Do Not Love Me ไม่รักก็ปล่อยฉันไป

ตอนที่ 1 : Ep1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ต.ค. 58

Ep.1

 

 

“เซฮุน! ไม่มีเรียนหรือไง นั่งเล่นแต่เกมส์อยู่ได้” ฉันเดินเข้ามาในห้องของเซฮุนแฟนของฉันเอง

            “มี แต่ไม่ไป............” ปากตอบฉันแต่ตาของเขาไม่แม้แต่จะมองฉันเลย เกมส์มันสำคัญกับเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงขนาดฉันเขาก็ยังไม่แม้แต่จะสนใจ

            “ฉันถามจริงๆนะ เกมส์พวกนี้มันมีดีอะไร นายถึงได้สนใจมันนัก” ฉันเริ่มจะโมโหแล้วนะ ฉันมาหาทั้งที ก็ต้องสนใจฉันหน่อยสิ ตลอดเวลาที่คบกันมาสี่ปี ฉันก็รู้สึกเหมือนไม่ได้คบกันเลย เขาไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกเลยว่าเขารักฉันจริง

            “ก็ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ฉันขาดมันไม่ได้” แลดูมันจะสำคัญมากกว่าฉันนะ

            “มีแฟนก็เหมือนไม่มี....” ฉันพูดบ่นๆออกมาเบาๆ แต่จริงๆก็อยากจะให้เขาได้ยิน ฉันอยากให้เขาสนใจฉันบ้าง

            “บ่นอะไร?” สุดท้าย.... เขาก็ไม่ได้ยิน

            “เปล่า ไม่มีอะไร...” ฉันนั่งมองเขาเล่นเกมส์อยู่ข้างๆ รู้สึกหิว “ไปกินข้าวข้างนอกกันมั้ย?”

            “ไม่อะ ไม่หิว ไม่ว่าง เล่นเกมส์อยู่”

            “นอกจากให้ฉันรอนายว่าง ฉันยังต้องรอนายหิวอีกเหรอ” เขาไม่สนใจเลยว่าตอนนี้ฉันเป็นยังไง ฉันหิวหรือเปล่า ฉันอยากไปเที่ยวไหนมั้ย บางที... ฉันก็อยากจะออกไปไหนมาไหนกับแฟนของตัวเองบ้างนะ

“โว๊ะ!!! พูดอะไรของเธอเนี่ย! เห็นมั้ยฉันแพ้เลย..” มันเป็นความผิดของฉันเหรอ ฉันก็นั่งอยู่ของฉันเฉยๆ

“นี่ฉันผิดเหรอเนี่ย”

“ก็เออดิ เธอแหละผิด พูดมาก ฉันรำคาญ!!” เซฮุนลุกออกจากโต๊ะคอมแล้วเดินเข้าไปที่ห้องนอนของตัวเอง

“นายเคยมองเห็นความสำคัญของฉันมั้ยเซฮุน....” ฉันพูดออกมาแบบเหนื่อยใจ

 

 

            ย้อนกลับไปตอนที่คบกันใหม่ๆ....

 

 

            “เซฮุน... ไปดูหนังกันมั้ย วันนี้มีหนังเข้าใหม่ด้วยนะ” ฉันเดินมาเกาะแขนแฟนหนุ่มอย่างออกรส

            “ไม่ไปอ่าขี้เกียจ” เซฮุนหันมายิ้มให้ฉันหน่อยๆ แล้วก็หันไปสนใจไอ้จอสี่เหลี่ยมเล็กๆในมือต่อ

            “งั้น.... ไปกินข้าวกัน นายคงจะหิวแย่ ยังไม่กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยหนิ ไปนะๆ” ฉันเขย่าแขนเขาเบาๆ ถ้าฉันอ้อนขนาดนี้แล้วยังไม่ไปฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วล่ะ

            “ซอนมุล ฉันยังไม่หิวอ่า ถ้าเธอหิวก็ไปกินเลย เดี๋ยวฉันไปส่ง เอามั้ย” ไปส่งให้ฉันกินคนเดียวเนี่ยนะ เฮ้อ... การออกไปไหนมาไหนกับแฟนตัวเองนี่ทำไมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องยากจัง ข้ออ้างก็เยอะตลอด

            “งั้นฉันไม่กินก็ได้... อยู่เป็นเพื่อนนายดีกว่า” ถึงฉันจะหิวมากแค่ไหน แต่ฉันก็เลือกที่จะนั่งอยู่เป็นเพื่อนเขา แค่ได้นั่งดูเขาเล่นเกมส์มันคงจะดีมากแล้วสำหรับฉัน

 

