(Reborn 1886) Small Stories ❀

ตอนที่ 2 : Episode 1 ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    19 เม.ย. 62





คุณฮิบาริ?”ฮารุมองชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตารัตติกาลที่ยืนกางร่มสีดำอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างบางสบตาเผลอสบตากับเขาเข้าก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายเบนสายตาหนี

 


ทำไมคุณฮิบาริถึงมาอยู่ที่นี้ละ?



แถมยังมาเห็นเธอในสภาพนี้อีก......

 


ถึงแม้เธอและเขาจะเคยพบกันเพียงไม่กี่ครั้งแต่เธอก็รู้เรื่องราวของชายตรงหน้าเป็นอย่างดี เพราะเพื่อนที่โรงเรียนของเธอและพวกคุณสึนะต่างพูดถึงเขาด้วยใบหน้าหวาดกลัวพร้อมเตือนเธอไม่ให้เข้าใกล้ผู้ชายคนนี้

 

ผู้ชายที่ชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ กรรมการคุมกฎแห่งโรงเรียนนามิโมริ

 



ถ้าไม่อยากตายก็ลุกขึ้นซะ ก่อนที่ผมจะขย้ำคุณ

แล้วแต่คุณฮิบาริเลยค่ะ….จะทำอะไรฮารุก็เชิญเลยฮารุตอบออกไปอย่างไม่กลัวตายเพราะตอนนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าที่จะวิ่งหนีหรือร้องขอชีวิตกับคนตรงหน้า

 

ฮารุเหนื่อยแล้ว…..

 

ถ้าฮารุไม่ตายด้วยน้ำมือคุณฮิบาริ ฮารุก็คงตายเพราะตากฝนนี่แหละค่ะ

 

“ว้าว! คุณนี่ใจกล้าเหมือนกันนะฮิบาริค่อยๆเดินมาตรงหน้าร่างบางที่นั่งหลับตาพร้อมยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

 



คุณนี่มันโง่จริงๆ

 



ฮาฮิ?”ฮารุลืมตาขึ้นเมื่อเธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆบนร่างกายอย่างที่เธอคิด

 

หรือว่าเธอจะตายแล้ว….

 

เอ๊ะ? คุณฮิบาริฮารุมองร่างสูงที่เดินท่ามกลางสายฝนออกห่างจากเธอไปไกลแล้ว ก่อนที่เธอจะสัมผัสโดนอะไรบางอย่างที่วางอยู่ข้างๆตัว

 

มันคือร่มสีชมพูของฮารุที่เธอทำปลิวหายไปตอนแรก

 

ขอบคุณนะคะฮารุเอ่ยขึ้นมาเบาๆพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยๆผุดขึ้นมา ร่างบางลุกขึ้นยืนช้าๆก่อนจะเผลอเซเล็กหน่อยๆเพราะอาการปวดหัวเริ่มโจมตีเธอ เป็นไข้จนได้สินะ….


ฮารุหยิบร่มสีชมพูของเธอขึ้นมากางก่อนจะเดินกลับไปเส้นทางเดิมที่เธอเดินมาเพื่อกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านของตัวเอง

 

สุดท้ายวันนี้เธอก็ต้องขาดเรียน

 

 

 

 

 

….ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!”ถ้ารู้ว่าจะเป็นขนาดนี้เธอไม่น่านั่งโง่ตากฝนจนไม่สบายแบบนี้เลย

 

มานั่งตากฝนแบบนี้ คิดไม่ได้หรือโง่กันแน่

 

ฮารุคงจะโง่จริงๆนั่นแหละค่ะ ฮัดชิ้ว!”อยู่ๆเธอก็นึกถึงคำพูดของฮิบาริขึ้นมา หลังจากที่เธอพาร่างของตัวเองมาถึงบ้านได้ ฮารุก็ยังไม่หยุดคิดเรื่องที่คุณฮิบาริไม่เข้ามาขย้ำเธอแถมยังเอาร่มมาคืนเจ้าตัวอีก


ซึ่งนั่นก็ถือเป็นเรื่องที่ดีแล้ว


แต่เธอก็ยังอดสงสัยไม่ได้

 





คนแดนเจอรัสแบบคุณฮิบาริเนี่ย อยู่คนเดียวได้ยังไงกันนะ?”

