[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 23 : Big Girls Don't Cry : chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    7 ธ.ค. 55





You'll always know when the right person walks into your life.

--the butcher's wife—


คุณจะรู้ได้ทันทีเลยว่าใครคือตัวจริงที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของคุณ

 

 

เมื่อคืนมีเรื่องให้คิดมากเกินไปจนนอนไม่ค่อยหลับ

ฉันจึงตื่นขึ้นตั้งแต่เช้ามืดแสงอาทิตย์ยังไม่โผล่ขึ้นที่ขอบฟ้า และคงเป็นเวลาที่ผู้คนวัยทำงานส่วนใหญ่ในเกาะนี้เพิ่งจะได้เข้านอนกันไปไม่นาน

ที่นี่เป็นโรงแรมเล็กๆตั้งอยู่รอบนอกของเกาะซึ่งขึ้นชื่อลือชาทางด้านแหล่งท่องเที่ยวยามราตรี หรือพูดง่ายๆก็คือที่พักผ่อนคลายอารมณ์สำหรับชายหนุ่มโจรสลัดผู้ออกทะเลมานานนั่นหละ

และมีทหารเรือจำนวนไม่น้อยที่ชอบมาหาความสำราญที่นี่อีกด้วย

ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกที่ว่าแหล่งชุมนุมตัวร้ายอย่างนี้สามารถตั้งอยู่ใกล้กับเกาะลับของรัฐบาลได้โดยไม่มีการบุกกวาดล้างโจรสลัดให้เกลี้ยง นั่นเป็นเพราะว่าเจ้าของเกาะจ่ายภาษีให้แก่รัฐบาลมากพอที่พวกเขาจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นโจรสลัดกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยที่แวะมาพักผ่อน พวกเขาก็แค่มาตรวจคร่าวๆประมาณเดือนละหนพอเป็นพิธี และพวกโจรสลัดก็จะได้รับสัญญาณเตือนล่วงหน้า หาที่มุดหัวหลบชั่วคราวก็เท่านั้นเอง

 มิฮอว์คพักอยู่ห้องข้างๆ --เขาบอกไว้ตั้งแต่คืนวานว่าให้พักผ่อนเอาแรงก่อนพรุ่งนี้ถึงจะออกไปตามลากคอกัปตันกลุ่มแชนเทลล์ออกมา ฉันได้เห็นใบประกาศจับของผู้ชายคนนั้นแล้ว ซึ่งถ้าดูแค่หน้าตาที่ออกแนวสุภาพอ่อนโยนนั้นก็พอจะหลอกให้คนหลงเข้าใจว่าเป็นสุภาพบุรุษมาดนิ่งได้เลยทีเดียว

มันยากที่จะเชื่อว่าเขาเป็นคนเหี้ยมโหดตามคำเล่าลือแต่อย่างว่าล่ะคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจนี่นา

นั่นสิคนเรารู้หน้าแต่ไม่รู้ใจ

ฉันถึงไม่รู้เลยว่าเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่ ตอนที่เขากอดฉันไว้แน่นเสียจนหายใจติดขัด

บางทีเขาอาจจะรู้สึกสงสารเอ๊ะ! หรือว่าสมเพชกึ่งเวทนากันแน่นะ ?

ช่างเถอะในระหว่างที่มัวคิดมากอยู่ก็จะเสียเวลาเปล่าๆ วันนี้ยังต้องเตรียมพลังลุยกับโจรสลัดตัวเอ้ ฉันจึงรีบลุกไปล้างหน้าล้างตา จัดการภารกิจส่วนตัวประจำวันจนเสร็จสิ้น แล้วจึงค่อยไปนั่งรออยู่หน้าห้องของมิฮอว์ค นาฬิกาข้อมือของฉันเพิ่งบอกเวลาตีห้าสี่สิบนาที ฉันแอบแนบหูเข้ากับบานประตูเพื่อฟังเสียงการเคลื่อนไหวแต่มันกลับเงียบสนิท บางทีเขาอาจจะยังไม่ตื่นแต่ก็น่าแปลก เพราะปกติตอนอยู่ที่เกาะคุราอิคานะ เขามักจะลุกขึ้นมาซ้อมดาบตั้งแต่ยังไม่ทันตีห้าด้วยซ้ำ

ฉันนั่งรออยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเริ่มมีแสงสว่างลอดผ่านหน้าต่างริมทางเดินมารำไร ฟ้าสางแล้วแต่เขายังไม่ออกมาจากห้อง ไม่มีแม้แต่เสียงของการเคลื่อนไหวสักนิด

นี่มันไม่ปกติแล้วแน่ๆ!!

