นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 7 : ตอนที่7 ทดสอบเข้าโรงเรียน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    12 พ.ค. 63


ตอนที่7

ทดสอบเข้าโรงเรียน (2)


................................................................


       "เชื่อข้าสิ" 


       "ใครๆก็คงคิดว่าท่านบ้าไปแล้ว" 


       อีฟหัวเราะ เธอเดินเข้าไปในตึกตรงหน้าพร้อมลูป แยกย้ายไปตามห้องที่เขากำหนดไว้ แต่ละห้องเป็นห้องขนาดกลาง มีโต๊ะเก้าอี้อยู่ประมาณ20ตัว บนโต๊ะมีกระดาษสีขาวและปากกาวางไว้ แน่นอนว่ากระดาษนั่นจะต้องเป็นข้อสอบแน่ๆ อีฟนั่งลงบนเก้าอี้ตัวซ้ายสุดของห้อง เธอหวนนึกไปถึงอดีต ตอนนั้นเธอนั่งอยู่ฝั่งขวาสุด อีฟเหมือนจะเห็นภาพซ้อน อีฟเห็นตัวเธอที่กำลังมองกระดาษข้อสอบอย่างไม่พอใจ แล้วภาพก็ค่อยๆจางหายไป


        อีฟหันมามองที่ข้อสอบตนเองอีกครั้ง มีผู้คุมสอบเดินเข้ามา 


        "เริ่มทำข้อสอบได้!"


        กล่าวประโยคหนึ่งสั้นๆที่ทำให้ทุกคนต่างก็ก้มหน้าอ่านข้อสอบกัน อีฟไม่รีบร้อน ค่อยๆพลิกกระดาษคำชี้แจงต่างๆไล่ไปจนถึงข้อ1 


       'ข้อสอบนี้เป็นข้อสอบอัตนัยจำนวน100ข้อ เวลาที่ใช้สอบ4ชั่วโมง แต่ว่าสำหรับข้าน่ะ แค่ชั่วโมงเดียวก็พอแล้ว' อีฟฉีกยิ้ม ทันทีที่อ่านโจทย์เสร็จเธอก็สามารถเขียนคำตอบได้อย่างต่อเนื่องไม่สะดุด เรื่องคำนวณ ไม่มีปัญหา ส่วนเรื่องเนื้อหาที่ต้องสอบ ก็อยู่ในสมองเธอแล้วไง


       กระดาษที่ว่างเปล่านี้ก็เหมือนกับเธอในอดีต ไร้ความรู้ ไร้ประสบการณ์ แต่เมื่อมีรอยหมึกปากกาเข้ามาเติมในกระดาษมันก็เหมือนกับเธอในตอนนี้ ที่มีทั้งความรู้และประสบการณ์มากมาย ตอนนี้เธอไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่เหมือน....


       'หากฆ่ามังกร1000ปีได้จะได้สกิลอะไร' อีฟตวัดปากกาเขียนคำตอบไป หากฆ่าได้ โดยปกติมังกรจะให้สกิลสร้างเกราะซึ่งเหมาะกับคนที่มีธาตุดิน แต่หากไม่ใช่มังกรปกติ มันจะให้สกิลที่ต่างกันออกไป มังกรนั้นหาพบได้ยาก จึงไม่ได้มีการเขียนไว้ในหนังสือใดๆเป็นพิเศษ 


        'จงบอกวิธีถอนพิษของงูพาจิน'


        'คนที่ตั้งชื่อเผ่าว่ามนุษยกาวินคนแรกเป็นใคร'


.

.

.

.



