Fic Detective Conan : Little Princess and Silver bullet Knight (Subaru x Haibara)

ตอนที่ 7 : ขอให้เธอปลอดภัยคนดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนเป็นสัญญาณแห่งเช้าวันใหม่ ร่างบางที่ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ห่อหุ้มได้หลับไหลอยู่ภายใต้อกแกร่งของชายหนุ่มร่างสูง สึบารุใช้มือหนาเกลี่ยผมสีน้ำตาลของเด็กสาวที่บดบังใบหน้าของเธอออกอย่างแผ่วเบาก่อนจะพรมจูบไปที่แก้มนิ่ม

ร่างบางที่หลับไหลอยู่ค่อยๆรู้สึกตัวและลืมตาตื่นขึ้น สายตาพร่ามัวและสะลึมสะลือในตอนแรกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆจนเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของร่างสูงตรงหน้า

"เช้าแล้วงั้นเหรอ" เธอเอ่ยถามเขา

"อืม แต่เธอนอนต่ออีกหน่อยเถอะ" ร่างสูงเอ่ย

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวเกิดด็อกเตอร์กลับมา.." ไฮบาระพูดพลางพลิกตัวไปอีกด้านทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็โดนสึบารุใช้แขนทั้งสองข้างโอบรั้งตัวเธอมากอดไว้จากข้างหลัง

"เขาคงไม่กลับเช้าขนาดนี้หรอกมั้ง เพราะงั้นนอนกับฉันต่ออีกหน่อยเถอะ เมื่อคืนเพลียมากไม่ใช่เหรอ" ร่างสูงเอ่ยกระซิบข้างหูเด็กสาว

"พะ...พูดอะไรน่ะ ลามกที่สุดเลย" ไฮบาระพูดพร้อมกับยกผ้าห่มขึ้นมาปกปิดใบหน้าที่กำลังแดงระเรื่ออยู่ในขณะนี้ แต่ร่างสูงก็ขยับเข้ามากระชับกอดเธอจากด้านหลังให้แน่นขึ้น

ด้วยความแนบชิดเช่นนี้ทำให้ร่างบางรู้สึกได้ถึงพลังความร้อนจากบางอย่างของชายหนุ่มที่อยู่ภายใต้ผ้าห่ม ทำให้หน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก

"ถอยไปห่างๆเลยนะ ตะ...ตรงนั้นของนายมัน..." ไฮบาระอายเกินกว่าที่จะพูดออกไปตรงๆจึงได้แต่กระอักกระอ่วน

"ตรงนั้นของฉันมันทำไมงั้นเหรอ" ร่างสูงเอ่ยถามพลางแอบยิ้มให้กับเด็กสาวที่กำลังนอนหันหลังให้เขาและเอาผ้าห่มมาปิดหน้าบางส่วน

"มันชนข้างหลังฉันอยู่น่ะสิ...ลามกที่สุดเลย" ไฮบาระบ่นว่าชายหนุ่มออกไป

"เช้าๆผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันทุกคนแหละ...แล้วก็นะ ยิ่งมีเด็กสาวน่ารักๆมานอนเปลือยกายอยู่ข้างๆอีก มันจะเป็นแบบนี้ก็คงไม่แปลกหรอก" สึบารุกระซิบไปที่หูร่างบาง เธอเกิดอาการเขินจนทนไม่ไหวจึงลุกขึ้นนั่งและดึงผ้าห่มมาห่อหุ้มร่างกายส่วนบนไว้ก่อนจะใช้มืออีกข้างหยิบหมอนขึ้นมากระหน่ำตีไปที่ชายหนุ่ม

"คนบ้าๆๆ คนลามกต้องโดนแบบนี้ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะนายน่ะ แย่ที่สุด" ร่างบางเอ่ยพลางตีเขาไม่ยั้งมือ จนร่างสูงต้องใช้มือข้างซ้ายที่บอกว่าเจ็บอยู่จับมือเธอให้หยุด