 

 

 





 

รุ่นที่สิบครับ….รุ่นที่สิบรู้สึกแปลกๆเหมือนผมไหมครับ?”โกคุเดระเปิดบทสนทนาระหว่างที่พวกเขากำลังเดินกลับบ้าน

โกคุเดระคุงก็รู้สึกเหมือนกันหรอ!”สึนะเบิกตากว้างเพราะเขานึกว่าไอ้ความรู้สึกแปลกๆนี่เขารู้สึกไปเองคนเดียวซะอีก

เอ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกอะไรเลยแฮะยามาโมโตะเกาหัวตัวเองเพราะไม่เข้าใจอาการแปลกๆของเพื่อนทั้งสอง อยู่ๆก็ทำหน้าอมทุกข์แถมยังตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้าอีก

ทั้งๆที่ฝนก็หยุดตกไปแล้วแต่ทำไมฉันรู้สึกหนาวๆยังไงก็ไม่รู้

นั่นสิครับรุ่นที่สิบ รู้สึกขนลุกขึ้นมายังไงก็ไม่รู้

 



พวกคุณมาสุมหัวอะไรกันอยู่ตรงนี้

 



โอเค……พวกเขารู้แล้วแหละ


ว่าไอ้อาการแปลกๆนี้เกิดจากอะไร

 

ก็พี่แกเล่นปล่อยรังสีอัมหิตออกมาซะขนาดนั่น….

 

….คุณฮิบาริ! ขอโทษครับๆ พวกผมจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ! ไปกันเถอะโกคุเดระคุง! ยามาโมโตะคุง!” ไม่รอช้าสึนะรีบลากเพื่อนทั้งสองของตนออกห่างจากบริเวณนั้นทันที ก่อนที่พวกเขาจะกลายเป็นศพนอนเฝ้าที่โรงเรียน

หึ! พวกสัตว์กินพืชฮิบาริเก็บทอนฟาลง ก่อนที่เขาจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่แสงสว่างของดวงอาทิตย์ส่องสว่างไปทั่วผืนนภา


แตกต่างกับตอนเช้าที่มีเมฆครึ้มและฝนตกหนัก


อย่างที่เขาว่า


ฟ้าหลังฝนมักสวยงามเสมอ


คุณเคียวครับ รถมาถึงแล้วครับชายผู้เป็นรองหัวหน้ากรรมการคุมกฎและเจ้าของทรงผมรีเจนท์พูดกับฮิบาริด้วยความนอบน้อม ฮิบาริเพียงแค่ชายตามองก่อนจะเดินไปที่รถยนต์คันสีดำที่จอดรอเขาอยู่หน้าโรงเรียน

เอ่อคุณเคียวครับ ตอนนี้คุณท่านกับคุณนายใหญ่กลับถึงบ้านแล้วนะครับคุซาคาเบะที่ขับรถอยู่พูดกับฮิบาริโดยมองผ่านกระจกหน้า


กึก!


ร่างสูงที่นั่งชมวิวนอกหน้าต่างอยู่นั่นชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่เขาจะกลับมาเป็นปกติ

ไม่เกี่ยวกับผมซะหน่อย

โธ่คุณเคียวครับ นานๆคุณท่านกับคุณนายใหญ่จะกลับมาทั้งทีนะครับผมว่าคุณเคียวควรจะ-”

หยุดพูดซะเท็ตสึ ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่

ครับคุซาเบะถึงกับปาดเหงื่อออก เขาเกือบจะตายเพราะคำพูดพล่อยๆของตัวเองซะแล้ว

 

 

คุณเคียวน่ะไม่ชอบให้พูดเรื่องครอบครัวของเขา

 

 

โดยเฉพาะเรื่องของนายท่านและคุณนายใหญ่

 

 

 





 

รถยนต์สีดำจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์ทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่ ร่างสูงก้าวออกมาจากรถก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านโดยไม่สนใจคำห้ามของคุซาคาเบะ

คุณเคียวครับอย่าเพิ่ง! โธ่ ไม่ฟังกันบ้างเลย


ตึก ตึก ตึก

 

กลับมาแล้วหรอเคียวยะชายที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานวางแก้วกาแฟที่อยู่ในมือลงก่อนจะเอ่ยถามคนตรงหน้าที่มีใบหน้าทอดแบบออกมาจากเขา ที่ท่าทางดูไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไร

คุณกลับมาที่นี่ทำไม

นั่นคือคำถามที่แกถามคนเป็นพ่อหรอ

“………………”

เฮ้อ ฉันแค่กลับมาจัดการธุรกิจที่นี่ให้เสร็จเดี๋ยวก็กลับแล้ว

รีบๆกลับไปก็ดี

เคียวยะ!”

