กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 175 : พบนายน้อย หลางกงจวิน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 เม.ย. 61

ในขณะรอพวกหลางหนิงเออร์  หยางเฟยทำการคร่าเวลาด้วยการล่าสัตว์อสูรแถวนั้นเป็นเวลาหนึ่งวัน สัตว์อสูรเหล่านั้นล้วนต่างจากด้านนอก

มองดูรูปลักษณ์ภายนอก อาจจะไม่แตกต่างอะไร แต่เมื่อเราสังหารมัน ร่างมันกลับสลายไป และมีพลังจิตวิญญาณจำนวนมากพุ่งเข้าสู่ร่างกาย 

หยางเฟยรู้สึกรูขุมขนเปิดกว้างขึ้น พวกมันเริ่มดูดซับจิตวิญญาณพวกนั้นเข้าสู่ตันเถียร

แปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณ!

จากการวิเคราะห์คร่าวๆ หยางเฟยรู้ว่า ยิ่งระดับสัตว์อสูรที่ตายระดับสูงมากเท่าไร จิตวิญญาณที่จะได้รับย่อมมากตาม

และเขายังรู้ด้วยว่ามันติดตั้งค่ายกลบางอย่าง ทำให้การฆ่านั้นไม่มีวันจบ ไม่ว่าจะฆ่าสัตว์อสูรไปมากมายเท่าใด พวกมันก็จะเกิดใหม่ในเวลาหนึ่งชั่วยามเท่านั้น

มันเป็นสถานที่บ่มเพาะพลัง และฝึกฝนที่ดี มันเหมือนกับสวรรค์ของใครหลายๆ คนเลยทีเดียว

ปัง! เสียงในหัวของหยางเฟยดังขึ้นมา พร้อมกับพลังปราณระดับ 3 จักรพรรดิสงครามระเบิดออกจากร่าง

ด้วยการฆ่าสัตว์อสูรเพียงหนึ่งวัน เขาก็ฝ่ามาอีกระดับได้ ด้วยการช่วยเหลือของพลังฟ้าดิน และพลังจิตวิญญาณของสัตว์อสูรที่ฆ่าไป 

ในตอนนี้พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!

หยางเฟยเงยหน้าคำรามก้อง ฟ้าร้องส่งเสียงกัมปนาทออกมา สายฟ้าและสายฝนพาดผ่านท้องฟ้า คล้ายกับมังกรบนสรวงสวรรค์ที่มองลงมา คล้ายกับว่า เพียงแค่มันเยื้องกายลงมา โลกก็จะดับสูญ

หยางเฟยปิดเปลือกตา พลังลมปราณที่ระเบิดออกเมื่อครู่ไหลคืนกลับสู่ร่าง พลันท้องฟ้าแจ่มใส มังกรหายไปกลับกลายเป็นแถบรุ้งเส้นหนึ่ง มองดูงดงามเหมือนกับมังกรกินน้ำ

เขาถอนหายใจยาว พร้อมกับนั่งบ่มเพราะ ให้พลังเสถียรยิ่งขึ้น

.............

ห่างออกไปไกลหลายแสนลี้ มีคนยี่สิบเอ็ดคนกำลังผ่านลาวาและภูเขาไฟ มีสัตว์อสูรอย่างเช่นนกเพลิงขวางอยู่ แต่ว่ามันก็ถูกจัดการโดยคนพวกนั้น อย่างง่ายดาย 

พวกเขาคือ หน่วยองครักษ์ของหลางกงจวิน

ตอนนี้พวกเขาได้ออกมาจากอุโมงค์ และเข้าสู่เส้นทางส่วนกลางแล้ว 

หลางกงจวินอยู่ตรงกลาง ในขณะองครักษ์รายล้อมอยู่รอบตัว ราวกับเป็นป้อมปราการเหล็ก 

ด้วยการป้องกันเช่นนี้ ไม่ว่าสัตว์อสูรจะแกร่งเพียงใด ก็ยากที่จะทำอันตรายเขาได้ 

เขาโดดเด่นเป็นอย่างมาก บนศีรษะมีมงกุฎ ชุดเกราะสีเลือด ผืนธงโบกสะบัดไปมา และไอดุร้าย ที่ประทุจากร่างตลอดเวลา ทำให้เขาดูเหมือนทรราชย์ชั่วร้ายคนหนึ่ง

