~~ ** ราชวงศ์ริ้ดเดิ้ล ** ~~

ตอนที่ 22 : รัชทายาทลำดับที่ 10 [part .2 ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ค. 49


                  หลังจากประตูถูกเปิด(ถีบ)ออก สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมายังบุรุษหนุ่มทั้งสองก่อนดีบริกรสาวคนหนึ่งจะวิ่งโร่เข้ามาหา

                  "กี่ท่านค่า~?"สาวน้อยว่าอย่างยิ้มแย้ม

                   " 2 ครับ"พระอนุชาปอมเอ่ยตอบอย่างสุภาพ ก่อนที่แม่สาวน้อยจะนำไปนั่งที่โต๊ะตรงมุมร้าน หลังจากได้ที่นั่งวีไอพีเสร็จพระอนุชาผู้รู้ใจก็สั่งไวน์เลือดที่แพงที่สุดในร้านมาเทให้ผู้เป็นพี่ก่อนที่จะท่านพี่ที่รักจะทำการฆาตกรรมเจ้าของสายตามุ่งร้ายที่จ้องมายังตนตั้งแต่เมื่อครู่

                    "แล้วตกลงเอาไงต่อเจ้าปอม"ผู้เป็นพี่เริ่มอารมณ์ไม่ปกติ เมื่อเส้นประสาทตรงขมับมันเริ่มปูดขึ้นมาเรื่อยๆด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

                    "ดะ...เดี๋ยวผมจัดการให้ดีกว่า"ปอมตอบก่อนจะหันไปมองรอบๆเพื่อหาทางหนีทีไล่ให้กับผู้บริสุทธิ์ที่อาจจะจบชีวิตลงเพราะคำซุบซิบนินทาที่มันไม่ได้ค่อยๆเอาซะเลย "ท่านพี่ก็ดื่มไวน์นี้ไปก่อน ขะ..ข้าเออ...จะไปเจรจาให้...ออ...อีกอย่าง...อย่าหาเรื่องใครเข้าละท่านพี่"ว่าจบปอมก็รีบตรงไปที่เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เอ๊ย~!! เคาเตอร์บาร์ที่อยู่ด้านในร้านทันที พลางเหลือบมองผู้เป็นพี่บ่อยครั้งเพราะเกรงว่าอาจจะกำลังมีมวยเลือดไปแล้วทุกครั้งที่มีเสียงดังตุ๊บ!

                     "เออ...ผมขอถามอะไรหน่อย"ปอมเปิดบทสนทนากับท่านชายผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหลังเคาเตอร์

                        "มีอะไรไอ้หนู ถามอะไรกวนๆข้าเอาแกตายแน่"ชายผู้นั่นตอบกลับมาแบบน้ำเสียงเป็นมิตรไปหมด,,- -,, เล่นเอาพระอนุชาชักจะใจคอไม่ดี

                     "คือ... ท่านพี่ของข้า ผู้ชายคนที่นั่งซดไวน์อยู่คนเดียวตรงนั่นนะ เขาอยากรู้ว่าที่นี้มีเด็กผู้หญิงที่ชื่อมารินะไหม?"ปอมกลืนน้ำลายเฮือกเพราะชายที่อยู่หลังเคาเตอร์ตะหวัดสายตาขึ้นมองแบบหาเรื่อง

                    "นั่นลูกสาวข้าเอง"เขาตอบ "พี่ชายเจ้าถามหาลูกสาวข้าทำไมเรอะ?"

                      "ท่านพี่ของข้าอยากได้มารินะเป็นลูกบุญธรรมอีกคนนะครับ^^" ปอมตอบพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อเมื่อคิ้วของชายคนนั่นโกงขึ้นแถมด้วยเส้นประสาทที่ปูดขึ้นมาทีละหน่อย

                        "เจ้า!! เจ้าคิดว่าพี่ชายของเจ้าที่แต่งตัวแบบนักโทษผสมขอทานแบบนั้นเลี้ยงลูกสาวข้าได้เรอะ!!!"เขาขึ้นเสียงดังลั่นร้าน เรียกให้ตายทุกคู่หันขวับไปมอง

                       ตุ๊บ!!!