"มือนั่น...ไม่เจ็บแล้วสินะ เมื่อคืนหลอกกันใช่มั้ย แย่ที่สุด ชูอิจิแย่ที่สุด" ไฮบาระเผลอเอ่ยชื่อของเค้าออกมาและพยายามใช้มือที่โดนร่างสูงจับอยู่ปัดป่ายตีไปทั่วตัวเขา

"เรียกชื่อฉันอีกสิ...ชอบจังเวลาที่เธอเรียกชื่อฉันแบบนั้นน่ะ" ร่างสูงเอ่ยออกมาทำให้เด็กสาวหยุดนิ่งและมองไปที่เขา

"เรียกอีกไม่ได้เหรอ" ร่างสูงเอ่ยอีกครั้ง

"ไม่รู้ด้วยแล้ว จะไปแต่งตัวล่ะ" ร่างบางลุกขึ้นพลางดึงผ้าห่มขึ้นไปพันตัวทั้งหมด ทำให้เหลือส่วนปลายของผ้าห่มแค่นิดเดียวที่ปกปิดเบื้องล่างของชายหนุ่มไว้

"ถ้าเธอทำแบบนั้น ฉันจะโป๊เอานะ" ร่างสูงเอ่ยเตือนเด็กสาวพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

"แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ" เด็กสาวเอ่ยถาม

"เธอก็เอาผ้ามาปิดตัวฉันไว้สิ แล้วเธอก็เดินไปใส่เสื้อผ้า" ร่างสูงบอก

"ทำแบบนั้นฉันก็โป๊แทนสิยะ ให้ตายเถอะ นายเนี่ยลามกโรคจิตจริงๆเลย" เธอได้แต่บ่นว่าเขาอยู่อย่างนั้น

"เดี๋ยวฉันปิดตาเอาก็ได้" สึบารุพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

"คิดว่าจะเชื่องั้นเหรอ..ไม่มีทาง ฉันจะไปเปลี่ยนชุดแล้ว ส่วนนายนอนโป๊ไปเถอะย่ะ" ไฮบาระพูดจบจึงรีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องน้ำ ทิ้งให้ร่างสูงมองตามตาไม่กระพริบ

"จริงๆเลยนะเด็กคนนี้" สึบารุเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะรีบเดินไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วพาตัวเองลงไปชั้นล่าง

ร่างบางที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังจะแต่งตัวก็ได้พยายามนึกว่าเสื้อผ้าของตัวเองหายไปไหน สักพักภาพบางอย่างก็ลอยเข้ามาในหัวเธออย่างรวดเร็ว เป็นภาพของคำตอบว่าเสื้อผ้าของเธอนั้นได้ถูกร่างสูงคนเมื่อคืนปลดไปกองไว้ข้างอ่างอาบน้ำ เมื่อนึกได้ดังนั้นร่างบางจึงรีบเดินไปที่อ่างอาบน้ำที่อยู่ใกล้ๆก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วเพื่อมองหาชุดเดรสสีขาวกับเสื้อนอกสีม่วงที่เธอใส่มาเมื่อคืน แต่ไม่ว่าเธอพยายามหาเท่าไหร่ก็ไม่พบ

"หมอนั่นแกล้งเอาเสื้อผ้าฉันไปซ่อนรึไงกันนะ แบบนี้ต้องออกไปด่าซะให้เข็ด" ร่างบางบ่นพึมพึมกับตัวเองอย่างโมโห ก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องน้ำในสภาพนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว เธอกำลังจะเอ่ยปากบ่นชายหนุ่มแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อไม่เห็นเขาอยู่บนเตียงแล้ว มีเพียงชุดเดรสกับเสื้อนอกของเธอที่ถูกพับไว้อย่างดีวางไว้บนเตียงหนา เด็กสาวเดินเข้าไปหยิบเสื้อของตัวเองขึ้นมา เธอได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อนๆมาจากชุดจึงได้ลองดมดู

