เกมวิวาห์เจ้าสาวมาเฟีย (วางแผงงานหนังสือ 13 ตุลาคมนี้)

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 8 ความบังเอิญ โลกมันกลมหรือเป็นเพราะพรหมลิขิต 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    5 ต.ค. 59


คอนเนลิโอขับเชลบี้ คอบร้าคู่ใจไปถึงคอฟฟี่ช็อปก่อนเวลานัดหมายราวสิบห้านาที เขาดูเท่เหลือร้ายในแบบผู้ชายอันตรายเมื่อก้าวลงมาจากรถแรงม้าสูงในตำนาน ใบหน้าคร้ามคมมีเคราผุดขึ้นตามแนวสันคาง การก้าวเดินนั้นดูมั่นใจจนสามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนที่นั่งอยู่หน้าร้านคอฟฟี่ช็อปให้มองตามได้เป็นสายตาเดียว

          ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ หนึ่งในชุดโต๊ะเล็กๆ ที่ทางร้านจัดไว้ต้อนรับลูกค้า เอสเพรสโซ่ยังเป็นเครื่องดื่มยอดนิยมของชาวอิตาเลียนไม่เว้นแม้แต่เขา ถุงแบรนด์เนมสีส้มที่วางไว้บนเก้าอี้ใกล้ๆ นั้นยังทำให้สาวน้อยใหญ่รู้ว่าผู้ชายอันตรายคนนี้มีฐานะทางการเงินอันมั่งคั่ง

          สาวๆ หลายคนต้องอมยิ้มเมื่อเห็นผู้ชายท่าทางอันตรายถอดแว่นกันแดดแล้วสอดมันไว้ในสาบเสื้อเชิ้ต เปิดเผยใบหน้าจริงให้เห็นเต็มตา สายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างให้ความสนใจนั้นทำให้คอนเนลิโอยิ้มที่มุมปาก หากนั่นไม่ใช่เพราะเขินหรือไม่คุ้นชินกับสายตาของสาวๆ ที่ทอดสะพานให้อย่างเปิดเผยเช่นนี้ แต่กำลังคิดว่าการเสียเวลาแต่งตัวมากกว่าปกติก็ได้ผลน่าดูชมไม่น้อย

          ความจริงแล้วเขาไม่ต้องหล่อขนาดนี้ก็ได้ถ้าแค่จะเอาของขวัญมาให้ใครสักคน แต่เป็นเพราะหลังจากจบเรื่องนี้เขาตั้งใจจะไปหานางโชว์เวอร์จิ้นต่างหาก

          แค่คิดถึงเธอยังต้องยิ้มกว้างราวกระชุ่มกระชวยไม่ต่างจากสองชั่วโมงหลังมีเซ็กซ์เป็นครั้งแรกในชีวิต ทั้งที่ความจริงแล้วรู้อยู่เต็มอกว่านั่นเป็นเพียงแค่ความชอบ มันอาจจะรุนแรงมากกว่าปกติเพราะชอบจนเข้าขั้นคลั่งไคล้ในรูปร่าง สรีระของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น นั่นยังไม่รวมถึงใบหน้าและสิ่งที่ทำลายไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

          มันอาจจะเป็นโชคดีที่เธอไม่มีสติครบถ้วนในตอนที่เขาได้ทำลายเยื่อบางๆ นั่น แต่มันก็เป็นโชคร้ายที่เขาไม่ได้แสดงชั้นเชิงที่สั่งสมมาตลอดวัยหนุ่มให้เธอเต็มอิ่มถึงอารมณ์

          แม้จะกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณแต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะเห็นร่างของเทพีนำโชค แต่การคิดถึงผู้หญิงอีกคนก็ทำให้ลืมเลือนอารมณ์หงุดหงิดที่เกิดจากการรอคอยไปชั่วขณะ อุปกรณ์สื่อสารเครื่องบางที่ให้ประโยชน์การใช้สอยได้มากกว่าการติดต่อสื่อสารกับใครสักคนถูกดึงออกมาจากกระเป๋าด้วยความอยากรู้ว่าในเวลานี้ เธอจะอยู่จุดไหนในนิวยอร์ก

          แอปพลิเคชันติดตามตัวที่สร้างขึ้นมาเพื่อติดตามผู้นำของกลุ่มเวนโตล่าโดยเฉพาะ ถูกเปิดขึ้นมาเช็กหาพิกัดในทันที ทว่าจุดสีเขียวที่กะพริบให้เห็นในหน้าจอนี้อยู่ไม่ไกลกับตำแหน่งที่เขานั่งอยู่สักนิด ความจริงเธออยู่ด้านข้างของตึกนี้เอง

          พราวพุธกระชับสาบเสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่งเข้าหากัน เมื่อเดินมาถึงร้านคอฟฟี่ช็อปที่ตนเป็นคนนัดหมาย หญิงสาวเดินเข้ามาในบริเวณที่มีโต๊ะหลายๆ ชุดตั้งไว้หน้าร้าน ในขณะที่กวาดสายตาหาร่างของผู้สูงวัย

          ทิศทางที่เขานั่งอยู่นั้นหันหลังให้เธอ แต่จุดสีเขียวที่อยู่หน้าจอเคลื่อนผ่านจากตำแหน่งที่เขาอยู่เพียงแค่นิดเดียว มันใกล้กันมากจนจุดทั้งสองนั้นเกยทับกัน แน่นอนว่าการแสดงผลดังกล่าวทำให้มาเฟียหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองร่างของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งยืนหันหลังให้เขาอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือ

          ถึงแม้จะไม้ได้เห็นสร้อยบนข้อมือบางแต่เขาก็จดจำเสี้ยวใบหน้าของเธอได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าตอนนี้เส้นผมสีดำขลับนั้นจะถูกเจ้าตัวมัดเอาไว้เป็นทรงโดนัท โชว์ให้เห็นศีรษะได้รูปไม่มีคราบนางโชว์สุดเฉี่ยวเช่นเมื่อคืน แต่ลูกผมที่ตกลงมานั้นยังทำให้เธอเป็นผู้หญิงเซ็กซี่ในสายตาเขาอยู่เช่นเคย

          “เฮ้...” เสียงทักทายนั้นทำให้เธอหมุนตัวกลับไปยังต้นกำเนิดเสียง แม้จะเป็นคำทักทายสั้นๆ แต่เสียงห้าวนั้นลากยาว ซึ่งเจ้าตัวเองก็ยังรับรู้ได้ว่าไม่เคยใช้น้ำเสียงเช่นนี้ทักทายใคร เขายอมรับว่าประหลาดใจไม่น้อยที่ได้เจอเธอและไม่ทันได้เตรียมคำทักทายอื่นใดนอกเสียจากคำพูดโง่ๆ ซึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบงัน “ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณ เซ็กซี่”

          มีสายตามากกว่าสิบคู่กำลังจ้องมองเหตุการณ์ดังกล่าวแต่ตอนนี้พราวพุธไม่ได้สนใจใครนอกเสียจากผู้ชายที่ยิ้มให้เธออยู่ตรงหน้า!

          “คะ...คุณ ไอ้...” พราวพุธแทบจะพูดไม่เป็นภาษาเพราะไม่คิดว่าจะเจอผู้ชายที่ทำให้ต้องเสียน้ำตามาหลายชั่วโมง นิ้วชี้ที่ยกขึ้นนั้นยังสั่นซึ่งคนมองไม่อาจจะเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงจากปฏิกิริยาที่เธอแสดงออกมาเลย

          “ทำไมทำหน้าอย่างนั้น อย่าบอกนะว่าจำผมไม่ได้” สาบานได้ว่าถามดีๆ ไม่มีเจตนาเยาะเย้ยหรือยั่วยุอารมณ์ให้ขุ่นข้องหมองใจ

          “ไอ้คนเลว” คำด่าว่านั้นยังน้อยไปในความรู้สึกของพราวพุธ ฝ่ามือบางจึงกระแทกเข้าข้างใบหน้าคร้ามคมเต็มแรงแล้วหมุนตัวกลับวิ่งหนีออกไปโดยไม่สนใจผู้คนรอบกายเพราะตอนนี้ม่านน้ำตาทำให้ภาพรอบตัวพร่ามัวไปเสียหมด และไม่อาจสั่งให้มันหยุดได้เลย

          ความเลวร้ายทุกอย่างตกอยู่ที่มาเฟียหนุ่มซึ่งยืนงงงันอยู่ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ นั่นยังไม่รวมถึงเสียงอุทานของใครหลายคนที่ดังขึ้นแล้วเจ้าตัวรีบเอามือปิดปากเพราะไม่ใช่มารยาทที่ดีนักหากไปสนใจเรื่องของคนอื่น

          อับอาย!

          คงมีเพียงครั้งนี้ที่เข้าถึงและรู้ซึ้งกับความรู้สึกเช่นนั้นได้มากที่สุด ในขณะที่ไม่เข้าใจว่าถูกผู้หญิงประทุษร้ายร่างกายเพราะเหตุใดนั้น มาเฟียหนุ่มต้องขบฟันแน่นจนเห็นกรามเป็นสันนูนพร้อมล้วงกระเป๋าเข้าไปหยิบธนบัตรใบหนึ่งมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบถุงของขวัญและเดินข้ามถนนตรงไปยังรถยนต์ของตน

          “บ้าเอ๊ย!” สบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ในขณะที่วนรถไปยังถนนอีกเส้นหนึ่งเพื่อดักหน้าผู้หญิงที่เพิ่งทำให้เขารู้สึกเฉียดใกล้กับคำว่าอับอายขายขี้หน้าได้มากที่สุดในชีวิต ถ้าคิดว่าจะโกรธเรื่องที่เขาทำลายเยื่อพรหมจรรย์แล้วล่ะก็... มันเป็นเรื่องตลกร้ายสิ้นดี

          ในเมื่อว่าเธอเต็มใจขายแล้วเขาก็ตกลงซื้อ มันใช่ความผิดของเขาด้วยเรอะ?!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

194 ความคิดเห็น

  1. #95 inok (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:36
    คนสวยใจร้าย มาอ่อยนิดเดียวววววววเอง
    #95
    0
  2. #93 agronomy36 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 21:08
    อับอายซะบ้าง พ่อรูปหล่อ 5555
    #93
    0
  3. #92 ดอกไม้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 12:20
    รอต่อๆๆๆๆค้างอย่างแรงงง
    #92
    0
  4. #91 Mumuy7755 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 10:33
    ค้างงงงงงงงงงมากกกกกกกกกคราฟฟฟห
    #91
    0
  5. #90 ฟ้าใสใจดี (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 10:05
    ค้างอีกแล้วววววววว
    #90
    0
  6. #89 ing1996 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 06:44
    รอวนไปคร่าา
    #89
    0