ในมือถือเข็มทิศที่ ชี้ไปทิศทางหนึ่ง 

" ที่นั่นเองสินะ ที่เป็นพื้นที่ลึบลับ เอาล่ะรีบๆ กันหน่อยพวกเรา " 

เหล่าองครักษ์ตอบรับอย่างพร้อมเพียง พวกเขาผสานพลังกันจนเกิดเป็นหงส์เพลิงสีน้ำเงินขนาดใหญ่ 

มันคือค่ายกลหงส์สวรรค์ หนึ่งในทักษะของตระกูลหลาง   ทักษะระดับสูง 

มันช่วยในการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว และการโจมตีด้วยเช่นกัน ทักษะนี้ไม่ใช่ที่ใครๆ จะฝึกขึ้นมาได้
การที่จะสำเร็จทักษะนี้นั้น จำเป็นต้องฝึกร่วมการถึงยี่สิบคน มันคือการหลอมรวมพลังปราณ และความคิด พวกเขาต้องเข้าใจกันและกัน 

ทั้งยี่สิบคนนั้น เป็นเหมือนกับเส้นโลหิต ที่ขยับตามความคิดของแต่ละส่วน ปีกของหงส์สวรรค์ร่ายรำบนท้องนภากาศ กรีดฝ่าท้องฟ้าจนเกิดเปลวเพลิง

ความร้อนระเบิดออกมายิ่งกว่าลาวา นี่มันคือเพลิงบริสุทธิ์!

ห่างออกไปเพียงเล็กน้อย บุรุษสวมเกราะตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหมวกเกราะ ด้านหลังมีปีกคู่สีดำ

ปราณของเขาที่แผ่ออกมาช่างบางเบา แต่ว่ามันกับทำให้สัตว์อสูรทุกตนล้วนสั่นไหว ไปด้วยความกลัว

หวินหนานเทียน!

ตอนนี้เขาได้ดื่มสมองของผู้เข้าแข่งครั้งนี้ไปเป็นจำนวนมาก แต่ว่าเขาก็ไม่รู้สึกพอใจแต่อย่างใด รสชาติของพวกมันนั้นยังด้อยกว่า รสชาติของลูกสาวราชันย์ปีศาจนัก

" อ๊า ข้าชักจะอยากดื่มสมองของพวกตระกูลหลางซะละสิ พวกระดับร่างพวกนั้น ช่างเป็นรสชาติที่ห่วยเสียจริง ลิ้นของข้ารู้สึกไม่ดีเลย เมื่อกินพวกสมองขยะๆ เหล่านั้น "

ระหว่างทางหวินหนานเทียน ได้มองเห็นคนกลุ่มหนึ่ง ในนั้นมีทัังหมดยี่สิบเอ็ด 

หลอมรวมด้วยทักษะระดับสูง จนเป็นหงส์สวรรค์!

หวินหนานเทียนยิ้มร่า " อ๊า ไม่นึกว่าแค่คิด ก็จะได้พบเหยื่อ อีกทั้งยังเป็นคนของตระกูลหลาง! และยังเป็นนายน้อยหลางกงจวิน ลูกชายสุดที่รักของ หลางกั้วสุ้น ผู้ที่เคยเป็นเจ้านายให้ข้าได้พักพิง " 

หวินหนานเทียนยิ้มเยาะ สำหรับนายน้อยคนนี้หาได้อยู่ในสายตาของเขาไม่ และหลางกั้วสุ้นเองก็เป็นที่ซ่อนตัวตนของเขาในตอนนั้นเท่านั้น

ไม่ได้มีความภักดีให้เลยแม้แต่น้อย!