“เจ้านาย! เจ้านาย! ตื่นหรือยังฉันหิวแล้วนะ! ไปกินข้าวเช้ากันเถอะ!

หลังเคาะประตูแรงๆหลายครั้งประกอบคำพูดกึ่งโวยวายภายในก็ยังคงเงียบสนิทไร้การตอบรับไม่ได้การแหะ! เขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า ? แบบว่าป่วยเป็นไข้ หรือว่ามีใครสักคนแอบเข้ามาเชือดคอตอนหลับอะไรเทือกนั้นน่ะ

แต่ว่าคงเป็นอย่างหลังไปไม่ได้เพราะฝ่ายที่จะถูกเชือดคือผู้บุกรุกมากกว่า

“เจ้านาย! ถ้ายังไม่ตอบอีก ฉันจะเข้าไปแล้วนะ!

หลังบิดลูกบิดประตูก็ไม่แปลกใจว่ามันต้องล็อกไว้ ดังนั้นฉันจึงฝ่าฝืนคำสั่งห้ามการรุกล้ำสถานที่ส่วนตัวของเขา ถอดวิญญาณออกจากร่างแล้วพุ่งทะลุเข้าห้องไปทันที

ภายในค่อนข้างมืด แสงส่องผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดไว้อย่างเลือนราง ทั่วห้องมีแต่ความว่างเปล่า!

มิฮอว์คไปไหนกันนะ!!

ฉันกวาดตามองรอบตัวกระดาษโน้ตใบหนึ่งถูกทิ้งไว้ที่โต๊ะเล็กข้างเตียง ฉันรีบเข้าไปอ่านมันในทันทีหมึกสีดำชัดเจนเขียนเอาไว้เป็นประโยคสั้นห้วนประหยัดถ้อยคำ

 

อย่าออกจากโรงแรม

เดี๋ยวกลับมา

 

ความโมโหพุ่งจี๊ดขึ้นมาในหัวของฉัน

นี่แปลว่าเขา ไม่-ไว้-ใจ!! ’

เขาคิดว่าลูกน้องกระจอกๆจะเป็นตัวถ่วงทำให้เจ็ดเทพโจรสลัดผู้เก่งกาจเสียงานสินะ!! ถึงได้ตัดสินใจหายแว้บไปคนเดียวและทิ้งฉันให้อยู่อย่างไร้ประโยชน์!!

ฉันไม่ได้มีหน้าที่เป็นแค่คนรับใช้!! ฉันต่อสู้ได้ ปกป้องตัวเองได้ ช่วยเหลือเขาได้!

มิฮอว์คคุณคิดว่าลูกน้องอย่างโกสต์ปริ๊นเซสใช้การไม่ได้เรอะ!!

ทำแบบนี้ถือว่าไม่ให้เกียรติกัน ดังนั้นอย่าหวังว่าจะมีเด็กดีรออยู่ที่นี่อย่างว่าง่ายหรอก!

ฉันรีบกลับเข้าร่างเดิมทันที ลุกขึ้นสลัดมือสองสามครั้ง โกสต์นับสิบปรากฏขึ้นเตรียมพร้อมรับคำสั่งมันไม่พอ เกาะนี้กว้างขวางเกินไปเอาเป็นสักสี่สิบร่างละกัน!!

“แยกย้ายกันไปตามหาตัวมิฮอว์คกับกัปตันกลุ่มแชนเทลล์หาไปจนกว่าจะเจอพวกเขา ไม่งั้นไม่ต้องกลับมาพบฉัน!

โกสต์พวกนี้มีความทรงจำร่วมกับฉันอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องบรรยายรูปลักษณ์ของบุคคลที่ถูกตามหาเลย ร่างสีขาวแทบโปร่งใสต่างส่งเสียงตอบรับและพุ่งทะลุกำแพงออกไป

ฉันเดินลงไปในห้องอาหารชั้นล่าง พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและสบถสาบานอยู่ในใจ

คอยดูนะเจ้านายพวกแชนเทลล์ทุกคนจะต้องสยบแทบเท้าฉันก่อนที่คุณจะทันชักดาบออกจากฝัก!

งานนี้ต้องค่อยๆคิดวางแผนจัดการกับเจ้าพวกนี้อย่างถี่ถ้วน ฉันจิบชาพร้อมทั้งเล็มกินขนมปังกับสลัด นับถอยหลังรอเวลาอย่างเยือกเย็นโกสต์จำนวนมากนับเป็นแหล่งหาข่าวชั้นยอด ถ้าฉันสั่งให้พวกมันโปร่งใส ก็ไม่มีวันที่ใครจะรู้ได้ว่าตัวเองถูกสอดแนมอยู่!