            แค่เพียงได้มอง แค่เพียงได้อยู่ใกล้ๆ มันก็ดีมากๆแล้ว ผู้หญิงคนอื่นเขาพากันอิจฉาฉันที่มีแฟนรวย หน้าตาดี มีรถขับ แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความสุขเลย

 

            ฉันนั่งหลับอยู่ในโซฟาห้องนอนของเขา มันเป็นปกติแล้วล่ะ เพราะฉันก็นั่งหลับแบบนี้ สภาพนี้ทุกวัน หิวก็หิว แต่ฉันก็อดทนรอจนกว่าเซฮุนจะเล่นเกมส์เสร็จ เผื่อเขาจะรู้สึกหิวขึ้นมาบ้าง

 

            โครกกกกกก

 

            รู้เลยว่าเสียงอะไร งื้อออออ

 

            ฉันลืมตาแล้วนั่งเอามือลูบท้อง ความหิวมันไม่เข้าใครออกใคร...

 

            “เป็นไร หิวเหรอ?” เซฮุนเล่นเกมส์เสร็จแล้วมานั่งลงข้างๆฉัน ฉันไม่ตอบ แต่ก็ได้แต่พยักหน้าให้เขาเฉยๆ ทำแค่นี้ก็น่าจะรู้คำตอบแล้วนะว่าฉันหิวมากขนาดไหน หิวมากถึงขนาดกินควายได้ทั้งตัวแล้วมั้งเนี่ย

            “งั้นทำกับข้าวให้กินหน่อยสิ ฉันก็หิวแล้วเหมือนกัน J “ รอยยิ้มแบบนี้ นานมากกว่าที่ฉันจะได้เห็น เซฮุนเขาจะไม่ค่อยยิ้มหรอก เขาจะยิ้มก็ต่อเมื่อเขาอยากได้ หรือต้องการอะไรก็เท่านั้น

            “อ้อ! ได้สิไม่มีปัญหา ^ ^” เรื่องแค่นี้จิ๊บๆมากสำหรับฉัน

            “ขออร่อยๆนะครับ” ทำตัวแบบนี้แล้วค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อย นานๆทีฉันจะได้เห็นโมเม้นเด็กน้อยของเซฮุนแบบนี้นะ ฉันว่ามันน่ารักดี

 

            ฉันเข้าครัวทำอาหารให้เซฮุนกิน ฉันเลือกที่จะทำซุปเต้าหู้แล้วก็ต็อกบ๊อกกี แค่สองอย่างนี้ก็น่าจะพอแล้วสำหรับเราสองคน

            “ซอนมุลอาหารเสร็จหรือยัง ฉันหิวแล้วนะ” เซฮุนตะโกนดังมาถึงที่ครัว หิวหนักล่ะสิ พอตอนแรก ชวนออกไปกินข้างนอกแล้วก็ไม่ไป ไม่งั้นก็ไม่ต้องมานั่งหิวแบบนี้หรอก

            “เซฮุนรอแปปนึงนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว” ฉันเร่งมือรีบทำอาหารให้เขา กลัวว่าเขาจะโมโหและเสียงของเขาก็เงียบไป รออีกแปปเดียวนะเซฮุน ใกล้จะเสร็จแล้ว

 

            ฉันจัดแจงยกอาหารออกมาหาเขาที่ห้องนั่งเล่น

            “มาแล้วววว รอนานมั้ย?” ฉันวางอาหารลงต่อหน้าเขา หน้าบึ้งเป็นตูดเป็ดเชียว

            “นานดิ รอจนจะรากงอกแล้วเนี่ย มัวทำอะไรอยู่ชักช้าชะมัด” เซฮุนสบถออกมาเบาๆ ทำให้ฉันหน้าจ๋อยไปเลยทีเดียว ฉันก็เร่งมือให้แล้วนะ ก็เป็นซะอย่างนี้เวลาไม่มีอะไรได้ดั่งใจก็จะพาลไปเรื่อย

            “งั้นก็กินสิ” ฉันยิ้มเจื่อนๆให้เขา ไม่รู้สิ ฉันถูกเขาเมินแบบนี้จนฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว

            เซฮุนกินข้าวไป ตาก็มองทีวี สนใจฉันซักนาทีจะได้มั้ย จากที่ฉันหิวข้าวหนักมาก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าฉันกินอะไรไม่ลงเลย ฉันได้แต่นั่งมองเขากิน

            “ทำไมไม่กิน?” เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวแล้วมองหน้าฉัน ส่วนฉันก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้เขา แค่นี้ฉันก็ดีใจมากแล้ว

