[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 22 : Big Girls Don't Cry : chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    30 พ.ย. 55





 

“When you think you don't need love is when you need it most.”

 

 

เมื่อไรที่คุณคิดว่าไม่จำเป็นต้องมีความรัก นั่นคือเวลาที่คุณต้องการมันเป็นที่สุด

 


           ผมคิดว่าสิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้สุดๆเกี่ยวกับเพโรน่า ก็คืออุปนิสัยปากกล้าและด่าได้ชวนหัวเราะอย่างยิ่งเมื่อเธอเล็งเห็นว่ามีเจ้านายอยู่คุ้มครองตัวเองจนปลอดภัยแล้ว
 

            “นายคนนั้นน่ารังเกียจชะมัด!

            ลูกน้องปากเก่งส่งเสียงบ่นเมื่อวิ่งตามมาด้านหลัง แล้วหยุดเอี๊ยดเมื่อผมกำลังจะก้าวลงไปในเรือ เธอทำสีหน้าลังเลปนกังวลดูเหมือนไม่กล้าออกปากขอให้ผมช่วยอีก

ผมยื่นแขนออกไปด้านข้างเพโรน่าอุทานเบาๆอย่างตกใจเมื่อถูกคว้าเอวแล้วอุ้มด้วยแขนข้างเดียวจนตัวลอย เท้าของเธอลงแตะพื้นอีกครั้งเมื่อเข้ามาในเรือตัวเบาอย่างกับปุยนุ่นตอนอยู่ที่คุราอิคานะเห็นทำอาหารโน่นนี่สารพัด

สงสัยจริงว่าวันๆได้กินอะไรเข้าไปบำรุงตัวผอมๆซีดๆบ้างหรือเปล่าเนี่ย ?

            “ขอบคุณเจ้านาย” ยายหนูปากดีเงยหน้าฉีกยิ้มให้

            ผมถอนสมอและกางใบเรือออก “ทีหลังอย่าไปต่อปากต่อคำกับหมอนั่นมันเป็นตัวอันตราย”

            เพโรน่าเดินเข้าไปในห้องกลางเรือ เสียงของเธอที่แว่วมาบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างหนัก

“ก็เจ้านั่นพูดจาไม่ดีนี่นา! เขาหาว่าฉันเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้านายนะ! เหอะ! ฉันล่ะอยากจะอัดโกสต์สิบร่างใส่เขาจริงๆ!

สัตว์เลี้ยงเรอะ ?

            เธอเดินกลับออกมาภายนอกพร้อมน้ำเย็นในแก้วทรงสูงสองใบ และยื่นใบหนึ่งให้ผม “เอ้า! เจ้านายประชุมแล้วได้เรื่องว่าไงบ้าง มีอะไรคืบหน้าเกี่ยวกับท่านโมเลียหรือเปล่า ?

            ผมรับแก้วน้ำมาแต่ไม่ได้ตอบคำถามนั้น “โมโหขนาดนี้เพราะว่าหมอนั่นเห็นว่าเธอเป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงน่ะเหรอ ?

            เพโรน่าจิบน้ำเย็นเล็กน้อย ทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบ “นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งแต่จริงๆแล้วฉันโมโหเพราะว่าเขากล้ามากล่าวหาเจ้านายของฉัน”

            โดฟลามิงโก้กล่าวหาผมงั้นเหรอ ?

          หมายความว่าไง ?

            อีกฝ่ายทำปากยื่นอย่างไม่พอใจเหมือนเด็กน้อยกำลังฟ้องผู้ใหญ่อยู่

“เจ้านายคิดดูสิเจ้านกขนฟูนั่นพูดต่อหน้าคนตั้งเยอะถ้าเกิดพวกเขาเข้าใจผิดว่าเจ้านายมีฉันไว้เป็นสัตว์เลี้ยงจริงๆ พวกเขาต้องเอาไปนินทาแน่ๆ!!

