นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 11 : ตอนที่11 "หากเธอต้องกลายเป็นนางร้ายขัดขวางคนอื่น เธอก็ยอม!"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    26 พ.ค. 63


ตอนที่11

"หากเธอต้องกล่าวเป็นนางร้ายขัดขวางคนอื่น 

เธอก็ยอม!"


................................................................


       "อ่าวลูป! ข้านั่งด้วยคนสิ" ภายในห้องเงียบกริบ มีเพียงแค่อีฟที่ยังคงยิ้มกว้าง เธอเดินไปหาลูปและนั่งไขว่ห้าง ราวกับว่าทุกอย่างถูกหยุดเวลาไว้นอกจากตัวอีฟ ผมสีดำพริ้วยาวขยับไปมา ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มเผยอออกเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังฮารินด้วยสีหน้าท่าทางหยิ่งผยองจนถึงที่สุด


       "เออ...อิฟฟี่ เธอมาสายนะ คราวหลังอาจารย์จะหักคะแนน ดูเวลาตอนนี้สิ เลยมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว! แล้วท่าทางแบบนั้นมันอะไรกัน!?"


       "ข้าขออภัยได้หรอไม่ ข้าแค่ลืมเวลาไปนิด"


       "..." 


       "โอเครๆ วันนี้เราจะมาสอนเรื่องพื้นฐานก่อนละกันนะ..." อาจารย์มาสาให้อภัย ถือว่าเป็นครั้งแรก ว่าแล้วการสอนก็ไปอย่างต่อเนื่อง ข่าวลือที่ว่าอีฟฟี่ไม่ตั้งใจเรียนเคยดังอยู่ช่วงหนึ่งในปีก่อน ทุกๆครั้งที่มีการเรียน อีฟจะต้องนั่งอยู่ข้างโนเอล บ้างก็หลับบ้างก็จีบโนเอลในห้องอย่างหน้าไม่อาย


       ทว่าการสอนครั้งนี้กลับทำให้แปลกตาแปลกใจยิ่ง อีฟจ้องมองไปที่กระดานและหนังสือ ตั้งใจเรียนใจจดใจจ่อ ไม่วอกแวก ทำเอาอาจารย์รู้สึกชื้นใจขึ้นมา แม้แต่ลูปหรือเพื่อนร่วมชั้นคราวก่อนอย่างโนเอล ฮารินก็ยังตะลึง เวลาเลยผ่านไปเกือบชั่วโมง สภาพทุกคนเริ่มแปรเปลี่ยนไปเนื่องจากฟังแต่คำบรรยาย ในหนังสือก็มีแต่ตัวอักษรเต็มหน้า ไม่มีรูปประดับแม้แต่รูปเดียว


        "มีใครสงสัยอะไรรึเปล่า"


        "..." ทั้งห้องเงียบกริบ แน่นอนว่าต้องไม่มีใครถามอะไรอยู่แล้ว 


       "โอเคร งั้นแล้วเจอกันใหม่วันพรุ่งนี้ค่ะ" อาจารย์หันมาเก็บหนังสือเอกสารที่กางไว้บนโต๊ะ "จะว่าไปแล้วยังไม่มีหัวหน้าห้องเลย" ทุกคนพลันหันหน้ามองกัน บ้างก็สบตากัน บ้างก็ไม่ 


       "มีใครอยากจะเสนอใครมั้ย?"


       "ฉันค่ะ--" 


       "หนูค่ะ! หนูอยากเป็น" เสียงใสร้องออกมาแทรกใครบางคน อีฟที่ไม่ได้สนใจอะไรก็หันมามอง ในเมื่อเป็นฮารินที่เสนอ ก็คงจะมีอะไรน่าสนใจขึ้นมาหน่อย


       "ฮะๆ อะไรกัน อยากทำให้ห้องนี้ล้มจมรึไงกัน?" ประโยคแรกเสียงดังฟังชัด "อย่างเจ้าดูยังไงก็ไม่เห็นเหมาะเลย" ประโยคต่อมา เบาลงขึ้นมากะทันหัน


        "อะไรกันคะ อย่างคุณมีสิทธิอะไรมาว่าฮาริน ในเมื่อคุณก็ไม่ได้ดีไปกว่าฮารินเลยด้วยซ้ำ" 


        "แทนตนเองว่าฮารินซะด้วย ไม่ได้ดีไปกว่าเจ้า? ทำไมล่ะ เพราะข้าได้คะแนนมากกว่ารึไงกัน หรือเป็นเพราะว่า.....ข้าไม่สามารถห้ามปรามให้เจ้ามาแย่งคู่หมั้นข้ากัน?"