"กลิ่นแบบนี้...น้ำยาปรับผ้านุ่มแบบเดียวกับที่เขาใช้เลย" ร่างบางเอ่ยพลางลอบยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะรีบใส่เสื้อผ้าและเดินลงไปหาชายหนุ่มที่น่าจะอยู่ในห้องครัวชั้นล่าง

เธอหันหน้ามองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่พบร่างสูง มีเพียงอาหารเช้าสองที่ที่วางไว้อยู่บนโต๊ะ เธอตกใจมากจึงรีบเร่งเดินไปเปิดประตูจะไปตามหาแต่ก็พบเขาที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ ไฮบาระรู้สึกโล่งใจอย่างมาก ก่อนจะรีบเดินมาหาเขา และนั่งย่อเข่าลงเพื่อมองดูดอกไม้สีเหลืองอร่ามที่เขากำลังรดน้ำอยู่

"นี่ แอบไปซักชุดฉันตอนไหนงั้นเหรอ" ร่างบางที่นั่งคุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นไปถามชายหนุ่มที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้

"อ๋อ เมื่อคืนน่ะตอนที่เธอหลับ ฉันลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึกแล้วเห็นมันวางอยู่ข้างอ่างอาบน้ำเลยคิดว่าถ้าไม่ซักให้พรุ่งนี้เธอคงจะไม่มีอะไรใส่แน่"สึบารุบอก

"งั้นเหรอ แต่นายคงจะไม่ได้ซักหรอกใช่มั้ย...ไอนั่นน่ะ..." ร่างบางเอ่ยถามอย่างกระอักกระอ่วน เพราะอยากให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ซักบราเซียกับชั้นในของเธอ

"อ๋อ...ก็ซักหมดนั่นแหละ" สึบารุพูดจบจึงส่งยิ้มมาให้เด็กสาว

"โรคจิต" ร่างบางพูดพลางทำหน้าค้อนใส่ชายหนุ่ม

"แต่ยังไงก็...ขอบคุณนะ" เธอพูดพร้อมกับก้มหน้าลงด้วยความเขิน ทำให้สึบารุต้องอมยิ้มให้กับความน่ารักแบบเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเธอ

"ว่าแต่นี่ดอกอะไรงั้นเหรอ" ร่างบางเอ่ยถามถึงดอกไม้สีเหลืองตรงหน้าที่ชายหนุ่มกำลังรดน้ำอยู่

"อ๋อ นี่น่ะเหรอ ดอกลิลลี่สีเหลืองน่ะ ไม่เคยเห็นล่ะสิ" ร่างสูงเอ่ยถามพลางมองหน้าเด็กสาวที่จ้องดอกไม้ในกระถางอย่างสนอกสนใจ

"อื้มม ปกติเห็นแต่สีขาวน่ะ" ไฮบาระบอก

"อยากรู้ความหมายของมันรึเปล่า" ร่างสูงเอ่ยถาม ทำให้เด็กสาวที่กำลังสนใจเงยหน้าขึ้นไปหาเขาอีกครั้ง

"ความหมายของมันคืออะไรงั้นเหรอ" เด็กสาวเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ดอกลิลลี่สีเหลืองจะแสดงออกถึงความอบอุ่นห่วงใยของความรักที่มั่นคง ความหมายของมันก็คือ 'ขอให้เธอปลอดภัยคนดี' " สึบารุพูดพลางจ้องลึกลงไปยังนัยตาของร่างบาง ราวกับประโยคเมื่อสักครู่ไม่ใช่การบอกความหมายของภาษาดอกไม้ แต่เป็นการบอกความรู้สึกลึกๆภายในใจของเขา ร่างบางรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากดวงตาคู่นั้นของเขา เธอจึงเผยยิ้มเล็กๆออกมา

