กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 176 : ปลดปล่อยอสูรร้ายบรรพกาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 773
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

 หลางกงจวินรู้สึกถึงอันตราย ต่อหน้าเทพสงคราม เขาเหมือนมดตัวน้อยๆ ที่จะเหยียบให้จมดินเมื่อไรก็ได้ แผ่นหลังเต็มไปด้วยเหงื่อ ร่างสั่นเทาถึงที่สุด ปากกัดจนเกิดเสียงฟันกระทบกัน ให้ได้ยินอย่างชัดเจน

หวินหนานเทียนหัวเราะร่า " ฮ่าฮ่าฮ่า นายน้องจวิน ไม่เอาน่า ข้าจะไม่ทำให้นายน้อยเจ็บหรอก มาสิ เข้ามาใกล้ๆ "

หลางกงจวินกัดฟัน " อย่านะ! นี่เจ้าไม่กลัวท่านพ่อข้าตามล่างั้นรึ? ด้วยพลังของท่านและสัตว์อสูรที่เป็นไพ่ในมือ แม้แต่ราชันย์ปีศาจยังต้องยอมสยบ เมื่อถึงเวลานั้นก็บอกได้เลยว่า มันจะไม่มีที่ที่ให้เจ้าหนีอีกแล้ว หวินหนานเทียน!"

" มีอะไรต้องกลัว? นี่นายน้อยจวิน มาสิ เข้ามาใกล้ๆ " 

เหมือนกับมีแรงดูดูดบางอย่าง ร่างของหลางกงจวินถูกแรงดึงดูดที่มหาศาล ดึงไปที่มือของหวินหนานเทียน ส่วนองครักษ์อยากจะช่วยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะร่างกายของพวกเขา เหมือนถูกหมุดตรึงอยู่กับที่ อยากจะขยับก็ขยับไม่ได้ ต้องรอเพียงความตายเพียงอย่างเดียว

" เจ้าบังคับข้าเองนะ หวินหนานเทียน!!" หลางกงจวิน ปล่อยเลือดก้อนหนึ่งออกจากปาก ทันใดนั้น ธงแปดผืนก็สั่นเบาๆ ตัวอักษรสีเลือดที่ซีดจาง พลันเปล่งแสงสีเลือดออกมา 

ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอันน่าสังเวช!

มีเงาสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา!

พวกมันคือวิญญาณร้าย ถูกทรมานทารุณอย่างโหดร้ายก่อนตาย ด้วยวิธีนี้จะทำใหัพวกมันเป็นวิญญาณที่โหดร้ายและชิงชังในชีวิต 

เพียงพวกมันออกมาจากธง อากาศก็พลันหนาวเย็นถึงกระดูก มีชั้นน้ำแข็งแทรกผ่านช่องว่างอากาศ

มีลมพัดที่หนาวสุดขั้วหัวใจข้ามผ่าน!

นี่คือวิญญาณร้ายในแปดธงปีศาจ สมบัติวิเศษระดับราชันย์ 

หากแต่ คู่ต่อสู้คือเทพสงคราม วิญญาณร้ายพวกนี้หลังจากออกมา แทนที่จะเข้าจู่โจม กลับยืนตัวสั่นเทา พร้อมกับเสียงร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัว

" ฮ่าฮ่าฮ่า นายน้อยจวิน ช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง จะเล่นละครลิงให้ข้าดูงั้นรึ แต่เสียใจด้วยข้าน่ะ ไม่ค่อยชอบเสียเท่าไร " หวินหนานเทียนสะบัดมือเบาๆ ร่างวิญญาณร้ายพลันแตกกระจาย ร้องด้วยเสียงน่าสังเวชอย่างทุกข์ทรมาร

" บัดซบ บัดซบ บัดซบเอ้ย!" ช่วยไม่ได้ที่หลางกงจวินจะสติแตก  เพราะนั่นคือสมบัติที่มีพลังมากที่สุดของเขา ต่อให้จักรพรรดิสงครามก็ยากจะต้านได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเทพสงคราม กลับเป็นเพียงแมลงตัวเล็กๆ แล้วจะไม่ทำให้หลางกงจวินสติแตกได้อย่างไร?

