Fic Detective Conan : Little Princess and Silver bullet Knight (Subaru x Haibara)

ตอนที่ 8 : หนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

ณ.สวนสาธารณะเบกะ

เนื่องจากวันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ที่อากาศแจ่มใส ผู้คนในเมืองจึงต่างพากันออกมายังสวนสาธารณะเบกะเพื่อนั่งเล่นและพักผ่อนหย่อนใจ เช่นเดียวกันกับขบวนการนักสืบเยาวชนที่ได้มาที่นี่เพื่อปิคนิคในช่วงวันหยุดและอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบย่อยในรายวิชาวิทยาศาสตร์ โดยมีไฮบาระที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวท็อปของห้องเป็นคนติวให้ ทันทีที่พวกเขาทั้งหมดมาถึงสวนสาธารณะก็ได้มองหาที่นั่งที่พอจะให้พวกเขานั่งปิกนิคและอ่านหนังสือด้วยกันได้

"อายูมิว่าเราไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่า" เด็กสาวพูดขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังบริเวณที่ว่างข้างๆริมสระน้ำพุซี่งเป็นจุดเด่นของสวนสาธารณะแห่งนี้

"อื้ม ตรงนั้นก็ดีนะ" ร่างบางผมสั้นสีน้ำตาลเอ่ยอย่างเห็นด้วย

"งั้นพวกเราไปกันเถอะครับ" มิตสึฮิโกะเอ่ยชวน

"ไปกันเถอะ" เก็นตะพูดก่อนจะเดินนำหน้าไป

เมื่อเดินมาถึงที่หมายพวกเขาก็รีบวางของในมือลง ก่อนจะช่วยกันนำเสื่อที่พกมาปูลงไปยังผืนหญ้าสีเขียว เพื่อจะได้นั่งลงทานข้าวและอ่านหนังสือด้วยกัน  

"ดีจังเลยนะ ที่ตรงนี้น่ะ ใกล้สระน้ำพุด้วยง่ะ สวยมากๆเลย" เก็นตะเอ่ย

"นั่นสิครับ อยู่ใต้ต้นไม้ก็เลยไม่ร้อนด้วย" มิตสึฮิโกะเอ่ยอย่างเห็นด้วย

"น่าเสียดายจังเลยนะที่โคนันคุงไม่ได้มาด้วยน่ะ" อายูมิพูดพลางทำหน้าเศร้า

"เดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าก็กลับมาแล้วล่ะ" ไฮบาระบอก

"เอ๋ นึกว่าจะกลับมาวันนี้ซะอีกนะครับ" มิตสึฮิโกะเอ่ยขึ้น

"เห็นว่าคดียังไม่คลี่คลายก็เลยอยู่ต่ออีกหน่อยน่ะ" ร่างบางตอบ

"อย่างนั้นเหรอครับ แล้วคุณไฮบาระไม่เป็นไรเหรอครับที่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ อยู่คนเดียวได้รึเปล่าครับ ให้พวกเราไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ย" เด็กหนุ่มที่นั่งข้างๆเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไอจังน่ะเค้าไม่เป็นไรหรอก ก็มีพี่สึบารุอยู่ด้วยทั้งคน" อายูมิเอ่ยพลางยิ้มเขิน

"เหหหห ทำไมล่ะครับ คุณสึบารุน่ะก็แค่อยู่บ้านข้างๆเฉยๆไม่ใช่รึไง" มิตสึฮิโกะพูดพร้อมกับทำหน้าสงสัย

"หรือว่าไฮบาระ เธอน่ะไปอยู่กับเขางั้นเหรอ...อ๋องั้นที่เดินกลับมาจากทางนั้นเมื่อตอนเช้าก็มาจากบ้านเค้าสินะ" เก็นตะเอ่ยขึ้นเมื่อเข้าใจสถานการณ์

"เหหหห เช้าขนาดนั้นน่ะเหรอคร้าบ" มิตสึฮิโกะเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นอนด้วยกันงั้นเหรอ" เก็นตะเอ่ยถามอีกครั้ง

"ปละ...เปล่า บ้าเหรอพวกนาย ฉันจะไปนอนกับเขาได้ยังไงกัน" ร่างบางเอ่ยปฏิเสธอย่างไว

'นอนด้วยกันงั้นเหรอ...ถ้าพวกนี้รู้เรื่องของเรากับเขาต้องตกใจมากๆแน่ๆ' ร่างบางได้แต่นึกในใจแล้วจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อนสาวอีกคนที่นั่งข้างๆเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดีเพราะโดนเพื่อนชายทั้งสองคาดคั้นคำตอบที่ทำให้เธอลำบากใจเลยหันหน้าไปจ้องเขม็งเก็นตะกับมิตสึฮิโกะ

