท่านชายคาเฟย =[]=!!


               จอมเวทย์(ถังแตก)ดาวี่

 
               นักดาบ(กิ๊กก่อก)ลิลจี้


                พ่อค้าโถดองแพล๊ตตินั่มโอ๋


                ปีสาจ(จงใจเขียนนะจ๊ะ)กริ๋ง!!

.
                ....


                 และแขกผู้ร่วมกติมศักดิ์มากมายจากทั่วทุกสารทิศ


                   ตูม!


                       เสียงพลุถูกกจุดขึ้น ณ พื้นฟ้ากว้างสีดำสนิท พร้อมด้วยพลุรูปงูเขียวหางไหม้อันเป็นสัญลักษณ์ประจำราชวงศ์ และเมื่อทุกอย่างพร้อม ร่างของใครอีกคนก็ปรากฏขึ้น  


                    แม่มดน้อยโดเรมีส้มมารินะจัง


                     แม่มดน้อยโดเรมีสีชมพูเต่า(เด้ง)


                     แม่มดน้อยโดเรมีสีม่วงเฟย์จัง


                      แม่มดน้อยโดเรมีสีฟ้าจิบิ๊จัง



                  สี่แม่มดน้อยเดินเรียงหน้ากระดานมาเพ่อรับเครื่องราชย์ประดับยศ ซึ่งเหล่ารัชทายาทจะมีของสิ่งนี้ด้วยกันทุกคน...



                   ตราประจำราชวงศ์ลายงูเขียวหางไหม้ประดับที่อกด้านขวา


                    หมวก(เฒ่าหัว)นากินี(งู) ประดับบนศีรษะ


                    และแก้วพลาสติกคนละใบพร้อมถาดใส่ขนม



                    =[]=!!



                  ขอต้อนรับสู่อนุบาลงูน้อย~~



                    โครม!!!<<< โดนเหล่ารัชทายาทถีบ



                  แปะๆ


                    เสียงคิงเรนตบมือเบาๆเพื่อให้เหล่าลูกลิงที่นั่งล้อมโต๊ะอาหารตัวยาวหันมาสนใจ แต่ดูเหมือนลูกลิงจะสนใจอาหารตรงหน้ามากกว่าบุรุษที่มันเรียกว่า 'ป๋า'


                        เมื่อถูกเมินคิงเรนก็คว้าไมค์ลอยที่พระอนุชารีบวิ่งไปหามาให้แล้วพูดกรอกใส่ไมค์ทันที


                     "เงียบเว้ย ฟังป๋าพูดหน่อยเดะ เดี๋ยวเตะตายเลย"


                       แค่นั้นกิจกรรมบนโต๊ะอาหารก็หยุดลงแล้วสายตาทั้ง 13 คู่ 26 ลูกตาก็หันมามองเจ้าของเสียงนิ่งพร้อมด้วยเครื่องหมายกำถามที่ผุดขึ้นเต็มโต๊ะ


                      "วันนี้ท่านป๋ามีข่าวดีจะมาบอกเจ้าลูงลิงทั้งหลาย"คิงเรนยังคงกรอกคำพูดใส่ไมค์ พลางดึงขากิ๊งก่าย่างขึ้นมากัดเข้าปากก่อนจะเหวี่ยงขากิ๊งก่าที่เหนียวหนืดเคี้ยวไม่เข้าไปอีกด้าน "ท่านป๋าหาอาจารย์ใหเจ้าพวกลูกลิงได้แล้ว"คิงเรนว่าพลางกระหยิ่มยิ้มย่อง


                    "โหยป๋าไม่เอา"


                 "ใช่ๆไม่เอาอาจารย์อะ"


                "ป๋า กริ๊งขี้เกียจเรียน"


                   "ไม่เอาอะเรียนอีกแล้วเบื่อ"


                    "ใช่ๆเบื่อ"


                    "น่นดิป๋าคิดผิดคิดใหม่ได้นะ"

.
                   ...


                     "เงียบ!"คิงเรนเขวี้ยงไมค์ทิ้งแล้วตะโกนลั่นเล่นเอาลูกลิงสะดุ้งโหยง "เชิญเขามาแล้วจะไล่เขากลับหรือไงห่ะ!?"


               ลูกลิงนั่งสงบ


                  สงบ


                 เสงี่ยม


                    แต่ในใจ...



                   ถ้าทำให้เขากลับเองก็ไม่เป็นไรใช่มั้ย??



                  หึหึหึหึหึ



                 ขับไล่อาจารย์!



                  คริๆๆๆ



                     ((ลูกลิงรวมหัวทางโทรจิต ไม่เว้นแม้แต่แม่มดน้อยโดเรมี -*- ))


                  เพียงอึดใจเดียวร่างของผู้มาใหมก็ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้ายามราตรีและ....


                   เย้ย~~!!!


                          พร้อมด้วยเสียงหากปากลั่นเมื่อร่มชูชีพที่ควรจะกางมันดันไม่กาง! แล้วร่างของใครบางคนก็ตกริ่วสู่อ้อมอกของพระแม่ธรณีอย่างรวดเร็ว


                   ฟิ้วววว~~


                      ฟึ่บ!!



                    แล้วร่มชูชีพมันก็กางขึ้นอีกครั้งในระยะที่เท้าจะแตะพื้นในอีก 500 เมตร=[]=



                       เย้ย~!!!


                    เสียงลั่นเข้าไปอีกเมือมีนกตัวหนึ่งร่อนผ่านชูชีพทำให้มันเป็นรูปโบ๋เหมือนโดนัท~!!!


