นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 8 : ตอนที่8 ทดสอบเข้าโรงเรียน (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    8 พ.ค. 63


ตอนที่8

ทดสอบเข้าโรงเรียน (3)


................................................................


       บัดนี้ทุกคนได้มารวมตัวกันที่เดิมที่วัดพลังวิญญาณ แต่ครั้งนี้คนที่จะมาวัดจะมีน้อยลงมาก เพราะใครก็ตามที่ไม่มีพลังธาตุในตัวตั้งแต่หนึ่งขึ้นไปคือไม่ผ่าน ทว่าผู้คนที่อยู่ที่นี่กลับไม่น้อยไปกว่าเดิมเพราะใครๆต่างก็อยากมาดูมิลานที่เขาลือกันให้ทั่วว่าทำผลึกวัดพลังวิญญาณแตก 


       ที่ลานมีผลึกวัดวางไว้แบบเดิม เพียงแต่มิลานไม่ได้ไปวัดที่ผลึกตรงนั้น ขืนให้เขาไปวัดที่ตรงนั้นอีกมีหวังผลึกได้แตกอีกรอบพอดี อาจารย์จึงเรียกมิลานไปวัดที่อีกผลึกหนึ่งที่วางไว้อยู่ด้านข้าง มันเป็นผลึกเหมือนกัน แต่มันใหญ่กว่าเดิมแถมเป็นสีเทาๆใสๆและยังมีสีฟ้าประกายอยู่เฉพาะบางจุด เช่นเคย ทันทีที่มิลานเามือไปแตะ ทุกคนต่างก็มอง ค่อยๆนับเลขในใจอย่างต่อเนื่อง


       '200'


       '400'


       '600!'


       '700!!!' ทุกสายตายังคงมองไปทีเดียวกัน จากที่เลขขยับไปด้วยความเร็วก็ค่อยๆลดผอนลง เลขเจ็ดร้อยเคลื่อนผ่านไป มีท่าทีว่าจะหยุดในเร็วๆนี้ เลข7ตัวหน้าสุดไม่ขยับแล้ว เลขตัวกลางก็พลันหยุดตามไปเป็นเลข5 ส่วนเลขหน่วยตัวท้ายก็ค่อยๆหยุดลงจนกลายเป็น8


       "758!" เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น เรียกให้ทุกคนมีสติขึ้นมา บ้างก็โห่รอง บางก็คุยเสียงดัง ภายในลานกว้างเต็มไปด้วยเสียงตีกันดังไปทั่ว


       "ไม่ผิดหวัง" อาจารย์หนวดเคราท่านหนึ่งพูดคุยกับอาจารย์อีกท่าน 


       "ไปเถอะ วันนี้คงจะไม่มีอะไรแล้ว"


       "นั่นสิ แต่ขอดูอีกสักพัก กำลังอยากดูพวกหนูน้อยอยู่เลย" อาจาร์ยสองท่านคุยกันอย่างสนุกสนาน มิลานเป็นคิวที่495 ส่วนอีฟก็497 อีฟที่ยืนมองอยู่กอดอกพิงต้นไม้ท่าเดิม เธอรอให้คิวที่496ออกไปให้พ้นทาง แน่นอนว่าเสียงคุยยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ


       "ว่าไง ผมเก่งมั้ย" อยู่ๆเคนก็เดินเข้ามาตีสนิทกับเธออีกรอบ อีฟยักไหล่และมองไปที่คิว496  คิวที่496ไม่ได้มีอะไรมาก ก็มีพลังวิญญาณแค่237ตามปกติทั่วไป


       "คิวที่497 อยู่มั้ย?" 


       "เขาเรียกข้าแล้ว เดี๋ยวข้ามา" อีฟโบกมือลาเคนและก้าวขาออกไป


       "เราไปกันเถอะ คงไม่มีอะไรแล้วจริงๆ..." อาจารย์ท่านเดิมพูดต่ออีกครั้ง 


       "ข้าอยู่นี่ อีฟฟี่ อโรรัตนสกุล คิวที่497" เสียงของอีฟดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงคุยกันดัง ทันทีที่เธอเอ่ยจบ รอบด้านก็พลันเงียบและนิ่งไปหมด แม้แต่อาจารย์ทั้งสองคนก็ยังหันมามองเธอ อีฟหยิบป้ายคิวขึ้วมาพลางแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยว ดวงตาเปลี่ยนสีกลับไปมาจนทุกคนรู้สึกขนลุกและหลงตามๆกันไป  เธอก้าวขาตรงไปที่ผลึกและทุกฝีก้าวต่างก็มีคนจับจ้อง ไม่รู้ทำไมภาพทุกอย่างถึงเคลื่อนผ่านช้าไปหมด เหมือนกับว่ามีคนมาสโลภาพให้อย่างไรอย่างนั้น