"เลิกถามอะไรไร้สาระสักทีเถอะน่าทั้งสองคน จะกินมั้ยข้าวเนี่ย" อายูมิเอ็ดทั้งคู่ก่อนจะเอ่ยถาม

"กินคร้าบบบ" ทั้งคู่ตอบ

"งั้นก็เอาข้าวกล่องออกมากินพร้อมๆกันเถอะ เดี๋ยวจะได้นั่งอ่านหนังสือด้วยกัน" อายูมิพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

"เข้าใจแล้วคร้าบบ" จากนั้นทั้งหมดก็ได้เปิดข้าวกล่องที่ได้ทำมาและนั่งกินด้วยกัน

สึบารุและโจดี้ได้เดินทางมาถึงยังสวนสาธารณะ จากนั้นทั้งคู่ก็ได้รีบเดินลงจากรถและไปซุ่มรอแถวจุดที่ได้รับรายงานว่าพวกองค์กรชุดดำจะนัดส่งมอบของบางอย่างกัน

"นี่ ที่ว่าพวกนั้นจะนัดส่งมอบของกันน่ะ ตรงไหนงั้นเหรอ" ร่างสูงใส่แว่นเอ่ยถาม

"แถวสระน้ำพุของสวนสาธาณะนี่น่ะ" หญิงสาวผมบลอนด์ตอบ

"เข้าใจแล้วล่ะ งั้นไปกันเถอะ" ร่างสูงเอ่ยพลางรีบเดินนำหน้าไป จากนั้นหญิงสาวก็ค่อยๆเดินตามหลังเขาไป

ด้านไฮบาระกับเพื่อนๆกลุ่มขบวนการนักสืบเยาวชนก็ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นแต่ละคนจึงหยิบหนังสือที่ตัวเองนำมาเอาออกมาอ่านและติวหนังสือไปด้วยกัน

"เก็นตะคุงไม่เอาหนังสือมาเหรอคร้าบ ทำไมถึงมานั่งเล่นเกมล่ะ" มิตสึฮิโกะเอ่ยถามเก็นตะที่กำลังเล่นเกมอย่างเมามันส์

"เดี๋ยวสิ ฉันขอเล่นเกมแปปน่า ให้ไฮบาระติวให้พวกนายไปพลางเถอะ" เก็นตะพูดพลางกดเกมในมือ

"แย่จริงๆเลยนะเก็นตะคุงเนี่ย อุตส่าห์ชวนมาติวหนังสือด้วยกันแท้ๆ" อายูมิพูดพลางจ้องหน้าเก็นตะพร้อมกับส่ายหัวออกมาเบาๆ

"นี่ โคจิมะคุง ถ้าเอาแต่เล่นเกมแบบนั้นล่ะก็ต้องสอบตกแน่ๆ แล้วทีนี้พอต้องสอบแก้น่ะฉันจะไม่ช่วยติวให้หรอกนะ" ร่างบางเอ่ยอย่างหงุดหงิดพลางจ้องเก็นตะที่กำลังเล่นเกมอยู่ แต่สายตาของเธอเหลือบมองไปเห็นคู่ชายหญิงที่เดินด้วยกันข้างหน้า...ผู้ชายคนนั้นช่างดูคุ้นเคย ใช่ นั่นก็คือเขาล่ะ โอกิยะ สึบารุ

'นั่นมันเขานี่..' ร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจจนทำให้เพื่อนๆที่นั่งด้วยกันข้างๆเกิดอาการสงสัย

"เขาที่ว่าน่ะ..ใครเหรอครับ" มิตสึฮิโกะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะเมื่อพวกเขามองไปทางเดียวกันกับไฮบาระก็ไม่เห็นใครยืนอยู่แล้ว

"ปละ...เปล่า ไม่มีอะไร" ร่างบางพูดจบจึงนั่งนิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่ความสงสัยจะเริ่มครอบงำจนทำให้เธออยากที่จะไปค้นหาความจริงว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรที่นี่

"นี่ ฉันขอตัวไปห้องน้ำแปปนะ" ไฮบาระเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบลุกออกไป

ร่างบางก้าวเท้าตามคู่ชายหญิงที่เดินนำอยู่ข้างหน้าโดยพยายามไม่ให้เขารู้ตัว สักพักก็เห็นทั้งคู่นั่งลงที่ม้านั่ง เธอจึงได้ยืนแอบดูพวกเขาอยู่หลังต้นไม้

"ชู...เราต้องแอบยังไงไม่ให้พวกนั้นรู้ตัวแล้วก็สงสัยล่ะ" โจดี้เอ่ยถามร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ

"แบบนี้ยังไงล่ะ" พูดจบร่างสูงจึงหยิบหนังสือที่อยู่ในตะกร้าปิคนิคที่เธอเอามาขึ้นมาอ่านเพื่อปิดบังใบหน้า จากนั้นเขาจึงใช้มือหนาโอบไหล่หญิงสาวที่นั่งใกล้กันให้มาแนบชิดกายเพื่อทำเหมือนกับว่าเป็นคู่รักทั่วไปที่กำลังมาปิคนิคและกำลังอ่านหนังสือด้วยกันอยู่

หากแต่สายตาของทั้งคู่กลับจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างสูงผมยาวสีเงิน กับชายร่างท้วมใส่หมวกและแว่นตาสีดำที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลนัก

"พวกมันกำลังรอคนส่งของอยู่สินะ แต่ทำไมต้องมานัดพบในที่แบบนี้ด้วยล่ะ" โจดี้เอ่ยถาม

"พวกนั้นก็แบบนี้แหละ มันมักจะนัดส่งของหรือข้อมูลต่างๆในที่ที่คนพลุกพล่าน เพื่อไม่ให้เป็นที่น่าสงสัย" สึบารุบอกพลางจ้องชายชุดดำทั้งสองคนอย่างไม่วางตา

"ลูกพี่ครับ นี่ก็เลยเวลามาแล้วแต่พวกมันก็ยังไม่มา ดูเหมือนมันจะเบี้ยวพวกเรานะครับ" ชายร่างท้วมที่สวมหมวกดำและแว่นตาดำเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่พวกเขานัดไว้ไม่มาตามนัด

"รอดูอีกหน่อย ถ้ามันไม่มาจริงๆ ก็เตรียมตามล่าตัวมันได้เลย" ร่างสูงผมยาวสีเงินเอ่ยขึ้นพลางแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น

ทางด้านไฮบาระที่แอบมองสึบารุกับโจดี้อยู่ก็เริ่มออกอาการหงุดหงิดที่เห็นพวกเขาทั้งคู่นั่งอ่านหนังสือกันอย่างแนบชิดแบบนั้น เธอทนไม่ไหวจึงได้เดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่เธอแอบซ่อนอยู่และทำท่าจะเดินไปยังร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่ง แต่ทันใดนั้นเองเธอก็เผลอเหลือบตาไปมองอีกฝั่งจนเห็นเข้ากับชายหนุ่มในชุดสีดำสนิทสองคน ซึ่งเป็นคนที่เธอเคยคุ้นเคย ใช่แล้ว...เขาทั้งคู่ก็คือคนขององค์กรชุดดำที่ตามล่าตัวเธออยู่ ยินและวอดก้านั่นเอง

เมื่อเห็นภาพชายชุดดำตรงหน้าความรู้สึกกดดันบางอย่างก็เกิดขึ้นกับตัวเธออีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอได้รับอยู่ในขณะนี้คือความกดดันที่ทำให้หวาดกลัวจนตัวสั่น เธอแทบจะหยุดหายใจและลืมความหงุดหงิดเรื่องของชายหนุ่มตรงหน้าไปเสียสนิท ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่ความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกรูขุมขน เธอพยายามจะวิ่งหนี แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะขาเรียวยาวของเธอทั้งสองข้างมันแข็งไปหมดจนไม่สามารถก้าวต่อไปได้แม้แต่ก้าวเดียว แต่ในตอนนั้นเองก็มีมือหนามาจับไหล่บางของเธอไว้ทั้งสองข้าง ทำให้เธอต้องสะดุ้งเฮือก

"มากับฉัน.." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น 

ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งตรงหน้าเมื่อสักครู่ได้เผลอหันมาเห็นเข้ากับร่างบางที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า เขาจึงรีบวิ่งอ้อมหลังมาแล้วคว้าตัวเธอไว้ ก่อนจะรีบพาเธอหันหลังเดินหนีออกมาจากตรงนั้น แต่จังหวะเดียวกันนั้นชายหนุ่มผมยาวสีเงินก็หันมาทางเขาพอดีทำให้เห็นเข้ากับทั้งคู่

