Do Not Love Me ไม่รักก็ปล่อยฉันไป

ตอนที่ 2 : Ep.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ต.ค. 58

Ep.2

 

 

“เซฮุนวันนี้จะไปเรียนมั้ย?” ฉันโทรหาเซฮุนในตอนเช้า ฟังจากเสียงแล้วเขายังไม่ตื่นชัวร์เลยเนี่ย

            “ไม่ไป... ขี้เกียจ” เสียงอู้อี้อยู่ในคอ ฟังแทบไม่รู้เรื่องแน่ะ

            “ทำไมล่ะเซฮุน ช่วงนี้นายไม่ได้ไปเรียนเลยนะ เดี๋ยวก็มีปัญหาหรอก” สอบเข้าเรียนได้ แต่ไม่เคยไปเรียนเลยเนี่ยนะ แบบนี้มันจะเรียนจบได้ยังไง

            “ไม่มีใครกล้ามีปัญหากับฉันหรอก ลองมีดูสิเดี๋ยวให้พ่อจัดให้เลย” ฉันรู้ว่าพ่อเขารวย พ่อเขามีอิทธิพล แต่มาใช้อิทธิพลแบบนี้มันก็ไม่ถูกนะ เขาเคยพาฉันไปเจอพ่อเขาครั้งนึง พ่อเขาเป็นนักธุรกิจที่รวยมากๆ เป็นเจ้าของห้างชื่อดังที่เกาหลีหลายห้างด้วย ไม่แปลกถ้าเขาจะมีอิทธิพล แต่ในความเป็นจริงแล้วพ่อของเซฮุนบอกกับฉันว่า ท่านอยากให้เซฮุนเรียนจบการบริหารเร็วๆ จะได้มาช่วยงานท่าน ท่านเองก็อายุเยอะแล้วท่านเองก็อยากจะพักผ่อน แต่ท่านก็พูดอะไรกับเซฮุนไม่ได้เลย ก็ด้วยความที่เขาเป็นลูกชายคนเดียวก็เลยถูกพ่อแม่ตามใจมาตั้งแต่เด็ก มันก็เลยต้องมาลำบากที่ฉันที่จะต้องลากเขาไปเรียนให้ได้ในแต่ละวัน

            “เซฮุนไปเรียนเถอะ พ่อของนายท่านอยากให้นายเรียนจบแล้วไปช่วยงานของท่านนะ”

            “อย่าบ่นมากได้มั้ย! เธอเป็นแค่แฟนนะไม่ใช่แม่ บ่นอยู่นั่นแหละ”

            “โอเคฉันจะไม่พูดแล้ว ฉันไปเรียนก่อนนะ” ฉันโกรธก็เลยเลือกที่จะเดินหนีออกมา ถึงอยู่ไปก็ทะเลาะกันอยู่ดี ที่ฉันพูดมากก็เพราะว่าฉันเป็นห่วงเขาทั้งนั้น แต่เขาไม่เคยรับรู้เลยว่าฉันห่วงชีวิตของเขามากแค่ไหน บางทีคำพูดของเขามันอาจทำให้น้ำตาของฉันไหลได้นะ ก็เหมือนกับตอนนี้ที่มันก็ไหล

 

ช่างเถอะ ฉันปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันโกรธ เขาไม่เคยคิดที่จะโทรหา โทรถามว่าฉันอยู่ไหน ทำอะไร แค่ถามซักนิดก็ยังดี

ฉันไปเรียนโดยที่สมองก็คิดแต่เรื่องของเขา เรียนไปฉันก็ไม่รู้เรื่องก็เลยออกมาเดินเที่ยวเล่นที่ห้างกับเพื่อน มันช่วยให้ฉันผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย เมื่อฉันไม่คิดเรื่องเขา ฉันก็มีความสุข แต่เมื่อไรที่เรื่องเขาผุดเข้ามาในหัว รอยยิ้มของฉันก็จะหายไป

“ซอนมุลไปหาอะไรกินกันมั้ย?” กาอินเพื่อนสาวของฉันสะกิดเบาๆ

“อ้อ... ไปสิ ^ ^” นี่ขนาดว่าฉันโกรธนะ เขาก็ยังไม่โทรมาง้อฉันเลย คอยดูนะถ้าเกิดว่าโทรมาเมื่อไหร่นี่จะเล่นตัวซะให้เข็ด “กาอินนา เธอไปรอที่ร้านนะเดี๋ยวฉันตามไป ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนึง ^ ^

“โอเค แล้วรีบตามมานะ” กาอินยิ้มให้ฉันแล้วเดินเข้าไปที่ร้านปิ้งย่าง ส่วนฉันก็มาเข้าห้องน้ำ หน้าตาฉันนี่ดูไม่ได้เลยตอนนี้น่ะ โคตรจะโทรม ฉันว่าฉันควรจะต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้แล้วล่ะ

 

กริ๊งงงงงง กริ๊งงงงง

 

ใครโทรมาตอนนี้เนี่ย

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า มองดูชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแล้วไม่อยากรับเลยเซฮุน

