กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 177 : ความตายของหลางเว่ยหยาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    17 เม.ย. 61

บึ้ม... 

เสียงดังกัมปนาทราวกับจะพังผืนฟ้า...

ทุกๆคนเหม่อมองขึ้นไป มองเห็นแสงอันเจิดจ้า บดบังดวงจันทร์สีเลือด.

พร้อมด้วยขนาดหัวที่ใหญ่พอๆกับขุนเขาลูกหนึ่ง อ้าปากปลดปล่อยเสียงคำราม 

ไม่มีใครสามารถอดทนต่อเสียงนี้ได้ ด้วยระดับพลังเทพสงคราม อีกเพียงก้าวเดียวก็จะกลายเป็นพระเจ้า พลังระดับนี้นับว่ายืนอยู่จุดสูงสุดของทุกคนแล้ว

มีร่างหลายร่างต่างระะเบิดแตกเป็นละอองเลือด...

พลังของมันราวกับจะสามารถทำลายได้ทุกสิ่ง 

มันคือ......อีกาสี่หัว

" หลางกั้วสุ้น! นี่เจ้าทำอะไร ตามแผนการณ์เดิมมันไม่ใช่อย่างนี้นี่ เหตุใดเจ้าจึงปล่อยมันออกมาเช่นนี้ " หนึ่งในผู้อาวุโสของตระกูลหลาง ของจ้าวนรกหลางกั้วสุ้นคำรามเสียงต่ำ

ผู้อาวุโสคนอื่นๆก็มองไปที่เขาในทำนองเดียวกัน มันทำให้หลางกั้วสุ้นไม่พอใจนัก

" หุบปาก!! แผนการมันจะไร้ค่าทันที เมื่อมีพลังที่มากพอ ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ไม่สามารถหยุดมันได้อีกแล้ว!" มองผู้อาวุโสของตระกูลทุกคนแล้วกล่าวต่อ " อีกอย่างนะ ที่พวกเจ้าไม่ได้รับผลกระทบของพลัง นั่นเป็นเพราะข้า หากไม่ได้ข้าล่ะก็ พวกเจ้ายังจะปากดีเช่นนี้ได้รึ? "

หลางกั้วสุ้นมองไปที่ข้อมือของทุกคนในตรกูล จะมีกำไหลหยกชิ้นหนึ่ง มันถูกเขียนด้วยอักษรสีเลือด เพียงแค่มองดู ก็รู้ได้ว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า

มันถูกทำด้วยหยกหายาก และเลือดที่ใช้ทำอักษรนั้นก็มาจากเลือดของอีกาสี่หัว

อีกาสี่หัวแต่เดิม มันอยู่ในพื้นที่ลึกลับของอุทยานหวงห้าม แน่นอนว่าพลังของมันตอนนั้นมันยังอ่อนด้อย ไม่งั้นพวกเขาคงไม่มีทางนำมันออกมาได้

พวกเขาใช้ทรัพยากรจำนวนมากในการยกระดับมัน ทำให้การเงินของพวกเขาร่อยหรอ แต่ว่าเมื่อคิดถึงสิ่งที่จะได้มาหลังจากจัดการกับราชันย์ปีศาจแล้ว ก็นับว่าคุ้มค่า

สิ่งที่พวกเขาได้มาไม่ใช่เพียงแค่อีกาสี่หัว แต่ยังได้คำภีร์เล่มหนึ่ง 

มันเป็นคำภีร์สีดำ ทำจากหนังสัตว์บางอย่าง

บนปกเขียนคำว่า สยบหมื่นสัตว์อสูร!

ในคำภีร์เล่มนั้น มีวิธีควบคุมสัตว์อสูรทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์โบราณกาล หรือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของทวยเทพ ต่างมีวิธีการควบคุมในคำภีร์เล่มนี้

และด้วยเหตุนี้เอง หลางกั้วสุ้นจึงควบคุมอีกาสี่หัวระดับ 9 เทพสงครามได้

และกำไลหยกของคนตระกูลหลางเอง ก็เป็นหนึ่งในสมบัติที่ทำขึ้นมา เพื่อให้ไม่ได้รับผลกระทบจากพลังของอีกาสี่หัวในระดับหนึ่ง เพราะหากขาดมันไปแล้ว พวกเขาคงนอนไปกองกับพื้น ไม่ต่างจากคนตระกูลอื่นๆ 