       "ไม่สิ คงเป็นเพราะว่าข้าตีสองหน้าได้ไม่เท่าเจ้าใช่มั้ยล่ะสิ้นสุดคำพูด ทั้งห้องก็หน้าชาไปข้าง ขนาดไม่ได้โดนว่ายังรู้สึกจุก จะไปนับอะไรกับคนที่โดนว่าเต็มๆอย่างฮารินล่ะ "อาจารย์ ข้าว่านะ ให้นางคนนั้นเป็นหัวหน้าห้องดีกว่านะ" มือเรียวหันชี้ไปทางหญิงสาวผู้หนึ่งที่เคยเสนอตัวแต่โดนฮารินพูดแทรก เธอหันซ้านหันขวาและค่อยๆยกมือขึ้นช้าๆ


       "ฉันเป็นให้ก็ได้นะคะ"


        อีฟกระตุกมุมปาก ยิ้มจนตาหยีพร้อมกับดีดนิ้วหนึ่งที "เอาล่ะ! ไม่มีใครคัดค้านใช่มั้ยล่ะ?" ต่างคนต่างส่ายหน้า เพราะการเป็นหัวหน้าห้อง อาจจะต้องทำงานหนักกว่าเดิมก็เป็นได้ "งั้นอาจารย์จะขอตั้งเธอเป็นหัวหน้าห้อง"


       "เธอชื่ออะไรนะ?"


       "แอรีสค่ะ งั้นต่อไปนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวอีกรอบนะคะ"










       "ไปกันเร็วลูป! ข้าหิว!" อีฟจับมือลูปไปอย่างรีบร้อน ท้องร้องดังราวกับไม่ได้ทานข้าวเช้ามาซะงั้น 


       "ไม่ต้องรีบก็ได้นะ อาหารมันไม่หมดหรอก....แถมใครจะไปกินของเจ้ากันล่ะ" ประแรกเสียงดังชัด ประโยคต่อมาเจ้าตัวกลับพูดเบาลง อีฟไม่ได้สนใจ ตอนนี้เธอเหมือนเด็กเอาแต่ใจอายุสิบขวบเสียด้วยซ้ำ


       "ปกติไม่เห็นเจ้าเป็นแบบนี้นิ เจ้าราวกับผีเข้าก็มิปาน"


       "แล้วปกติของข้าคืออย่างไรเล่า?"


       "ก็คงจะพูดว่า 'เจ้าไปหยิบอาหารมาให้ข้าหน่อย' ไม่ก็ 'ข้าไม่อยากกิน' ประมาณนี้ได้ แถมแววตาเจ้าก็ดูมีความอ่อนโยนด้วย" อีฟชะงัก ปกติเธอเป็นคนหยิ่งมาแต่ไหนแต่ไร แต่พอมีคนมาบอกเอาแบบนี้ก็เจ็บเหมือนกัน "ก็นะ ข้าติดหนี้เจ้าไว้"


       "ติดหนี้?" ลูปขมวดคิ้ว เขาพยายามครุ่นคิดบางอย่างจนหน้าแดงแปร๊ด สงสัยคงจะเข้าใจอะไรผิดไป


       "ติดหนี้ในอนาคตน่ะ" ลูปงุนงงยิ่งกว่าเดิม "อนาคต? ใครจะไปรู้อนาคตได้กันล่ะ" อีฟยิ้มหวาน ถึงแม้อีฟจะมีนิสัยแย่ แต่น้องชายคนนี้ก็ยังคงให้กำลังใจเธอ แต่เพราะเหตุการณ์ที่เธอทอดทิ้งน้องชายและเลือกที่จะไปหาโนเอล ทำให้เขาเกลียดขี้หน้าเธอ ก่อนที่เธอจะตายตอนนั้น มันช่างเดียวดาย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เธอจะไม่ทิ้งลูปไว้แบบในอดีตแล้ว


       เพราะว่าตอนที่ข้าตายอย่างโดดเดี่ยวนั้นมันช่างรู้สึกเจ็บปวดยิ่งเสียกว่าอะไร...


