King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 19 : NOTHING TO SAY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 เม.ย. 60

17

NOTHING TO SAY



ร่างเล็กก้าวเข้าไปในเขาวงกต มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเนื้อตัวสั่นเทิ้มไปหมด เขาหยิบปืนขึ้นมาจากซองข้างกระเป๋าแล้วนั่งคุกเข่าลงบนพื้นคล้ายคนหมดเรี่ยวแรง ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองพื้นสนามท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่ดังขึ้นอย่างปกติ.. เสียงของผู้พากษ์ฉงนไปพร้อมกับคนอีกหลายคนที่พากันงงเป็นไก่ตาแตก

บัดนี้ หน้ากากเพชรเข้าสู่สนามแล้ว.. คนตัวเล็กหลับตาลงช้าๆ พยายามควบคุมสติของตัวเอง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่แม้เสียงดังแต่ก็ชัดเจนเพราะอยู่ในระยะใกล้ๆ.. คราวที่แล้วหน้ากากเพชรใช้ดาบเป็นอาวุธ

เสียงปืนใหญ่ดังขึ้น เขาก็ไม่ลุกขึ้นยืน มือเรียวกำด้ามปืนก่อนจะก้มหน้าร้องไห้จนเสียงสะอื้นดังไปถึงผู้เป็นศัตรู



พรึ่บ!



เขาหมุนตัวกลับมาหาคนตัวเล็กที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างหลังกำแพง คิ้วหนาขมวดเป็นปมแน่นพร้อมคำถามอีกเป็นสิบในหัว หน้ากากหนามเงยหน้ามองอีกฝ่ายก่อนจะยกปืนขึ้นมาจ่อที่คางตัวเอง

“ฮึก..” เสียงสะอื้นยังดังอย่างต่อเนื่อง คนตรงหน้าลดดาบลงแล้วรอดูฉากต่อจากนี้ด้วยสายตาว่างเปล่า



“หน้ากากทุเรียนจะยอมแพ้จริงๆน่ะหรอครับ?!!”



เขาหลับตาลงช้าๆ กดคลิ๊กเบาๆที่ไกรปืนเตรียมยิงฝังใส่หัวตัวเอง..



ปัง!!!



มือเรียวจ่อไปยังหัวของศัตรูที่จังก้าอยู่ที่เดิม ดวงตากลมโตมองภาพนั้นแล้วค่อยๆยกยิ้มอย่างโล่งใจ ความรู้สึกอยากแก้แค้นเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เสียงโห่ร้องดังกระหึ่มรอบสนามอย่างไม่น่าเชื่อ คนตัวเล็กขมวดคิ้วให้กับความโง่ของฝ่ายศัตรูที่ไม่แม้แต่จะสงสัยอะไรเลยสักนิด.. ทั้งที่คราวที่แล้วเขาก็ใช้มุขเหมือนๆกับแบบนี้..



“หน้ากากทุเรียนชนะครับ!!!”



