ปรารถนา Drive me desire

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 ปาร์ตี้แก๊งใจบาป 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    21 พ.ย. 62

สาวๆ ก็เริ่มงานด้วยการนั่งซ้อนบนตักแกร่ง ชงเหล้า พูดคุยตามที่ตนพอจะสื่อสารได้ ทว่าพนักงานโรงแรมที่ทำหน้าที่จัดหาสาวสวยก็ชักหนักใจ รีบเดินเข้าไปหาลูกค้าอีกสองคนซึ่งช่างเลือกกว่าคนอื่น

“ครับ”

เบเนทาร์ย้ำความต้องการของตนกับเพื่อนร่วมแก๊งแข่งกับเสียงเพลงอาร์แอนด์บีที่เปิดในห้องค่อนข้างดัง “ขอสเปกเดิมที่บอกไว้แต่แรก เพิ่มเติมคือไม่ต้องเสริมหน้าอก หรือเสริมก้น พี่สองคนเซ็กซ์จัดแรงเยอะ เกิดบีบแตกแล้วจะยุ่ง”

พนักงานคนดังกล่าวปั้นหน้ายาก “ครับ แต่...”

ไม่ทันได้บอกเหตุผลในความยาก พนักงานโรงแรมก็ต้องตาโตกับเงินปอนด์ที่ลูกค้าช่างเลือกยัดใส่ในมือ ในหัวนั้นคิดมูลค่าเป็นเงินไทยอย่างรวดเร็ว

เงินเกือบสองหมื่นบาททำให้พนักงานคนดังกล่าวยิ้มกว้าง งานยากเริ่มจะง่ายขึ้นทันควัน

“รอสักครึ่งชั่วโมงนะครับ เดี๋ยวผมขึ้นมาส่งข่าวว่าจะหาได้อย่างที่ต้องการไหม”

“โอ้...” เบเนทาร์หลุดอุทาน ไม่ได้ตกใจเพราะเวลาที่ต้องรอต่อ แต่เพราะไม่คาดว่าจะเห็นหนึ่งในเพื่อนร่วมทีม ฟัดสาวอยู่บนโซฟาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

“ถ้านานขนาดนั้นพาพวกหล่อนไปที่ห้องเลยนะ ดูท่าว่าอีกไม่นานต้องสละห้องนี้ให้สามคู่นี้แล้วล่ะ”

พนักงานรับคำแล้วจึงเดินออกมานอกห้อง จัดการส่งข้อความถึงโมเดลลิ่งสามสี่คนเพื่อค้นหาสาวงามที่ไม่เสริมหน้าอกพลางเดินขึ้นบันไดไปอีกชั้น เดินจนทั่วเพื่อฟังว่าลูกค้าวีไอพีชั้นล่างส่งเสียงดังรบกวนลูกค้าชั้นอื่นหรือไม่

เมื่อเดินวนจนทั่วแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะกลับมาประจำหน้าที่ของตนเอง

ส่วนในห้องแซคคารีก็เบนสายตาหนีจากภาพหนังสดตรงหน้ามาพูดกับเพื่อนสนิท “เห็นไหมว่าถ้าเสริมปุ๊บ ตอนเราซุกหน้าดูดหน้าอกมันจะเห็นเป็นรูปถุงซิลิโคนชัดเลย”

“เออ... จริงว่ะ” 

“แล้วถ้าจะเอาของปลอมแบบนี้ ก็หาฟัดง่ายจะตาย จำเป็นต้องลากสังขารมาไกลถึงกรุงเทพเชียวเหรอวะ”

“พูดอีกก็ถูกอีก งั้นชน...” เบเนทาร์ชมแล้วยื่นแก้ววิสกี้ไปชนกับเพื่อนร่วมแก๊ง

นับวันนิสัยใจคอยิ่งคล้ายคลึงกันมากขึ้น สมแล้วกับที่ร่วมหัวจนท้ายกันมาทั้งนอกและในสนาม วันนี้ต้องสมน้ำหน้ารามอสที่ไม่ได้มาร่วมวง