"งั้นเหรอ เป็นความหมายที่ดีนะ" ร่างบางเอ่ย

"เพราะนึกถึงเธอฉันเลยปลูกมัน" สึบารุบอก

"แค่ปลูกดอกไม้อย่างเดียวไม่ช่วยให้ฉันปลอดภัยหรอกนะ ถ้าอยากให้ฉันปลอดภัยล่ะก็ อัศวินอย่างนายต้องคอยปกป้ององค์หญิงอย่างฉัน ห้ามทิ้งไปไหนด้วย" เธอพูดออกมาพลางก้มหน้าเพราะเขินกับคำพูดที่ตัวเองเพิ่งเอ่ยออกไป

"เข้าใจแล้วครับ องค์หญิง" ร่างสูงเอ่ยออกมา ก่อนที่เขาทั้งคู่จะหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างอารมณ์ดี

แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อหญิงสาวผมบลอนด์สวมแว่นได้เดินเข้ามา

"คือฉันได้ข่าวว่าคุณโดนยิงก็เลยมาเยี่ยมน่ะ" โจดี้เอ่ย

"อ๋อ ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ" สึบารุเอ่ย

"งั้นเหรอ แล้วนี่กำลังทำอะไรกันอยู่" สาวผมบลอนด์เอ่ยถามพลางเหลือบตาไปมองไฮบาระ

"อ๋อ กำลังรดน้ำต้นไม้กันอยู่น่ะ" ร่างสูงตอบ

"งั้นเหรอ แล้วเธอล่ะ มาทำอะไรที่นี่" โจดี้หันไปถามไฮบาระ

"เอ่อ..คือเธอ.." สึบารุทำท่าจะตอบแทนเด็กสาว

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันจะกลับแล้ว" ไฮบาระเอ่ย

"งั้นเหรอ ดีจังเพราะฉันมีเรื่องสำคัญที่จะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวหน่อย" โจดี้เอ่ย

"เรื่องสำคัญงั้นเหรอ" ร่างสูงเอ่ยอย่างสงสัย จากนั้นโจดี้จึงเข้าไปกระซิบที่ข้างหูชายหนุ่มอย่างแนบชิด

"ฉันกลับก่อนนะ" ร่างบางเอ่ยขึ้น

"เดี๋ยวสิ เธอยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลยนะ" สึบารุเอ่ยท้วงเมื่อเห็นเด็กสาวหันหลังทำท่าจะเดินกลับ

"ไม่หิวแล้วล่ะ" เธอบอก

"ไปในบ้านกันเถอะ" โจดี้บอกสึบารุ ไฮบาระที่กำลังจะเดินกลับเมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันหลังกลับไปหาสึบารุอีกครั้ง

"ไอจังกลับก่อนนะคะ...พี่สึบารุ อ้อ แล้วก็ขอบคุณที่ซักชุดให้นะคะ" ร่างบางพูดเสียงหวานก่อนจะส่งยิ้มและขยิบตาให้ร่างสูงหนึ่งที จากนั้นจึงเดินออกจากบ้านไป ทิ้งโจดี้ยืนงงและสงสัยกับประโยคนั้นของเธอ ส่วนสึบารุก็ได้แต่ยืนยิ้มอยู่

'ไหนบอกว่าไม่อยากให้คนอื่นรู้ไง แต่มาทำแบบนี้เนี่ยนะ' ร่างสูงคิดในใจ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้เมื่อหันไปเห็นโจดี้

"อ๋อ หึงล่ะสินะ...แบบนี้น่ะน่ารักเกินไปหน่อยมั้ง" ร่างสูงบ่นพึมพำก่อนจะรีบเดินเข้าบ้านไปแล้วโจดี้จึงได้เดินตามหลังเขาเข้าไป

ด้านไฮบาระที่กำลังเดินกลับบ้านก็ได้แต่พูดบ่นกับตัวเอง

"เมื่อกี้เราทำอะไรไปนะ น่าอายชะมัด...เห้ออ" เธอพูดพร้อมกับใช้มือปิดแก้มทั้งสองข้างด้วยความเขิน

