นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 10 : ตอนที่10 ห้าวหาญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    14 พ.ค. 63


ตอนที่10

ห้าวหาญ


................................................................


       ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม ห้องประกาศออกมาเป็นที่เรียบร้อย แน่นอนว่ารายชื่อที่อยู่ห้องศูนย์จะต้องมีอีฟอยู่แน่นอย แต่ที่ประหลาดก็คือมีชื่อฮารินด้วยเช่นกัน


       "ชิ!" อีฟหันหลังกลับเมื่อเห็นรายชื่อตรงหน้าของเธอ ในขณะที่อีฟอารมณ์เสีย ลูปกลับอารมณ์ดี เขาเองก็ได้อยู่ห้องศูนย์!





       "พิเศษ? อะไรคือพิเศษ!" อีฟโวยวาย เธอเดินไปยังหอพักของห้องศูนย์ด้วยอารมณ์ร้อน ลูปเห็นก็ไม่ได้ว่าอะไร ตามไปแบบเงียบๆ


       อีฟก้าวขาเข้าตึกที่เป็นห้องพัก มันทั้งสวยและหรูหราราวกับโรมแรมเจ็ดดาว พื้นเป็นสีครีมขาวลายหินอ่อน ทั้งๆที่เป็นสีขาว ทว่ากลับไม่มีรอยหรือในแม้แต่นิดเดียว ฝั่งซ้ายเป็นผนังปกติ แต่ทางฝั่งขวากลับเป็นกระจกใส ด้านนอกกระจกนี้เป็นพื้นหญ้าที่มีทั้งสระน้ำ เก้าอี้ สะพานเล็กๆ


       'ดูแล้วน่าเล่นชะมัด' อีฟนึกอย่างเขินๆ ใครจะไปนึกว่าคนอย่างอีฟจะอยากเล่นน้ำกับเขาด้วย

พอเดินต่อไปอีกก็เจอห้องทานอาหารกับครัวเล็กๆ อีฟไปที่บันได เธอจับราวอย่างละเมียดละไม มองลายต่างๆที่อยู่รอบตัว ทั้งประณีตและงดงาม พอขึ้นไปชั้นสองเธอก็พบว่าเป็นมีห้องอยู่หลายห้อง แต่ละห้องมีป้ายชื่อแปะไว้และอีฟก็รู้ว่าทั้งปี1-5จะไม่ได้อยู่ตึกเดียวกันแม้ว่าจะอยู่ห้องเดียวกัน เดิมทีมันก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละ แต่เพราะที่โรงเรียนนี้มีอะไรแตกต่างจากโรงเรียนอื่นเยอะ อีฟจึงเผลอนึกอะไรบางอย่างไปเอง


       "งั้นแยกย้ายกันตรงนี้แหละ ห้องของเจ้าล่ะ?"


       "ก็ข้างๆห้องของเจ้าไงอีฟ" อีฟขำแห้งอีกรอบ พยักหน้างึกงักก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องไป ขณะที่กำลังจะปิดประตูกลับ อีฟก็เห็นลูปที่โบกมือพลางยิ้มจนตาหยี ภาพคนตรงหน้าค่อยๆเล็กลงจนมองไม่เห็นเมื่อประตูปิดจนมิด


       "บ้าบอ" อีฟเอ่ยออกมา ทิ้งตัวลงบนเตียงก่อนจะหยิบแหวนขึ้นมาจากกระเป๋าและสวมมัน ตอนแรกที่เธอไม่สวมไว้เพราะตอนสอบเขาไม่ให้เอาเข้าไป จึงต้องถอดออกก่อน อีฟจ้องไปที่แหวน พลันของที่อีฟต้องการก็โผล่ออกมา มันไม่ใช่อะไรที่หรอก ก็แค่เลือดจำนวนมากที่อยู่ในถุงน่ะ อีฟกรอกมันเข้ามาอย่างรวดเร็วเพราะหิว ตอนเที่ยงก็โดยฮารินปัดแก้วอาหารเที่ยงตก แถมตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว สรุปรวมๆก็คืออีฟยังไม่ทานอาหานเที่ยงกับอาหารเย็นเลย


       "อ่าห์ สดชื่น!" อีฟยิ้มกว้างอย่างเบิกบานใจ ยังไม่ทันจะได้ยิ้มแย้มเกินสามวิก็มีคนมากดกริ่งห้อง จริงๆตอนแรกอีฟอารมณ์เสียมาก แต่พอได้เห็นพักบวกกับได้กินข้าวเธอก็อารมณ์ดีขึ้นมา ดังนั้นตอนนี้อีฟไม่คิดที่จะว่าคนที่มากดกริ่งห้องเธอหรอกนะ อีฟนึก มือข้างนึงถือแก้วบรรจุเลือดและอีกข้างก็เปิดประตูออกไป เขาอาจจะมีเหตุด่วนเหตุสำคัญก็เป็---


       "เจ้า!" อีฟดึงประตูกลับมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เธอคิดไว้ แก้วน้ำตกลงพื้นจนเลือดกระจาย 'ไอบ้า! เลือดของข้า!!'


