เกมวิวาห์เจ้าสาวมาเฟีย (วางแผงงานหนังสือ 13 ตุลาคมนี้)

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 4 อดีตของศัตรู 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    25 ก.ย. 59


จิอานนี่มั่นใจยิ่งนักว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจจะสามารถเชิญตัวคอนเนลิโอมาสอบปากคำได้เป็นแน่ ไม่ผิดหวังเลยเมื่อเสียเวลาดักรออยู่เกือบสองชั่วโมง และอีกในชั่วโมงถัดมาเขาก็ตั้งใจแสดงตัวให้มาเฟียหนุ่มได้เห็น ทันทีที่คอนเนลิโอเริ่มก้าวเดิน เขาก็รู้ว่าเกมสนุกได้เริ่มต้นอีกครั้งและสาบานว่าครั้งนี้จะไม่ยอมให้ใครตลบหลังได้อีก

            คอนเนลิโอเริ่มวิ่งเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินหายลงไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน ทว่าในช่วงเวลาเร่งด่วนของนิวยอร์กเกอร์ทั้งหลายที่ใช้บริการระบบขนส่งมวลชนนี้เป็นอุปสรรคต่อการวิ่งตามศัตรูนัก ผู้ชายสูงไม่เกินหกฟุต ร่างกำยำ ผมสีน้ำตาลเข้มสวมแจ็กเก็ตยีนส์สีซีดซึ่งการแต่งตัวแตกต่างไปจากเมื่อคืนนี้ นั่นแสดงว่าต้องมีใครสักคนให้ที่พักพิง อีกทั้งการก้าวเดินอันคล่องตัวนี้ดูแล้วไม่เหมือนคนที่ถูกมือแม่นปืนลอบยิงเลยสักนิด

            แม้จะพยายามขอทางและเดินเบียดเสียดผู้คนไปให้ได้มากเท่าไหร่แต่ดูเหมือนว่าความพยายามของเขาจะล้มเหลว เมื่อเดินมาถึงแพลตฟอร์มตอนที่ผู้คนกำลังเดินออกจากขบวนรถไฟ

            “ฉิบหายเอ๊ย!” คอนเนลิโอสบถออกมาเมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณแล้วไร้ซึ่งร่องรอยของชายคนดังกล่าว ในขณะที่คนจำนวนมากกำลังกรูเข้าไปในขบวนรถไฟก็รู้สึกได้ถึงแรงกระตุกที่แขนเสื้อ

            “คุณครับ มีคนฝากจดหมายมาให้ครับ”

            คอนเนลิโอรับเอากระดาษโน้ตที่เด็กหนุ่มยื่นให้ไว้ในมือแล้วถามกลับอย่างไม่ต้องสงสัยว่าใครจะเป็นเจ้าของกระดาษแผ่นนี้ “แล้วคนที่มันใช้เธอมาอยู่ที่ไหน”

            เด็กหนุ่มจึงชี้นิ้วไปยังขบวนรถไฟซึ่งกำลังเคลื่อนตัวออกจากชานชาลา “เขาอยู่นั่นครับ”

            ดวงตาคู่คมมองตามการชี้นำของเด็กหนุ่ม จึงได้เห็นว่ามันยืนยิ้มเยาะตนอยู่ติดประตูกระจกของขบวนรถไฟ แถมยั่วโมโหด้วยการชูนิ้วกลางให้อีกด้วย แน่นอนว่ารถไฟนั้นเร่งความเร็วขึ้นจนเขาไม่ทันได้ตอบโต้กลับเลย สุดท้ายจึงได้แต่เปิดกระดาษที่พับครึ่งออกอ่านข้อความนั้น