        อีฟใช้เวลาทั้งสิ้นเกือบหนึ่งชั่วโมง เธอเช็คคำตอบอีกรอบก่อนจะลุกขึ้นไปส่งที่ผู้คุมสอบ ที่นี่ไม่ต้องรอให้หมดเวลา สามารถออกไปก่อนได้เลยต้องเสร็จ ในเมื่ออีฟทำเสร็จแล้ว จะนั่งรอช้าอยู่ใย บัดนี้ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่อีฟ บ้างก็คิดว่าอีฟทำได้ บ้างก็คิดว่าเธอแค่มั่วข้อสอบ แม้แต่ผู้คุมสอบเองก็ยังขมวดคิ้ว


       "แน่ใจว่าจะส่ง? พึ่งผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเองนะ ถึงจะทำไม่ได้ก็ลองพยายามหน่อยสิ" 


       แม้แต่ผู้คุมสอบเองก็เชื่อว่าอีฟทำไม่ได้ อีฟยืนยันอีกรอบว่าเธอจะส่ง ผู้คุมสอบมองเธอ เอ่ยบอกไปประโยคหนึ่งอีกรอบ "งั้นอย่ามาโวยวายทีหลังล่ะว่าได้คะแนนน้อย" อีฟยิ้มหวาน เธอผงกหัวก่อนจะเดินออกจากห้องไปท่ามกลางสายตาที่จ้องจับผิดอีฟ


       "ในเมื่อออกก่อนเวลาตั้งเยอะ งั้นข้าไปทานข้าวรอดีกว่า" ว่าแล้วอีฟก็เดินไปหาที่นั่ง หยิบกระติกน้ำขึ้นมาจากกระเป๋าที่ถูกฝากไว้ก่อนเข้าโรงเรียนตอนแรก ค่อยๆรินเลือดใส่แก้ว ไอร้อนพลันลอยขึ้นออกมาจากกระติก อีฟจิบเลือดแบบช้าๆ ใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาสร้างบรรยากาศหรูหราให้เธอ ใครก็ตามที่เดินผ่านมาต่างก็ต้องหันไปมองอีฟกันทั้งนั้น 


       "ขอนั่งด้วยคนนะคะ" 


       อีฟเหลือบไปมองคนที่เข้ามานั่งโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยสายตาไม่เป็นมิตร


       "ออกไป" คนตรงหน้าชะงัก เธอไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากฮาริน 


       "นี่ใช้เวลาแค่1ชั่วโมงในการทำข้อสอบหรอคะ? ทำไม่ได้ล่ะสิ ถึงได้ออกมาเร็วขนาดนี้ ขนาดตอนปรับพื้นฐานยังได้6ข้อ อุบ..ขออภัย เกรงว่าครั้งนี้ท่านคงได้แค่12ข้อ" 


        อีฟยิ้มแห้ง ไอได้6ข้อนั้นเป็นความจริง แต่ครั้งนี้เธอคงไม่โง่ถูกแค่12ข้อจาก100หรอก ในเมื่อเธอก็เคยเห็นทั้งข้อสอบและคำตอบมาจากอดีต


       "นั่นสินะคะ ถ้าหากว่าครั้งนี้ข้าได้เพียงแค่12คะแนน เกรงว่าคุณฮารินก็คงได้สัก2-3คะแนนกระมัง" อีฟยิ้มกว้าง เอื้อมมือไปหยิบกระติกน้ำเตรียมจะรินใส่แก้วเพิ่ม


       "ดื่มอะไรอยู่หรอคะ" ทว่าฮารินก็แย่งกระติกไปจากมืออีฟเสียก่อน


       "อี๋ อะไรเนี่ย" ฮารินพูดพลางปัดกระติกน้ำตกพื้นจนหกกระจาย อีฟกำแก้วตนเองแน่น เธอยังไม่ทันจะได้ดื่มเกินสามอึกด้วยซ้ำ อีฟพยายามระงับสติอารมณ์ของเธอ ทำเป็นไม่สนใจและจิบเลือดที่อยู่ในแก้วที่เหลือต่อ


       "ก็แค่ เลือดต่ำต้อย นี่เอง หวังว่าท่านจะไม่โกรธอะไรดิฉันที่ทำกระติกตกนะคะ" 


