King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 20 : JEALOUS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 เม.ย. 60

18

JEALOUS



ก่อนหน้านี้ลืมไปว่ากรรมการทั้งหมดไม่ได้มีแค่เจ็ดคนเพราะลืมนับซาร่า ขออภัยด้วยนะคะ

________________________________________________________________________



ภายในสวนนอกปราสาทหินเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพรรณรวมทั้งต้นไม้อีกนับร้อยที่ถูกจัดอย่างสวยงามดูเพลินตา หากแต่ว่ารอบโต๊ะอาหารค่ำกลับเต็มไปด้วยสีหน้านิ่งสงบเสงี่ยมของสมาชิกทั้งแปด ..ลอร์ดเต็ดเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะอย่างใจเย็นเมื่อรับรู้ถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่าย

“พวกคุณรู้ดีว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร” เขาพูดเสียงเย็นแล้วมองไปรอบๆโต๊ะอย่างพินิจ “เมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้วผมไปที่นั่น(เกลนดอน)แล้วเจอกับใบล่าหัวของเด็กอายุสิบขวบที่ลอบวางเพลิงปราสาทฤดูร้อน”

ดวงตาดำมืดของซาร่าจ้องมองไปที่ชายสูงอายุด้วยความว่างเปล่าแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อ เช่นเดียวกับคนทั้งโต๊ะ เว้นแต่หนุ่มอายุน้อยที่สุดที่กำลังกังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ดีเท่าไหร่แล้วที่มันไม่เผาบ้านเมืองเราไปด้วย” เขาแค่นหัวเราะก่อนจะหยิบกระดาษตรงหน้าขึ้นมาท่ามกลางความเงียบและแสงไฟอ่อนๆจากคบเพลิง “ข้อมูลทั้งหมดของหน้ากากเกือบทุกคนทำให้เรารู้ว่าชาวบ้านในแถบชนบทมีอยู่มาก และเราต้องรับผู้เข้าแข่งขันที่ถูกตัดสิทธ์เข้ามาเพิ่มเพื่อเพิ่มโอกาสให้กับเรา”

“…”

“แต่ว่า ที่อยู่ของหน้ากากอีกาดำและหน้ากากจิงโจ้กลับว่างเปล่า” เขาเว้นไปชั่วอึดใจ “คนที่เราส่งให้ไปสืบก็หายตัวไปแล้วสองคน ไม่มีข่าวกลับมา”

“หมายความว่ายังไง?” เสียงของหญิงสาวผิวคล้ำเอ่ยอย่างสงสัย หล่อนขมวดคิ้วครุ่น

“หมายความว่าเราต้องจับตาดูสองหน้ากากนี้เอาไว้” ลอร์ดเสนาตอบแทน เขายกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่มอย่างไม่ใส่ใจนัก “เราส่งใครไปมันก็ฆ่าทิ้ง” เขาพูดต่อ “จะบอกว่าไม่น่าสงสัยก็เหมือนกับการพูดโกหกเด็กทารกเสียมากกว่า”

“จะมีเหตุผลอะไรถ้าไม่อยากให้เรารู้ที่ซ่อนตัว” ลอร์ดหนึ่งพูดเสียงเรียบ “อาจจะเป็นพวกเดียวกันกับหน้ากากโดรน”

“หรือไม่ก็เป็นคนที่ถูกส่งมาเพื่อลอบสังหารเราคนใดคนนึงในนี้ก็ได้เหมือนกันนะฮะ” นุ้ยพูดขึ้นบ้าง เขาขมวดคิ้วกังวล ความรู้ในสมองตีกันจนยุ่งเหยิง

“ก็เป็นไปได้” ลอร์ดอ้วนพูดบ้าง “ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันคงไม่จำเป็นต้องอยู่ใช่ไหม เต็ด” หล่อนถามเสียงเย็น “คงไม่ดีเท่าไหร่ที่ฉันทิ้งภาระหน้าที่ไว้ให้ลูกชายที่ป่านนี้คงวุ่นอยู่กับการรับฟังปัญหาบ้านเมืองคนเดียว” เธอยิ้มออกมา หากแต่ภายในใจกลับกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง “แถมยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

“กลัวจนหัวหดนี่เอง” เสียงของดี้พูดอย่างประชดประชัน เขาเหลือบมองเต็ดด้วยหางตาก่อนจะหันไปหาซาร่า “คุณแม่มด มีอะไรจะเสนอให้เราทำอีกหรือเปล่า”

“คงไม่มีอะไรที่ฉันจะพูดได้นอกจากคำว่าเห็นด้วยกับทุกฝ่ายหรอกนะคะ” หล่อนยิ้มที่เคลือบแคลงไปด้วยยาพิษ