คอของหลางกงจวินตกอยู่ในมือของหวินหนานเทียน ใบหน้าเขาตอนนี้ซีดขาว เต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก ไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิด ซึ่งแตกต่างจากคราแรกอย่างเห็นได้ชัด

" จะทานละน่ะ นายน้อยจวิน " เสียงเหมือนกับปีศาจร้ายดังเข้ามา หลางกงจวินเยี่ยวแตกและขี้แตกด้วยเช่นกัน เขาเห็นหวินหนานเทียนอ้าปาก และลิ้นที่เหมือนกับงู ฉกมายังศีรษะเขา

โพล๊ะ !! เสียงกระโหลกถูกเจาะ

หลางกงจวินแทบขาดใจตาย ร่างของเขากระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อยๆ แห้งเหี่ยวไปช้าๆ

หวินหนานเทียนเช็ดมุมปาก ก่อนจะเลียน้ำของสมองที่เหลืออยู่ เขารู้สึกได้เลยว่า สมองของคนตระกูลหลางมันช่างอร่อยยิ่งกว่าพวกเศษสวะยิ่งนัก 

แล้วอย่างนี้เขาจะอยู่ได้ยังไง หากไม่ได้กินสมองของพวกตระกูลหลาง?

หวินหนานเทียนหันหน้าไปทางองครักษ์ มุมปากยกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ " เอ้ะ นี่มันก็คนของตระกูลหลางเหมือนกันนี่นา "

" ไม่ใช่พวกข้าไม่ใช่คนของตระกูลหลาง พวกมันเพียงจ้างพวกข้ามาคุ้มกันเขาเท่านั้น " 

เหล่าองครักษ์ต่างกล่าวออกมาเป็นเสียงเดียว ราวกับนัดกันไว้ก่อนแล้ว

" ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้ากล้าที่จะโกหกข้า หากพวกเจ้าไม่ใช่คนของตระกูล  แล้วเหตุใดถึงใช้ทักษะหงส์สวรรค์ได้? นั่นนะ เป็นทักษะที่ใช้ได้สำหรับพวกมีสายเลือดตระกูลหลางเท่านั้น  แล้วพวกเจ้ายังกล้าโกหกข้าอีก!!" หวินหนานเทียนเปิดปากที่เหมือนกับหลุมดำ

ตามมาด้วยเสียง โพล๊ะ โพล๊ะ !! ศีรษะของพวกองครักษ์ต่างแตกกระจาย สมองไหลเยิ้มผ่านอากาศ ค่อยๆลอยเข้าปากที่เหมือนกับหลุมดำของหวินหนานเทียน 

หวินหนานเทียนไม่ปล่อยโอกาส ให้พวกองค์รักษ์ร้องขอความเมตตา กลับดูดสมองของพวกเขาทั้งหมดลงสู่กระเพาะ

ร่างทั้งยี่สิบเมื่อถูกดูดสมองจนหมด ร่างก็เหี่ยวแห้งเหมือนกับซากศพที่ตายมาแล้วหลายปี

ก่อนไปหวินหนานเทียนก็เก็บสมบัติ ของพวกเขาทั้งหมดลงแหวนมิติด้วยรอยยิ้ม 

....................

ด้านนอกของอุทยานหวงห้าม บนเรือของจ้าวนรกหลางกั้วสุ้น เขากำลังกดหัวของเด็กรับใช้ลงใต้หว่างขา และแสดงสีหน้าเคิบเคลิ้ม

มือทั้งสองจับทรวงองที่อวบอิ่ม จนเป็นสีแดงระเรื่อ เด็กรับใช้ส่งเสียงครวญครางอย่างวาบหวิว

ช่วยให้หลางกั้วสุ้นยิ่งคึกคัก 

พรึ่บ! ช่วงเวลานั้น ยันต์เชื่อมต่อจิตวิญญาณกลับติดไฟ และค่อยๆสลายไป 

หลางกั้วสุ้นสติขาด จับหัวของเด็กรับใช้ด้วยความโกรธ ไม่สนใจเสียงร่ำไห้ของนาง บีบเบาๆ หัวก็แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย 

เขาคำรามจนตัวเรือสั่นไปมา!

มองดูยันต์เชื่อมต่อวิญญาณด้วยความอาลัยอาวรณ์

" จวินเอ๋อ นี่!!" หลางกั้วสุ้นรู้สึกแก่ขึ้นอีกหลายปี นี่คือสิ่งที่เชื่อมต่อกับวิญญาณของหลางกงจวิน หากวิญญาณเขาแหลกสลาย ยันต์ก็จะถูกเผาไหม้ และตอนนี้มันเผาไหม้จนไม่หลงเหลือแล้ว ชีวิตของกลางกงจวินก็คง...

