ปรารถนา Drive me desire

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3 คนเมาโหยเซ็กซ์ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    23 พ.ย. 62

ครึ่งชั่วโมงหลังจากที่กลับไปประจำหน้าที่หลักแล้ว พนักงานโรงแรมก็แวบขึ้นมาหาลูกค้าวีไอพี ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์ก็อ่านข้อความจากโมเดลลิ่งที่ส่งมาบอกให้รู้ว่าจัดการหาสาวๆ ส่งมาให้ตามที่ต้องการแล้ว 

อันที่จริงพนักงานหนุ่มก็หลงลืมไปบ้างว่าเรียกสาวๆ มาทั้งหมดกี่คน เหมือนเรียกมาแล้วก็ถูกหิ้วเข้าห้องไปหมด แบบหนึ่งต่อหนึ่งบ้าง สองรุมหนึ่ง หรืออาจเป็นสามรุมหนึ่งซึ่งเขาเองก็ขี้คร้านจะนับ ขอให้ลูกค้ามีความสุข จ่ายงามก็สบายใจกันทุกฝ่าย

เมื่อก้าวออกมาจากลิฟต์แล้วก็ต้องทำหน้าครุ่นคิด ด้วยเห็นว่ามีสองสาวกำลังยืนอยู่หน้าประตู

“ทำอะไรน่ะ”

คนถูกทักสะดุ้งสุดตัวก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาด้วยท่าทางที่ไม่ต่างจากนักเรียนสองคนถูกจับได้ว่ากำลังทำผิดระเบียบ

ทว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คุณครู แต่เป็นคนที่รอคอยสาวสองคนมานานจนท่องรสนิยมของลูกค้าได้ขึ้นใจ

‘คนหนึ่งขอน่าตาน่ารัก ผิวสวยๆ เนียนๆ’

‘อีกคนขอผิวสีน้ำผึ้ง อกเป็นอก ก้นเป็นก้น’

เฮ๊ย!... ถูกเผ็งเลยนี่หว่า ส่วนจะยอมสวิงกิ้งไหมนั่นเป็นเรื่องที่จะไปตกลงกันเอง พนักงานหนุ่มคิด แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เสียงดุที่เหมือนจะจับผิด กลับกลายเป็นมิตรอย่างเหลือเชื่อ

“อ้าวน้อง... ปล่อยให้ลูกค้าพี่รอตั้งนาน ไปๆ รีบเข้าไปในห้อง...” บอกแล้วเดินนำหน้า ชี้มือไปยังห้องที่อยู่สุดทางเดิน แต่พอจะหันไปคุยด้วย ทั้งคู่กลับยิ่งอยู่ที่เดิม เดือดร้อนพนักงานหนุ่มต้องเดินกลับมาคว้าเอาข้อมือของสองสาว ฉุดให้เดินตาม

พรรณลดาเดินตามแรงรั้งนั้นเหมือนตกกะไดพลอยโจน!

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของลูกค้ากระเป๋าก็กดคันโยกประตูลง ให้บานประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อย แล้วก้าวมายืนด้านหลังสองสาว แนะนำด้วยความหวังดี

“บริการดีๆ นะน้อง ข้างในนั่นแบร์ตี้กับแซคเชียวนะ” จบคำพูดก็ผลักทั้งคู่ให้ชนประตูเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะเอื้อมมือมาดึงประตูให้ปิดสนิท 

ตอนนี้พรรณลดาไม่ได้สนใจว่าตัวเองอยู่ในสถานะใด หรือมายืนอยู่ในห้องนี้ด้วยจุดประสงค์ใด เหมือนความคิดหลุดลอยออกจากร่างตั้งแต่ได้ยินพนักงานโรงแรมบอกว่าคนที่รออยู่ด้านในคือ... แบร์ตี้!

โอ... นี่มันพี่หมีของไวน์ตัวเป็นๆ นี่นา!