เจ็ดโมงครึ่งหลังแกะอมยิ้มแท่งรสสตรอเบอรรี่กินไปไม่ถึงนาที โกสต์ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉันและรายงานข่าวที่ทำให้ฉันทั้งพอใจและหงุดหงิดไปพร้อมกัน

โกสต์พบที่กบดานของพวกแชนเทลล์แล้ว แต่พวกเขาตามหาเจ้านายของฉันไม่เจอ และจากคำรายงานพวกชั่วร้ายนั้นยังอยู่ดีมีสุข--นั่นแปลว่ามิฮอว์คยังไม่ได้ลงมืออย่างแน่นอน

เขาหายไปไหนกันนะ!

“ไปตามหามิฮอว์คต่อถ้าพบแล้วให้นำทางเขาไปที่กบดานของแชนเทลล์ด้วย!

โกสต์ส่งเสียงตอบรับและหายวับไปในไม่กี่วินาที ฉันลุกขึ้นยืน หรี่ตามองถังขยะที่มุมห้องด้านหนึ่งเขวี้ยงลูกอมในมือลอยข้ามบรรดาศีรษะของแขกโรงแรมไป

“ตุ้บ!

ลูกอมร่อนลงถังขยะอย่างสวยงาม บริกรคนหนึ่งอ้าปากค้างกับการกระทำของฉัน

นั่นคือสัญญาณบอกว่าวันนี้เป็นวันดี

หึหมดเวลาอาหารเช้าแล้วล่ะสิ!

 

โจรสลัดตัวร้ายทั้งหลาย เตรียมใจไว้เถอะ

แซค--สุภาพบุรุษลวงตาแห่งแชนเทลล์

นายจะเป็นตัวพิสูจน์ฝีมือการต่อสู้ของโกสต์ปริ๊นเซสให้เจ้านายของฉันได้รู้ซึ้งถึงแก่นแน่นอน!!

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

           

การบี้มดแมลงไม่ใช่เรื่องยาก

            แต่ถ้าต้องทำมากๆมันก็น่ารำคาญเหมือนกัน!

            ไม่รู้กี่สิบคนที่ขยันดาหน้ากันเข้ามาถูกเชือดใต้คมดาบกางเขนเล็กที่ปกติใช้เป็นจี้ห้อยคอ--ก็เผอิญว่าแถบนี้ไม่มีใครคู่ควรกับการถูกฟันด้วยคุโตะ โยรุ

เฮอะพวกกระจอกทั้งนั้น

            ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเช้าวันนี้ถึงได้วุ่นวายและผิดไปจากแผนที่วางไว้ทั้งหมด เรื่องมันก็ราบรื่นดีอยู่หรอกตั้งแต่ผมออกจากโรงแรมมาเงียบๆตอนฟ้ายังมืดสนิท เสาะหาข้อมูลจากเจ้าของบาร์ใต้ดินคนหนึ่งจนได้สถานที่กบดานของแซค แซนเทลล์มามันไกลออกไปอยู่ไม่ใช่น้อย

และทั้งที่อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะจัดการให้เสร็จๆไปตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้นดี ทว่าขณะนี้เวลาเจ็ดโมงเช้าเข้าไปแล้ว และผมก็ยังต้องมัวเชือดฝูงโจรสลัดน่ารำคาญที่นี่!!

            วันนี้มันบ้าอะไร! ทำไมไอ้พวกนี้ต้องนึกครึ้มใจขึ้นมาก่อเรื่องให้แก่ชาวเมืองแต่เช้ากันวะเท่าที่กะดูคร่าวๆเมื่อครู่ผมจัดการกับตัวน่ารำคาญไปแล้วไม่ต่ำกว่าห้าสิบแน่ๆ แล้วยังต้องมาเสียเวลาตอบคำถามกับบรรดาทหารเรือช่างซักนั่นอีก!!

            เบื่อจริง! ทั้งที่ผมตั้งใจจะกลับโรงแรมให้เร็วที่สุดแท้ๆเชียว

ป่านนี้นังหนูคงตื่นไปอ่านข้อความแล้วหวังว่าจะไม่งอแงเกินไปนักนะที่เจ้านายของเธอแอบปลีกตัวออกมาจัดการงานคนเดียวแบบนี้

ก็ไอ้แซคนั่นมันโรคจิตจะตายไปเพโรน่าไม่ควรจะต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพรรค์นั้นนี่นา

“โฮโล! โฮโล! โฮโล!