       "ไปกัน ต่อจากตรงนี้ว่างทั้งวันด้วย สนใจมาทานข้าวเที่ยงกับข้ามั้ยล่ะ?" อีฟเดินไปพร้อมกับลูป นั่งลงบนพื้นหญ้าสีเขียวอ่อนที่มีดอกไม้งอกงามประดับด้านข้าง เธอพิงไปยังต้นไม้ใหญ่ที่งอกกิ่งก้านใบมาบดบังแสงอาทิตย์อันอบอ้าว


       "ได้สิ ว่าแต่คอของเจ้ามีรอยอะไรรึ?" อีฟหน้าบูด เอามือมาทาบไว้ที่คอข้างที่ลูปจ้องอย่างปิดบัง สงสัยวันนั้นเจ้าตัวตะเมาไม่รู้เรื่องจริงๆ ถึงแผลจะสมานแล้ว แต่ก็ยังเหลือรอยจางๆ "ยุงกัดงั้นหรออีฟ?" คิ้วกระตุกขึ้น มองลูปด้วยสายตาพิจารณาคาดคั้น


       "จะยุงได้ไงล่ะ ก็เจ้าเป็นคนทำแท้ๆ ยังมีหน้ามาถามอีกรึ" คราวนี้กลายเป็นว่าลูปหน้าแดง "อย่าล้อเล่นกันสิ เดี๋ยวก็กัดจริงซะเลย!" เขายังคงไม่เชื่อที่อีฟบอก แถมยังมาพูดหยอกกลับ


       "นี่ จำไม่ได้รึไง"


       "จะ..จะทำอะไรน่ะ" ลูปเขยิบตัวหนีเพราะอีฟขยับเข้ามาใกล้ เธอโน้มหัวเข้าไปใกล้ลูป ยิ่งทำให้ฝ่ายน้องชายลนลาน "ก็วันนั้นเจ้าทำแบบนี้ไง" เขี้ยวสีขาวแยกออกมา แตะไปที่คอของหนุ่มจนเจ้าตัวหลับตาแน่น เวลาผ่านไปแต่ไม่เกิดอะไรขึ้น ลูปจึงลืมตาขึ้นมา พบว่าอีฟกลับไปที่เดิมเสียแล้ว


       "...." 


       "ท่าทางอะไรของเจ้า อยากให้ข้ากัดรึไง เดี๋ยวก็เลือกโชกหรอก" 


       "มะ...ไม่ใช่สักหน่อย!"


       "จ้าๆ" เอ่ยจบ แก้วใสที่มีเลือดสีแดงก็จรดเข้าที่ริมฝีปากของอีฟ กลิ่นหอมหวานของเลือดที่ปราศจากกลิ่นคาวแสดงให้เห็นว่าเป็นเลือดชั้นเลิศ เลือดสดไหลลงคอจนหมดแก้ว รสหวานเค็มกระจายไปทั่วในปาก อีฟเลียริมฝีปากรอบนึงแล้ววางแก้วลง


       "เจ้าไม่หิวรึไงกัน เอาแต้จ้องข้าอยู่ได้"


       "หิวสิ"


       "แล้วไม่กินเล่า"



       'ข้าอยากกินเจ้า '



       อีฟมองฝ่ายตรงข้ามที่ยิ้มอยู่มาสักพักแล้ว ไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใดอยู่ แต่ที่แน่ๆดูเหมือนจะคิดเรื่องที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไร อีฟละสายตาจากลูป หันมาสนใจเรื่องแก้แค้นในใจต่อ เธอรู้สึกแค้นจนอยากจะบี้ฮารินให้เละคามือ เธอเอามีก่ายหน่าผาก ครุ่นคิดเรื่องสารพัดจนกระทั่งได้ยินเสียงแจ่วลอยมา


       "ทำมาเป็นตั้งใจเรียน คิดว่าแค่นี้จะเปลี่ยนทุกอย่างได้รึไง เธอมันจอมปลอมชัดๆ!" อีฟถอนหายใจ หันไปมองฮารินที่ยืนอยู่พร้อมดวงตาสีแดงที่เหมือนกำลังจะร้องไห้ ไม่มีใครรู้ว่าเธอโผล่มาจากไหนอะไรยังไง รู้เพียงแต่ว่าคนตรงหน้ามาหาเรื่อง


       "อะไรอีก? ไม่เห็นหรอว่าคนอื่นเขา รำคาญ น่ะ"


       "ก็...ก็เธอมันเสแสร้งจอมปลอม!"


       "คำก็จอมปลอม สองคำก็จอมปลอม หัดมองตนเองบ้างนะว่าจอมปลอมขนาดไหน" อีฟกรอกตามองบน เธอตั้งใจจะแก้แค้นคืน แต่ตอนนี้เธอยังไม่พร้อม "หึ! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าพิเศษหมายความว่าอย่างไร อยากให้ข้าต้องบอกเจ้ารึ?"