“ถ้าอย่างนั้น เราก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามนี้สินะ” เสนาพูดเสียงยาน “ผมจะให้คนสนิทมาแทนก็แล้วกัน” เขาลุกขึ้นยืน “พรุ่งนี้เช้าผมจะกลับ ไม่จำเป็นต้องให้ใครไปส่ง ขอบคุณ” ลอร์ดเสนาพูดเท่านั้นก่อนจะถือวิสาสะเดินออกจากโต๊ะอาหารที่ทำให้เขาเอียนจนอยากจะอ้วกเพราะความเครียดที่จุกอยู่เต็มอก

“ฉันเองก็ด้วยนะคะ” ลอร์ดอ้วนยิ้ม “ดีใจที่ได้ร่วมโต๊ะอาหารกับพวกคุณ” เธอลุกขึ้นก่อนจะเดินยกชายกระโปรงสีน้ำตาลลากพื้นออกไปพร้อมกับผู้ติดตาม

สายตาทั้งหกจ้องมองทั้งคู่ออกไปก่อนจะหันกลับเข้ามาในโต๊ะด้วยความเงียบ

“ไม่มีใครไปแล้วใช่ไหมฮะ”

“ใครว่าล่ะคะ” ซาร่าเอ่ยตอบ “ฉันจะรีบไปเตรียมของที่ต้องใช้ในวันรุ่งขึ้น ขอตัวนะคะ” เธอลุกขึ้นยืนพร้อมกับลอร์ดตั๊กที่เดินออกไปเงียบๆไร้คำเอ่ยลา หญิงสาวยกฮู๊ดจากผ้าคลุมสีดำเช่นเดียวกับชุดกระโปรงคลุมศีรษะเอาไว้พร้อมกับรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่ใครมองแล้วก็ต้องขนลุก