“อืม....” แต่เหตุไฉนมือไวกว่าความคิด ก็แบบนี้แหละ ถึงเราจะโกรธเขายังไงแต่ถ้าเขาโทรมาเราก็รับสายเขาอยู่ดี

“อยู่ไหน เมื่อไหร่จะกลับ นี่ฉันรอเธอนานมากแล้วนะ” บ่นยาวเชียวนะ

“นี่นายรอฉันอยู่เหรอ?” แอบมีความหวังนิดๆว่าเขาจะรอฉัน แต่ความโกรธก็ยังมีหลงเหลืออยู่นะคะคุณชาย เพราะฉะนั้น ฉันต้องหยิ่งไว้ก่อน

“ก็เออดิ เลิกเรียนตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่กลับบ้าน” ฉันควรจะเอาคืนเขามั้ย

“อย่าบ่นมากได้ป่ะ! เป็นแค่แฟนนะไม่ใช่พ่อ...” บางทีฉันเองก็โมโหเหมือนกันนะ ทีตัวเองจะทำอะไรล่ะทำได้ พอคนอื่นทำแล้วผิดหมด

“นี่เธอโกรธฉันเรื่องเมื่อเช้าใช่มั้ย?”

“เปล่า ใครโกรธ ไม่มีซะหน่อย” ผู้หญิงก็มักจะปากไม่ตรงกับใจเสมอ

“รีบกลับบ้านเถอะนะ ฉันรอกินข้าวอยู่” เสียงเซฮุนดูอ่อนโยนขึ้น ผิดกับตอนแรกที่เหมือนจะว่าที่ฉันไม่ยอมกลับบ้าน “ตอนนี้อยู่ไหน ให้ฉันไปรับมั้ย?”

“ฉันอยู่ที่ห้าง ถ้าจะมาก็มาจะได้มากินข้าวพร้อมกัน เพื่อนฉันรออยู่” ป่านนี้กาอินคงจะบ่นถึงฉันแล้วมั้ง

“ไม่เอาอ่า เราไปกันสองคนไม่ได้เหรอ?” น่านไง เริ่มใช้ลูกอ้อนล่ะ ใช้ทีไรฉันก็ยอมทุกที ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงแพ้ลูกอ้อนของผู้ชาย

“งั้นก็มาที่นี่ก่อนก็แล้วกัน จะไปไหนค่อยว่ากันอีกที”

“โอเคครับ... รอหน่อยนะ แล้วจะรีบไป”

 

ฉันเดินกลับมาหากาอินที่ร้าน ฉันควรจะบอกเพื่อนว่ายังไงดี ทิ้งเพื่อนไว้แล้วไปกับแฟน ฉันนี่โคตรเห็นแก่ตัวเลย

“กาอินนา....” ฉันนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามกับอากิน

“อ้าวซอนมุล ฉันนึกว่าเธอชิ่งหนีกลับก่อนฉันซะอีก เห็นหายไปซะนานเลย”

“อ่อ.. คือพอดีฉันคุยโทรศัพท์กับเซฮุนน่ะก็เลยช้า แล้วฉันก็จะมาบอกเธอว่า......” เอาไงดี ฉันควรบอกออกไปเลยมั้ย

“ว่า.....?” กาอินยิ้มแล้วมองหน้าฉัน

“เซฮุนจะมารับฉันไปข้างนอก ฉันก็เลยอยู่กินข้าวกับเธอไม่ได้แล้ว ขอโทษนะกาอิน” ฉันก้มหน้าสำนึกผิด

“ฮ่าๆๆๆ เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลยซอนมุล ฉันรู้ว่าคุณชายโอเซฮุนมันเอาใจยาก มันพูดจนเธอใจอ่อนใช่มั้ยล่ะ”

“อืม... ใช่” เขาใช้ลูกอ้อนทำให้ฉันใจอ่อน

“ฉันว่าแล้วเชียว เธอไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เมื่อกี้ฉันโทรให้กีฮยอนมาหาแล้วล่ะ เดี๋ยวก็คงมาถึงล่ะ” กีฮยอนแฟนของกาอิน คู่นี้เหมาะสมกันมากๆเลยนะ

“ขอโทษเธอจริงๆนะกาอิน”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันเข้าใจ ^ ^ รีบไปหาพ่อคุณชายของแกได้แล้วไป เดี๋ยวมันโวยวายนะ” กาอินเป็นเพื่อนที่รู้ใจฉันดีที่สุดเลย ก็ไม่แปลกเพราะเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มอปลายแล้วนี่นา

“งั้นฉันไปก่อนนะ ^ ^” ฉันลุกออกจากเก้าอี้แล้วโบกมือบ๊ายบายกากิน

 

ฉันออกมายืนรอเซฮุนที่โรงจอดรถในห้าง ซักพักเซฮุนก็ขับเบนซ์สีดำมาจอดเทียบใกล้ๆที่ฉันยืนอยู่

 

“รอนานมั้ย?” ทำไมวันนี้เขาทำตัวแปลกๆ ดีผิดปกติ ผิดกับเมื่อเช้าที่เหมือนจะฆ่าฉัน

“ไม่นานหรอก แล้วนี่จะไปไหน?”