เสียงคุ้นๆนั้นทำให้ผมละความสนใจจากการให้ข้อมูลกับพวกทหารเรือโกสต์สามร่างกำลังลอยเท้งเต้งอยู่ในอากาศ มันแสดงท่าทางร้อนรนแปลกไปกว่าปกติ ร่างสีขาวแกว่งฉวัดเฉวียนไปมาพลางโบกแขนว้าวุ่น

เกิดอะไรขึ้น!!

เธอไปปีนขอบบ่อน้ำที่ไหนอีกหรือเปล่า หรือว่าดันไปกวนโมโหเจ้าของโรงแรมกันล่ะ ?

เฮ้ย!! หรือว่าเธอจะ

ไม่น่ามันไม่ควรเป็นแบบนั้น--ก็ผมเขียนสั่งไว้อย่างชัดเจนแล้วนี่!

โธ่เว้ย! เด็กดื้อ! เด็กหัวแข็ง! เด็กจอมยุ่ง!!

เพโรน่าเธอคงไม่ได้ไปตามล่าหัวของแซค แชนเทลล์ใช่ไหม!! 

         

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

บ้าจริง! ทำไมพวกแซนเทลล์ต้องกบดานอยู่ในสถานที่น่าขยะแขยงด้วยนะ!!

            ฉันยกเท้ากระโดดหลบหลีกสิ่งสกปรกทั้งหลายไปตามทางเดินปูอิฐเก่าๆ มันเกลื่อนไปด้วยขวดเหล้าเปล่า ก้นบุหรี่ เศษกระดาษหนังสือพิมพ์กับใบปลิวค่าหัวผสมกับเศษอาหารบูดๆ และเอ่อตรงนั้นมันคืออะไรกันเศษผ้าสีแดงขาดๆเหรอ ?

            ฉันหยุดเล็กน้อยเพื่อพิจารณาเศษผ้าที่หน้าตาดูคุ้นๆก่อนจะขนลุกซู่ทั่วตัวเมื่อพบว่ามันเป็นอดีตบราเซียร์สีแดงลายลูกไม้เจิดจ้า

            ทะทำไมมันถึงต้องมาขาดกระจุยอยู่ตรงนี้ด้วยล่ะ!

            ความหวาดผวาปนขยะแขยงเต้นยุบยิบอยู่ทั่วร่างของฉันไม่ได้นะ!!จะมาทำขวัญหนีดีฝ่อเอาตอนนี้ไม่ได้! เพราะอย่างนี้ไงมิฮอว์คถึงดูถูกว่าเป็นแค่ลูกกบน่ะ!

            ฉันสะบัดหัวเรียกสติแล้วก้าวเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว

            พวกมันหลบซ่อนอยู่ในโรงงานเก่าๆนอกเมือง ลำบากยากเย็นพอดูกว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ได้ ฉันเพิ่มความระมัดระวังตัวสูงสุดเมื่อก้าวเข้าใกล้แนวรั้วตาข่ายเก่าๆขึ้นสนิม นึกอุ่นใจที่มีโกสต์นับสิบคอยระวังหลังและช่วยสอดส่องซ้ายขวาให้

            ฉันหลบอยู่ข้างซากต้นไม้ผุๆ พิจารณาประตูทางเข้าปลอดผู้คน ทุกอย่างเงียบสงัด ในหูได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสั่นๆของตัวเอง บางทีเช้าขนาดนี้ พวกมันอาจจะยังไม่ตื่น--ถ้าเป็นงั้นก็เยี่ยมเลย เพราะไม่มีอะไรดีและง่ายไปกว่าเล่นงานคนหลับไม่รู้ตัวหรอก!

            แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่โชคดีขนาดนั้นเพราะว่าขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเดินต่อ ก็พบว่ามีผู้ชายตัวเบิ้มคนหนึ่งออกมาจากอาคารสุดโทรม เขามองซ้ายมองขวา ท่าทางดูมึนๆเหมือนคนไม่สร่างเมา และเริ่มเดินโซเซไปที่กำแพง ถอดเข็มขัดออกและ

ทุเรศจริง!! มาฉี่อะไรตรงนี้ยะ!

            จัดการก่อนเลยละกัน!

          “เนกาทีฟโกสต์!

            โกสต์พุ่งผ่านร่างผู้ชายคนนั้น ชั่วพริบตาเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้นและส่งเสียงคร่ำครวญเอ่อเขาคุกเข่าลงไปบนกองของเสียของตัวเองด้วยล่ะแต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมเสียเวลาช่วงที่ความคิดกำลังติดลบขั้นสุดยอดอยู่หรอก

            “ข้างในนี้มีพวกนายอยู่ทั้งหมดกี่คน แล้วกัปตันของนายอยู่ไหน ?

