King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 18 : TRUTH

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 มี.ค. 60

16

TRUTH



ร่างทั้งสองถูกสั่งให้เข้าไปในเขาวงกตท่ามกลางเสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือของคนดู แต่ผู้คนเหล่านั้นไม่ได้แม้แต่จะสนใจคนตัวเล็กที่กำลังเกาะลูกกรงเหล็กเอาไว้แน่นด้วยมืออันสั่นเทา.. ดวงตากลมโตเริ่มพร่ามัวและเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาสีใส คนที่บอกว่าจะออกไปทำงานต่างเมือง.. คนที่เขาไปส่งตอนเรือออกจากท่า ทำไมถึงได้มาโผล่ในสนามประลองได้ คนตัวเล็กเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้น ..เมื่อนึกถึงวันแรกของการแข่งขัน จู่ๆคำถามนับร้อยมันก็ถาโถมเข้ามาในหัวจนรู้สึกหลายอารมณ์ไปหมด

“พี่..ฮึก” มือเรียวกำกรงเหล็กแน่น ภายในใจเชื่อว่าพี่ชายของตัวเองเก่งพอที่จะเอาชนะชายร่างใหญ่อย่างหน้ากากนักรบได้อยู่แล้ว.. ขนาดหน้ากากกลองก็ยังผ่านมันมาได้เลยนี่ “ฮึก..”



ปัง!!!



“เริ่มการแข่งขันครับ!!” เสียงทุ้มตะโกนลั่นให้ได้ยินกันทั้งสเตเดียมพร้อมกับเสียงเชียร์ที่ดังขึ้นของพวกชาวบ้านข้างนอกนั่น.. คนตัวเล็กเช็ดน้ำตาลวกๆแล้วเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองดูบ้างทั้งที่รู้ว่ามันคงจะมองไม่เห็นเพราะกำแพงหินที่สูงกว่าสองเมตร เขาขบริมฝีปากครั้งแล้วครั้งเล่า หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกรอฟังเสียงพากษ์ของเจ้าของร่างสูงที่นั่งไม่ติดเก้าอี้อยู่อีกฟาก “ผมไม่อาจบอกได้นะครับว่าใครอยู่ตรงไหน.. แต่ดูเหมือนว่าหน้ากากนักรบจะระแวงอยู่พอตัวเลยนะครับ ตอนนี้หน้ากากโดรนก็ยังคงหลบซ่อนอยู่เหมือนกันนะครับ.. ยังไงล่ะเนี่ย”

มือเรียวสั่นระริกด้วยความกังวล คำพูดที่ดูเหมือนกำลังพากษ์กีฬาอยู่ของกันต์ทำให้เขานึกอยากจะเล็งปืนไปที่หัวอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด.. เขาขบริมฝีปากตัวเองอย่างแรงจนคาวคลุ้งปากไปหมด..

“เขาเจอกันแล้วครับ!!” คำพูดนั้นทำให้คนตัวเล็กใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตาสีอัลมอนสั่นไหวตามแรงอารมณ์ “หน้ากากนักรบเหวี่ยงดาบไปแต่หน้ากากโดรนหลบทันครับ!! และ..!!” เจ้าของหน้ากากหนามจ้องมองสีหน้าของคณะกรรมการที่กำลังปรบมือดูกันอย่างสบายอารมณ์ ผิดกับเขาที่กำลังจะเป็นบ้าเพราะเสียงพากษ์ของร่างสูงตรงนั้น “โอ้โห!! หน้ากากโดรนฟันข้อมือของอีกฝ่ายเข้าเต็มๆเลยครับ!! ดูท่าจะเจ็บนะครับนั่นน่ะ!” ผู้พากษ์ยังคงทำหน้าที่ได้ดีอยู่ต่อเนื่อง แต่ในสายตาของหน้ากากทุเรียนกลับคิดว่าถ้าหน้ากากโดรนชนะในครั้งนี้เขาถึงจะพูดคำนั้นออกมาจากปาก



อย่างน้อยก็ให้พี่ชายของเขาออกมาดุเขาต่อหน้าชาวบ้านในตลาดอีกสักครั้ง..