" นายน้อย มีคนอยู่ด้านหน้าขอรับ จะให้พวกเราทำยังไงดี " 
หนึ่งในองครักษ์เอ่ยถาม

หลางกงจวินไม่ได้มอง เพียงกล่าว " เรื่องเล็กๆ พวกนี้ยังจะถาม? ตอนนี้เป็นเวลาเร่งรีบ ไม่ควรชักช้า เมื่ออยู่ในหงส์สวรรค์ สิ่งใดขวางทางเรา ล้วนฆ่าให้หมด "

หากเขาได้เงยหน้ามอง เขาจะต้องประหลาดใจแน่ เพราะนั่นคือชุดเกราะของหวินหนานเทียน ผู้ซึ่งหายตัวไปอย่างลึกลับ

เหล่าองครักษ์ตอบรับ พลังปราณทั่วร่างระเบิดออก หงส์สวรรค์ส่งเสียงร้อง ต้นไม้สั่นไหวทันที ภูเขาระเบิดแตก ร่างมีเพลิงพวยพุ่ง 

มองดูเหมือนสัตว์วิเศษงดงามตนหนึ่ง!

หวินหนานเทียน เพียงยืนเฉยๆ เขาไม่แม้แต่ตั้งโล่ขึ้นด้วยซ้ำ

" เจ้านี่มันปัญาอ่อนจริง "

" กล้าที่จะยืนเฉยๆ โดยไม่ป้องกัน มันนึกว่าเป็นกำแพงศักดิ์สิทธิ์รึไง ถึงจะป้องกันได้ทุกสิ่ง "

" ไม่หรอก ข้าว่ามันคงกลัวจนฉี่ราด ขยับไม่ได้เลยต่างหากเล่า " 

พวกองครักษ์ผงกศีรษะด้วยรอยยิ้ม พวกเขานึกภาพออกเลยว่า ร่างของหวินหนานเทียนจะเป็นยังไง เมื่อถูกกินโดยหงส์สวรรค์

มันจะไม่เหลือแม้แต่กระดูก!

แต่ใครจะรู้ ว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น!

บึ้ม! ระเบิดแสงสีน้ำเงินกระจายไปทั่วแปดทิศ ทั่วท้องฟ้าถูกผ่าครึ่งด้วยทะเลเพลิง

หงส์สวรรค์ที่ราวกับนกวิเศษ กลับแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ร่างทั้งยี่สิบเอ็ดต่างกระเด็นไปคนละทิศละทาง

หลางกงจวินลอยออกไป เขากัดฟันพร้อมแผ่ไอดุร้าย ธงที่อยู่ด้านหลังพลันปรากฏเบื้องหน้า ปกป้องคลื่นพลังและเพลิงที่ปะทุ

หลังจากจัดการปัญหาได้แล้ว เขาก็ทรงตัวไดั หันไปมองด้านหน้าด้วยแววตาฉงน 

และเมื่อเขาได้เห็นหวินหนานเทียน แววตายิ่งเบิกโพลง มีความซับซ้อนอยู่ และมีความวิตกกังวล

" เป็นไปไม่ได้ นี่เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? " หลางกงจวินโพล่งถามออกไป ด้วยอาการสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

หวินหนานเทียคือใครกัน? เขาคือหนึ่งในหกนรกคลั่งผู้โหดร้าย ระดับพลังย่อมไม่อาจดูถูกได้ เพราะในหกนรกคลั่งทุกๆ คนย่อมมีระดับเทพสงคราม

การเจอหวินหนานเทียนในครั้งนี้ แทบอยากจะทำให้เขาร้องไห้

หวินหนานเทียนยิ้ม " เป็นไรไป นายน้อยจวิน คิคถึงข้าจนตัวสั่นเลยงั้นรึ "