ส่วนคนที่ควบคุมอีกาสี่หัว ย่อมเป็นจ้าวนรกหลางกั้วสุ้น 

" หลังจากจัดการกับทุกคนที่อยู่ที่นี่แล้ว เพียงเท่านี้ก็แค่รอ   รอมัน คนที่มันกล้าฆ่าลูกชายของข้า....ข้ารับลองได้เลยว่า จะค่อยๆทรมานมัน จนมันรู้สึกว่า ความตายนั้นยังดีกว่าการมีชีวิตที่ทรมาน จะตายก็ตายไม่ได้ เหมือนกับว่าตายทั้งเป็น!!" หลางกั้วสุ้นกำหมัดแน่น

คนในตระกูลหลางได้ยินเช่นนั้นจึงนิ่งเงียบ พวกเขารู้ดีว่าถอยไม่ได้อีกเเล้ว และจะมาตำหนิหลางกั้วสุ้นในตอนนี้ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะสติแตก หันมาเข่นฆ่าตนเอง และความน่ากลัวของอีกาสี่หัวเองก็น่ากลัวเช่นกัน

ด้วยระดับ 9 เทพสงคราม ต่อให้เป็นราชันย์ปีศาจที่แกร่งที่สุดในพิภพนรก ก็ไม่อาจเอาชนะได้

...............

ราชันย์ปีศาจ หลางหลิ่งหลิน ตอนนี้นางมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ระดับ 9 เทพสงครามคือจุดสูงสุดของลมปราณ ก่อนจะเป็นพระเจ้า 

นางมีระดับพลังเพียง เทพสงครามระดับ 6 เท่านั้น การที่จะอดทนต่อเสียงของมันก็เป็นเรื่องยากแล้ว แล้วนี่ยังมีลูกไฟขนาดใหญ่ ที่บดบังผืนฟ้าทั้งหมด ร่างของนางสั่นระริกจนช่วยไม่ได้ 

ในขณะนั้นเอง หลางเซี่ยเหมินมีสีหน้าเขียวคล้ำ ร่างทะยานออกไปด้านหน้า หลางหลิ่งหลินเห็นเช่นนั้นนึกว่าสามีที่ไม่ได้เรื่องของนางจะจัดการกับลูกไฟนั้น ทำให้นางรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

 แต่ภาพต่อมา กับทำให้นางถึงกับสถบออกมา เพราะหลางเซี่ยเหมินได้นำกระบี่บินออกมา เหยียบฝ่าอากาศหมายจะหลบหนีออกไป โดยไม่สนใจนางแม้แต่น้อย

" เจ้าคนต่ำช้า! ขี้ขลาดยังไงก็ยังเป็นยังงั้น......ในเมื่อเจ้าจะหนีเอาตัวรอดอย่างนี้ ถ้าเช่นนั้น! ก็ตายไปซะ" หลางหลิ่งหลินนำแส้สีขาวออกมาจากแหวนมิติ 

ราวกับว่ามันมีชีวิต ทันทีที่ออกมา มันก็พุ่งไปยังทิศทางของหลางเซี่ยเหมินอย่างรวดเร็ว 

เพียงไม่กี่ลมหายใจ แส้ก็แทงทะลุลำคอของเขา

หลางเซี่ยเหมินตกตายด้วยฝีมือภรรยาในทันที!

ด้วยเพราะความกลัวตาย และขี้ขลาดทำให้เขารีบหนี จนไม่สนใจใครทั้งนั้น ถึงแม้เขาจะรักนาง แต่ชีวิตของตนเองย่อมสำคัญกว่าจริงมั้ย?

หลางหลิ่งหลินมีสีหน้าเรียบเฉย สำหรับนางผู้ชายคนนี้คือความอัปยศที่พรากความบริสุทธิ์ไปจากนาง ร่างของนางต้องแปดเปื้อนเพราะมัน ถึงแม้จะเป็นสามีเเล้วยังไง? 

ขณะนั้นมีคนหลายคนต้องตกตายไป เพราะพลังของอาสี่หัวที่มากเกินไป

จ้าวนรกอีกคนหนึ่งถึงกับร่างระเบิดแตก เนื่องจากเขาอยู่ใกล้ที่สุด ถึงแม้เขาจะอยู่ระดับเทพสงครามก็ตาม แต่ก็แค่นั้น

หลางอวิ๋นเทียนกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายปั่นป่วนคล้ายกับธาตุไฟแตก ส่วนคนอื่นๆเองก็เช่นกัน

" ท่านแม่ นี่เราจะตายกันจริงๆงั้นรึเจ้าคะ " หยางหมิงเซียนมีสีหน้าเหมือนกับคนตาย ร่างของเด็กน้อยในอ้อมกอดของหลางเว่ยหยางสั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้

หลางเว่ยหยาง กลางม่านพลังป้องกันไว้ระดับหนึ่ง จึงทำให้หยางหมิงเซียนที่ระดับการบ่มเพราะอ่อนด้อย รักษาชีวิตน้อยๆนั้นได้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่อาจกันพลังที่มากมายของอีกาสี่หัวได้ 

ลมหายใจของนางยิ่งแผ่วเบาลง...

