กำเนิดเทพเจ้าปีศาจที่ต่างโลก(นิยายแต่ง)

ตอนที่ 174 : แผนที่เก่าๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

เพร้ง!! เสียงหยกที่เชื่อมต่อจิตวิญญาณทั้งสองพลันแตกกระจาย หลางเซี่ยเหมินพลันอุทาน " บ้าเอ้ย มันเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้ไง ตัวตนบัดซบไหนที่มันกล้าทำ?" 

หลางหลิ่งหลินกล่าวถาม " เกิดอะไรขึ้น? "

หลางเซี่ยเหมินตอบด้วยเสียงสั่นเทา และเต็มไปด้วยจิตสังหาร " ก็หยกที่ข้าเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของพวกนางไว้น่ะสิ ตอนนี้มันแตกซะแล้ว เพราะพวกนางทั้งสองคน....."

หลางหลิ่งหลินหน้าซีดเผือด ถึงอย่างไรเด็กสองคนนั้นก็เป็นลูกของนาง นางย่อมมีความรู้สึกเป็นธรรมดา " เจ้าแน่ใจนะ "

หลางเซี่ยเหมินตอบ " แน่ใจ หยกนี้ข้าเชื่อมต่อพวกมันกับจิตวิญญาณของพวกนางเอง ด้วยระดับเทพสงครามของข้า การทำเช่นนี้หาใช่เรื่องยากเย็น และมันไม่มีทางผิดพลาด " มองไปที่ใบหน้าหลางหลิ่งหลิน กล่าวสืบต่อ " หลิ่งหลิน เจ้าจะต้องรีบส่งผู้เชี่ยวชาญเข้าไปจัดการ กับคนที่มันทำกับลูกของเรานะ "

หลางหลิ่งหลินกำหมัดเอาไว้แน่น " แน่นอน เราสามารถส่งผู้เชี่ยวชาญที่อายุน้อยกว่าร้อยปีเข้าไปได้ แต่ฝ่ายตรงข้ามนั้นน่ะแข่งแกร่งมาก ไม่งั้นมันคงไม่จัดการพวกนางทั้งสองอย่างง่ายดายเช่นนี้แน่ เอาอย่างนี้ละกัน ส่งหน่วยพิพากษาเข้าไป "

หลางเซี่ยเหมินกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าไปด้วยความโกรธ

หน่วยพิพากษาที่ส่งไปนั้น คือรุ่นเยาว์ของตระกูลที่ถูกฝึกมาด้วยวิธีการอันโหดร้าย แต่เดิมนั้นมีทั้งหมดร้อยคน แต่เมื่อการฝึกเสร็จสิ้นกับเหลือเพียงแค่ยี่สิบคน จำนวนคนที่เหลือนั้นไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ เพราะงั้นการฝึกที่ว่า ไม่ใช่อะไรที่จะดูถูกได้เลย 

เมื่อได้รับคำสั่งของราชันย์ปีศาจ คนชุดขาวทั้งยี่สิบคนก็เปลี่ยนเป็นรุ้งแถบยาวยี่สิบเส้น พุ่งกลับไปทางประตูอีกด้าน นั่นเพราะตอนนี้ราชันย์ปีศาจ รออยู่ที่ประตูทางออกแล้วนั่นเอง

" เกิดอะไรขึ้น? นั่นมันหน่วยพิพากษา เด็กที่ถูกฝึกด้วยวิธีการอันโหดร้าย แสดงว่ามีเรื่องร้ายแรง? " หลางอวิ๋นเทียน ที่อยู่ประตูทางออกเช่นเดียวกัน มองไปยังคนพวกนั้นด้วยความสงสัย

..........................

ซู๊ดดด!!! เสียงสูดสมองครั้งสุดท้ายดังออกมาจากปากหวินหนานเทียน ร่างของหลางเซียนหยิงก็ค่อยๆแห้งเหี่ยวไปอย่างรวดเร็ว

" อ๊า รสชาติของสมองนาง ช่างเลิศรสยิ่งนัก โดยเฉพาะเวลาของคนที่ใกล้ตาย หัวสมองจะยิ่งอร่อยที่สุด " หวินหนานเทียน จ้องมองร่างที่แห้งเหี่ยวของหลางเซียวหยิงอย่างเสียดาย