“เอ๊ย... พวกนายหิ้วกลับไปฟัดที่ห้องไม่ดีกว่าเหรอวะ เผื่อพวกเรากลับมาแล้วอยากมีใครมาร่วมวงเพิ่ม จะได้ใช้ที่นี่เป็นห้องกลาง” แซคคารีบอก ทว่าเพื่อนอีกสามคนซึ่งกลายเป็นสามมคู่ไม่สนใจในคำพูดเลย

เบเนทาร์จึงชันตัวลุกขึ้น มือหนึ่งถือแก้ว มือหนึ่งหยิบขวดวิสกี้ “กลับห้องเราดีกว่า ไม่อยากน้ำแตกเพราะดูหนังสด”

ใช่ว่าจะการดูเพื่อนมีเซ็กซ์จะเป็นเรื่องแปลก ไม่เคยทำมาก่อน แต่ด้วยข้อจำกัดที่นักเตะแต่ละคนรู้อยู่แก่ใจ ว่าอุบายมุขทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นเหล้า ยา หรือผู้หญิงล้วนแล้วแต่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง แม้จะอยู่ในอารมณ์ที่ควบคุมตัวเองลำบาก แต่ก็จะมีเพื่อนคอยระวังหลังให้เสมอ

ยาเสพติดและสารกระตุ้นจึงกลายเป็นข้อห้ามที่น้อยคนนักจะกล้าฝ่าฝืน เพราะมันหากเสพเข้าไปแล้วมันจะอยู่ในร่างกายอีกหลายชั่วโมง แล้วนักกีฬาทุกประเภทย่อมรู้ดีว่าการตรวจหาสารเสพติดและสารกระตุ้นนั้น บ่อยครั้งนักที่ตรวจกันแบบไม่ทันตั้งตัว

เคราะห์หามยามซวยจึงเกิดขึ้นได้ทุกเวลา หมายรวมถึงชีวิตดับวูบแบบไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!

แซคคารีหัวเราะชอบใจกับเพื่อนที่เดินนำหน้า นึกครึ้มจนร้องเพลงสลับกับหยุดเต้นตรงทางเดินทั้งที่สวมเสื้อคลุมของโรงแรมเพียงตัวเดียว กว่าจะถึงห้องพักก็เล่นเอาเพื่อนรุ่นน้องท้องคัดท้องแข็ง กับท่าเด้งสะโพกใส่กับกำแพง

‘tonight I'm xing you. Oh you know, that tonight I'm xing you. Just to see you dance. And I love the way you shake that ass. Turn around and let me see them pants. You stuck with me I'm stuck with you. Lets find something to do. excuse me, I don't mean to be rude’1

‘คืนนี้ผมกำลังอึ๊บคุณ โอ... คุณรู้ดีว่าผมกำลังเอา ผมแค่อยากเห็นคุณเต้นยั่ว แล้วผมก็ชอบที่คุณส่ายตูดหนักๆ หมุนตัวไปรอบๆ ให้ผมเห็นเนินเนื้อใต้ชั้นใน ตัวเราติดกันเพื่อค้นบางอย่างในเซ็กซ์ โทษที... ผมไม่จะหยาบหรอก’

ระหว่างที่พรรณลดายืนอยู่หน้าลิฟต์ สายตาจดจ้องกับตัวเลขที่หยุดอยู่ชั้นยี่สิบ ไม่นานนักก็ถูกรสิกาดึงเข้าไปในห้องน้ำ

“น้องไวน์ งานนี้เราคงต้องแอบเนียนเป็นเด็กเอ็นแล้วล่ะ”

“ห๊า... เอาอย่างนั้นเลยเหรอคะ” พรรณลดาถาม พลางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเจ็กแก็ตหนังสีดำถูกอีกฝ่ายรั้งออกจากตัว