            “เห็นนายกินฉันก็อิ่มแล้วล่ะ” ฮึ น่าขำเนอะ แค่ฉันเห็นเขากินฉันก็มีความสุขแล้ว แต่มันก็ไม่น่าแปลกหรอกใช่มั้ย เพราะฉันรักเขามากไง ฉันถึงมีความสุขเวลาเขาทำอะไรก็ตาม แม้กระทั่งตอนที่เขาเล่นเกมส์ แค่ฉันได้มองเขา ฉันก็มีความสุขมากๆแล้ว

 

           

            “ฉันอิ่มแล้วนะ ช่วยเก็บให้ที” เซฮุนเลื่อนจานข้าวที่ว่างมาตรงหน้าฉัน “ฉันไปอาบน้ำล่ะ ถ้าจะกลับก็กลับไปเลยนะ หรือว่าจะนอนที่นี่ก็ได้ แล้วแต่เธอเลย”

            ทิ้งคำพูดไว้แค่นี้แล้วก็เดินเข้าห้องไป ส่วนฉันก็เก็บจานข้าวของเขาไปล้าง แล้วก็มานั่งคิดอะไรเพลินๆตรงระเบียงห้องนอนของเขา

“ฮึ “ ฉันนั่งขำตัวเอง จนเซฮุนที่เดินมาข้างหลังทำหน้าสงสัย เดินมาหาฉันทั้งที่ใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียว ตามร่างกายของเขาถูกเกาะไปด้วยหยดน้ำ บ่งบอกว่าอีกคนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

“เธอขำอะไร?” เซฮุนทำหน้าสงสัย

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ^ ^ แค่คิดถึงวันที่เราคุยกันแรกๆแล้วก็ทำให้ฉันมีความสุขน่ะ” พอคิดถึงช่วงแรกๆที่คบกัน อยู่ๆรอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของฉัน

“อ่อ.. แล้วนี่จะนอนที่นี่เหรอ?”

“ก็กำลังคิดอยู่ว่าจะนอนดีมั้ย แล้วเจ้าของห้องล่ะว่าไง อยากให้ฉันนอนที่นี่ หรือว่าจะให้ฉันกลับ” ฉันถามกวนๆออกไป ก็ไม่ได้หวังอะไรกับคำตอบของเขามากหรอก

“ก็แล้วแต่ ยังไงก็ได้แล้วแต่เธอ” รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

“งั้น... ฉันค้างที่นี่ก็แล้วกัน ยังไงพรุ่งนี้ฉันก็ไม่มีเรียน”

“ก็ดี....”

“ฉันว่านายไปใส่เสื้อก่อนมั้ย ตรงนี้ลมมันแรงเดี๋ยวก็ไม่สบาย” ฉันดันหลังเขาให้เดินกลับเข้าไปในห้อง ส่วนฉันก็นั่งรับลมตรงระเบียงต่อ

“เธอก็อย่าอยู่นานนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” เซฮุนตะโกนมาหาฉัน

“อื้ม...” ฉันรู้สึกหัวใจพองโต เขากำลังเป็นห่วงฉันใช่มั้ย ^ ^ แค่นี้ฉันก็ไม่ขออะไรมากแล้วสำหรับคนที่รักกัน ขอแค่เอาใจใส่ฉันแบบนี้ก็พอแล้ว

 

 

 

“เซฮุนน่า... เราออกไปเที่ยวกันมั้ย? ไปที่ๆมีแค่เรา”

“ที่นี่ก็มีแค่เรา ไม่ต้องออกไปไหนหรอก อยู่ในห้องนี่แหละ” เซฮุนที่นอนตักแล้วก็เล่นผมฉันอยู่พูดออกมา “ถ้าออกไปข้างนอก เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนหรอก ถ้าออกไปก็ต้องเจอผู้คนตั้งมากมาย เราจะไม่มีความเป็นส่วนตัวเอาซะเปล่าๆ สู้อยู่ที่บ้านก็ไม่ได้”

“อ่า.... นั่นสินะ ฉันก็ลืมคิดไปเลย” ฉันลูบผมสี่น้ำตาลของเซฮุนเบาๆ มันก็จริงว่าถ้าเราอยู่ที่บ้านมันก็จะมีแค่เราสองคน แต่ถ้าเราออกไปข้างนอก เราก็จะไม่เป็นส่วนตัว

“หาอะไรทำในบ้านดีกว่าออกไปข้างนอกตั้งเยอะ”

“แล้วเราจะทำอะไรดีล่ะ J

“อืม...... แล้วแต่เธอแล้วกัน” แปลกใจกันมั้ยว่าทำไมวันนี้เซฮุนไม่เล่นเกมส์ ฉันขอเขาเองล่ะ ฉันอยากให้เรามีเวลาให้กันบ้าง ไม่ใช่จะเอาเวลาที่ควรเป็นของฉันไปให้เกมส์ซะหมด แต่ยังดีนะที่เขายังยอมทำตามที่ฉันบอก