       "อีฟ! เธอกล้าทำตัวไร้มารยาทกับข้ารึไง! ข้าคือองค์ชายเชียวนะ!"


       "ข้าก็องค์หญิงเหมือนกัน! เจ้าปล่อยมือออกจากประตูข้าเดี๋ยวนี้นะ! ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับคนไร้ยางอายแบบเจ้า!" อีฟออกแรงดันเต็มที่ ทว่าโนเอลเร็วกว่า เขาเอาขามาแทรกไว้ระหว่างประตู ลำพังแรงของอีฟคนเดียวก็คงไม่ไหว ทั้งๆที่อีฟเป็นเผ่าปีศาจ ควรจะมีแรงพลังกำลังมากกว่าไม่ใช่รึ อีฟปล่อยมือออก เมื่ออีฟปล่อยมือออกโดยที่โนเอลไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาต้องล้มไปตามแรงที่เขาผลักในตอนแรก


        "อึก!" โนเอลล้มกระแทกพื้นไปเต็มๆ แท้จริงอีฟใช้เวทย์เอาก็ได้ แต่เพราะเมื่อก่อนเธอไม่ได้ตั้งใจเรียน ฉะนั้นเธอเลยใช้ไม่เป็น! ตามปกติอีฟจะใช้เขี้ยวแหลมกัดดูดเลือด แต่ที่นี่เขามีกฎว่าห้ามดูดเลือดมนุษย์หากเจ้าตัวไม่ยินยอม จะทำก็ได้ แต่อีฟไม่เสี่ยง


        "ชะ..ช่วย อ่ะ!" อีฟที่กำลังจะตะโกนก็ต้องล้มหน้าทิ่มตามเพราะโนเอลจับขาไว้ ตอนนี้อีฟหน้าจูบพื้นไปเรียบร้อย เธอเงยหน้าขึ้นมา หันไปมองโนเอลก่อนจะบอกเสียงดัง "ปล่อยนะ!"


       "แหมๆ ดูเป็นผู้หญิงมากกว่าปกตินะเนี่ยเวลาแบบนี้" โนเอลเอ่ย เขายังคงจับขาอีฟไว้แน่น


       "ข้าก็เป็นผู้หญิงปกติอยู่แล้ว จะปล่อยดีๆหรือจะปล่อยด้วยน้ำตา!" อีฟดิ้นไปมา ถีบโนเอลเสมือนไม่กลัวกระโปรงเปิด เพราะถึงจะเปิดไปก็มีกางเกงซับอยู่ อีฟเห็นว่าโนเอลจะไม่ปล่อยเธอง่ายๆเลยไม่ออมแรง ใช้เท้าอีกครั้งถีบไปที่หน้าเต็มๆ เมื่อหลุดออกจากมือของโนเอลอีฟก็รีบลุกขึ้นและวิ่งไป 


       "อย่าให้ข้าต้องทำร้ายเจ้า" อีฟถอยไปตั้งหลักที่หน้าห้อง อย่างน้อยเวทย์พื้นฐานง่ายๆบางอันเธอก็ใช้เป็น


      "จงออกมา ไบฟรอส" 


       อีฟคว่ำมือไปด้านหน้า อยู่ๆก็มีมีดสั้นโผล่ออกมา ปลอกเป็นสีดำ มีลายมังกรสีเขียวสลักไว้ ด้ามมีดเป็นสีเขียวราวกับหยกล้ำค่า ใบมีดคมกริบสีเงินสะท้อนแสง 



        อีฟจับมันแน่น เธอถอนหายใจ ละทิ้งความรู้สึกตื่นตระหนกเมื่อครู่ออก มองเขม่นไปยังคนตรงหน้า โนเอลเห็นมาท่าไม่ดีจึงยกมือสองข้างขึ้นเชิงยอมแพ้ เขายิ้มจนตาหยี ค่อยๆถอยออกไปเรื่อยๆจนลับสายตาไป อีฟปล่อยมือลง 'ไบฟรอส' ชื่อของดาบสั้นเองก็วับหายไป


       'มาเร็วไปเร็ว แถมยังสร้างภาระอีกด้วย' อีฟเหลือบไปมองแก้วและเลือดที่ไหลเจิงอยู่บนพื้นแถวประตูห้อง เธอแอบรู้สึกโมโหและแน่นอนว่าอีฟจะค้องตามกลับไปเอาคืน แต่ที่แน่ๆคือไม่ใช่ตอนนี้ เพราะว่าก่อนอื่นเลยต้องเก็บกวาดมันเสร็จก็หันไปหากระดาษและปากกา ละเลงเขียนด้วยลายมือที่แสนจะบรรจงพร้อมกับนำมันไปแปะไว้หน้าห้อง


        'ห้ามรบกวน!' 