เธอกระทืบเท้าอย่างขัดใจทีหนึ่งก่อนจะพูดต่อน้ำเสียงเผ็ดร้อน  “ถ้าเกิดคนทั้งแกรนด์ไลน์เข้าใจผิดว่าคุณเป็นพวกโรคจิตวิปริตชอบมีผู้หญิงน่ารักๆไว้เป็นสัตว์เลี้ยงล่ะ!! ชื่อเสียงเจ้านายก็ป่นปี้กันหมดพอดีน่ะสิ!!

ผมเนี่ยนะโรคจิตวิปริต แถมมีผู้หญิงไว้เป็นสัตว์เลี้ยง!

แถมยังมีหน้าชมตัวเองว่าน่ารักอีกต่างหาก!

แบบนี้จะเรียกว่ารอบคอบหรือขี้กังวลเกินเหตุเนี่ย ?

มือของผมที่ถือแก้วสั่นนิดๆ ก่อนที่เสียงหัวเราะดังลั่นจะหลุดออกมาจากลำคอ

เพโรน่าทำหน้าบึ้งตึง “ไม่ตลกนะเจ้านาย!! ถ้าพวกเขาคิดว่าคุณเป็นอย่างนั้นจริงๆจะทำยังไงล่ะ!

ผมดื่มน้ำและจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กที่สองแก้มขึ้นสีเรื่อด้วยแรงโมโหนั้นอย่างแปลกใจ

ก็ทั้งๆที่เธอก็เป็นคนหยิ่งและไม่ยอมโดนดูถูกออกจะตายไป

แต่ก็กลับเป็นห่วงชื่อเสียงของผมมากกว่าทั้งๆที่ตัวเองถูกดูหมิ่นว่าเป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงน่ะหรือ?

“ถ้าคนทั้งแกรนด์ไลน์คิดอย่างนั้นแล้วจะเป็นไรไปล่ะนังหนู

ผมเฝ้ามองเส้นผมสีชมพูพันกันจากกระแสลมที่เริ่มยุ่งเหยิงหนักกว่าเดิมด้วยเจ้าตัวยกมือขยี้อย่างหงุดหงิด ใจนึกเอ็นดูสาวน้อยปากดีคนนี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เธอกัดริมฝีปากจนแดงจัด มือเล็กๆเอื้อมมาแย่งแก้วน้ำที่ว่างเปล่าในมือของผมไปถือไว้ “เป็นสิทำไมจะไม่เป็นล่ะ! แล้วเจ้านายก็เลิกเรียกฉันเหมือนเด็กซะที!

ผมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อเมื่อเธอกำลังเดินกลับไปในห้อง

“ยังไงเธอก็เหมือนลูกกบอยู่แล้วแล้วกบก็พอจะนับเป็นสัตว์เลี้ยงได้เหมือนกัน!

เพโรน่าชะงักเท้าและเบิกตาโต ทำสีหน้าเหมือนว่าผมเพิ่งพูดเรื่องเลวร้ายที่สุดในโลกออกมา

“นี่เจ้านายเห็นฉัน” เธอยกนิ้วชี้จิ้มที่ปลายจมูกตัวเอง “เป็นสัตว์น่าเกลียดพรรค์นั้นเหรอ!! กบเนี่ยนะ! กบที่ร้องอ๊บๆแล้วเอาแต่ตวัดลิ้นกินแมลงน่ะนะ!!

“ก็มันเหมือนจริงๆนี่” ผมหยิบกล้องส่องทางไกลมาแนบกับตา พูดเรื่อยๆทำทีไม่สนใจกริยาหัวฟัดหัวเหวี่ยงของคนข้างตัว “เธอชอบเชิดหน้ายืดตัวเหมือนลูกกบพองลมออกจะตายไป”

ดูสิตอนนี้สีหน้าของเธอก็เหมือนกบที่พร้อมจะระเบิดตัวเองด้วยแรงโมโหนั่นแหละ!