คุณค่ะ! อะไรกันคะเนี่ยอย่าพึ่งทะเลาะกันสิผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาห้ามทั้งสองโดยในมือนั่นถือกล่องใบหนึ่งไว้อยู่

เคียวยะนานๆทีพ่อกับแม่จะกลับมา พูดดีๆกับพ่อเขาหน่อยสิลูก

ไม่จำเป็น

แกว่ายังไงนะเคียวยะ!”

คุณคะใจเย็นๆก่อน! ลูกคงเหนื่อยสินะพึ่งกลับมาจากโรงเรียนแท้ๆงั้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ

“…………..”ร่างสูงยังคงมองทั้งสองนิ่ง

จริงสิ…..อันนี้เป็นของที่อาจารย์ฟงฝากแม่เอามาให้ลูกตอนที่แม่กับพ่อไปทำธุระจีนพูดจบเธอก็ยื่นกล่องสีขาวใบเล็กที่อยู่ในมือให้เขา ฮิบาริรับมันมาก่อนจะปรายตามองทั้งสองอีกครั้งแล้วเดินออกจากห้องนั่นไป

 

 

 

 

เฮ้อ….”ฮิบาริถอนหายใจออกมาเบาๆ เขามองไปที่กล่องสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างชั่งใจ


ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้วแต่ฟงก็ยังไม่เลิกหาทางติดต่อกับเขา


เป็นคนที่น่ารำคาญซะจริงถึงจะพูดออกไปอย่างนั่นแต่เขาก็เลือกที่จะเดินไปหยิบกล่องใบนั่นมา ฮิบาริพิจารณามันอยู่สักพักก่อนจะตัดสินเปิดมัน

 

ภายในกล่องปรากฏรูปถ่ายของเด็กชายตัวเล็กในชุดนักเรียนยืนกอดอกพร้อมใบหน้าบูดเบี้ยวท่าทางไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ โดยที่ข้างๆมีชายคนหนึ่งในชุดจีนสีแดงที่มีใบหน้าเหมือนเขาอย่างกับแกะเพียงแต่ชายคนนั่นไว้ผมยาวและถูกถักเปียเส้นเดียว

 

 

เก็บรูปนี้ไว้นะ……ฉันมองการเติบโตของนายอยู่เสมอ

 

 


ฮิบาริถูกพ่อและแม่ส่งให้มาอยู่กับฟงที่จีนตั้งแต่เขายังเด็ก……..

 

ด้วยเหตุผลที่ว่าพวกเขามีธุระสำคัญที่ต้องทำ

 

พ่อกับแม่แทบไม่กลับมาดูแลเขามีแค่ฟงเท่านั่นที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…….

 

เขาไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากทั้งสองเลย


 

ถึงภายนอกเขาอาจจะดูน่ากลัวและดูเป็นคนไม่มีจิตใจ

 

แต่ภายในของเขากลับมีแต่ความเหงาที่เข้ามากอบกุม

 

เขากลายเป็นคนตายด้านไร้ความรู้สึก……ความรักที่ฟงมอบให้ก็ยังไม่อบอุ่นพอที่จะโอบกอดตัวเขา

 


มีเพียงไม่กี่คนหรอกที่จะมองเห็นด้านที่อ่อนแอของเขาและหนึ่งในนั้นก็คือ ฟง

แต่เพราะเหตุผลนั่นฮิบาริจึงพยายามตัดขาดจากเขา

 

 

 




 

เพราะไม่อยากให้ใครรับรู้ถึงความอ่อนแอของตัวเอง……

 

 

 

 

 

 

 

 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #16 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 18:03
    แบบนี้ยิ่งเข้ากันได้ดีกับฮารุจังน่ะ​ เคียวยะคุง~~~
    #16
    0
  2. #6 แสงอุษา- (@Haibara-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:23

    เดี๋ยวฮารุจะมาช่วยเติมเต็มให้ท่านฮิแทนแล้ว

    #6
    0
  3. #3 ddannok12345 (@ddannok12345) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 14:02

    มีฟงมาเเจมด้วยก็ดีนะไรท์55555 สู้ๆนะค่ะ

    #3
    0