เขาเงยหน้าขึ้นตอบพลางส่งเสียงกระซิกไปด้วย “ฮือพวกเราอยู่ที่นี่กันแปดคน ส่วนกัปตันพักผ่อนอยู่ในห้องใหญ่ด้านในสุด ฮึก! ผมขอโทษที่เกิดมา! ผมมันแย่! ต่ำเสียยิ่งกว่าหนอนแมลง ไร้ประโยชน์ยิ่งกว่ากล่องนมบูดข้างทาง!! ฮือออ

            ฉันเห็นด้วยกับทุกคำพูดของเขาเลยแต่อันที่จริงน่าจะรอให้อีตานี่ใส่กางเกงให้เสร็จก่อน

อุจาดลูกตาที่สุด!!

            หลังข่มกลั้นความสะอิดสะเอียนเต็มที่ ฉันก็พูดด้วยสีหน้าของแม่พระมาโปรด

“คิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ นายต้องรีบวิ่งออกไปหาทหารเรือคนแรกที่เจอบอกกับพวกเขาว่า ผมอยู่กลุ่มแชนเทลล์แล้วนายก็จะสูงส่งกว่าหนอนแมลงแน่นอน”

“จริงหรือครับโอคุณผู้หญิงที่แสนดี ผมต้องไปเดี๋ยวนี้!” เขาพูดพลางปาดน้ำมูกน้ำตา ตะกายขึ้นยืนและออกวิ่งเต็มเหยียดพ้นแนวรั้วไป

หวังว่าพวกทหารเรือจะยอมหากางเกงให้เขาใส่นะ

อืมแสดงว่าเหลืออยู่ข้างในอีกหกคนไม่รวมตัวหัวหน้าดีมาก! แค่นี้ไม่ครณามือแน่นอน เพราะมากสุดที่ เคยจัดการก็ประมาณยี่สิบกว่าคนในคราวเดียว ดังนั้นถ้าจะให้รวบรัดจบเร็วที่สุดก็ต้อง

“โครม!

ประตูเหล็กเปิดกระแทกผนังจากแรงถีบ ฉันก้าวเข้าสู่ภายในอาคารโทรมๆอย่างมั่นใจและระวังไม่ให้ไปเหยียบกล่องใส่พิซซาเก่าๆเน่าๆที่กำลังส่งกลิ่นหืนร้ายกาจ แสงแดดยามเช้าทะลุกรอบหน้าต่างที่มีเศษกระจกแตกๆลงมาทำให้ภายในรังหนูนี้สว่างพอควรและมากเกินพอที่จะเห็นผู้ชายหน้าเหี้ยมจำนวนหนึ่งถลันลุกขึ้นยืนพร้อมรับการบุกรุกหน้าตาแต่ละคนยับเยินและเสื้อผ้าก็ยู่ยี่พอกัน

ยี้….เจ้าพวกนี้ยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟันกันเลยซกมก!!

“นึกว่าทหารเรือบุกที่แท้ก็สาวน้อยหลงทางนี่เอง มาหาใครหรือจ๊ะ ?

นายหัวโล้นคนหนึ่งพูดขึ้น ส่วนพวกที่เหลือก็หัวเราะรับกันอย่างครื้นเครง พวกมันกวาดสายตาอุบาทว์ๆมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแหวะ!!

ฉันยิ้มแสยะก่อนจะดีดนิ้วอย่างสบายอารมณ์สองครั้ง

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“โกสท์แร็พ!

เสียงระเบิดขนาดย่อมดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดฉันแจกจ่ายมินิโฮโลที่น่ารักให้เจ้าพวกนี้ไปคนละสามสี่ร่างน่ะหวังว่าแรงระเบิดคงไม่น้อยไปที่จะทำให้สลบนะ!

ควันจางลงฉันนับหัวของคนที่นอนกองอยู่หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า

เอ๊ะ! แล้วคนที่หกล่ะหายไปไหน ?

ฉับพลันนั้น! เสียงโกสต์ร้องเตือนในหัวทำให้ฉันพุ่งตัวไปด้านซ้ายทันทีวินาทีถัดมา ที่พื้นตำแหน่งเมื่อครู่ก็มีเศษปูนแตกกระจายเป็นหลุมจากกระบองหนามแหลม ผู้ชายหัวโล้นคนนั้นถึกทนเกินคาด แม้เขาจะมีเลือดไหลทะลักเข้าตา แต่ก็ยังเหลือเรี่ยวแรงพอจะโจมตีต่อ

ฉันไม่รอช้า วาดสองมือไปเบื้องหน้า ตวัดเป็นวงกว้าง

“มินิโฮโลขนาดพิเศษ!