“เป่ายิงฉุบ ใครแพ้โดนจุ๊บ” คิดได้ไงเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ ฉันขำตัวเอง

“เอาดิ น่าสนุกดีนะ” เซฮุนเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีที่ฉันพูดจบ

“เอาจริงเหรอ?” กลับเป็นฉันเองที่ไม่กล้าเล่น ทั้งๆเป็นคนคิดเกมส์ขึ้นมาเองแท้ๆ > <

“จริงดิ มาๆ เริ่มเลยนะ ไค ไบ โบ” ฉันออกกรรไกร ส่วนเซฮุนออกค้อน นี่ฉันแพ้ตั้งแต่ตาแรกเลยเหรอเนี่ย “มาเลยๆ เธอแพ้แล้ววว” เซฮุนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆหน้าฉัน ใจฉันเต้นแรงแปลกๆ อาจเป็นเพราะว่าเราสองคนไม่เคยเข้าใกล้กันมากขนาดนี้มาก่อน

ลมหายใจของเซฮุนรดอยู่ที่แก้มของฉัน งื้อ.... ใจฉันเต้นแรงมาก

“จุ๊บ.. ตานี้เธอแพ้ คราวหน้าชนะฉันให้ได้นะ” เซฮุนจุ๊บที่แก้มขวาของฉัน ขอหยุดเล่นตอนนี้ได้มั้ย ฉันรู้สึกเหมือนว่ากำลังทำร้ายตัวเองทางอ้อมเลย

“เอ่อ.... ยังจะเล่นต่ออีกเหรอ?”

“เล่นสิ เธอยังไม่ชนะฉันเลยนะ” เซฮุนยังยืนยันที่จะเล่นต่อ “ทำไม? เธอไม่อยากเล่นแล้วเหรอ? เขินอะดิ” เซฮุนเอานิ้วมาจิ้มที่แก้มฉัน ซึ่งฉันพอจะได้ไม่ยากว่าตอนนี้แก้มฉันกำลังแดงอยู่ รู้สึกร้อนๆที่หน้ายังไงก็ไม่รู้

“เอ่อ... คือฉัน...”

“งั้นไม่เล่นต่อก็ได้ แต่.....” แต่อะไรของเขา

อยู่ๆเซฮุนก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ มือนึงของเขาประคองหน้าฉันไว้ ส่วนอีกมือนึงก็จับท้ายทอยฉันไว้แล้วประกบริมฝีปากเขาลงมาที่ริมฝีปากฉันเบาๆ ฉันควรจะทำยังไงดี ควรจะจูบตอบเขากลับไป หรือว่าจะปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายจูบอยู่ฝ่ายเดียว

ตั้งแต่คบกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจูบฉัน ฉันก็เลยทำตัวไม่ถูก ได้แต่รับสัมผัสที่เขากำลังมอบให้

“คราวหลังน่ะ จูบตอบฉันบ้างก็ได้นะ” รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนใบหน้าของเซฮุน นี่เขากำลังแกล้งฉันอยู่ใช่มั้ย

“บ้า....” ฉันไม่ตอบอะไร เดินหนีเขาไปที่ครัว ก็ฉันทำตัวไม่ถูกนี่นา โดนจูบครั้งแรกนะเว้ย ใครมันจะไปตั้งตัวทัน

           

           

 

 

 ฝากติดตามเพจที่ Facebook ด้วยนะคะ

https://www.facebook.com/Sehunxyoufanfic123

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

127 ความคิดเห็น

  1. #14 หมา'โก๊ะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 22:47
    เซฮุนตอนแรกๆน่าตบมาก5555อ่านไปมาเฮ้ยย ก็น่ารักเป็นกับเค้าด้วยนี่หว่าาา ดีๆๆๆ แต่ยังไม่วางใจเด้อว่าไม่มีมาม่า~
    #14
    0
  2. #5 Skypyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 23:06
    มุ้งมิ้งมากก นึกว่าจะดราม่าซะอีกน่ะเนี้ย ฟินง่ะะ
    #5
    0
  3. วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 22:47
    ตอนแรกคิดว่าจะมีดราม่าซะอีก ไปๆมาๆ อ่าวมุ้งมิ้งงง ><
    #3
    0
  4. #2 หมา กะเป๋า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 15:34
    555555 น่ารักๆ
    #2
    0
  5. #1 monikaka (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 12:39
    อีจอสี่เหลี่ยมเนี่ยมันมีอะไรดี ทำไมผชติดจัง เห็นแล้วรำคาญตามากกกก
    #1
    0