หลังเดินมาภายในบ้านโจดี้ก็เห็นเข้ากับอาหารเช้าสองที่ที่ถูกจัดเตรียมไว้ แน่นอนว่าที่นึงต้องเป็นของชายหนุ่มส่วนอีกที่นึงต้องไม่ใช่ของเธอแน่ เพราะเธอมาที่นี่โดยไม่ได้บอกเขา

'งั้นอีกที่นึงคงเป็นของเด็กคนนั้นสินะ..'โจดี้นึก แต่เมื่อเธอดูเวลาที่นาฬิกามันบ่งบอกว่าขณะนี้เป็นเวลาที่เช้ามาก ยังไม่เจ็ดโมงเลยด้วยซ้ำ มันแปลกเกินไปที่เด็กคนนั้นจะมาที่นี่เร็วขนาดนี้ 'เธอนอนที่นี่งั้นเหรอ...นอนกับเขางั้นเหรอ...' เกิดคำถามมากมายในหัวเธอ

"ชู...อาหารนี่น่ะ" ร่างบางผมบลอนด์ทำท่าจะเอ่ยถามบางอย่าง

"อ๋อ กินสิ" สึบารุตอบ

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอตั้งใจจะเอ่ยถามหรือสิ่งที่เธอสงสัย แต่ที่เธออยากรู้คือความสัมพันธ์ของทั้งคู่มากกว่า แม้เธอจะเคยเห็นเขาและเด็กคนนั้นกอดกันก่อนหน้านี้แล้ว แต่เธอก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าการที่ร่างสูงทำแบบนั้นอาจเป็นเพราะสงสารเด็กคนนั้น และรู้สึกผิดต่อแฟนเก่าจึงได้มาดูแลเธอ แต่เมื่อเธอได้เห็นสายตาของเขาเวลาที่มองเด็กสาว เธอก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าเขารักเด็กสาวคนนั้น...ไม่สิ เขาสองคนรักกัน...และถึงแม้จะรู้แบบนั้นแต่เธอก็ไม่สามารถทำใจยอมรับได้อยู่ดี

เธอยังคงรักเขา..ผู้ชายคนนี้ที่เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ...ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเก่าของเธอ

เธอมองหน้าเขาที่นั่งข้างๆและเงียบไปสักพักก่อนจะเลื่อนหน้าไปใกล้ๆเขาเพื่อจะจูบไปยังปากหนาที่เธอคิดถึง แต่ไม่ทันจะได้สัมผัสริมฝีปากหนาของเขา เพราะเขาได้สะบัดหน้าหันไปทางอื่นเสียก่อน

"ขะ...ขอโทษนะชู ฉันเผลอไปหน่อย" หญิงสาวเอ่ย

"ช่างเถอะ มีอะไรก็ว่ามา" สึบารุเอ่ย

"คือ..ทางเอฟบีไอได้รับข่าวมาจากมิตซึนาชิ เรย์นะ ว่าวันนี้พวกองค์กรจะมีการเคลี่อนไหวที่สวนสาธารณะเบกะ เลยอยากจะชวนคุณไปซุ่มดูด้วยกันน่ะ" โจดี้บอกกับร่างสูง

"งั้นเหรอ เข้าใจแล้วล่ะ" สึบารุตอบรับ

ด้านไฮบาระก็เดินกลับมาที่บ้านและเจอเข้ากับเพื่อนๆขบวนการนักสืบเยาวชนที่รออยู่หน้าบ้าน

"ไปไหนมาเหรอคร้าบคุณไฮบาระ..พวกเรากดกริ่งแต่ไม่เห็นมีคนออกมาเปิดประตูเลย" มิตสึฮิโกะเอ่ยถาม

"นั่นสิ ไปไหนมาแต่เช้าน่ะ" เก็นตาเอ่ยถามด้วย

"ไอจังไปบ้านพี่สึบารุมาสินะ" อายูมิเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