ระเบิดโกสต์ขนาดล้มช้างพุ่งเข้าเกาะกับหัวล้านเลี่ยน เขาพยายามจะสลัดมันออก แต่ก็แน่ละโกสต์ไม่อาจจับต้องได้  ฉันไม่ลังเลที่จะดีดนิ้วและกระโดดหลบลงหลังเครื่องกำบังที่ใกล้ที่สุด

เสียงระเบิดสะเทือนลั่นแก้วหูดังขึ้น ควันฟุ้งตลบฉันค่อยๆโผล่หัวขึ้นมาจากหลังโซฟาเน่าๆ ปัดไม้ปัดมือเพื่อเอาเศษฝุ่นออกไป นึกโล่งอกที่เห็นชายหัวโล้นนอนแน่นิ่งกับที่ไปแล้ว และทันใดนั้นเองเสียงบานพับสนิมจากประตูที่ถูกเปิดก็ดังขึ้น ฉันหันควับไปมองต้นเสียงและยกมือขึ้นในท่าเตรียมทันที

บอสใหญ่ออกมาแล้วแหะอืม หน้าตาเหมือนในใบประกาศจับไม่มีผิด ผู้ชายคนนี้มีผมสีทองซีดๆ กับดวงตาสีแดงจัดเหมือนตาสัตว์ร้าย หน้าตาท่าทางของเขาจัดว่าดูได้และสะอาดมากกว่าเหล่าลูกน้องไปโขเสื้อแขนยาวสีดำที่ดึงฮู้ตขึ้นคลุมหัวเสริมภาพลักษณ์ให้ดูเหมือนชายหนุ่มธรรมดาๆ

ฉันหรี่ตามองมือข้างหนึ่งของเขาที่กุมด้ามดาบเพรียวบางไว้หลวมๆ

เนกาทีพโกสต์จำนวนมากเริ่มลอยล่องอยู่ในอากาศ

วินาทีถัดมาเขาก็ยกมือที่ถือดาบขึ้น

นี่แหละโอกาสที่จะเริ่ม

เสียงปรบมือที่ดังก้องทั่วสถานที่รกร้างนี้ทำให้ฉันตกตะลึงและระงับการโจมตีไว้ก่อน

เขาบ้าไปแล้วเรอะ ? ทำไมต้องยิ้มแย้มและปรบมือเหมือนเจอเรื่องดีที่สุดในชีวิตด้วยนะ ?

“ไม่นึกเลยว่าพวกรัฐบาลจะส่งสาวน้อยน่ารักมาล่าหัวฉัน

แซคมีน้ำเสียงที่นุ่มนวลเกินกว่าเหตุ เขาเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยนราวกับกำลังคุยกับน้องสาวแสนดีทั้งหมดนั่นทำให้ความรู้สึกขยะแขยงปนคลื่นไส้ล้นปรี่ขึ้นมาในอกของฉันอย่างยิ่ง!

หมอนี่กำลังจะเล่นลูกไม้อะไร!!

“ฝีมือดีไม่ใช่เล่นเล่นงานทีเดียวเหมาเอาลูกน้องของฉันลงไปนอนสลบทั้งแผง” แซคพูดพลางกวาดตามองไปรอบๆ เหล่าผู้คนที่นอนตาเหลือกตัวไหม้กันอยู่ก่อนจะเงยหน้าตั้งคำถามต่อ

“เธอชื่ออะไรเหรอ ?

ถามได้ดีนี่ล่ะคือการประกาศตัวกับคู่ต่อสู้อย่างสง่างาม!

ฉันเชิดหน้าและประสานมือกอดอก “โกสต์ปริ๊นเซสเพโรน่าเป็นลูกน้องของท่านมิฮอว์ค หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดและขอเตือนด้วยความหวังดีว่านายควรไปมอบตัวกับทหารเรือก่อนที่จะโดนจัดการจนมีสภาพเหมือนเจ้าพวกนี้!

 “ชายตาเหยี่ยวใช้เธอมาทำงานแทนหรือไง ? ช่างเป็นเจ้านายที่ขี้เกียจเสียจริง” เขาจุ๊ปากและใช้สายตาแสดงถึงความสงสารทอดมองมาฉันพ่นลมออกจมูกพรืดหนึ่งเมื่อได้ยินดังนั้น

หึ!! มิฮอว์คน่ะหรือจะใช้งานฉันมาจัดการกับโจรสลัดในเมื่อเขาเห็นฉันเป็นแค่เด็กรับใช้ในครัวนี่!