“เอาเสื้อผูกเอวไว้ เอาโทรศัพท์ออกมาเปิดอัดคลิปแล้วซ่อนไว้ในกระเป๋าแจ็กเก็ต”

แม้ว่าจะตกใจกับการปลอมตัว แต่พรรณลดาก็ทำตามที่นักข่าวสาวบอก แต่พอซ่อนกล้องเสร็จเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกเงา ก็เกิดความไม่มั่นใจขึ้นมา

“อา... ถ้าแม่รู้ว่าไวน์สวมแค่เสื้อกล้ามตัวเดียวออกมานอกบ้านแบบนี้นะ มีหวัง...”

“น้าณาไม่รู้แน่นอน เพราะงั้นไวน์จะไม่ถูกบิดจนเนื้อเขียว พี่รับประกัน” รสิกาบอกพลางหันมาปล่อยผมที่มัดเอาไว้แน่นให้สลายเป็นคลื่นลอนเต็มกลางแผ่นหลัง

พรรณลดายิ้มเมื่อมองตามเรือนร่างเซ็กซี่ของรสิกา ชมไม่ขาดปากเพราะปกติแล้ว จะเห็นแต่รสิกาสวมเสื้อยืด กางเกงยีน เหมือนพลางหน้าอกหน้าใจเอาไว้

“พี่เลิฟนี่เซ็กซี่สุดๆ ผิวสีน้ำผึ้ง อกเป็นอก เอวเป็นเอวเลย”

ทว่าเจ้าตัวกลับไม่พอใจในสภาพที่เป็นอยู่นัก จึงจัดเสื้อผ้าเสียใหม่ ด้วยการปลดสายเสื้อกล้ามทั้งสองข้างออกจากหัวไหล่ ยัดมันเข้าไปในบราเซียร์สีดำไร้สาย 

“ว้าว... เหมือนพี่เลิฟใส่แค่เสื้อเกาะอกเลยค่ะ” พรรณลดาอดไม่ได้ที่จะอิจฉาเนินเนื้อที่ผลิดันขึ้นมาจนเป็นร่องลึก

รสิกายิ้มหวาน กวาดสายตามองสาววัยใสแล้วหันมามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง “เราใส่กางเกงยีนปิดข้างล่างเสียมิดชิดแล้ว ข้างบนเลยต้องโชว์มากหน่อย ไวน์เหมือนเด็กมอปลายที่เพิ่งรับงานไม่กี่ครั้ง อย่างนี้ถูกใจอาเสี่ยกระเป๋าหนักนักล่ะ”

พรรณลดายิ้มแหยๆ รู้ว่านั่นเป็นคำชม แต่ไม่ได้ยุยงส่งเสริมให้หาเงินเลี้ยงชีพที่จะสลายตอนแรก ลำบากตอนปลาย ทว่าต่างคนต่างโฟกัสที่เรื่องงานมากกว่า

“อย่างไวน์นี่อาจไม่ถูกใจหนุ่มตะวันตกนะคะ แต่พี่เลิฟนี่พิมพ์นิยมเลยแหละ ตัวเล็กๆ แต่หน้าอกเนี่ย... ไม่ต้องบรรยาย ขนาดไวน์เป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดมองไม่ได้” พรรณลดาบอกพลางมองคนตรงหน้าซ่อนกล้องโทรศัพท์เอาไว้ในกระเป๋าแจ็กแก็ตที่ผูกตรงเอวเช่นกัน

ฟังคำชมแล้วต้องตบลงบนสะโพก อวดตัวบ้าง “ก้นก็ไม่ใช่ย่อยนะ ของแท้แน่นอน”

“ไวน์มีเพื่อนที่ไปเสริมจมูกนะคะ แต่ไม่กล้าอะ กลัวเจ็บ”