       "ก็เพราะว่าโนเอลเป็นองค์ราชทายาทเลยได้สิทธิพิเศษเข้ามาสินะ ส่วนเธอก็คอยประจบใช้คำว่าจอมปลอมนั่นเข้ามายังห้องศูนย์!"









       ย้อนกลับไปในอดีตเมื่ออีฟอายุ17 เมื่อก่อนอีฟก็เป็นอย่างผู้หญิงทั่วไป รักสีชมพู รักดอกไม้ ชอบความสวยงาม ผู้หญิงใดในโลกนี้เล่าที่จะไม่ชอบ ณ สวนย่อมที่บ้านของโนเอล ภายในสวนนั้นมีดอกไม้สีชมพูหายากประดับ พื้นหญ้าเขียวขจีเนื่องจากดูแลมาดี มีทั้งเก้าอี้โต๊ะวางประดับ ไว้ใช้ดื่มชาผ่อนคลาย กลิ่นชามะลิลอยแตะจมูกยิ่งทำให้รู้สึกเบิกบานใจ


       "นี่ๆโนเอล เจ้าเรียกข้ามาทำไมรึ? ข้ามีอะไรให้เจ้าด้วยนะ" 


       หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวเอ่ย เสียงนั้นหวานปานน้ำผึ้งบวกกับใบหน้าที่ยิ้มหวานดั่งดวงอาทิตย์ ดวงตาสีดำสนิทน่ากลัวแต่แฝงไปด้วยความรักและห่วงใย ยิ่งทำให้โนเอลรู้สึกเข้าไปอีก เพราะทุกๆครั้งที่พามาที่นี่ มันคือการออกเดตของทั้งสองคนและสวนแห่งนี้ก็ยังเต็มไปด้วยความทรงจำของทั้งสอง มันช่างน่าประทับใจยิ่งนัก


       "ข้าอยากเลิกกับเจ้า ข้าเบื่อเจ้าเต็มทีแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยพลางก้มหน้าลงจนผมบังหน้าไปหมด บรรยากาศพลันเงียบขรึมไปหมด หญิงสาวตรงหน้าเบิกตากว้างและชะงักค้าง เธอกะพริบตาปริบราวกับกำลังไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน


       "ท่านยังจำตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้มั้ย?"


       "พอเถอะอีฟ..."


       "ตอนนั้นท่านหลงในความงามของข้า..."


       "นี่! ข้าบอกว่าข้าอยากเลิกกับเจ้าไง!" อีฟไม่ฟังคนตรงหน้า เล่าเรื่องต่อด้วยแววตาเศร้าโศกจนถึงที่สุด "และตอนนั้นข้าก็หลงในความอ่อนโยนของท่าน เราทั้งสองต่างก็มีศักดิ์อันยิ่งใหญ่ ใครๆต่างก็บอกคู่ควร...รู้มั้ยว่าที่ข้ายังอยู่กับท่านมาจนถึงตอนนี้เป็นเพราะอะไร?"


       "ขะ...ข้าไม่รู้"


       "ท่านบอกว่า ไม่ว่ายังไง ท่านก็จะไม่ทิ้งข้า จะรักข้าเพียงผู้เดียว" สีหน้าของหญิงสาวเริ่มบิดเบี้ยว น้ำเสียงก็เริ่มสั่นเคลือ


       "และท่านก็ยังบอกว่า จะไม่ทำให้ข้าเสียใจอีกเป็นอันขาดเพราะว่า..."


       "ท่านรักข้า" 


       หยาดน้ำตาล้นขึ้นมา เป็นแค่หญิงสาวที่เชื่อในความรักเหมือนทุกคน แต่เหตุใด ความรักที่เธอรักถึงขนาดนี้กลับมาทำร้ายเธอเองได้ อีฟยังคงเล่าเรื่องต่างๆต่อไปไม่หยุด น้ำตาน้อยๆค่อยๆไหลอาบแก้ม ชามะลิร้อนที่อยู่ในแก้วเริ่มเย็น บนโต๊ะที่เคยมีเสียงพูดคุยสนุกสนานได้จางหายไป ความทรงจำต่างๆราวกับกำลังแตกสลาย


        "แล้วเหตุใด ท่านถึงได้ทำกับข้าเช่นนี้?"