ฉันแอบออกคำสั่งในใจให้มินิโฮโลสามสี่ตัวที่แฝงมากับเนกาทีฟโกสท์ค่อยๆลอยลงไปเกาะอยู่กับต้นคอของแซคทางด้านหลัง

หึๆๆ งานนี้เสร็จฉันแน่ไม่มีใครเคยรับรู้ถึงการสัมผัสของโกสต์ได้หรอก!

“เขาไม่ได้สั่งฉันฉันแค่อยากมาจัดการกับพวกนายเอง!

แซคยังพูดตอบเรื่อยๆด้วยรอยยิ้ม “อ้อเหรอคงไม่ใช่ว่าเธอแอบหนีมาล่าฉันเองเพราะเจ้านายไม่ยอมให้มาด้วยหรอกนะ มันคงไม่ใช่เหตุผลที่น่าสมเพชอย่างนั้นใช่ไหม?

“หุบปากนะ!

ฉันตวาดเสียงดังพร้อมกับดีดนิ้วในทันที--เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังขึ้น และฉันก็ไม่เสียใจเลยที่โจมตีอีกฝ่ายแบบลอบกัดหนอย!! บังอาจมาพูดสะกิดแผลในใจที่แสนปวดแสบปวดร้อนของฉันซะได้--เดาเก่งชะมัด!

ควันจางลงและไม่มีร่างของแซคกองอยู่ตรงนั้น!!

“พูดเล่นๆ แต่ดันถูกจริงๆแหะ” เสียงนุ่มเย็นดังขึ้นข้างหู ฉันตกใจจนรีบดีดตัวถอยห่างไปทางตรงข้ามพร้อมผลักฝ่ามือออกเพื่อปลดปล่อยการโจมตีเพิ่ม ทว่าข้อมือกลับถูกจับไว้ในทันควัน

แซคเบี่ยงร่างหลบเนกาทีฟโกสต์ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก และยื่นหน้ามาจนแทบชิดอีกครั้งหนึ่ง

“อยากย้ายมาแชนเทลล์หรือเปล่าฉันเป็นกัปตันที่เชื่อใจลูกน้องมาก

พลั่ก!!

ร่มในมือถูกยกฟาดใส่หน้าอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะพูดจบ ฉันดิ้นรนจนพ้นจากการยึดตรึงและรีบกระโดดถอยหลังสร้างระยะห่างไปไกลพอดู ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นภาพน่าสยดสยองเขาถูกระเบิดมินิโฮโลจนมีเลือดไหลอาบที่ช่วงไหล่และคอจริงๆ แถมยังไม่มีทีท่าคิดหลบหลีกปลายร่มที่ฟาดใส่แก้มอย่างเต็มแรงจนผิวช้ำแดงเป็นแถบ

แต่สภาพร่างกายที่บาดเจ็บนั้นไม่ได้ทำให้ฉันกลัวสิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือการที่แซคยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับที่มุมปากและพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ฉันชอบผู้หญิงนักสู้มันทำให้ชีวิตมีสีสัน” เขายกสิ่งหนึ่งในมือขึ้นมาจรดจมูกสูดดมก่อนจะเอ่ยอย่างพึงพอใจ “อืมกลิ่นเหมือนเค้กน้ำผึ้งท่าจะรสหวานใช่เล่นนะ”

หมายความว่าไง ? เค้กน้ำผึ้งรสหวาน ?

เขากำลังถืออะไรอยู่ ?

ฉันหรี่ตาเพ่งมองในอุ้งมือของเขาและสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นว่านั่นคือเส้นผมกลุ่มเล็กๆสีชมพู!!

ผมของฉัน!

เขาหั่นผมของฉันออกไปปอยหนึ่งได้โดยที่ฉันไม่ทันได้เห็นแม้แต่ตอนที่เขาชักดาบออกจากฝัก!!

ผู้ชายคนนี้โรคจิต!! แถมยังเก่งเกินไปแล้ว

ฉันพยายามบังคับขาไม่ให้สั่นด้วยความตระหนก ในหัวมีความคิดสับสนแล่นพล่านใช้แผนไหนดีถึงจะจัดการหมอนี่ได้นะ ?

ไม่สิต้องคิดว่าจะหนียังไงให้รอดตายดีกว่ามั้ง!!

“ทำไมเงียบไปล่ะเพโรน่า” แซคโปรยเส้นผมในมือออกให้มันค่อยๆปลิวลงสู่พื้น นัยน์ตาสีแดงน่าสยดสยองยังคงจ้องจับมาไม่ลดละ ในขณะที่ฉันแอบสำรวจหาทางหนีทีไล่อย่างว่องไว

นอกจากประตูหน้าแล้วก็ยังมีประตูหลังด้วยแหะบางทีถ้าใช้โกสต์ไล่เขาไปด้าน

“คงไม่ได้คิดจะหนีอยู่ใช่ไหม ?