                       เสียงของบางอย่างลงกระแทกบนโต๊ะเรียกให้ทุกคนหันกลับมองยังบุรุษมาดนักโทษผสมขอทานที่บัดนี้ยืนนิ่งนัยน์ตาสีเลือดเปร่งรังสีอำมหิตอาบไปทั่วทุกหนแห่ง

                            "เจ้าคิดว่า... ข้าเป็นใครกันหึ!?"บุรุษหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบก่อนกระดกดื่มไวน์(เลือด)เข้าปากอย่างอารมณ์ดี

                        "ไม่ขอทานก็นักโทษละวะ!"ชายเจ้าของร้านยังไม่เลิกลาง่ายๆ

                       "หึ~! เจ้ามันมีตาหามีแววไม่"บุรุษหนุ่มเอ่ยก่อนขยับยิ้มอย่างมีความ หมาย "ข้าคือ... ซุปเปอร์แมน!!!"

                        ผัวะ!!! << คนอ่านพร้อมใจกับตบหัวคนเขียน

                  "เชอะ! ไอ้เจ้าซุปเปอร์แมน!! เจ้ามันก็แค่วีรบุรุษกิ๊กแหละวะ ว่ะ55++++"ชายเจ้าของร้านยังคงหยอดมุขได้ใจสุดๆ ขณะที่พระอนุชาปอมที่ยืนคั่นกลางชักหนาวๆร้อนๆเกรงว่าอาวุธข้างกายผู้เป็นพี่จะกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าซึ่งมันหมายถึง...


                       ตัวเขาเองด้วย...


                      "ทะ...ท่านพี่ สงบสติทีเถิดโอย~!! "พระอนุชาปอมพยายามเข้ามาดึงให้ท่านพี่เขาออกไปจากร้านแต่ดูเหมือนไอ้อีกคนมันจะฝั่งรากใต้เท้าลงกับพื้นดินไปซะแล้ว อีทั้ออร่าสีแดงเจิดจ้าก็ปรากฏรอบกายมัน แถมยังสายลมกันโชกแรงราวกับจะหอบเมืองทั้งเมืองให้ไปกับสาย ตามด้วยเคียวยมฑูตที่อยู่ดีๆก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ แล้วไอ้เจ้ามันก็ดันยื่นมือไปรับซะดิบดีอีก!


                        โป๊ก!!

                        แต่เคียวเจ้ากรรมดันลงผิดที่ เพราะตอนนี้มันโหม่งลงบนหัวเจ้าของก่อนจะตกลงบนพื้น

                           "ท่านพี่..โอเชไหม?" ปอมหันไปถามแต่ท่านพี่กลับแค่หันมามองแล้วสติทั้งหมดก็ดับวูบเพราะอาวุธคู่กายหล่นใส่หัว

..............................................


                      "ทะ...ท่านพี่ๆ"

                         งึมมม

                       "ปวดจัง งึมๆๆ เลือด.."

                        "หง๊ะ! สภาพนี้แล้วยังจะกินเลือดอีกเรอะท่านพี่!!"

                        "เอาเลือดนะฮื่อๆๆๆ"

                        "กรำแล้วงัย!!"พระอนุชาหันซ้ายหันขวาหาเลือดที่ท่านพี่จะกิน แน่นอนว่าเขาไม่ยอมสละเลือดตัวเองอีกแล้ว นี้เลือดเขาจะหมดตัวตายอยู่แล้วนะ ขืนยื่นแขนให้ท่านพี่อีกมีหวังได้จบชีวิตแน่ๆ "เฮ้ย!! ยัยนู๋ มานี้สิ"พระอนุชาโบกมือเรียกสาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนเอ๋ออยู่ ก่อนที่เจ้าตัวจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาเขาช้าๆ

                         "มีอะไรให้มาริช่วยหรือคะ?"สาวน้อยถาม

                          "มาริ??? เจ้าใช่มารินะหรือเปล่า???"ปอมเงยหน้าขึ้นถาม ขณะที่แม่สาวน้อยพยักหน้าหงึกหงัก "เยี่ยมเลย!! ข้าว่าบางทีเจ้าอาจจะช่วยข้าได้"ว่าจบปอมก็ดึงแม่สาวน้อยลงนั่งข้างๆ ก่อนเอ่ยต่อ "นี่เจ้ารู้ไหม ว่าเขาเป็นใคร??" เด็กน้อยส่ายหน้าซื่อ ขณะที่ปอมแทบอยากจะตบกระโหลกตัวเองสักป๊าป "เขาคนนี้... คือ..ซุปเปอร์แมน!! เจ้ารู้จักใช่ไหม ซุปเปอร์แมน ที่บินได้ บินไปบินมานะ เจ้าเคยดูไหม?? ไอ้โรคจิตที่ใส่กางเกงในสีแดงไว้ข้างนอกนะ ไอ้ตัวประหลาดที่เหาะบนฟ้าได้นะ มีชื่อภาษาอีซ่าน!! (อีสาน) ว่า..บักอึกถลาลมนะ เจ้ารู้จักไหม??"