       ลานที่เสียงดังตอนแรกกลับกลายมาเป็นเงียบสงัด แม้แต่เสียงลมแว่วๆก็ไม่มี 'ตึก ตึก ตึก' เสียงฝีเท้าหยุดลงที่หน้าผลึกวัดพลังวิญญาณ ทุกคนเชื่อว่าอีฟจะต้องขายหน้ามากแน่ๆ อย่างน้อยเธอก็คงมีพลังวิญญาณแค่100 แม้แต่เคนก็ยังแอบคิดแบบนั้น


       "คิดว่าข้าเป็นใครกัน?" อีฟหันไปมองใครหลายๆคนรอบหนึ่ง เอื้อมมือออกมาไว้ภายหน้า เมื่อเอ่ยจบก็วางมือลงบนผลึกวัดพลังวิญญาณ


       เพล้ง!! 


       "!!!!" เพียงเสี้ยววิ ผลึกก็แตกกระจายกระจายไปทั่วพื้น ไม่มีใครมองทันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าผลึกแตกนั่นก็ชัดเจนแล้วว่าผู้ที่ทดสอบมีพลังวิญญาณมากกว่า700! เสียงนินทาว่าร้ายเสียงหายไปเสมือนไม่เคยมี อาจารย์ที่ยืนอยู่เบิกตากว้าง ไม่ใช่เพียงเขา ทุกคนเองต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน ใครจะไปรู้ว่าหญิงสาวที่มีพลังวิญญาณแค่5 ภายในหนึ่งปีจะมีมากกว่า700กัน 


       "ปะ...เป็นไปไม่ได้" ฮารินเข่าอ่อน เธอทรุดตัวลงกับพื้นหญ้าราวกับได้แพ้เกมที่เธอเป็นคนจัดวาง


       "อะไรคือความเป็นไปไม่ได้ของเจ้ากันล่ะ?" อีฟเชิดหน้ามองอย่างผู้สูงกว่า มุมปากยังคงยกยิ้มไม่ลงลด เธอเดินไปยังผลึกข้างๆที่เคนเคยวัด แตะมันไปอีกรอบก่อนที่จะมีแสงสีขาวโผล่ขึ้นมาเรื่อยๆ เหตุการณ์เป็นแบบเดียวกับเคน ทุกคนต่างก็นับเลขตามๆกันไป 


       '600'


       '700!'


       '800!!'


       "กะ..เก้าร้อย!!" อาจารย์ท่านเดิมหลุดเสียงออกมา ต่างคนต่างกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดเคือง คนตรงหน้าเขานี่แหละที่เรียกว่า 'อัจฉริยะ!' เลขค่อยๆหยุดลงจนกลายเป็น เก้า สาม สาม! ไม่แน่ว่าหวยครั้งนี้อาจจะออกเลขก็เป็นได้


       "หึๆ เจ้ายังไม่ประกาศอีกรึ" ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม อีฟสะบัดผมสีดำยาวของเธอไปหนึ่งรอบ เจ้าหน้าที่ทำหน้าเลิกลั่กก่อนจะประกาศด้วยเสียงสั้นๆ "อะ..อิฟฟี่ อโรรัตนสกุล 900!" อีฟเดินลงมาอย่างสง่างาม โบกไม้โบกมือให้กับลูปและเคนพลางยิ้มหวานจนถึงที่สุด ซึ่งทั้งสองก็หันหน้าขวับไปคนละทาง


       "ว่าไง มีอะไรจะพูดรึเปล่า?" ระหว่างทางอีฟก็แวะไปหาฮาริน


       "สู้ๆละกันนะ แม่สาว400" อีฟหัวเราะเยาะเย้ยเบาๆ นานๆทีถึงจะได้แก้แค้น แค่นี้ยังถือว่าน้อยไป เธอจะต้องโดนมากกว่านี้ มากกว่านี้หลายเท่า หลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยชนะฮารินได้ แต่ดูครั้งนี้สิ นึกย้อนไปตอนที่อีฟเคยวัดพลังวิญญาณได้5 สิ่งที่เธอคนนี้ได้พูดไว้กับอีฟคือคำว่า..