            เที่ยงคืนตรงที่โรเซ่ วาเคชั่นคลับ

            คอนเนลิโอขยำกระดาษเอาไว้ในมือจนแน่น เรื่องมันยกนิ้วกลางให้นั้นอย่างไรเสียก็มั่นใจว่าจะสั่งสอนมันได้แน่ๆ แต่มันน่าโมโหตรงที่ทำให้เขาเสียเวลาเดินฝ่าฝูงชนมากมายแล้วสุดท้ายกลับไม่มีอะไรคืบหน้าเลยสักนิด ถ้าจะมานัดเวลาหรือสถานที่แค่ไปทิ้งโน้ตไว้หน้าเวนโตล่าแมนชั่น มีหรือที่คนอย่างเขาจะบิดพลิ้ว

            “ไอ้กระจอกเอ๊ย” ด่าออกมาด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวและไม่เบานัก แต่กลับไม่สนใจในสายตาหลายคู่ที่มองราวกับว่าเขาเป็นพวกไร้อารยธรรม สุดท้ายต้องเดินกลับออกจากจากสถานีรถไฟใต้ดินอย่างไม่สบอารมณ์

 

            โรเซ่ วาเคชั่นคลับ

            แม้ว่าอันตรายที่มีอยู่รอบตัวนั้นจะทำให้จิอานนี่ต้องไปไหนมาไหนอย่างหลบๆ ซ่อนๆ แต่บัตรพนักงานในตำแหน่งผู้คุ้มกันเอ็กซ์คลูซีฟ เมเนเจอร์ ที่เพิ่งทำขึ้นไม่กี่ชั่วโมงนี้ ทำให้จิอานนี่เดินเข้า-ออกคลับหรูได้อย่างสง่าผ่าเผย ไม่มีใครสนใจหรือสงสัยว่าการ์ดคนล่าสุดของมิกิกำลังถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจตามตัว อีกทั้งยังเป็นบุคคลอันดับต้นๆ ที่แก๊งมาเฟียหนึ่งในลิตเติ้ลอิตาลีหมายหัวต้องการตัวมากที่สุด

            ความร้อนใจของมิกิสิ้นสุดลงเมื่อเห็นร่างของจิอานนี่เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงาน “ไปไหนมา รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับคุณ แล้วทำไมต้องแอบออกไปข้างนอกด้วย ฉันเป็นห่วงคุณนะจิอานนี่”

            “ผมปลอดภัยดี”

            คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มใจของมิกิลดน้อยลง เพราะรู้ดีว่าคนรักหายตัวไปกระทำการบางอย่างซึ่งไม่เป็นผลดีต่อความปลอดภัยนัก “แต่คุณก็ออกไปทำให้ตัวเองไม่ปลอดภัยอีก เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้สักที จิอานนี่”

            จิอานนี่ยิ้มแล้วมองคนรักด้วยสายตาปลอบประโลม “ผมไม่เป็นไร ดูสิ... เคยบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าโชคมักเข้าข้างผมเสมอ”

            ทว่าคนฟังกลับส่ายหน้าไม่เห็นด้วยในคำพูดนั้นนัก “ที่รัก... สามปีแล้วนะที่คุณตายไปจากชีวิตของฉัน ตายไปจากครอบครัวของเรา สามปีที่ฉันใช้ชีวิตคนเดียว กินข้าวคนเดียว ร้องไห้คนเดียว แต่เมื่อคืนรู้ไหมว่าความเจ็บปวดในทุกวินาทีตลอดเวลาสามปีมันจบลงเมื่อตอนที่ฉันเห็นคุณยืนอยู่หน้าประตู”

            เพียงแค่ได้เห็นน้ำตาของคนรักไหลอาบสองแก้ม จิอานนี่ก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบอก หลับตาอย่างกล้ำกลืนความเจ็บช้ำที่เกิดขึ้นกับตนเอง ความรักและคิดถึงที่มีต่อเธอนั้นก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน แต่ต้องปกปิดเรื่องราวในอดีตของตนให้มากที่สุด