" ถ้าเจ้าชอบ ในอุทยานแห่งนี้มีผู้เยาว์อยู่มากมาย เจ้าออกไปเลือกหาเอาได้เลย ด้วยระดับพลังของเจ้าตอนนี้ ก็คงเหมือนการปลอกกล้วยเข้าปาก " หยางเฟยกล่าว

" ขอรับองค์เหนือหัว " หวินนหนานเทียนป้องมือ

" อีกอย่างนะ ในอุทยานแห่งนี้มีคนอยู่สี่คน ที่เป็นคนของข้าพวกเขาจะมียันต์สื่อสารที่ข้าให้ไป หากเจอพวกเขาตกอยู่ในอันตรายก็ช่วยด้วยแล้วกัน แต่หากไม่วิกฤติจริงๆ ก็อย่าได้ยื่นมือเข้าไปช่วยละ ไม่งั้นเด็กๆ พวกนั้นคงไม่เติบโตเสียที " หยางเฟยกล่าว

" ขอรับ เหนือหัวช่างเป็นคนดียิ่งนัก "

" ในสายตาของเจ้า อาจจะใช่ แต่ในสายตาของคนอื่นพวกเขาจะหวาดกลัว ซึ่งนั่นแหละเป็นสิ่งที่ข้าต้องการ เอาล่ะจงไปเถอะ " หยางเฟยมองดูหวินหนานเทียน ค้อมตัวเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรุ้งสีดำ พุ่งทะยานผ่านขอบฟ้า 

หยางเฟยสะบัดเรือครั้งหนึ่ง เรือบินมากมายก็ปรากฏตัวออกมา ในนั้นมีหยางหลินหย่ง และพวกเสี่ยวเอ้ออยู่ด้วย

เมื่อพวกเขาพบหยางเฟย ก็คุกเข่าคารวะอย่างภักดี

หยางเฟยพยักหน้าอย่างยินดี " ในที่นี้คืออุทยานหวงห้ามของตระกูลหลาง มีพื้นที่ส่วนต่างๆ ที่อันตรายอยู่มากมาย งานของพวกเจ้านั้นง่ายมากๆ เพียงแค่รวบรวม ทรัพยากรในการบ่มเพราะมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ระยะเวลาคือห้าวัน จากนั้นติดต่อข้าผ่านยันต์สื่อสาร "

พวกหยางหลิงหย่งคารวะหยางเฟย ก่อนเคลื่อนเรือบินเต็มกำลัง เคลื่อนผ่านท้องฟ้า ส่งเสียงกรีดฝ่าเส้นทางเป็นแถบริ้ว

" เรื่องที่สมควรทำก็ทำไปแล้ว " ในขณะนั้นเขาจ้องไปยังศพของหญิงสาวทั้งสอง ซึ่งตอนนี้ร่างของพวกนางไม่ได้งดงามแต่อย่างใด มันเป็นศพที่แห้งเหี่ยวเหมือนกับผ่านกาลเวลามาอย่างช้านาน " พวกนางเป็นคนของตระกูลหลาง อีกทั้งยังเป็นตระกูลหลัก เป็นลูกสาวของราชันย์ปีศาจ สมบัติติดตัวย่อมไม่ธรรมดา ไหนมาดูซิว่ามีอะไรบ้าง " 

หยางเฟยหยิบกระบี่หยกม่วงและโซ่ราชันย์ขึ้นมาดู กวัดแกว่งไปมาอย่างชำนาญ ก่อนจะกล่าวว่า " ของดี " จากนั้นก็เก็บไว้ในแหวนมิติ

เขาค้นหาสมบัติในแหวนมิติของพวกนาง ในนั้นมีเม็ดยา ทักษะบ่มเพาะ สมบัติต่างๆมากมาย 

" สมแล้วที่เป็นลูกของราชันย์ปีศาจ สมบัติของพวกนางเพียงคนเดียว เทียบได้กับทั้งอาณาจักรหนึ่งเลย " สมบัติของพวกนางนั้นมากมายเหมือนกับภูเขา 

หยางเฟยจึงต้องใช้เวลาหลายชั่วยามในการตรวจสอบสมบัติต่างๆ หากเป็นเมื่อก่อนนั้นเขาจะทิ้งสมบัติจำพวกทักษะ แต่ในตอนนี้เขามีวิหารแปดดวงดาราที่ต้องดูแล จึงคิดจะนำพวกมันกลับไปด้วย ในนั้นยังมีกระบี่รูปแบบต่างๆ  ยันต์ที่มีพลังทำลายมหาศาล และชุดของสตรีจำนวนมาก 