คนโง่มักจะตกเป็นเหยื่อเสมอ..



````````````````````



[ KANGAROO ]



ผมมองตามแผ่นหลังเล็กใต้ผ้าคลุมสีดำด้วยความเป็นห่วงจนหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆต้องหันมาถามผมเสียงเบา “เป็นอะไรหรอ?” แต่เสียงที่เปล่งออกมาทำให้ผมชะงักกึก เพราะเขาเป็นผู้ชายน่ะสิครับ

“เปล่า” ผมส่ายหน้าเบาๆก่อนจะหันไปมองประตูเหล็กที่ปิดลงไปแล้ว.. “เฮ้อ..” ผมถอนหายใจเบาๆ.. ผู้ชายคนนั้นคือพี่ของหน้ากากทุเรียนจริงๆด้วย ผมมักจะได้ยินเรื่องเล่าของพี่ชายเขามาบ้างในช่วงก่อนการแข่งจะเริ่ม ถึงเด็กคนนั้นจะชอบพูดว่า ถ้าพี่ชายรู้คงจะแย่แน่ แต่แววตากลับไม่มีแววของความน้อยใจเลยสักนิด ราวกับว่ากำลังคิดถึงอยู่เสียมากกว่า..

ผมมองลงไปในสนาม หน้ากากเกอิชาเดินออกมาพร้อมกับดาบในมือ เธอเดินเข้าไปในเขาวงกตท่ามกลางเสียงของผู้พากษ์และเสียงโห่ร้องรอบสนาม ..รอบต่อไปก็เป็นการต่อสู้ระหว่างไอ้อีกานั่นกับหน้ากากวัวแล้ว.. บางทีผมคงจะไม่ต้องมานั่งลุ้นเหมือนคนอื่นๆว่าหมอนั่นจะชนะหรือไม่

“เดี๋ยวมานะ” ผมพูดกับหน้ากากผีเสื้อสมุทรเบาๆ เขาพยักหน้าแล้วหันกลับไปป้องปากตะโกนเชียร์หน้ากากสาวตรงหน้าต่อ ผมลุกขึ้นยืนแล้วรีบเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างของคโกชี ทหารสองคนที่เฝ้าทางอยู่มองผมก่อนจะเปิดประตูเหล็กให้ผมออกมา



ทีนี้.. เด็กคนนั้นอยู่ไหนล่ะ..



ผมเม้มปากก่อนจะตัดสินใจเดินไปยังหลังสนามประลอง ไม่แน่เด็กคนนั้นคงกำลังจะร้องไห้อยู่ตรงนั้นก็ได้.. ดวงตาสีน้ำข้าวของผมกวาดมองไปทั่วแล้วค่อยๆเดินมาหยุดตรงที่ๆเคยมานั่งครั้งที่แล้ว

“Where are you..” ผมพึมพำเบาๆเป็นภาษาบ้านเกิดก่อนจะเท้าเอวมองกลับไปที่หน้าทางเข้า ตรงนั้นมันมีคอกม้าเอาไว้สำหรับลอร์ดที่อยู่ข้างในเท่านั้น ผมเลยคิดว่าบางทีเด็กคนนั้นคงจะอยู่แถวๆนี้



ตู้ม!!



ผมรีบหันไปยังต้นเสียงก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหา ร่างเล็กกำลังขว้างก้อนหินลงแม่น้ำพร้อมกับเนื้อตัวสั่นเทิ้มจนน่าสงสาร เสียงของผู้พากษ์ข้างในดังลั่นออกมาถึงข้างนอกเลยทำให้ผมรู้ว่าหน้ากากเกอิชาแพ้การแข่งขันเป็นทีเรียบร้อยแล้ว..

“ทุเรียน” ผมคว้าข้อมือบางของอีกฝ่ายให้หันมาหาตัวเอง ดวงตาภายใต้หน้ากากหนามแดงก่ำ เช่นเดียวกับจมูกและริมฝีปากของเขา น้ำสีใสไหลรินลงมาไม่ขาดสายจนผมเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างจากเขา

“ฮืออ.. ฮึกก!!” เขาสวมกอดผมทันที เสียงสะอื้นของอีกฝ่ายดังอย่างต่อเนื่อง ผมลูบแผ่นหลังของคนตัวเล็กราวกับจะช่วยปลอบประโลมได้บ้าง แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องไห้เลยสักนิด.. ผมช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย

เวลานี้ หน้ากากทุเรียนกลับดูไร้ความเก่งกาจอย่างในคโกชี เหลือแต่เด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง ไหล่ทั้งสองข้างสั่นเพราะแรงสะอื้นไห้ของอีกฝ่าย ผมเม้มปากแล้วลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ

“ไม่เป็นไรนะ..” ผมพูดเบาๆ






ผมมองร่างเล็กที่เดินเข้าไปในบ้านเงียบๆ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมานอกจากการกระทำที่ดูอิดโรย เขาจูงม่างสีขาวดำไปไว้ในคอเล็กๆข้างบ้านแล้วหันมามองผมด้วยสายตาว่างเปล่า ริมฝีปากเล็กอ้าปากออกเสียงเบาๆ

“ขอบคุณครับ..” ผมพยักหน้าให้เขาแล้วมองอีกฝ่ายเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก ..คำพูดปลอบใจถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันทีเมื่อเห็นสีหน้าอมทุกข์ของคนตัวเล็ก

“How I can make you smile.”