            เขาคือจิอานนี่ หัวหน้าสาขาหนึ่งในแก๊งมาเฟียคู่อริของกลุ่มเวนโตล่า ซึ่งถูกใครสักคนหักหลังจนต้องจบชีวิตลงด้วยระเบิดในบ้านพักที่แทบจะหาเศษชิ้นส่วนของเขาไม่เจอ

            แต่ในนิวยอร์กทุกคนรู้จักเขาในนามของเกร็ก นักฆ่ารับจ้าง ฝีไม้ลายมือชั้นยอดและต้องมีจิตใจเหี้ยมเกรียม ทำงานถวายหัวไม่คิดชีวิตจนสามารถเข้าไปอยู่ข้างกายของหัวหน้าแก๊งมาเฟียหนึ่งในลิตเติ้ลอิตาลี

            หากหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่เคยคิดว่าใหญ่โตที่สุดในย่านนี้กลับเป็นเพียงแค่ กาโป้ (Capo) ซึ่งหมายถึงหัวหน้าสาขาขึ้นตรงต่อสมาชิกที่มีตำแหน่งใหญ่กว่า และปัญหาของจิอานนี่ตอนนี้คือไม่รู้ว่าแก๊งมาเฟียใหญ่ที่ว่านั้น ตั้งอยู่ที่ไหน ใครเป็นผู้นำ แล้วเพราะเหตุใดถึงต้องฆ่าปิดปากตนเช่นนั้น

            ความแค้นส่วนตัวที่มีต่อคนในตระกูลเวนโตล่านั้นเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรกของเขา ทว่าตอนนี้คนที่ออกคำสั่งให้มือแม่นปืนปลิดชีวิตเขาและพรรคพวกอีกสี่คน ยังเป็นคำสั่งลับอันมืดดำที่ต้องค้นหาอีกเรื่องหนึ่ง!

            ความอุ่นใจที่มาพร้อมกับความหวาดระแวง ทำให้มิกิเป็นฝ่ายผละออกจากอ้อมแขนของคนรักแล้วบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น “ฉันจะไม่ยอมให้คุณจากไปไหนอีก ฉันไม่อยากนอนร้องไห้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว เข้าใจไหมจิอานนี่”

            “ผมกำลังจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ถึงตอนนั้นเราจะได้อยู่ด้วยกัน”

            “ไม่” มิกิตอบกลับเสียงแข็ง “ดอนเวนโตล่าไม่ใช่คนที่คุณจะรับมือได้ง่าย เห็นความบ้าบิ่นของเขากับตาแล้วนี่ คุณคิดว่าจะมีสักกี่คนที่กล้าลากคนถูกยิงไปกองไว้หน้าสถานีตำรวจ”

            “นั่นมันโง่ที่คิดว่าผมตายแล้ว ต้องขอบใจเสียอีกที่ทำให้ผมรอดมาได้” แม้จิอานนี่จะรู้ดีว่าการกระทำนั้นไม่ใช่เรื่องโง่ ถ้าตำรวจช่วยตนไว้ได้จริงๆ ประวัติที่ซ่อนเร้นมานานจะถูกเปิดเผย แต่หากยังนอนนิ่งอยู่จุดเดิมที่ถูกยิงคงไม่อาจรอดพ้นจากความตายได้จริงๆ

            มิกิส่ายหน้าอีกครั้ง “นั่นอาจจะเป็นโชคดี แต่ตอนนี้คุณต้องรู้ว่าคนข้างหน้าคือดอนเวนโตล่า ข้างหลังคือคนที่มีอิทธิพลไม่น้อยไปกว่าดอนเวนโตล่า คุณรู้คำตอบดีพอๆ กับฉันว่าโชคจะไม่เข้าข้างเราเสมอไป จิอานนี่”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

194 ความคิดเห็น

  1. #50 แบนบาน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 11:07
    สนุกกกกกก
    #50
    0
  2. #49 inok (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 09:39
    เนื้อเรื่องเล่มจะเข้มข้นขึ้นแล้วนะ
    #49
    0