       "หึ ข้าไม่โกรธหรอก แต่ไอ เลือดต่ำต้อย ที่เจ้ากล่าวมันยังมีประโยชน์กว่าเจ้าเสียอีกนะ" ฮารินจ้องไปยังอีฟ ร่างกายสั่นสะท้านคล้ายกำลังโกรธแค้น ชั่วครู่ก็มีเสียงคุยแทรกเข้ามาเบาๆ


       'เฮ้ยนายลองไปขอเบอร์เธอผมดำคนนั้นสิ สวยมากเลย'


       "สงสัยจะอีฟคงจะหว่านเสน่ห์ไปทั่วสินะคะ ถึงได้มีคนมาหลงท่าน" ฮารินจับผิดอีกรอบ อีฟจึงแอบเบะปากใส่ "คงไม่เท่าเจ้าหรอก แล้วก็ข้าไม่ได้สนิทกับเจ้าขนาดนั้น โปรดเรียกข้าว่าอิฟฟี่ เหมือนเจ้าจะเรียนมารยาทมาไม่พอนะ"


       "อุ๊บ!" คนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆพลันหลุดขำออกมา 


       "หัวเราะอะไรของแก!" ฮารินหันไปตวาดใส่ เมื่อคนข้างโต๊ะขำเสร็จก็บอก 'ไม่มีอะไรหรอก' และก็ย้ายออกไป พลันเสียงคุยก็ดังขึ้นอีกครั้ง


       'จะบ้าหรอให้ไปขอเบอร์เนี่ยนะ เห็นผู้หญิงผมชมพูมั้ย น่ากลัวเป็นบ้า ส่วนคนที่นายบอกให้ไปขอเบอร์ สวยขนาดนี้ก็ต้องมีคู่หมั้นอยู่แล้ว' ฮารินชะงักยิ่งกว่าเดิม เธอเหงื่อตกและกำมือแน่น 

       

       'นั่นไง คนนั้นแน่ๆ ดูหล่อจังเลย เห็นมองมาทางนี้ตลอดตั้งแต่แรกเลย อีฟที่นั่งจิบเลือดชิวๆหันไปมองตามสายตาผู้คน ใครว่าเธอมีคู่หมั้นกัน แล้วมองมาตลอดนี่หมายความว่าไง เมื่ออีฟหันไปก็พบว่าเป็นเคน ชายที่พึ่งจะแนะนำตัวไปเมื่อเช้านั่นเอง


       "นั่นสินะ เหมือนใครบางคนจะเรียนมารยาทมาไม่พอ:) ไปกันเถอะครับ" เคนเดินเข้ามากลางวง พูดจบเขาก็พาอีฟออกจากโต๊ะนั้น แต่ก่อนจะไปอีฟก็เก็บกระติกน้ำกับแก้วมา เธอสงสัยเคน ท่าทีเมื่อกี้ดูเหมือนจะรู้จักกับฮาริน หรือว่าเป็นฝ่ายเดียวกัน? ไม่สิ จากประโยคเมื่อกี้ท่าทางจะไม่ใช่มิตร


       "ไปไหน?" เคนไม่ตอบอะไร จูงมืออีฟและเดินตรงไปเรื่อยๆ อีฟยอมตามมาแต่โดยดี เธอมองไปยังมือของตนเองที่ถูกฝ่ายตรงข้ามจับไว้ มันอบอุ่นจนชวนให้รู้สึกประหม่า 


       ปึ้ง!