แต่ข้อมือของหน้ากากนักรบก็ขาดไปแล้ว.. คงจะมีโอกาสอยู่สูงทีเดียวที่พี่ชายของเขาจะชนะ เด็กน้อยปากสั่นระริก.. เขาไม่รู้เลยว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง “ฮึก..” แต่ความกลัวในหัวใจยังคงกัดกินความหวังของเขาอยู่เรื่อยๆราวกับเป็นอาหารชั้นเลิศ คนตัวเล็กก้มหน้าฟังเสียงพากษ์เรื่อยๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย..

“หน้ากากโดรนถีบเข้าไปที่กลางหลังของหน้ากากนักรบครับ!!” เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาสีน้ำตาลสวยภายใต้หน้ากากหนามเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา จมูกรั้นแดงเถือกอย่างน่าสงสาร “เขาหยิบดาบมาและ!!”

คนตัวเล็กเริ่มเผยยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างดีใจ พี่ชายของเขากำลังจะชนะ! เด็กน้อยกำประตูลูกกรงแน่น รอเจอกับพี่จนแทบจะอดใจรอไม่ไหว

“พี่” เสียงหวานเอ่ยเบาๆอย่างดีใจเมื่อเสียงของผู้พากษ์ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆอย่างตื่นเต้น และหน้ากากนักรบเริ่มจะหมดแรงลงไปเต็มที “ชนะ.. ชนะ..” เขาพึมพำเบาๆซ้ำไปซ้ำมา



ปัง!!!



“อะ..!!!!” หน้าของผู้รับหน้าที่ช็อคไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยหัวใจที่เต้นระทึก



คนตัวเล็กขบริมฝีปากตัวเองแน่นที่รอยเดิมจนกลิ่นคาวคละคลุ้งหนักยิ่งกว่าเดิม



“หน้ากากนักรบ..ชนะ!!!!”



สิ้นเสียงของผู้พากษ์ ร่างเล็กก็ยืนช็อคไปชั่วขณะ.. น้ำตาสีไหลลงมาอาบแก้มเนียนทั้งสองในขณะที่หัวสมองขาวโพลนไปหมด.. ขาทั้งสองข้างทรุดลงกับพื้นทรายอย่างหมดแรง ความเจ็บปวดแทรกเข้ามาในจิตใจจนรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก.. เขารู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ออกราวกับมีก้อนหินจุกอยู่ที่ลำคอ

เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา มีเพียงแค่ไหล่เล็กๆที่สั่นคลอนจนดูน่าสงสาร.. เล็บยาวแหลมกำจิกฝ่ามือตัวแน่นจนเลือดซึมออกมา แต่เขากลับไม่รู้สึกเลยสักนิด

คำพูดเป็นห่วงเป็นใย และคำตักเตือนสั่งสอนของร่างสูงของผู้เป็นพี่ชายวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเขาทุกๆคำพูด.. “อึกก..” เขายื่นมือไปจับกรงเหล็กเอาไว้แน่น ดวงตาสีอัลมอนพร่ามัวไปด้วยน้ำตาจ้องมองร่างไร้หน้ากากที่ถูกลากออกมาจากเขาวงกตช้าๆ..

แม้ว่าจะมองเห็นไม่ชัด แต่เขาก็รู้ว่าคนๆนั้นคือพี่ชายของเขาแน่.. ร่างใหญ่ไร้มือขวาชูแขนขึ้นท่ามกลางเสียงโหร้องของผู้คนด้วยความภูมิใจใต้หน้ากาก


“น..ไหนว่า ฮึก..จ...จะกลับมาไง” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก จ้องมองร่างไร้วิญญาณที่ห่างไกลออกไป มือเรียวยื่นออกมาราวกับจะไขว่คว้าร่างของพี่ชาย.. แต่มันเป็นไปไม่ได้.. “ฮึกก..ฮือ” เสียงสะอื้นไห้ถูกปล่อยออกมาแม้จะไม่มีใครได้ยิน ดวงตาคู่สวยจ้องมองคนที่เขาไม่มีโอกาสได้พูดคุยตลอดหลายวันที่ผ่านมา.