"นั่นมัน..." เสียงเย็นชาของยินเอ่ยขึ้นเบาๆพลางก้าวเท้าเดินตามมา

"อย่าหันกลับไปมองนะ" สึบารุเอ่ยกับร่างบางที่เขาโอบไหล่ไว้ และทันใดนั้นฝนก็เริ่มตกปรอยๆลงมา ร่างสูงจึงถอดแจ็คเก็ตสีดำของตนเองออกมาคลุมหัวเด็กสาวไว้ก่อนจะพาเดินต่อไปเรื่อยๆ ร่างสูงผมยาวสีเงินที่เดินตามมาต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเรียกไล่หลังตามมา

"ลูกพี่ครับมีอะไรหรือเปล่าครับ" ร่างท้วมเอ่ยถาม

"เปล่า เหมือนฉันจะเห็นวิญญาณน่ะ" เขาเอ่ยเสียงแข็ง 

"หมอนั่นโทรมาบอกว่าถึงแล้วครับ แต่มันไม่กล้าเข้ามาเพราะข้างหน้ามีตำรวจ" ชายหนุ่มร่างท้วมรายงาน

"เหรอ งั้นไปกันเถอะ" เมื่อจบการสนทนาทั้งคู่จึงได้รีบเดินออกจากสวนสาธารณะไป

สึบารุพาไฮบาระมานั่งหลบฝนที่ศาลาในสวนสาธารณะ ร่างสูงหันมามองหน้าร่างบางที่นั่งนิ่ง เพราะยังตกใจอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่

"นี่ ตามฉันมางั้นเหรอ" ร่างสูงเอ่ยถามแต่เธอก็นั่งเงียบไม่ตอบอะไรออกมา

"นี่..ไอจัง" สึบารุเอ่ยเรียกร่างบางอีกครั้งเพื่อให้เธอหลุดจากภวังค์

"เอ่อ....เปล่า ฉันมาปิคนิคกับพวกเด็กๆ" เธอตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"งั้นเหรอ" ร่างสูงเอ่ยถามซ้ำ

"อืมมม แต่มาเห็นนายกับอาจารย์โจดี้เข้าก็เลยตามมาน่ะ" เด็กสาวบอก

"ไม่ไว้ใจฉันงั้นเหรอ กลัวว่าฉันกับโจดี้.." ร่างสูงพูดไม่ทันจบร่างบางจึงเอ่ยท้วงขึ้น

"เปล่านะ ไม่ใช่ไม่ไว้ใจนะ...ฉันก็แค่อยากรู้ว่านายมาทำอะไรกับเธอที่นี่ก็เท่านั้น" ไฮบาระอธิบายความจริง

"งั้นเหรอ...ทีนี้ก็รู้แล้วใช่มั้ยล่ะ" สึบารุเอ่ยถาม

"อืม" เธอตอบออกมาเบาๆ

"ตกใจอยู่อีกงั้นเหรอ กลัวมากเลยใช่มั้ย" ร่างสูงเอ่ยถามพลางลูบหัวร่างบางเบาๆ

"นายว่าพวกมันเห็นฉันรึเปล่า" ร่างบางเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

"ไม่หรอกน่า อย่าคิดมากเลย" สึบารุพยายามจะปลอบใจคนตัวเล็ก

"ถ้าเกิดว่าพวกมัน.." ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยคำใดต่อก็ถูกร่างสูงดึงตัวไปกอดไว้ ก่อนจะลูบไปที่หลังของเธอเบาๆอย่างต้องการปลอบประโลมเธอให้หายกังวล

"อย่ากลัวไปเลยนะ บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันจะปกป้องเธอเอง เพราะงั้นเลิกคิดมากเถอะ" ร่างสูงเอ่ย 

สักพักเสียงโทรศัพท์ของร่างบางก็ดังขึ้น เธอจึงผละออกจากออกเขาและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

"ใครโทรมางั้นเหรอ" ร่างสูงเอ่ยถาม

"คุณโยชิดะน่ะ ฉันหายมาตั้งนานพวกเขาคงจะตกใจ" ไฮบาระพูดจบจึงรีบกดรับโทรศัพท์

"ไอจัง...เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหายไปห้องน้ำนานจัง" ร่างบางไม่ทันจะได้ตอบคำถาม สึบารุก็ใช้มือหนาฉกฉวยโทรศัพท์ของเธอไปเสียก่อน