                 หว๋าาาา~~~


                 ..

                ..

                ตูมมมมมมม

             
                   เมื่อเท้าหนักเหยียบลงบนพื้นดิน(รอดมาได้ไงฟร่ะ -*- ) ร่มชูชีพปัดไปด้านหลังเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงหน้าเฉียดอึดใจ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดูน่าค้นหา และเส้นผมสีเลมอนน่ากิน...


                     "คิงเรน"บุรุาผู้มาใหม่เอ่ยทักเสียงเข้มก่อนจะตรงเข้าหาคิงเรน


                     "ข้าคิดว่าเจ้าจะปฏิเสธข้าเสียแล้วอำมาตย์แอ๊ค"คิงเรนว่าพลางขยับยิ้มพลาย ส่วนลูกลิงกลืนน้ำลายเฮือก ดูเหมือนครั้งนี้เจ้าพ่อจะสรรหาคนที่จะมาเป้นอาจารย์เหลือเกิน


                    "ข้าจะปฏิเสธคำเชื้อเชญของท่านได้เช่นไร"อำมาตย์แอ๊คว่าพลางขยับยิ้มก่อนที่พระอนุชาจะยกเก้าอี้มาให้นั่ง เมื่อพระก้น(เลียนแบบแอ๊ค^^)ของอำมาตย์แอ๊คลงถึงเก้าอี้ การปรากฏตัวของใครอีกคนก็เริ่มขึ้น พร้อมกับเพลงเวลาที่นักมวยปล้ำก้าวออกมาจากหลังเวที ให้คนรกจิ้นไปไกลว่าคนที่มาถ้าไมใช่นักมวยปล้ำก็ต้องใกล้เคียงมั้งละ แต่คนที่ออกมาคือสาวน้อยร่างบางระหงเส้นผมสีสาหร่ายกับนัยย์ตาสีเขียวแมลงวัน(ผัวะ!<< โดนเจ้าอุ้มตบ)


                      "โอ้ว~อุ้ม!"คิงเรนลุกขึ้นยืนก่อนวิ่งตรงเข้าไปหาสตรีผู้นั้น "ข้าดีใจที่เจ้าจะมาสอนภาษาให้กับลูกๆของข้า"

 
                       "แน่นอน เพียงแค่ท่านออกปากข้ายินดี"อุ้มว่าพลางขยับยิ้มหวานไปทางลูกลิงที่สะดุ้งโหย่งอีกรอบเพราะสีตาคุณเธอ



                        "เจ้าชายราชวงศ์หื่นเสด็จแล้ว~!!"เสียงประกาศก้องของนายทหารที่เฝ้าหน้าประตู เพียงครู่หนึ่ง เกวียณบุเรงนองก็มาถึงพร้อมด้วยริ้มขบวณอย่างอลังการงานสร้างยิ่งว่าสุริโยทัยบวกทัพพม่า เพราะที่มานี่มัน...พม่าล้วนๆ!!


                          เมื่อเจ้าชายหื่นก้าวลงมาเสลี่ยงบุเรงนองพ่อหนุ่มก็ขยับมือขึ้นสูงด้วยความองอาจก่อนจะยกมันขึ้นลูบบนศีรษะโชว์ความหล่อช้าๆ แล้วตามด้วยการก้าวเข้ามาหาคิงหนุ่มที่ยืนรอท่าอยู่แล้ว


                      "ข้า..เจ้าชายอู๋จี้แห่งราชวงศ์หื่น"บุรุษหนุ่มที่มาพร้อมเสลี่ยงบุเรงนองเอ่ยแนะนำตัวอย่างสง่าผาเผย


                       "คิงเรนแห่งราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล"บุรุษหนุ่มหัวทองแดงเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับตำแหน่งที่ยมาข่มเจ้าชายแห่งพม่าไว้จนมิด "ข้าดีใจที่ท่านยินดีมาสอนวิชาปรัชญาและหลักการปกครองใกับลูกๆของข้า"


                        "ยินดี"เจ้าชายหื่นว่าก่อนจะหันมองเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลังพลางเหลือบมองคนที่ยกมันมา...

.                  ..

                   แล้วเมื่อตาสบตา

                     ดวงใจของเจ้าชายหนุ่มก็สั่นคลอนเมื่อคนที่ยกเก้าอี้มานั่นคือ..พระอนุชา เสนาธิการ อุปราช คนใช้ คนสวน คนขับรถ คนขนของ คนส่งสาสน์ คนขัดห้องน้ำ คนถูกพื้น ถูกวัง คนอาบน้ำนากินี คนโน่น คนนี่ คนนั่น เปียงกะปอมโก้

...



                    จากวันนั้นถึงวันนี้ก็ปีกว่า

   
                  ตาที่พบสบตาพาประสาน


                      ตาที่สบคอยล่อทรมาน


                    กว่าจะพบแววหวานสงสารตา


                        ถ้าถามว่าข้ารักมากแค่ไหน


                       จะขอให้สัจจาประสาซื่อ


                     หัวใจพร้อมถอดวางกลางฝ่ามือ

 
                     แล้วยืดยื้อให้นางอย่างวางใจ

                     ก็ขะ..

                     

                     คัต!!!



                    เสียงคิงเรนแหกปากลั่น ก่อนที่ผู้ที่อยู่รอบๆจะวิ่งไปหาที่อ้วก=W=


..........................................................

1,061 ความคิดเห็น