                       "อื่อ"เด็กสาวพยักหน้ารับ "แล้วไง??"


                      แล้วไง!!


                         ปอมทวนคำในใจ โอ้วว ยัยเด็กนี่ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับเขาเลยเรอะ!!=[]=!!

                          "แล้วไงละ??? ตอนนี้ซุปเปอร์แมนเขาพลังงานหมดต้องกินเลือด"ปอมอธิบายขณะที่ใครอีกคนกำลังพึมพำหาแต่เลือดไม่ยอมหยุดปาก "เพราะงั้นเจ้าจะช่วยข้าได้ไหม??"

                           "เอาเลือดอะไรหรือคะ?"มารินะถามเสียงใส

                            "เลือดเจ้าไง^^ "ปอมตอบก่อนจะเงื้อมีดที่แอบไว้ตรงซอกแขนขึ้น และ...


                 ฉัวะ!!


                   งึมๆๆ


                  งำๆๆๆ

                 อาหย่อยอ่ะ~~


                     คริๆๆๆ

                      แล้วสภาพเบื้องหน้าคือแขนของปอมก็ถูกงับเข้าโดนท่านพี่ของมันเอง... โลหิตสีเข้มไหลอาบลงตามแนวแขน ส่วนไอ้คนกินก็ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างสบายอกสบายใจ


                    "ทะ...ท่านเพ่~~!!!!!!!!!!"แล้วเสียงอภินิหารก็ดังขึ้นก่อนหมัดหนักจะเสยเข้าที่หน้าก่อนท่านพี่กระเด็นไปไกลหลายขุม=____________=''''''''''

                      ....

                  2 นาทีต่อมา

.                     ..

                     "ไอ้ปอม!! ตาย~!!!!!!!!"แล้วท่านพี่ก็แปลงร่างเป็นซุปเปอร์แมน เอ๊ย!! แปลงร่างเป็นปีศาจร้ายก่อนจะกระโจนลงขย้ำคอเจ้าปอมอย่างเอาเป็นเอาตาย หลังจากที่มันกัด(?)กันได้สักพัก เปียงกะปอมโก้ผู้อัจฉริยะก็ดึงถุงกระสอบใบใหญ่ออกมา หวังจะจับท่านพี่ตัวเองใส่ถุงเพื่อให้มันได้สงบสติอารมณ์บ้าง แต่แล้วถุงกระสอบใบโตก็ถูกเปลี่ยนชื่อและ....

                      ไปครอบเอาที่หัวของมารินะจัง แล้ว

                      วูบ...

                         แม่สาวน้อยก็หายไปทันที!!


                        "เฮ้ยปอม!!! ลูกสาวของท่านเพ่~!!!!"คิงเรนแหกปากลั่นเมื่อว่าที่ธิดาตัวน้อยหายไปกับตา!! จนเจ้าตัวเริ่มสติแตกเอาถุงมาเขย่าๆๆๆๆ เผื่อว่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดๆหล่นลงมาจากถุงบ้าง

                      "ท่านพี่ๆ กลับวังกันเถอะ ป่านนี้ยัยนู๋นั่นไปถึงวังแล้ว"ปอมว่าขณะที่คิงเรนตะหวัดมองเล่นเอาเสียววูบไปตามๆกัน 

                     "หมายความว่ายังไง? เปียงกะปอมโก้!!!"คิงเรนขึ้นเสียงขณะที่เส้นสมองปูดขึ้นมาอีกรอบ พระอนุชาเหงื่อแตกพลั่ก นึกแล้วน่าจะหลอกมันไปลงเรือฟลายอิ้ง ดัทช์แมนไปอยู่กับกัปตันเดวี่ โจนส์ให้รู้แล้วรู้รอด

                        "กะ..ก็...ถะ..ถุงกระสอบนั่น..มัน...เป็น...เอ...เออ...ประตูลับครับ!!!"ทันทีที่ปอมตอบหมัดหนักก็เสยเข้าที่หน้าพอดีเปะ ไม่ใช่เพราะด้วยผมอะไรหรอก...มันก็แค่...


                          ไม่บอกว่าเป็นประตูลับจะได้ขออาศัยกลับไปด้วยเพราะกว่าจะถึงวังมันไกลแสนไกล...

..........................................

1,061 ความคิดเห็น