        "ขะ...ข้า ข้าขอโทษ แต่มันจำเป็นจริงๆ"


        "ท่านโนเอล! มาอยู่ที่นี่นี่เอง ไหนบอกว่าจะมาหาฉันกันล่ะคะ?" หญิงผมสีชมพูเดินเข้ามาแทรก กอดแขนแน่นและพูดจาสนิทสนม อีฟได้แต่นั่งแข็งค้าง ดวงตาจ้องเขม่น


      หรือเป็นเพราะ นังหน้าด้านนี่กัน?


       "ไปกันเถอะค่ะ" 


       "เออฮาริน..แต่ว่า"


       "ก็พี่ทิ้งเธอแล้วไม่ใช่หรอคะ? งั้นไปกันเถอะ!" ชายหญิงตรงหน้าลุกขึ้นไปจากโต๊ะ ทิ้งให้อีฟนั่งอยู่ที่เดิม น้ำตาไหลไม่หยุด 


       เป็นคนบอกเองแท้ๆ ใยถึงทำกันได้ลงคอ?


       ความคิดต่างๆเริ่มถาโถมเข้ามา เจ็บใจราวกับเข็มนับพันทิ่มแทง คนที่เป็นดั่งแสงของชีวิตได้หายไป ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งเจ็บ หากต้องเห็นทั้งสองคนนั่นไปตลอดทั้งชีวิต ขอตายซะยังจะดีกว่า แต่ถ้าจะง่ายกว่านั้น ฆ่าสักคนสองคนตายก็คงไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ยนะ?


       "กรี๊ดดดดด!!!!!" หญิงสาวกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจนถึงที่สุด หากเธอต้องกลายเป็นนางร้ายขัดขวางคนอื่น เธอก็ยอม!


       เพล้ง!! เสียงแก้วตกแตกดังไม่หยุดหย่อน มือขาวเรียวปัดทุกอย่างบนโต๊ะทิ้ง จิกทึงผมตนเองอย่างเคียดแค้นจนถึงที่สุด สาวใช้มากมายหลายตาต่างวิ่งเข้ามาห้ามแต่ก็ถูกทำร้ายล้มเจ็บกันหมด ดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง เดินจ่ำไปหาชายหญิงที่ยังเดินไปไม่ไกลนัก


        "นั่นสินะคะ ถ้าอยู่ห้องศูนย์ ท่านคงจะช่วยฉันใช้ไหมคะ?"


        "แน่นอน ข้าจะช่วยเจ้า"


       เสียงแว่วดังมา ยิ่งทำให้อีฟเกิดโทสะขึ้นมาอีก หญิงสาวไร้เดียงสาบริสุทธิ์กลับกลายมาเป็นนางร้ายชั่วพริบตา เธอวิ่งไปหาฮารินและผลักเธอจนล้มลงไปกับพื้น 


      "จะทำอะไรกันคะ กรี๊ด!!" สิ้นเสียง อีฟก็ง้างมือเต็มแรง ตบหน้าฮารินไปสองสามฉาบ ไม่พอ ทั้งจิกทั้งถีบ ด่าทอสารพัด คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่กล้าขยับไปไหน แต่ที่แน่ๆ ฮารินอาจจะต้องรับการรักษาอยู่หลายวัน...


       หลังจากผ่านมาอยู่หลายวัน ใบหน้าของอีฟก็เศร้าหมองลง ไร้ชีวิตชีวา ครั้งยิ้มที ก็ไม่ใช่รอยยิ้มแบบเดิม กลายเป็นเป็นคนที่หยิ่งผยอง พูดจาว่าร้าย ไม่ชอบของน่ารัก ไม่ชอบดอกไม้ ไม่ชอบสีชมพู นิสัยที่เปลี่ยนไปทำให้พี่น้องในตระกูลต่างก็ไม่ชอบ มีเพียงแค่บิดา ที่ยังคงรักลูกตนเองไม่เปลี่ยนแปลง 





.

.

.

.

.


.............................................................. 


โอ้เย่ หายไปสัปดาห์เต็มๆ

อยากจะบอกว่ามีเรียนออนไลน์ ทำให้ล่าช้พอสมควร แต่ก็นะ จะไม่ทิ้งเรื่องนี้จริงๆ>~<


กด1กำลังใจ=ให้กำลังใจ1000000000


แค่นี้ล่ะ จอให้สนุกกับการเรียนนะคะ

อย่าโดดเรียนกัน55


..............................................................



"หากเธอต้องกล่าวเป็นนางร้ายขัดขวางคนอื่น

 เธอก็ยอม!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น