“กลับบ้าน” อ้าว แล้วไหนก่อนหน้านี้ที่คุยโทรศัพท์กับฉันว่าจะไปหาอะไรกินไง แล้วทำไมตอนนี้บอกว่ากลับบ้านล่ะ

“ไหนบอกจะไปหาอะไรกิน”

“ไปกินที่บ้านไง สะดวกดี” และก็เป็นอีกครั้งที่ทำให้ฉันหมดอารมณ์จะพูดกับเขา

“อืม...” ฉันควรจะทำหน้ายังไงดี ตอนนี้ฉันกำลังข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้อยู่ ฉันอุตส่าห์ดีใจคิดว่าเขาจะพาฉันออกไปกินข้าวข้างนอก แต่สุดท้าย เขาก็พาฉันกลับมาที่บ้าน ฉันไม่รู้นะว่าทำไมการออกไปข้างนอกของเขามันถึงเป็นเรื่องยากนัก ฉันชวนไปเที่ยวก็ไม่ไป ชวนไปกินข้าวข้างนอกก็ไม่ไป ชวนไปดูหนังก็ไม่ไป เฮ้อ... ชีวิตฉัน

 

 

 

“ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ เงียบตลอดทางเลยนะ” ตอนนี้ฉันกับเขานั่งกินรามยอนแล้วดูทีวี ดีมั้ยล่ะชีวิตฉัน แทนที่จะได้นั่งกินเนื้อย่างกับเพื่อน แต่กลับต้องมานั่งกินรามยอนกับแฟน

“เปล่า” ฉันซูดรามยอนเข้าปาก โดยไปสนใจคนทีนั่งอยู่ข้างๆเลย เซฮุนมองฉันเป็นระยะๆ

 

กินรามยอนเสร็จฉันก็มานั่งดูทีวีคนเดียว เซฮุนก็เข้าห้องไปแล้วก็ไม่ออกมาอีกเลย รู้ว่าฉันโกรธก็แทนที่จะง้อ นี่ปล่อยให้ฉันนั่งอยู่คนเดียวอีก

 

“ซอนมุลอา เธอไม่พูดกับฉันเลยนะ” เซฮุนเดินออกมาจากห้องแล้วนั่งลงข้างๆฉัน

“ไม่เห็นมีอะไรให้คุย”

“เธอโกรธฉันเรื่องอะไรหรือเปล่า ถ้าโกรธก็บอกมาสิอย่าทำแบบนี้” เซฮุนเริ่มพูดเสียงแข็ง คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง

“ไปเล่นเกมส์ของนายเถอะไป” ฉันพูดประชด

“ไม่เล่นแล้ววววว แฟนงอนอยู่แบบนี้เล่นไม่ได้หรอก ดีกันน้า” เขายื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าฉัน มันง่ายไปไหม

“เซฮุนฉันถามจริงๆเถอะ การออกไปข้างนอกกับฉันนี่มันยากมากขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมนายถึงไม่ยอมออกไปไหนมาไหนกับฉัน ทำไมต้องจมปรักอยู่แต่ในบ้าน นายไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันอยากจะออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่ใช่ต้องมานั่งอยู่แต่ในบ้านแบบนี้ ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนั่งมองนายเล่นเกมส์”

“บางที การออกไปข้างนอกมันก็ไม่ได้สำคัญหนิ”

“งั้นสินะ.... อืม.. ฉันรู้แล้ว งั้นต่อไปฉันจะไม่ชวนนายไปไหนอีก” ฉันลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเตรียมเดินจะลุกออกมาข้างนอก แต่เซฮุนก็จับมือฉันไว้แล้วดึงฉันเข้าไปกอด

“บางที แค่การที่ได้อยู่กับเธอมันก็สำคัญกว่าการออกไปข้างนอกหนิ ซอนมุลอา หายโกรธฉันนะ” ฉันควรจะหายโกรธเขามั้ย แต่คำพูดที่เขาพูดเมื่อกี้มันทำให้ฉันหายโกรธเขาเลยล่ะ

 

ฉันผละออกจากอ้อมกอดของเซฮุนแล้วจ้องหน้าเขา

“หายโกรธนะ”

“อืม... หายก็ได้”

“งั้นฉันไปเล่นเกมส์ก่อนนะ แฟนหายโกรธแล้ว” ฉันควรโกรธเขาต่อมั้ย พอฉันบอกว่าหายโกรธ เขาก็เดินหนีฉันแล้วไปจมอยู่กับเกมส์เขาเหมือนเคย แล้วเมื่อกี้ที่ง้อฉันคืออะไร แค่อยากให้หายโกรธ แล้วสุดท้ายก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 


ฝากติดตามเพจด้วยน้าาาาาา

 https://www.facebook.com/Sehunxyoufanfic123


จิ้มเลยๆ

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #28 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 05:16
    เซฮุนนี่ทำอะไรหวังผลตัลหลอดดดด เคยทำอะไรให้นางเอกสบายใจบ้างป่าวเนี่ย หืมๆๆๆ~
    #28
    0
  2. #7 เมียฮุนนี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 01:34
    สนุกค่าาาาาาาาาาา

    ชอบมากกกกกก
    #7
    0