" ไม่ต้องห่วง ถึงแม้ว่าเราจะตาย แต่เเม่เชื่อว่า บิดาของเจ้าจะต้องหาทางนำพวกเรามาจากความตายได้อยู่ดี เจ้าเองก็เห็นทหารของบิดาเจ้าแล้วนี่ ว่าพวกมันเป็นเช่นไร ความสามารถที่สร้างปีศาจโครงกระดูกได้น่ะ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆหรอกนะ " หลางเว่ยหยางเอ่ยปลอบลูกของนาง ตัวนางนั้นรู้จักหยางเฟยดียิ่งกว่าใคร เเละนางก็เชื่อเช่นกันว่า หากนางตายที่นี่ หยางเฟยจะเป็นคนนำนางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

หยางหมิงเซียนผงกศีรษะด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้นางจะเจ็บปวดแต่ก็ยิ้มออกมา " ค่ะท่านแม่ ข้ารู้ว่าท่านพ่อเก่ง และท่านจะต้องนำเรากับมาได้อย่างแน่นอน "

หลางเว่ยหยางมองหน้าลูกสาวตัวน้อยด้วยความเจ็บปวด น้ำตาของนางไหลริน นางกอดลูกสาวด้วยความเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำ มองไปที่อีกาสี่หัวด้วยความแค้น 

นางอยากจะหนีก็หนีไม่ได้ ด้วยลูกไฟขนาดยักษ์ของอีกาสี่หัว ที่ครอบคลุมทุกพื้นที่ ไม่ว่าจะมองไปทางใด ล้วนไม่อาจเห็นสิ่งใด นอกจากแสงของลูกไฟ 

ทันใดนั้น ลูกไฟก็กระทบกับเรือจ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียน 

มันเหมือนกับความตายที่ใกล้เข้ามา

ม่านพลังของนางถูกฉีกกระชากออกจากกัน....

ความร้อนมหาศาลกระทบใบหน้า 

ใบหน้าของหยางหมิงเซียนติดไฟ ร่างของนางค่อยๆถูกเผาไหม้ หลางเว่ยหยางมีน้ำตาอยู่เต็มใบหน้า กอดร่างของลูกสาวด้วยความเจ็บปวด

 ร่างของทั้งสองแม่ลูกต่างเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

" หยางเฟย..." นี่คือเสียงสุดท้ายของหลางเว่ยหยาง เสียงของนางแผ่วเบาเหมือนกับขนนกที่โอนอ่อย แต่ก็เข้มแข็งและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

ก่อนร่างจะไหม้เกรียม....

ลูกไฟขนาดยักษ์ก็กลืนกินพวกนางไป ร่างทั้งสองร้องโหยหวนอย่างทรมานก่อนจะสิ้นใจ.....


 เรือของจ้าวนรกหลางอวิ๋นเทียนและคนอื่นๆถูกเพลิงทำลาย จนไม่เหลือเศษซาก

 ไม่มีสักคนที่รอดชีวิต..............

...........................

ณ พื้นที่อุทยานหวงห้าม 

หยางเฟยรอให้ทุกคนมาครบกันหมดทุกคน ก่อนจะใช้แผนที่เปิดพื้นที่ลึกลับ กลับชะงัก ดวงตาแข็งกร้าวอย่างไม่เคยเป็นมา 

ดวงตาสีแดงและสีทองต่างดูมืดมนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ...


" เว่ยหยาง......" 














 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น

  1. #1090 Ddxxy (@Ddxxy) (จากตอนที่ 177)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 15:14
    <p>โโชความเทพไปเลยรอ</p>
    #1090
    1
    • #1090-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 177)
      17 เมษายน 2561 / 22:16
      ขอบคุณครับ นิยายใกล้จบแล้ว ฝากติดตามจนจบด้วยนะครับ
      #1090-1
  2. #1089 Nonaki (@asaskol15) (จากตอนที่ 177)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 13:37
    ชิบหายงานนี้นรกแตกแน่
    #1089
    1
    • #1089-1 skyling2 (@skyling) (จากตอนที่ 177)
      17 เมษายน 2561 / 22:17
      ขอบคุณครับ อิอิ
      #1089-1