        อีฟยืนมองป้ายผลงานของตนเอง 


        "ใช้ได้ๆ"


         เธอพูดพึมพำและเข้าห้องของตนเองไปอีกรอบ นี่ก็ดึกมากแล้ว อีฟตั้งใจจะฝึกอีกสักนิดแล้วค่อยอาบน้ำนอน วันพรุ่งนี้จะเป็นวันเปิดเทอมการเรียนครั้งแรก หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น


       ผ้าม่านถูกเลื่อนปิดลง เสียงเสียงดังเอี๊ยดๆอยู่สักพักก่อนจะเงียบหายไป ดวงตาปิดลง ลมหายใจสม่ำเสมอ ผมสีดำสนิทสลายไปทั่วทั้งเตียง ด้วยความเย็นจากแอร์ทำให้หลับได้ง่ายขึ้น











       แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย ร่างบางยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงจนกระทั่งมีเสียงนาฬิกาปลุกเข้ามาแทรก


       "อืม.. ข้าขอแปปนึง" 


        คิ้วขมวดเข้าหากัน บ่นพึมพำกับตนเอง แต่สุดท้ายก็ต้องฝืนตื้นขึ้นมา อีฟหาวยกใหญ่ ปิดเสียงนาฬิกาปลุกและรีบลุกขึ้นมาจัดเตียงนอน เธอมองไปยังเวลาที่เข็มชี้ไปยังเลขหกกับเลขเจ็ด มันบ่งบอกว่าเป็นตอนหกโมง สามสิบห้า อีฟเริ่มเรียนตอนเจ็ดโมงตรง อีกเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงก่อนจะเริ่มเรียน


       "ยะ...แย่แล้ว!"







       "เอาล่ะ นี่ก็ถึงเวลาเริ่มเรียนแล้ว" อาจารย์ท่านหนึ่งพูดขึ้นมา เธอสวมแว่นหนา มัดผมไว้สูง มีผมสีเขียวเข้ม รูปร่างสูงผอมหุ่นดี อาจาร์ยกวาดตามองไปทั่วทั้งห้องเรียนเพื่อเช็คนักเรียน "ปีนี้มีนักเรียนมากกว่าปกตินะ"


       "อาจารย์คืออาจารย์ที่ปรึกษา ชื่ออาจารย์มาสา มีปัญหาอะไรถามได้ เดี๋ยวเราจะมาเริ่มเช็คชื่อกันก่อน อาจารย์เรียกแล้วแนะนำตัวด้วย" มือหนาเขียนไปที่กระดานด้านหลังว่าแนะนำตัว 


       "มาร์ช"


       "มาครับ มาร์ช ธาตุไฟ" ชายผมยาวคานรับ หน้าตาดูร้ายกว่าคนทั่วๆไป ดวงตาสีเหลืองทอประกาย หากจ้องมองไปยังใคร ใครคนนั้นต่างก็ต้องตกอยู่ในภวังค์


       "แอรีส"


       "มาค่ะ ชื่อแอรีส ยินดีที่ได้รู้จักนะทุกคน" หญิงสาวยิ้มทักพลางหันไปโบกมือให้ทุกคน ก่อนนั่งก็ขยิบตาข้างพลางทำท่าส่งจูบ ทุกคนภายในห้องพลันแข็งค้าง


       "ลูปิน"


       "เออ...เรียกว่าข้าว่าลูปก็ได้ มาจากเผ่าปีศาจ" ลูปเลิ่กลั่ก เขาหันซ้ายหันขวาราวกับกำลังตามหาใครบางคน แถมยังดูกังวลมากๆเลย


       "โอเวน"


       "ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ประโยคสั้นๆง่ายๆ นี่ก็เป็นอีกคนที่ทำให้ทั้งห้องเงิบไปพร้อมๆกัน


       "โอเครๆ มิลาน"


       "เรียกสั้นๆว่าเคนครับ" เจ้าตัวยิ้มให้ บาดใจแม้กระทั่งผู้ชายด้วยกัน อาจารย์มาสาชะงักไปก่อนจะกระแอมเล็กน้อย


       "อะแฮ่มๆ อาร์มมี่" อาจารย์มาสาพูดต่อ


       "สวัสดีฮะ เรียกผมว่ามี่ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ" เสียงหวานใสนุ่มนิ่มฟังดูละมุนน่ามองแทรกตอบ อาร์มมี่มีร่างกายที่ตัวเล็กกว่าเพื่อนฝูง แต่ทว่าดูเหมือนกับเด็กเจ้าเล่ห์มากกว่า ยิ่งรอยยิ้มเมื่อกี้ที่โผล่มา ทำเอารู้สึกขนลุกตามๆไป


       "อาจารย์ลืมบอกไปว่าวันนี้เทียร์เตอร์ไม่อยู่ เขาลาหนึ่งวัน งั้นคนต่อไป ว้าว เด็กพิเศษ?"