````````````````````



ร่างสูงเดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์ร้างหลังงามพร้อมกับความว้าวุ่นภายในหัวใจ เขาปลดหน้ากากออกยื่นให้ผู้ติดตามตัวสูงโปร่งที่ยืนอยู่ไม่ห่างก่อนที่มือหนาจะจัดการปลดผ้าคลุมขนนกแล้วโยนไปไว้บนโซฟากลางห้อง

“ฉันจะอาบน้ำ ออกไปก่อน” เขาสั่งเสียงเข้มก่อนจะถอดเสื้อผ้างไปกองที่พื้นห้องอย่างไม่ใส่ใจ เสียงสะอื้นของเด็กคนนั้นยังก้องวนไปในหัวเขาไม่หยุด ร่างสูงถอนหายใจแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำหรูที่ถูกตกแต่งใหม่โดยผู้ติดตามคนสนิท เขาก้าวลงไปในบ่อน้ำอุ่นช้าๆก่อนจะหลับตาลงพักสมองที่เอาแต่คิดเรื่องคนตัวเล็กมาหลายชั่วโมง

..ภายในคโกชีเขาคือหน้ากากอีกาดำ ภายในเกลนดอน เขาคือลอร์ดเจ้าของหอนางโลมอันดับหนึ่ง แต่ภายในคฤหาสน์ร้างซอมซ่อ เขาก็เป็นแค่ผู้ชายคนนึงที่กลับมาทำหน้าที่ของนักฆ่าอีกครั้งเท่านั้น ..แม้ภายนอกจะเป็นคนที่ดูสุขุม เยือกเย็น แต่ในใจกลับมีความเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการอยู่เต็มเปี่ยม ทั้งก้าวร้าว ฆ่าคนอย่างเยือกเย็น และหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ..หารู้ไม่ว่าก้นบึ้งของจิตใจที่คนต่อใครเห็นว่าเป็นสีดำมืด กลับมีความอ่อนโยนถูกฝังเอาไว้อยู่

ความทรงจำที่เจ็บปวดของน้องสาวที่ถูกฆ่าตายอย่างทารุณเพียงเพราะมีบุตรชายนอกสมรสให้กับกษัตริย์แห่งเกลนดอน ทำให้เขาต้องวางมือจากนักฆ่า.. อาชีพที่พรากชีวิตน้องสาวเขาไปไม่มีวันหวนกลับมาได้อีก

ในตอนนั้น หัวใจของเขาพองโตเมื่อได้เห็นใบหน้าของลูกของเธอครั้งแรก.. ภาพของหญิงสาวอายุสิบห้าที่ถูกส่งตัวไปเป็นนางบำเรอในวังตั้งแต่หลายปีก่อนแล่นเข้ามาในหัว เธออุ้มเด็กชายพร้อมรอยยิ้มและน้ำตา แม้ว่าเด็กคนนี้จะไม่มีพ่อมาคอยดูแลเหมือนคนอื่น แต่เขาก็ให้ความรักทดแทนสิ่งที่ขาดหายไปจากทารกน้อยได้เสมือนกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ

แต่แล้วสองปีต่อมา เขาก็กลับมาพบกับบ้านที่ถูกค้นเละเทะ ข้าวของทุกอย่างกระจุยกระจาย.. ร่างของน้องสาวที่รักสุดหัวใจนอนหายใจโรยรินอยู่ในครัวพร้อมกับมีดแหลมเปื้อนเลือดตกอยู่ที่พื้น.. ตอนนั้นเขาเสียใจจนเหมือนกับว่าหัวใจฉีกออกเป็นชิ้นๆ ประโยคสุดท้ายของเธอที่ถูกเอ่ยเอื้อนออกมาด้วยเสียงแผ่วขาดห้วง.. ทารกน้อยถูกพาตัวไปพร้อมกับนักฆ่าที่ต่อมาถูกแต่งตั้งกลายเป็นอัศวินในวังเรียบร้อยแล้ว

ชื่อเสียงของหนุ่มนักฆ่ารับจ้างอายุสิบแปดดับวูบ ความโหดร้ายทารุณเหือดหายไปจากเมืองหลวงจนชาวบ้านพากันฉลองดีใจกันยกใหญ่ เขาปลีกวิเวกออกมาอยู่ในเมืองเงียบๆคนเดียว ใช้ชีวิตเหมือนคนเร่ร่อนที่หาผลไม้กินไปทั่วด้วยความโดดเดี่ยวมาอยู่สามปี

แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เพราะต่อมาวันนึง เขาก็เผลอไปทำเรื่องเข้า แล้วบังเอิญเสียยิ่งกว่าอะไรเพราะคนที่กำลังออกคำสั่งลงโทษเขาคือคนที่มีอำนาจรองลงมาจากกษัตริย์ ..ชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย.. จนในที่สุดก็ถูกแต่งตั้งให้เป็นลอร์ดเมืองนึงในอาณาจักรเกลนดอนพร้อมกับคำสั่งให้ล่าหัวของเด็กอายุสิบขวบโทษฐานลอบวางเพลิงปราสาทฤดูร้อน



โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าเด็กคนนั้นคือชายที่ตายระหว่างการต่อสู้ในคโกชี..



#themaskkiller

เห็นร้ายอย่างงี้พี่แกก็มีประสบการณ์ที่เจ็บปวดมาก่อนนะยะ

คิดจนปวดหัวไปหมด ไม่มีแพลนในสมองจ้า

อย่ากลัวใจไรท์ เพราะไรท์ก็กลัวใจตัวเองเซม

แต่ตอนนี้เริ่มประติดประต่อเรื่องในหัวจนถึงตอนจบได้แล้วนะคะ

น่าจะ! ไม่มีการแก้ไขตอนก่อนๆให้งงอีกแล้ว

ตอนต่อไปจะเป็นยังไง?

แปะ Feb กด Vote ไว้

แล้วไรท์จะมาเฉลยนะจ๊ะ อิอิ

ปล.ช่วงตอนต่อสู้แต่งตอนหมดแรงจริงๆ ขออภัยด้วยถ้าแต่งไม่อินนะคะ

เรื่องดราม่าไม่ถนัดแต่ก็ดันอยากแต่ง

ปล.2 ตอนคิดแพลนอินี่นั่งร้องไห้นะ แต่แต่งออกมาแล้วน้ำตาแห้งเลยอ่ะ

ขอบคุณทุกคำติชมนะคะ สัญญาว่าจะเอาไปปรับปรุงให้เป็นฟิคที่ดีงามกว่าเดิมแน่นวลล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #267 __Tong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 20:39
    รอนะค่ะไรต์ สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #267
    0
  2. #266 มิกกี้เดลลี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 13:58
    รอนะคะไรท์ เนื้อเรื่องสนุกมาก ชักอยากจะรู้ตอนต่อไปแล้วสิ
    #266
    0
  3. #264 oum (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:04
    ติดตามตลอดเลยครับ
    #264
    0
  4. #260 Marita nt. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 19:00
    ฮืออออออ ไรททท์ สนุกมากกก ชอบมากๆค่ะ คาแรคเตอร์ดีงามมากๆๆ อย่าเพิ่งทิ้งเรือลำนี้ไปน้าาา รอติดตามนะคะ ทีมคุณสีดำค่ะ อิอิ
    #260
    0
  5. #258 punpun3012 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 17:11
    พี่โดรนขาาา แงงงT-T
    #258
    0
  6. #257 69HourS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:36
    อห......ตับร้าว...
    #257
    0
  7. #256 Sendou Nunny (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:25
    สู้ๆนะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะ~
    #256
    0
  8. #255 d18a18g18 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 14:09
    รอค่าาาาาา
    #255
    0
  9. #254 DavilVampire (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:02
    เเง่มๆ นึกว่าโดรนจะได้เเข่งกับ ทุเรียนซะอีก ว่าเเต่ถ้าอีกาดำรู้ว่าเป็นน้องชายของโดรนจะทำยังไง???
    #254
    0
  10. #253 NarinmeFukawa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 07:55
    โอ๊ย พี่โดรนนนนน
    #253
    0
  11. #252 ヨナ猫 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 05:23
    โอ้ยยยยยยย ปวดตับบบบบบบ
    #252
    0
  12. #251 wwa146ppp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 04:04
    คุณสีดำโดนสั่งให้มาฆ่าพี่โดรนหรอเนี่ย ฮรืออออ
    #251
    0