ทั้งที่โอกาสอยู่ใกล้แค่เอื้อม.. เขากลับเมินเฉย..










ร่างของเด็กชายอายุสิบขวบอุ้มน้องชายเอาไว้ในอ้อมแขนจ้องมองปราสาทฤดูร้อนลุกไหม้เป็นไฟลูกใหญ่ด้วยความโศกเศร้าเสียใจ.. เสียงกรีดร้องของบุพการีที่ติดอยู่ในห้องนอนยังคงตราตรึงในสมองของเขาไม่มีวันลืม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปรอะเปื้อนน้ำตาก้มลงมองร่างของเด็กน้อยที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย..

“ฮึก..” น้ำตาสีใสอาบแก้มของผู้เป็นพี่ทั้งสองข้างรวมกับเหงื่อที่ซึมผ่านผิวหนังทำให้รวมเป็นน้ำหยดใหญ่.. มันหยดลงบนแก้มเนียนใสของเด็กน้อยอายุห้าขวบจนอีกฝ่ายเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา “โทมัส..อึกก” เขาเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในลำคอ

พลันสายตาเรียวเหลือบไปเห็นร่างของชายฉกรรจ์ชุดดำสี่ห้าคนกระโดดลงจากม้าพร้อมกับชี้เข้าไปในปราสาทเพลิง.. เขากระชับแขนให้อุ้มเด็กน้อยถนัดขึ้นแล้วออกวิ่งเข้าไปในป่า เสียงหอบหายใจดังเป็นระยะๆมันก็ไม่เหนื่อยเท่าภาระของคนเป็นพี่ที่ต้องทำหน้าที่ผู้ปกครองให้ดีที่สุดเท่าที่เด็กผู้ชายคนนึงจะสามารถทำได้..



ในฐานะว่าที่คู่หมั้นของเด็กน้อยคนนี้



ผ่านไปหลายปี.. คำพูดของหมอดูประจำตระกูลใหญ่โตที่ว่าลูกชายของท่านหญิงจะเติบโตมาดุจดั่งหญิงงามในร่างชายนั้นทำให้ร่างสูงเริ่มเอากลับมาคิดอีกครั้ง.. และมันก็จริงอย่างที่หล่อนทำนายนั่นแหล่ะ

ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะในฤดูหนาว.. จมูกโด่งรั้นสวยรับกับโครงหน้าเรียวไร้ริ้วรอย.. ริมฝีปากบางสีสดเป็นธรรมชาติอยู่ตลอดเวลาแม้เด็กหนุ่มตรงหน้าจะอายุเพียงสิบสามปีก็ตาม.. เขากอดอกจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความอึดอัดเต็มทน..

ความลับที่เขาจำเป็นต้องเก็บเอาไว้คนเดียวมาตลอดแปดปีมันทำให้เขารู้สึกเหมือนจะขาดใจ.. เขาอยากเป็นมากกว่าพี่น้อง แต่ก็ต้องข่มจิตข่มใจไว้ไม่ให้เด็กคนนี้รู้เรื่องเป็นอันขาด..

น่าแปลกที่ตลอดแปดปีที่ผ่านมา คนตัวเล็กจะจำอะไรไม่ได้เลย และไม่เคยพูดถึงปราสาทฤดูร้อนสักครั้งเดียว.. แถมยังเข้าใจอย่างที่เขาต้องการว่าเป็นน้องชายแท้ๆของเขา และเราสองคนเป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่..