“หืม... หน้าตาน่ารักอย่างไวน์เนี่ยไม่ต้องทำเพิ่มแล้ว”

พรรณลดาส่ายหน้าเร็วๆ “เปล่าค่ะ ถึงเพื่อนจะบอกให้ไปเสริมปลายคางหน่อยก็เถอะ ไวน์กลัว”

“อื้อ... ไม่ต้องไปทำหรอก กลัวอะไรกับสายตาผู้ชายที่จะมองว่าเราไม่สวย อยู่เป็นโสดสนิทเหมือนพี่นี่ดีกว่า ดูสิ... ทั้งนม ทั้งก้นก็มีไว้โชว์ให้ผู้ชายปาดน้ำลาย มองตามเท่านั้นแหละ ไม่ได้แอ้มพี่หรอก” 

จบคำพูดสองสาวก็หัวเราะสนุกสนาน จากนั้นจึงรีบเดินออกไปจากห้องน้ำ ซึ่งระหว่างที่อยู่ในลิฟต์พรรณลดาก็เพิ่งรู้ว่าข้อมูลที่ได้มานั้นตรงกับที่ตนเองมีเช่นกัน

“ชั้นยี่สิบ ขอให้ไม่ผิดงานทีเถอะ... เพี้ยง...” รสิกากดลิฟต์แล้วเป่าลมเหมือนเสกคาถา

“พี่เลิฟนี่ตลก ทำงานด้วยสนุก ไวน์ชอบ”

“ชอบได้ แต่ลองไปสมัครงานบริษัทใหญ่ไว้ดีกว่า เลือกดูที่มั่นคงหน่อย ยุคนี้หาเงินลำบากกว่าตอนที่พี่เรียนจบใหม่ๆ อีก”

พรรณลดาเห็นด้วยกับคำพูดนั้น ก่อนจะแชร์วิธีสร้างรายได้ที่ค้นพบเมื่อราวครึ่งปีที่ผ่านมา

“ค่ะ แล้วไวน์จะลองไปทิ้งใบสมัครไว้ แต่ก็โชคดีที่ไวน์ลงขายภาพตามเว็บต่างๆ เอาไว้ ทุกเดือนก็จะมีเงินโอนเข้ามาประจำค่ะ”

“มิน่าล่ะ... วุ้นถึงบอกกับพี่ว่าน้าณาไม่ค่อยซีเรียสเรื่องที่ไวน์ยังไม่มีงานทำ เพราะแค่ถ่ายภาพขนมไทยลงขายก็เป็นรายได้แล้วนี่เอง”

“ได้พอกรุบกริบ ช่วยแม่ผ่อนบ้านได้ครึ่งปีแล้วค่ะ” เป็นความภูมิใจของสาววัยใสที่ปลดภาระของแม่ แล้วยังมีเงินเหลือจ่ายค่าสาธารณูปโภคประจำเดือน

ถึงพรรณลดาจะไม่เคยได้ยินคนเป็นแม่ออกมาปาก แต่ตอนนี้ก็ได้รู้แล้วว่าแม่ภูมิใจกับตนเองมากมายนัก

...เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่กดหมายเลขเอาไว้ สองสาวก้าวออกมาจากลิฟต์แล้วมองซ้ายมองขวา เมื่อมีใครตรงทางเดินก็เริ่มปฏิบัติการตามแผนที่วางเอาไว้ 

รสิกาก้าวเข้าไปยืนชิดประตูห้องที่อยู่ใกล้ที่สุด โดยมีพรรณลดายืนซ้อนอยู่ข้างหลัง 

“อย่าล็อกนะ... อย่าล็อกทีเถอะ ยายจ๋าช่วยเปิดทางให้เลิฟที...” รสิกาภาวนาให้คนข้างในไม่ล็อกประตู แต่ยังไม่ทันได้กดคันโยกประตูลง เสียงดุที่ดังขึ้นก็ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งโหยง

“ทำอะไรน่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น