" หวินหนานเทียน เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลย เจ้าเข้ามาที่นี่ได้เช่นไร ในเมื่อเจ้าอายุมากกว่าร้อยปี เจ้าไม่น่าจะผ่านประตูเข้ามาได้ " หลางกงจวิน ถามด้วยความสงสัย

เหล่าองครักษ์ เมื่อรู้ว่าเป็นหวินหนานเทียน ยิ่งสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้ 

ตัวตนระดับเทพสงคราม คือจุดสูงสุด และยิ่งมาเจอตัวตนนี้ตรงหน้า มันยิ่งทำให้เลือดของพวกเขาเต้นตุบๆ ในใจต่างตะโกนว่า ให้หนีไปซะ

แต่พวกเขาก็เป็นองครักษ์ของนายน้อย มันจะไม่เป็นการดีแน่ที่จะหนีไป และหากหนีไป ก็ไม่แน่ว่าจะรอด เพราะเทพสงคราม เพียงกระดิกนิ้วครั้งเดียว รัศมีล้านลี้ ก็หายไปอย่างง่ายดาย

พวกเขากัดฟัน แล้วขยับร่างมาปกป้องนายน้อย

" การที่ข้าเข้ามาได้เช่นไรนั้น ข้าจะตอบให้ก็แล้วกัน ไหนๆนายน้อยจวินก็จะตายอยู่แล้ว ข้าได้เข้ามาที่นี่กับองค์เหนือหัว ด้วยพลังของเหนือหัว การที่จะทำให้ข้าเข้ามาที่นี่ได้น่ะ เป็นเพียงเรื่องกล้วยๆ " หวินหนานเทียน ยิ้มเบาๆพรัอมกับเดินไปด้านหน้า


" บางที จ้าวนรกคนอื่นอาจจะได้พบพื้นที่นั้น และสมบัติที่ลบล้างอายุ ทำให้สามารถเข้ามาได้? " หลางกงจวินคิดว่าหวินหนานเทียนต้องเข้ามาที่นี่ ด้วยวิธีการพิเศษของจ้าวนนกคนอื่น ด้วยสมบัติวิเศษ เช่นเดียวกับเข็มทิศนี้


หลางกงจวินเมื่อคิดได้เช่นนั้น กล่าวอย่างระมัดระวัง
" เจ้าสมรู้ร่วมคิดแผนการบางอย่างกับจ้าวนรกคนอื่นงั้นรึ พวกมันให้สัญญาอะไรกับเจ้ากันล่ะ ด้วยการทำให้เจ้าเข้ามาที่นี่งั้นรึ? หรือด้วยของวิเศษอันใด แต่เจ้าอย่าลืมนะว่าเจ้าเป็นคนของใคร เจ้าเป็นหนึ่งในหกนรกคลั่ง เป็นคนของพ่อข้า มาเถอะ เรื่องที่เจ้าหายไปข้าจะช่วยแก้ตัวกับท่านพ่อเอง และพื้นที่ลึกลับนั่น พวกเราก็ค่อยๆ แบ่งกัน มันดีกว่าหากเจ้าไม่นำมันกลับไปให้จ้าวนรกคนนั้น เมื่อเจ้าทำสิ่งที่มันปราถนาเสร็จ มันอาจจะฆ่าเจ้าก็ได้ และมันจะไม่ดีกว่ารึ หากเจ้าจะเก็บมันไว้กับตัว? และกลับมาปราสาทจ้าวนรกของเรา  "

หวินหนานเทียนถึงกับหัวเราะ หลางกงจวินถึงกับหน้าซีดเผือด เพราะเพียงแค่ได้ยินเสียงนี้ เขารู้ได้เลยว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น
 
" ไม่รู้เลยว่านายน้อยจะกล่อมคนเช่นนี้ได้ด้วย แต่ต้องบอกไว้เลย ว่าข้าน่ะไม่สนใจทรัพย์สมบัติใดๆ ทั้งสิ้น ที่ข้าสนใจตอนนี้มีเพียงสมอง.......สมองของนายน้อย!" 

  





 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น