พรรณลดาคร่ำครวญอยู่ในอก ไม่ได้รับรู้เลยว่า... กองหน้าตัวจี๊ดที่แทบจะกระโจนเข้าหารสิกานั้นจะตอบโต้กันเผ็ดร้อนสักแค่ไหน

เบเนทาร์ยิ้มกริ่ม กวาดสายตามองสาวน้อยหน้าใสปิ๊งด้วยความพึงใจ สาวเท้าเข้าไปหาอย่างเอื่อยเฉื่อย เริ่มมีอารมณ์ด้วยเสียงของอีกคู่ที่ดุดันอยู่ด้านหลัง

ถ้าเบเนทาร์ไม่ได้สวมเสื้อคลุมเพียงตัวเดียว โชว์แผงอกแกร่งที่พรรณลดาไล่สายตาต่ำนับกล้ามเนื้อที่เป็นลูกๆ ไม่ไหว แต่ที่ทำให้สาววัยใสจิตใจกระเจิดกระเจิง พูดไม่ออก ก้าวขาไม่ได้ก็คงหนีไม่พ้นแก่นกายที่ผงาดง้ำชี้หน้าชี้ตาราวกับเธอเป็นคนร้าย

“ว้าว... ชื่ออะไรจ๊ะสาวน้อย” 

แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอแค่หน้าเด็ก แต่เบเนทาร์ก็อดไม่ได้ที่จะเรียกเช่นนั้น ผิวแก้มเนียนใสไม่ได้เป็นกระด่างกระดำสักนิดเมื่อไล่สายตาลงไปตามลำคอ ลาดไหล่หรือร่องอกคัปเอที่มือเพียงข้างเดียวของเขาคงจะขยำเต้าทั้งสองข้างได้พร้อมกัน

พรรณลดาไม่ได้ตอบคำถามว่าอย่างไร แต่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นทาบอก ห้ามไม่ให้หัวใจที่เต้นระรัวแทบไม่เป็นจังหวะกระเด็นกระดอนออกมา

“พะ...พี่หมี... แต่งตัว ก่อนค่ะ”

คนตกใจเพราะเพิ่งเคยเห็นท่อนลำอันบวมเป่ง ขนาดใหญ่โตตามรูปร่างเจ้าของ สาวน้อยหลุดอุทานออกมาด้วยภาษาไทย ที่คนฟังไม่มีวันเข้าใจ แต่กลับตีขลุมเข้าข้างตัวเองไปว่าสาวตรงหน้ากำลังตื่นตาตื่นใจกับขนาดของตนเอง

“มามะ... มาให้ป๋าดูดหน่อย พอแฉะแล้วก็ไม่เจ็บเองแหละ”

“ว้าย... อุ๊บส์”

เสียงของพรรณลดาเลือนหายเข้าไปในลำคอแกร่ง ร่างกายที่อยู่ในสภาวะตกใจ ตื่นเต้นสุดขีดถูกครอบงำด้วยสองมือหยาบกร้านที่ฟอนเฟ้นร่างกายทุกส่วน ซ้ำร้ายริมฝีปากที่บดลงมาหายังปลุกปั่นอารมณ์จนคนไม่เคย ต้องสะอื้นคราง

เบเนทาร์ไม่รู้ ไม่คิด ไม่สนใจว่าสาวสวยที่คลุกเคล้าเธออยู่ตรงโซฟาทำไมถึงได้ตัวแข็งทื่อ แตกต่างกับอีกคู่ที่ได้ยินเสียงผ้าขาดแควก แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาสนใจได้มากเท่าเจ้าของริมฝีปากนุ่มที่เผยอขึ้น ยอมให้สอดลิ้นตวัดอยู่ในโพรงปากหวาน 

เกิดมาเป็นตัวเป็นตนจนอายุครบสามสิบเอ็ดปียังไม่เคยได้มีเซ็กซ์กับสาวพรหมจรรย์ จูบเงอะงะ ล่อลวงได้อย่างง่ายดายจนทำให้สาวน้อยต้องจู๋ปาก เกร็งคอตามหาสัมผัสหวามไหว ลืมตาขึ้นมาเหมือนถูกขัดความสุข ช่างเป็นการแสดงที่ถูกใจสวีปเปอร์หนุ่มนัก

“อา... ชื่ออะไร” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น