ใบหน้าหล่อเหลาผิวแทนตามแบบของชายเมืองอื่นค่อยๆเลื่อนใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงที่ปากสีพีชของเด็กน้อย มือหนาประคองเรียวหน้าของคนตัวเล็กเอาไว้แล้วหลับตาลงโดยไม่มีการรุกล้ำอะไรไปมากกว่านี้.. เสียงครางในลำคอของคนตัวเล็กดังขึ้นจนผู้เป็นพี่จำเป็นต้องผละออกมาอย่างนึกเสียดาย 

“พี่จะดูแลเราให้ดีที่สุด..โทมัส” เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆพร้อมกับประทับจูบลงบนหน้าผากมน










“ฮึกก..” ร่างเล็กปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา จ้องมองร่างไร้วิญญาณของพี่ชายถูกแบกออกไปจากสนาม.. ความรู้สึกที่จะอยากแข่งขันหายวับไปในพริบตาราวกับมีคนมาสะกดจิตเขาเอาไว้

เสียงรองเท้าหนังดังขึ้นข้างหลังเขา มือหนาของใครบางคนประคองเด็กน้อยไร้เรี่ยวแรงตรงหน้าขึ้นมา “ให้มันจบๆไปเถอะ” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยเบาๆ ร่างเล็กเม้มปากแน่นแล้วมองกลับไปยังสนามแข่งที่ร่างใหญ่ของหน้ากากนักรบเดินกลับออกไปที่ช้าๆ..


ความโกรธแค้นเริ่มเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดที่เสียคนรักไป.. หนทางที่จะแก้แค้นได้อย่างเดียวคือเอาชนะหน้ากากเพชรให้ได้เสียก่อน..


“ใช่..” มือเรียวกำด้ามปืนสีดำเงาแน่น.. ดวงตาที่เศร้าหมองพลิกผันไปเป็นความก้าวร้าวและความแค้นที่จุกอยู่เต็มอก



“ขอต้อนรับหน้ากากทุเรียนเข้าสู่สนาม!!!”



ต่อไปนี้.. เขาคงต้องฆ่าเพื่อฆ่าบ้าง..





#themaskkiller

เอาละ.. น้องทุเริ่มก้าวเข้าสายดาร์คแล้วนะจ๊ะ

ตัวละครทุกตัว ไม่ได้ดีร้อยเปอร์เซ็น ไม่ได้เลวร้อยเปอร์เซ็น

แต่ทุกๆตัวละครมีทั้งความดีและความชั่วอยู่ในตัวนะคะ

ทุกๆอย่างมันมีเหตุผลของมันอยู่แล้ว..

ความพีคมันจะไปทีละเปราะ

อาจจะไขข้อสงสัยทุกอย่างได้ไม่ดีนัก

แต่ก็จะพยายามเขียนออกมาให้ดีที่สุดนะคะ

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นที่ให้กำลังใจกันนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #261 แอลบี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 07:17
    อ้าว พี่ชายจริงๆแล้วเป็นคู่หมั้น หรือว่าทั้งพี่แล้วก็น้องทุจะเป็นลูกของลอร์ด! โอ้ยเดาไม่ถูกแล้วตอนนี้ไรท์วางโครงเรื่องไว้ดีมากๆๆๆ
    #261
    0
  2. #246 69HourS (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 01:53
    โอ๊ยย ยิ่งอ่านยิ่งปวดตับ แต่ก็ยิ่งอยสกอ่าน น้องทุเรียนเราเริ่มเข้าสู้สายดาร์กแล้ววว
    #246
    0
  3. #243 Sendou Nunny (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:07
    ยิ่งอ่านยิ่งปวดตับฮือออ แต่ชอบนะ555555
    #243
    0
  4. #237 Pronatchapolly (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 19:00
    สู้ๆน้าค้า เรียนสู้ด้วยยย^^
    #237
    0
  5. #232 KATO-KUNG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 13:48
    ลาก่อนโดรน ว่างๆไปลงเรือปาบได้นะ//อรัก!!! ไม้พายฟาดหน้า-.-
    #232
    0
  6. #230 NarinmeFukawa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 12:26
    พี่โดรน?ไม่เป็นไรนะทุเรียนหนูต้องแก้แค้นได้แน่//ตบบ่าทุเรียน
    #230
    0
  7. #226 torao-d-water (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 10:02
    ลาก่อย พี่โดรนเดี๋ยวให้น้องทุแก้แค้นให้นะ
    #226
    0
  8. #221 wwa146ppp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 05:56
    พี่โดรนไปแล้วอ่าาาาา น้องทุสู้ๆน้าา
    #221
    0