       "น่าสมเพช" อีฟกระซิบบอกฮารินที่ข้างหู ฮารินได้แต่ก้มหน้ากัดฟันแน่น เธอคงอับอายยิ่งกว่าอีฟหลายเท่า


        "เธอ! เธอร้องโกงแน่นอน!! ภายในหนึ่งปีเนี่ยนะ ไม่มีทางหรอก!!" พลันเสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้น แทนที่อีฟจะกังวล เธอกลับยกยิ้มขึ้นแบบเดิม "งั้นมาลองอีกรอบดีมั้ยล่ะ?" ฮารินตาโต เธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าผลึกวัดนั่น ไม่มีทางโกงได้  


       "เอาล่ะ คิวต่อไป...." เสียงประกาศดังต่อไป ไม่มีใครสนใจฮารินอีกต่อไป อย่างน้อยอีฟก็รู้ว่าฮารินแพ้ราบคาบเลยล่ะ อีฟฮำเพลงอย่างอารมณ์ดี เดินไปหาเคนที่ยืนอยู่คนเดียวก่อนจะเอ่ยปากถามถึงลูป แต่ที่ไหนได้ คิวถัดจากเธอก็ต้องเป็นลูปอยู่แล้ว เมื่อหันไปที่แท่นก็พบว่าลูปเดินลงมาพอดี อีฟจึงพลาดไปนิดนึง เธอไม่ได้ดูตอนที่ลูปวัดพลังวิญญาณ


       "ข้าขอโทษ ไว้ข้าจะหาขนมอร่อยๆมาทดแทนให้นะ" การดูเพื่อนพี่น้องทดสอบถือเป็นมารยาทอย่างหนึ่ง แน่นอนว่าในอดีตอีฟไม่เคยใส่ใจเรื่องนี้อยู่แล้ว ทำให้พี่น้องของเธอต่างก็ไม่ชอบเธอ


       "เอาสิ เจ้าอย่าลืมที่พูดไว้นะ:)" อีฟแอบรู้สึกขนลุก แต่เธอก็พยักหน้ารับปาก การทดสอบได้จบลงแล้ว เหลือเพียงแค่ประกาศคะแนนข้อสอบกับรวมคะแนนทุกอย่างเพื่อจัดห้อง! ส่วนตอนนี้ก็เลยเวลาเที่ยงมาจนถึงห้าโมงเย็นแล้ว ถึงเวลาที่ผลสอบจะประกาศออกมาให้ทุกคนได้รู้สักที ที่นี่ต่างจากที่อื่นตรงที่ว่าไม่กี่ชั่วโมงข้อสอบก็ถูกตรวจเสร็จสิ้นหมดแล้ว


       "เคน! นี่นายหายไปไหนมา? เอ๊ะเธอ..." อยู่ๆก็มีผู้หญิงผมสั้นสีน้ำเงินมาเรียกเคนเสียงดัง 


       "อ่าวเนส" 


       "เออ...มานี่เร็ว" เธออ้ำอึ้งและจับมือเคนจูงออกไป "เห้ย เดี๋ยวสิ" เคนประท้วงแต่ก็ยอมไปแต่โดยดี ก่อนจะไป เธอคนนั้นหันมามองอีฟรอบหนึ่ง ไม่เชิง ว่าเป็นมิตรและไม่เชิงว่าเป็นศัตรู "ยัยนี่ชื่อเนส ไว้เจอกันนะคุณอีฟ!" เคนตะโกนกลับมาพร้อมกับโบกมือลา อีฟไม่ได้แสดงท่าทีอะไรกลับ แค่มองผู้หญิงที่ชื่อว่าเนสต่อ


       "เคน นายไม่รู้หรอว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แล้วเธอทำอะไรไว้ตอนเรียนพื้นฐานหนึ่งปี" 


       "จ้าๆ รู้ๆ" อีฟมองแผ่นหลังทั้งสองที่ค่อยๆจากไกลจนมองไม่เห็น "ไปกันเถอะ" ส่วนทางอีฟเองก็ไปกับลูป ลูปผงกหัวงึกงัก ยิ้มกว้างและฉวยโอกาสมากุมมืออีฟ 


       "อะไรของเจ้า มาจับมือเฉย" อีฟเหลือบไปมอง


       "เดี๋ยวข้าจะหลงทางเอา จับมือไปด้วยกันน่ะแหละดีแล้ว" ลูปยิ้มกรุ้มกริ่ม


       "เอาสิ" อีฟหัวเราะกลับ นานๆทีจะได้คุยแบบพี่น้องทั้งที 'ทำเอาคิดถึงสมัยก่อนนะเนี่ย'


.

.

.

.

.

.


.................................................................


อย่าลืมกดไลค์กดแชร์น้า

แฟนเพจจิ้มเลย


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


...................................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #4 CrescentMoonStar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 16:36
    เทพมากแม่ รอค่าาา
    #4
    0