วินาทีหนึ่งอยู่ห่างออกไปเกือบสิบก้าว แต่วินาทีถัดมาปลายเสื้อสีดำกลับมาอยู่ตรงหน้า!!

ความรู้สึกหวาดกลัวเกาะกินไปทั่วร่างราวกับโรคร้าย หัวใจเต้นรัวกระหน่ำในอกเงาสีเงินวาบผ่านเพียงพริบตา ความรู้สึกแสบนิดๆที่ข้างแก้มทำให้ฉันผงะถอยหลังและขาหมดแรงทรุดลงนั่งกองกับพื้น

“ไม่ต้องกลัวนะเพราะหลังจากนี้  มุมปากของแซคยังคงโค้งเป็นรอยยิ้มกว้างประหนึ่งตัวตลกปีศาจ เขาพูดต่อไปอย่างไม่เร่งร้อน

“เราจะเริ่มสนุกกันอย่างจริงๆจังๆซะที!

นิ้วของฉันเปื้อนเลือดหยดหนึ่งเลือดของฉันเอง

และแม้สองตาของจะเห็นชัดว่าดาบเล่มเพรียวบางถูกชักออกจากฝักอย่างเชื่องช้า เคียงข้างด้วยสีหน้าเบิกบานของเจ้าของ แต่แขนขาของฉันก็ดูเหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงอีกต่อไป

 เจ้านายคุณอยู่ที่ไหน ?

ช่วยฉันด้วย!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #708 อิอิ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 12:52

    ยายหนู! ทำอะไรไม่คิดอีกแล้วนะ แต่นี่ก็สมกับเป็นเพโรน่าแล้วล่ะ แม่จอมจุ้นนน แต่ก็น่ารักอยู่ดี ฮึ่ยยยย ลุงเหยี่ยวห้ามตามมาดุน้องนะ!

    #708
    0
  2. #479 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 01:21
    ปกติเพโรน่าถอดวิญญาณเพื่อความปลอดภัยของตนเองไม่ใช่เรอะ
    #479
    0
  3. #426 Rimit123 (@rei-sama) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 11:31
    เพโรน่าอ่อนโคตรฉากพระเอกช่วยนางเอกจะมาเหมือนเดิม หนุกดีค่ะ
    #426
    0
  4. #238 N-A-T-T-I-T-A (@nattita211) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 14:53
    อ๊ากก มิฮอว์ค มาช่วยเร็ว > <
    #238
    0
  5. #237 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 21:24
    ชะเอ้ย! มิฮอว์คนายมาเร็วๆนะ! เดี๋ยวโกสต์ปริ๊นเซสจะเป็นอะไรไปซะก่อน~ ;w;
    #237
    0
  6. #236 SilverWolf (@wolfblood) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 22:38
    สนุกมากๆ รีบอัฟต่อไวๆเน้อออออ
    รักมิฮอว์คคคคคค
    #236
    0
  7. #235 กิล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 18:18
    สู้ๆน้าา คนแต่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง มิฮอร์ค มาไวๆ เด้
    #235
    0
  8. #234 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 20:04
    หาเรื่องแล้วไงเพโรน่า ตาเหยี่ยวมาเร็วๆ
    #234
    0
  9. #233 trflgr (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 14:01
    ตาเหยี่ยวมาไวๆๆๆๆๆๆๆสิ 😂
    #233
    0
  10. #232 Supernovas (@supernovas) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 22:18
    พรเอกมาช่วยนางเอกเร็วววว
    #232
    0
  11. #231 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 21:38
    เพโรน่าชอบหาเรื่องเข้าตัวเองจัง
    ตาเหยี่ยวนายมาช่วยเพโรน่าเดี๋ยวนี้เลยนะ!!
    #231
    0
  12. #230 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 21:29
    กรี๊ดดดดดดดดดด!!~
    เพโร่น่าาาาาาาาาาาา ทำไมไม่ถอดวิญญาณไว้!!!~ กระซิกๆ
    ต้องรอให้ตาเหยี่วมาช่วยเท่านั้นสินะ
    สู้ๆนะๆเพโรน่าจังงงงงงงง!!
    สู้ๆนะไรเตอร์ สนุกมากๆค่ะ
    เป็นกำลังใจให้ค่าาาาา

    #230
    0
  13. #227 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 11:43
    อร๊ายยยย! มิฮอว์คคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
    รีบมาเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยน้าาาาาาาา
    เดี๋ยวเพโรน่าก็ได้ไปอยู่กับโมเรียแทนหรอก! (T^T)
    #227
    0