       "โนเอล"


       "ผมเอง ธาตุดินและธาตุแสงย่อยแขนงเยียวยา" โนเอลหน้านิ่งไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ เพียงแค่ยกมือขึ้นและกล่าวแนะนำตัวไป


       "ฮาริน"


       "สวัสดีทุกคนด้วยนะคะ ฮารินเองค่ะ" ฮารินยิ้มหวานให้ แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก มีเพียงแค่ลูปที่เบะปากใส่ ทำท่าจะอาเจียน


       "สีหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงกัน" โนเอลแทรกขึ้นมา "ก็ดูท่าทีสิ ใครๆก็มองออกว่าเจ้า 'ตีหน้าใส' อึ๋ย ขนลุก!" ลูปยักไหล่อย่างกวนตีน 


       "แก--!"


       "พอค่ะๆ ไม่ได้รับอนุญาติให้ทะเลาะกันค่ะ" อาจารย์ดันแว่นขึ้น ราวกับสายตาของอาจารย์จะเข้มขึ้น บรรยากาศภายในห้องจึงดูกดดัน ไม่มีใครกล้าเถียงต่อ


       "อิฟฟี่"


       "..." ภายในห้องเงียบกริบ ชื่อของอีฟถูกขานขึ้นซ้ำอีกรอบ นี่คือสิ่งที่ทำให้ลูปกระวนกระวาย เขาไม่เจอเธอเลยตั้งแต่เช้า เห็นป้ายห้ามรบกวรแปะไว้หน้าห้องยิ่งทำให้ลูปไม่กล้าปลุกเรียก เกรงว่าจะเป็นการรบกวน


       "แหมๆ ดูเหมือนว่าองค์หญิงผู้สูงส่งของเราจะมาสายนะคะเนี่ย ที่บ้านไม่สอนมารึไงกันนะ" ฮารินกล่าวเบาๆ ลูปได้แค่กำหมัดแน่นและจ้องฮารินด้วยสายตาจะกินเลือดกินเนื้อ


       "สงสัยคงต้องหักคะแนนแล้วล่ะ นี่ก็เลยมาสิบห้ากว่านาที"


       "อาจารย์ ขออีกห้านาทีได้มั้ย ถ้าเลยแล้วข้าจะไม่ขอร้องอะไรอีก" ลูปรีบถ่วงเวลาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก การหักคะแนนถือเป็นเรื่องใหญ่ โอกาสที่คะแนนความประพฤติจะไม่ผ่านมีอยู่มาก 


       อาจารย์มาสาพยักหน้า เธอกล่าวสั้นว่า "ได้" ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำก็มีเสียงเลื่อนประตูขึ้นมากลางคัน ลูปยิ้มร่าอ้าปากกว้างตรงข้ามกับฮารินที่ทำหน้าบูด


       "สวัสดีค่ะอาจารย์ ข้าอิฟฟี่ อโรรัตนสกุล ยินดีที่ได้รู้จัก" เมื่ออีฟเหลือบไปเห็นสิ่งที่เขียนไว้บนกระดานเธอก็อ้าปากพูดทันที สิ้นสุดคำพูดก็มีรอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้า อีฟก้าวขาเข้ามาภายในห้องท่ามกลางสายตาของแต่ละคน สภาพท่าทางราวกับไม่รู้ตัวว่าตนเองทำอะไรผิดมา อาจารย์มาสาถึงกับอ้าปากพะงาบๆคล้ายอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก




       'นะ..นี่น่ะหรอ เพื่อนร่วมชั้นเรียน =_='


       'ช่างดูห้าวหาญ(ไร้มารยาท)เสียจริง!'




.

.

.

.

.


.................................................................


อย่าลืมกดกำลังใจด้วยนะคะ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #8 CrescentMoonStar (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 18:39
    รอค่าาา
    #8
    0
  2. #7 หิมะสีเลือด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 14:38

    ออย่าบอกน่ะว่านางลืมเปลี่ยนขุดนอน=-=

    #7
    0