หยางเฟยไม่ลังเลเลยที่จะเอาชุดพวกนั้นออกมาทิ้ง เพราะสำหรับเขามันไม่สำคัญ และไม่ใช่พวกโรคจิตด้วย

ค้นไปค้นมาก็เจอแผนที่แผ่นหนึ่ง มันเป็นแผนที่เก่าๆ  มีภาพหุบเขาและสายน้ำเคลื่อนผ่านตลอดวลา มีจุดสีแดงเล็กๆ และมีลมพายุเหมือนกับใยแมงมุมสีดำ พัดผ่านพื้นที่แล้วพื้นที่เล่า อย่างไม่หยุดพัก 

" หรือว่านี่จะเป็นแผนที่สู่พื้นที่ลึกลับ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตระกูลหลางถึงปกครองพิภพนรกได้นาน ที่แท้พวกเขามีแผนที่ ที่จะพาไปสู่ทรัพย์สมบัตินี่เอง ในทุกๆห้าร้อยปีพวกเขาจะได้ทรัพยากรมากมาย จากการส่งผู้เยาว์มาแต่ละครั้ง แต่กระนั้นก็ยังเปิดอุทยานให้คนทัวไปเข้ามา ดูเหมือนจะใจกว้างยอมแบ่งน้ำแกงชามใหญ่ แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ผู้คนได้ไปเป็นแค่ข้าวเม็ดเล็กๆ ที่พวกเขาไม่ใส่ใจเท่านั้น ด้วยเหตุนี้พวกเขาถึงมีคนสนับสนุนจำนวนมาก และปกครองทุกคนอย่างช้านาน " 

อย่างไรก็ตาม หยางเฟยไม่รู้ว่าแผนที่นี้จะนำไปสู่พื้นที่ลึกลับจริงๆรึไม่ " เราควรที่จะลองไปตรวจสอบดูก่อน " 

ขณะที่บินผ่านหุบเข้าลำธาร หยางเฟยพบว่าจุดสีแดงเล็กๆบนแผนที่ก็คือจุดที่เขาอยู่ เพราะงั้นมันจึงไม่ยากเย็นเท่าไรนักในการหาพื้นที่ลึกลับ 

ตลอดทางเขาได้ฆ่าสัตว์อสูรมากมาย ไม่มีสัตว์ตัวใดเลยที่หยุดเขาได้ หยางเฟยมาห้าชั่วยาม ก็หยุดลงที่หุบเขาแห่งหนึ่ง หุบเขานี้เหมือนกับเขาวงกต 

หยางเฟยมองดูแผนที่ ที่ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากมันเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น

ฉับพลันหยางเฟยกระตุ้นพลังเวท ดวงตาส่องแสงสีทองสกาว เขากวาดสายตาไปพื้นที่ด้านหน้า เห็นมิติทับซ้อนกันอย่างชัดเจน ในนั้นเหมือนกับอีกโลกหนึ่ง มีพื้นที่ขนาดใหญ่และพลังฟ้าดินเนืองแน่น อย่างที่พื้นที่ด้านนอกเทียบไม่ได้แม้แต่น้อย 

 เมื่อเข้าใกล้ เหมือนว่ามิตินั้นจะตอบสนองต่อแผนที่ 

" เหมือนกับว่า แผนที่ชิ้นนี้จะเป็นกุญแจเข้าสู่พื้นที่ลึกลับ? รออีกสักวันก็แล้วกัน ไม่งั้นเด็กๆพวกนั้นคงไม่มีประสบการณ์ของอุทยานหวงห้าม ก่อนจะเข้าไปเอาสมบัติ "  
หยางเฟยไม่ได้เป็นคนใจแคบอยู่แล้ว เพียงสมบัติ เขาไม่ได้ใส่ใจมันเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เขามีอาติเฟคระดับพระเจ้า สมบัติราชันย์และจักรพรรดิอาจจะดึงดูดทุกคน แต่สำหรับเขานั้นมันไม่ใช่ และด้วยสมบัติพวกนี้ก็จะทำให้ตระกูลของหลางเว่ยหยาง แข็งแกร่งขึ้นเป็นอย่างมาก 

และหยางเฟยเองก็ต้องนำสมบัติพวกนี้ไปให้ตระกูลถัง และวิหารแปดดวงดารา สมบัติในนั้นจากที่มองดู มันมีมากมายมหาศาล ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่พอ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นพื้นที่อันตราย....
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1,139 ความคิดเห็น