       "อย่าไปยุ่งกับยัยนั่นเชียว" หลังจากที่พาอีฟมาห่างจากฮารินพอสมควร เคนก็ผลักอีฟจนหลังชิดกำแพง ไม่พอ เขายังเอามือมายันไว้เสมือนไม่อยากให้ไปไหน อีฟจ้องมองไปยังเคนอย่างไม่เข้าใจ เธอมองไปยังดวงตาสีฟ่าของฝ่ายตรงข้าม รักข้างเดียวรึไงกันนะถึงบอกว่าอย่าไปยุ่ง


       "ทำไมล่ะ จะบอกว่าข้าผิดอีกรึไงกัน" อีฟบ่นออกมาเบาๆ ใครๆที่ไม่รู้ความจริงต่างก็เข้าข้างฮาริน ในเมื่อเป็นแบบนี้ จะด่วนสรุปว่าคนตรงหน้าเป็นแบบคนอื่นๆก็คงไม่แปลก


       "เปล่า ก็แค่อยากจะบอกว่าคนที่ชื่อฮารินไม่ใช่คนดี อย่าไปยุ่งเลย เดี๋ยวจะมีจุดจบแบบน้องผม" อีฟเลิกคิ้วขึ้น เธอค่อนข้างที่จะแปลกใจมากๆเลยล่ะ "แสดงว่าเจ้าคงจะไม่รู้สินะว่านางได้ทำอะไรกับข้าไว้ ข้าถึงต้องมาคิดบัญชีกับนาง" ทางเคนเองก็รู้สึกแปลกใจไม่ต่างกัน


       "ใช่ ไม่รู้ แค่เห็นว่าเธอน่าจะสู้กับฮารินไม่ได้ เลยมาบอก" อีฟถึงกับคิ้วกระตุก "สู้ไม่ได้? ให้ต่างเถอะ อะไรที่บอกว่าข้าสู้ไม่ได้กัน" อีฟจับมือเคนที่ยันไว้ออก 


       "ทั้งเรื่องความรู้ พลัง ทุกอย่างเลย ยกเว้นหน้าตาของเธอ อีฟ" 


       "ฮะๆ นั่นเป็นอดีตต่างหาก แล้วคิดยังไง ถึงได้มาผลักข้าเข้ากำแพง แถมยังเอามือมายันไม่ให้ออกอีก หืม?" อีฟจับคางของเคน ขยับหน้าเข้าไปพลางยิ้มหวานให้ เขารู้สึกเหมือนตนเองถูกต้อนกลับ และมันก็จริง อีฟใช้จังหวะทีเผลอผลักเขาจนหลังชิดกำแพงแทน ส่วนมือทั้งสองข้างของอีฟก็จับมือเคนไว้แน่น เคนหน้าเหว๋อ เขาทั้งไม่อยากจะเชื่อกำลังของตรงหน้าและเขาก็ไม่อยากจะเชื่อถึงไหวพริบความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า


       ["หมดเวลาทำข้อสอบ ขอให้ไปเจอกันที่ทดสอบครั้งแรก..."]


       เสียงประกาศดังกึกก้องไปทั่ว ทั้งคู่ชะงักนิ่งไปจนเสียงประกาศจบ อีฟเก็บความตื่นเต้นนี้ เธอยิ้มหวานอีกรอบและละมือลง


       "ล้อเล่นน่ะ ไปกันเถอะ" อีฟหมุนตัวกลับและเดินนำหน้าไปยังที่เดิมที่วัดพลังวิญญาณ ตอนนั้นเคนทำผลึกพังไป ทุกคนที่ต่อคิวอยู่หลังเคนเลยต้องไปวัดทีหลังและตอนนี้ก็คงถึงเวลาแล้ว ส่วนเคนก็ค่อยๆเดินตามหลังมาแบบเงียบๆ


       'ตื่นเต้นจัง :)' 



.

.

.

.

.

.



...............................................................


แฟนเพจจิ้มเลย

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


..............................................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 เมษายน 2563 / 13:21
    รอตอนต่อไปอยู่นะ สู้ๆ
    #2
    1
    • #2-1 Yu124(จากตอนที่ 7)
      28 เมษายน 2563 / 13:42

      ขอบคุณค่ะ><
      #2-1