"ตอนนี้ไอจังอยู่กับฉันน่ะ พอดีเรามีธุระกันนิดหน่อย พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วงนะ กลับไปก่อนได้เลย" ร่างสูงเอ่ยกับเด็กสาวปลายสาย

"เข้าใจแล้วค่ะพี่สึบารุ ฝากดูแลไอจังด้วยนะคะ อ้อคงไม่ต้องฝากหรอกเนอะ อิอิ" เด็กสาวปลายสายตอบอย่างอารมณ์ดีก่อนจะรีบวางสายไป

"ทำไมถึงตอบไปแบบนั้นล่ะ" ไฮบาระเอ่ยถาม

"ก็ฉันเป็นห่วงเธอนี่ เพราะงั้นให้ฉันไปส่งเธอเถอะนะ" สึบารุเอ่ย

"อื้ม" ร่างบางตอบ

"ฝนซาแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ" ร่างสูงเอ่ยก่อนจะจับมือร่างบางแล้วพาเดินไปที่รถก่อนจะรีบออกรถเดินทางกลับกัน

"นี่ จะไม่ให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนจริงๆเหรอ" สึบารุเอ่ยถามหลังจากขับรถมาถึงหน้าบ้านด็อกเตอร์อากาสะ

"อืม ฉันอยากอยู่คนเดียวน่ะ ขอตัวก่อนนะ" ร่างบางพูดจบจึงลงจากรถและรีบเดินเข้าบ้านไป

สึบารุกลับมาถึงบ้านก็ได้แต่นั่งคิดเรื่องของไฮบาระ เมื่อนึกถึงสีหน้าและแววตาของเธอในช่วงเย็น เขาก็เกิดเป็นกังวลและห่วงว่าเธออาจจะกำลังคิดมากเกี่ยวกับเรื่องที่ไปเจอเข้ากับพวกคนในองค์กร เมื่อคิดดังนั้นเขาจึงรีบเดินเข้าไปในครัวและรีบเร่งทำอาหารก่อนจะนำมันไปให้เด็กสาวที่อยู่บ้านข้างๆ

"ไอจัง.." ร่างสูงเอ่ยเรียกหน้าประตูแต่ก็ไม่มีคนตอบรับ เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆจึงรีบผลักประตูเข้าไป ก่อนจะพบกับบ้านที่เงียบและมืดสนิทราวกับว่าไม่มีคนอยู่ เขาวางหม้อแกงลงที่โต๊ะก่อนจะรีบเดินไปเปิดไฟ

"ไอจัง.." ร่างสูงเอ่ยเรียกร่างบางอีกครั้งแต่เธอก็ไม่ตอบรับ จากนั้นเขาจึงได้เดินหาไปทั่วชั้นล่างแต่ก็ไม่พบเธอ จากนั้นเขาจึงได้เดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านซึ่งเป็นห้องนอนของเธอ และเมื่อเปิดประตูห้องของเธอออกดูก็พบแค่เพียงความว่างเปล่า มีเพียงจดหมายใบเล็กๆที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียงที่เขียนเพียงข้อความสั้นๆเอาไว้

"ขอโทษที่หนีไปแบบนี้นะ"

                 Ai

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #141 papermail (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:59

    หนีไม่ได้นะไอจังงงงง อยู่ข้างพี่เขาเถอะ

    #141
    0
  2. #47 xilivegtar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 11:15
    แงงง ไอจังหนีแล้วอะ แล้วคุณสุจะอยู่ยังไง รอนะคะ มาต่อไวๆน้า
    #47
    1
  3. #46 NameNami (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 04:44

    งือออคุณสึรีบไปตามน้องกลับมาให้ไวเลยนะ สู้ๆนะคะไรท์
    #46
    1
  4. #45 Minoon_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 23:26

    คุณสึไปพาน้องไอจังกลับมาเลยนะคะ งื้อออออ //ไรท์ไฟท์ติ้งค่า
    #45
    1
  5. #44 pw_214 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 22:47
    น้องงง อย่าทำแบบนี้ กลับมาเถอะ
    ยินคงแปลกใจน่าดู เจอคนที่เหมือนกันขนาดนั้น แต่ผ่านมา7ปีแล้วนี่เนอะ
    #44
    1
  6. #43 ฟูมิจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:14
    ฮืออออน้องงงงอย่าทำแบบนี้ ไม่เอาน้าาาา สงสารคุณสึอ่ะ
    #43
    1