“เอ่อ..ผมรอทานอาหารแล้วกันฮะ..”



````````````````````



ร่างเล็กนั่งมองผืนน้ำตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนล้าจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดคืนจนบวมช้ำไปหมด มือเรียวหยิบจดหมายที่ถูกส่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อนออกมาแล้วอ่านมันรอบที่ร้อยของวัน

ปากบอกจะออกไปหางาน แต่จริงๆแล้วก็อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม ..ประโยคสุดท้ายที่คุยกันก็ไม่ได้พูดถึงกันและกันด้วยซ้ำ

“มาอยู่นี่เอง” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหลังพร้อมกับร่างสูงที่เดินจ้ำอ้าวมานั่งลงข้างๆคนตัวเล็กแทบจะทันที เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะความเหนื่อยล้าก่อนจะหันไปมองใบหน้าหวานที่ซีดไปถนัดตา “ฉันตามหาแย่”

“…” เขาก้มหน้ามองจดหมายในมือแล้วหันกลับไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสายตาเศร้าหมอง “คุณสีฟ้า..”

เขาหยุดฟังน้ำเสียงแหบพร่าราวกับคนขาดน้ำของคนตัวเล็กแล้วจ้องลงไปในดวงตาบวมช้ำคู่สวยที่เขามักจะตกหลุมรักมันบ่อยๆ “...”

“ผมถามจริงๆนะ” เขาเม้มปาก

“ครับ”

“…” ร่างเล็กนิ่งไปชั่วขณะ มือเรียวเก็บจดหมายลงในกระเป๋าแล้วพูดต่อ “มีอะไรที่ปิดบังผมอยู่อีกไหมครับ”

“…” คราวนี้เป็นเขาบ้างที่ชะงักกึก ร่างสูงหลบสายตาคาดคั้นปนเศร้าของอีกฝ่ายไปที่ผืนน้ำสีน้ำเงินไม่ต่างจากดวงตาของตัวเอง

“…” เจ้าของฉายาทุเรียนพยักหน้ารับกับคำตอบที่ชัดเจนของอีกฝ่าย “คุณโกหกผมอีกแล้ว.. ก่อนหน้านี้คุณสีดำ พี่ชายโกหกผม แล้วตอนนี้คุณก็โกหกผม..” น้ำตาสีใสไหลลงมาเป็นสาย

“ทุเรียน..” ร่างสูงใจอ่อนยวบ รีบคว้าร่างเล็กเข้ามากอดในอ้อมแขน ใบหน้าหล่อเหลาไร้หน้ากากปกปิดเกยไว้บนไหล่บางที่เริ่มสั่นเทิ้มอีกครั้ง “เรื่องนี้ฉันบอกนายไม่ได้จริงๆ.. ฉันขอโทษ”

“ฮึก.. คุณก็เป็นซะแบบนี้” ร่างเล็กพูดทั้งน้ำตา ความรู้สึกหนักหน่วงเริ่มเกาะกินหัวใจราวกับว่ากลัวจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับคนตรงหน้า มือเรียวสวยแตะเบาๆที่หน้าอกแกร่งไม่ให้เขากับร่างโปร่งใกล้กันจนเกินไป..



เท่านี้เขาก็สับสนมากพออยู่แล้ว..



ดวงตาคมมองดูภาพตรงหน้าด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ออกนอกหน้าจนผู้ติดตามข้างๆต้องรีบมองตาม ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เจ้านายของเขาก็ดูเหมือนกับมีอะไรบางอย่างไม่ได้บอกเขายังไงอย่างนั้น ทั้งทำตัวผิดปกติ ..ช่วงแรกๆก็อมยิ้มเหมือนคนกำลังมีความรัก ถัดมาก็โมโหใครมาจากไหนไม่รู้ก็มาลงที่ข้าวของในบ้าน

“มองอะไรหรือครับ?” ร่างสูงใหญ่ชะเง้อคอมองตาม แต่ก็เห็นเพียงร่างทั้งสองร่างกำลังกอดกันกลมอยู่ข้างแม่น้ำหลังคโกชี เขาเหล่มองคนข้างกายที่กำลังถอนหายใจแรงๆ..

“เปล่า” เสียงแข็งรีบตามทันที เขากระตุกเชือกจูงจมูกอาชาสีดำขลับตัวโปรดให้เดินกลับก่อนจะตวัดสายตาไปที่คนติดตามคนสนิท “กลับ”

“ครับ” แจ๊คพยักหน้าเข้าใจคนเดียวก่อนจะตามเจ้านายไปเงียบๆ ..เขารู้ดีว่าตอนนี้คนรงหน้ากำลังเดือดกับเด็กหนุ่มน่ารักกับคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดีตั้งแต่ตอนที่อยู่ในเกลนดอนถึงแม้จะเห็นเพียงแผ่นหลังของอีกฝ่ายก็ตามที..

แต่ที่น่าแปลกกว่าทุกสิ่งบนโลกนี้ก็คือ


เจ้านายของเขากำลังออกอาการ ‘หวง’ เด็กคนนั้นอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน..





#themaskkiller

ใจเย็นๆนะคะทุกคน

กลับมาแล้ว เดี๋ยวมาลงเพิ่มให้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #322 สมาพร นิกรสุข (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:39
    ห่างแค่เพียงเอื้อมมือแต่มันคือแสนไกลลลล
    #322
    0
  2. #274 Marita nt. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:04
    กรี๊ดดดดดด ไรท์กลับมาแล้ววว ดีใจมากๆๆ สนุกมากก รอติดตามค่าาา
    #274
    0
  3. #273 Pronatchapolly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 19:36
    มาเเล้วววววววววนึกว่าจะหายไปซะเเล้ววว^^
    #273
    0
  4. #272 meles (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 10:07
    จะรอนะคะไรท์ สู้ๆค่าา
    #272
    0
  5. #271 d18a18g18 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 08:38
    เย้ๆ ไรต์มาเเล้ว รออีกตอนอยู่นะไรต์~
    #271
    0
  6. #270 Gokowgo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 07:27
    โง่ยย สงสารน้องทุอ่าาาา พี่โจ้เค้าบอกไม่ได้ เพราะเค้าเป็นห่วงตัวเองนะ เข้าใจพี่เค้านะทุเรียน// ทำไมกันนะ เราก็ชิปอีกากินทุเรียน แต่พี่โจ้ตรงสเปคเรามากเลยยยย อ่อนโยนสุดๆเลยอ่ะ แพ้!!! เรื่องนี้แอบเชียร์พี่โจ้นะฮะ (โดนชาวเรือไล่ออกจากเรือ) พี่อีกาก็คูล แบดบวยมากกก แต่ยังโมโหการขืนใจน้องนี่แหละ(เราเป็นคนsensitiveกับเรื่องนี้อ่ะ555) สู้นะคะไรต์ เรียนต่ออังกฤษเหนื่อยแย่ เราจะรออ่านของไรต์ไปเรื่อยๆนะ ชอบมากกกก อ่านเข้าใจง่ายเห็นภาพชัดด้วย สู้นะคะ
    #270
    0
  7. #269 UTAUSS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 07:21
    คือ...เอิ่ม...เรื่องนี้นี่เป็น#อีกากินทุเรียนจริงเหรอ//กอดหมอนร้องไห้ (ทำไมไปเรื่องไหนที่เป็น#อีกากินทุเรียนกจะ็มีจิงโจ้มาโด้ทุเรียนมาด้วยฟระะะ)
    #269
    0
  8. #268 Bambie>_< (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 02:31
    โอ๊ยยย ยังไงเนี่ยยังไง ค้างคาใจมากกก
    #268
    0