"เอ่อ...วันนี้ด็อกเตอร์กับเอโดงาวะคุงไม่อยู่นะ ไปทำคดีน่ะ" ไฮบาระบอกกับพวกเขา

"พวกเรารู้แล้วล่ะคร้าบ โคนันคุงน่ะโทรมาบอก" มิตสึฮิโกะบอก

"ใช่แล้วล่ะ วันนี้พวกเราก็เลยจะมาชวนไอจังไปข้างนอกน่ะ" อายูมิเอ่ย

"ไปไหนงั้นเหรอ" ร่างบางถามอย่างสงสัย

"สวนสาธารณะเบกะง่ะ พวกเราว่าจะไปปิคนิคกัน" เก็นตะบอก

"ใช่คร้าบ พวกเราเอาข้าวกล่องมาด้วยล่ะ" มิตสึฮิโกะพูดพลางชูข้าวกล่องให้ไฮบาระดู

"แต่ฉันยังไม่มีข้าวกล่องเลยนะ" ร่างบางเอ่ย

"อายูมิทำมาให้ไอจังแล้วล่ะ นี่จ้ะ" อายูมิพูดพร้อมกับส่งห่อข้าวกล่องให้กับไฮบาระ

"อืม งั้น เข้าไปในบ้านกันสักแปปนะ ฉันขอตัวแต่งตัวก่อน" เด็กสาวบอกกับเพื่อนๆก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไป

10 นาทีผ่านไป

ไฮบาระพร้อมกับเพื่อนๆขบวนการนักสืบเยาวชนก็ได้เดินทางไปยังสวนสาธารณะเบกะ เช่นเดียวกันกับสึบารุและโจดี้ที่ได้ออกรถเพื่อเดินทางไปยังสวนสาธารณะเบกะด้วย

"ชู...ดูแลตัวเองด้วยนะ" หญิงสาวผมบลอนด์เอ่ยกับร่างสูงคนขับรถ

"อืม เธอก็ด้วยล่ะ" สึบารุเอ่ย

อีกด้านนึงรถปอร์เช่356Aก็ได้เคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ โดยมีชายร่างท้วมสวมหมวกดำและแว่นดำเป็นคนขับ

พร้อมด้วยชายหนุ่มร่างสูงผมยาวสีเงินเป็นคนนั่งข้างๆ เป้าหมายของเขาทั้งสองในวันนี้ก็คือสวนสาธารณะเบกะเช่นกัน

"วันนี้ถ้าเกิดมันยังไม่มาส่งของตามนัดล่ะครับลูกพี่" ชายหนุ่มคนขับเอ่ยถามคนที่นั่งข้างๆ

"เราก็แค่หาที่อยู่แล้วตามไปเก็บมันซะ" ร่างสูงผมยาวสีเงินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาแต่น้ำเสียงของเขานั้นช่างดุดัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #140 papermail (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 22:51

    เจ้มจ้น คุณชูต้องปกป้องน้องนะคะ

    #140
    0
  2. #42 pw_214 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:12
    อุแง้ ทุกคนจะไปป้ะกันที่สวนสาธารณะเบกะมั่ยดั้ยนะ!! ยัยหนูคือ ขี้หึงมากมาย น่ารักมั่กๆๆๆ
    #42
    1
  3. #41 Minoon_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 21:27

    แงงงงลุ้นมากเลย รอต่อนะคะ
    #41
    1
  4. #39 ฟูมิจัง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 20:54

    เขินคุณสึอีกแล้ววว น้องไอจังร้ายเหมือนกันนะเรา มาต่อไวๆนะคะไรท์ สู้ๆนะค้าาา
    #39
    1
  5. #38 xilivegtar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 20:42

    รีเฟรชจบปุ้ปไรท์อัพปั๊ป แงง ดีใจ มาต่อไวๆนะคะ รอค่าา
    #38
    1