" หน่วยหกนรกคลั่ง! " เสียงคำรามของเขาดังไปทั่วเรือ

ครู่เดียว คนทั้งหกก็มาคุกเข่าเบื้องหน้า 

" ปลดปล่อยสัตว์อสูร วันนี้ข้าจะให้คนที่อยู่ที่นี่ตายทั้งหมด " หลางกั้วสุ้นสติแตกอย่างสิ้นเชิง ด้วยลูกชายอันเป็นที่รักของเขา สติของเขาในตอนนี้มันสั่นคลอน คล้ายกับจะพังทลายลงทุกเมื่อ

" แต่ว่า ราชันย์ปีศาจก็ยังอยู่ที่นี่นะขอรับ หากพวกเรา... " หนึ่งในหกนรกคลั่งพยามห้ามปราม แต่ก็ถูกพลังของหลางกั้วสุ้นดีดกระเด็นไปไกล

" หุบปาก!! ใครคือเจ้านายของพวกเจ้ากัน? เดี๋ยวนี้กลับบังอาจมาตัดสินใจแทนข้างั้นรึ ด้วยสัตว์อสูรของข้า แม้แต่ราชันย์ปีศาจก็ต้องตาย!" ไอดุร้ายแผ่กระจายออกมา ทำให้ร่างของหลางกั้วสุ้นแผ่บารมีของราชันย์ปีศาจออกมา

ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก!

เหล่าหกนรกคลั่งไม่กล้าพูด ได้แต่รับคำและจัดการ พวกเขารีบไปยังเรือที่เก็บสัตว์อสูรที่นำมาด้วย ในนัันถูกค่ายกลมิติวางไว้ ทำให้พื้นที่ด้านในกว้างขวางอย่างไม่น่าเชื่อ

มันไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะมันใช้หลักการเดียวกับแหวนมิติ แต่หากเทียบกับแหวนมิติของหยางเฟย มันก็คนละระดับกันเลย

หกนรกคลั่งที่ได้รับคำสั่งมา มองดูสัตว์อสูรด้านหลังกรงขังด้วยความหวาดกลัว เขารู้ได้เลยว่า แม้แต่ราชันย์ปีศาจก็ยากจะจัดการได้ 

มีหัวทั้งสี่ และปีกที่ใหญ่โต สามารถปิดบังได้ทั้งผืนฟ้า

 เหมือนมันจะรู้วว่ามีคนอยู่อีกด้าน ดวงตาที่ใหญ่โต จ้องมองมา ความรู้สึกหนาวเย็นไปถึงหัวใจ เหมือนใบมีดนับพันกำลังทิ่มแทง ต้องรีบเบนสายตาไปทางอื่น แต่กระนั้น ก็ยังกระอักโลหิตคำหนึ่ง

มียันต์แผ่นหนึ่งแปะที่ลูกกรง ทำหน้าที่เหมือนกับกุญแจ

หกนรกคลั่งคนนั้นกัดฟัน กรีดนิ้วมือจนโลหิตไหลออกมา เขียนอักษรปีศาจ แล้วรีบถอดออกมา 

" เปิด!" เสียงดังปราณอัสนี โลหิตที่ถูกเขียนพลันเลื้อยเข้าหายันต์ที่กรง 

ตูม!! เสียงของยันต์ถูกฉีกกระชากออกจากกัน 

กรงขนาดใหญ่ค่อยๆถูกเปิดออกมา....

สัตว์อสูรบรรพกาลพลั่นส่งเสียงฉีกกระชากวิญญาญออกมา ท้องฟ้าเปลี่ยนสี สายฟ้าสายฝนกระหน่ำลงมา

พลังระเบิดถึงชั้นฟ้า!

เทพสงครามระดับเก้า!

ราชันย์ปีศาจ หลางหลิ่งหลินมีสีหน้าซีดเผือด จ้องมองท้องฟ้าที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความรู้สึกไม่ดี 

จะมองเห็นอีกาขนาดใหญ่ พร้อมกับหัวทั้งสี่ ปีกที่บดบังผืนฟ้า 

ขณะนี้มันอ้าปากและพ่นลูกไฟขนาดมหึมา มาที่นาง...




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น