สองแก้มที่แต้มสีชมพูอยู่แล้วเปลี่ยนเป็นสีแดงแจ๋จากการถูกยั่วยุให้โมโห วินาทีต่อมาเธอก็ประกาศลั่นถึงแผนการที่จะแก้แค้นผมอย่างสาสม

“ดีล่ะ! ถ้ากลับไปคุราอิคานะเมื่อไรฉันจะเทไวน์ลงทะเลให้หมดปราสาทเลย!!

หลังประกาศความแค้นจบแล้วเธอก็เดินกระทืบเท้าอย่างกระฟัดกระเฟียดเข้าไปในห้องทันทีท่าทางตลกชะมัดผมคิดว่ายายหนูเกือบจะเขวี้ยงแก้วในมือลงทะเลไปเพื่อระบายอารมณ์ แต่ก็คงตัดใจทำไม่ลงเพราะว่าอุตส่าห์หอบหิ้วพวกภาชนะต่างๆขึ้นเรือมาเอง

 ฮ่าๆๆๆ โดนลูกน้องโกรธซะแล้วแหะ แต่เดี๋ยวไม่ทันค่ำก็คงหายเองนั่นแหละ จริงๆแล้วผมก็คิดว่าลูกกบน่ารักน่าเล่นด้วยออกจะตายไปแต่ก็ช่างเหอะปล่อยให้เข้าใจแบบนั้นไปก็ดีแล้ว ยังไงออกเรือมาครั้งนี้กว่าจะได้กลับปราสาทคงกินเวลาเป็นเดือน พอถึงตอนนั้นเพโรน่าก็คงจะลืมไปแล้วล่ะว่าคิดจะขนไวน์ของผมไปเททิ้งลงทะเล

ว่าแต่ก็ยังไม่แน่เลยว่าเธอจะได้มีโอกาสกลับไปอีก

ก็ถ้าเกิดเพโรน่าหาเจ้านายเก่าหรือพวกพ้องพบเธอก็จะจากไป และคงไม่มีวันได้กลับมาเหยียบเกาะคุราอิคานะตลอดชีวิต ดังนั้นผมคงไม่จำเป็นต้องสั่งซื้อไวน์ใหม่มาหรอก

ผมแปลกใจที่ตัวเองจินตนาการความรู้สึกในวันที่เพโรน่าจากไปไม่ได้ มันควรจะเป็นอะไรที่คล้ายกับคำว่า โล่งอก หรือ ดีใจ ที่ไม่ต้องคอยดูแลสาวน้อยเจ้าปัญหา แต่ในใจลึกๆผมกลับรู้ดีว่าถ้าไม่มีเธออยู่ด้วยก็คงจะรู้สึกเหงา--นิดหน่อยย้ำว่าแค่นิดหน่อย เพราะคงไม่มีโอกาสได้ยินเสียงแหลมๆมาพูดเจื้อยแจ้วถามเมนูอาหารเย็น ไม่ได้เห็นร่างเล็กๆลอยว่อนไปว่อนมาอยู่นอกหน้าต่างตอนผมกำลังอ่านหนังสือ

และก็ไม่มีคนมาคอยเรียกให้รำคาญว่า เจ้านาย อีกต่อไปแล้ว

เอ๊ะ! ในเวลาเพียงแค่สี่วันผมก็เริ่มชินกับการมีเพโรน่าอยู่ด้วยแล้วรึ ?

น่าขำ! นี่ผมฟุ้งซ่านมากขนาดนี้แล้วเรอะ!!

สงสัยช่วงนี้คงจะฝึกซ้อมน้อยไปหน่อย เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับลูกน้องคนนี้เลยทำให้จิตใจอ่อนแอลงนี่มันเท่ากับเปิดช่องโหว่ให้ศัตรูแล้วน่ะสิ!

ให้ตายเถอะ! ผมไม่ต้องการสร้างพันธะผูกพันกับใครทั้งนั้นเพโรน่า--เธอนี่มันตัวปัญหาแท้ๆเชียว!!

ไอ้เงานั่นมันหนีไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!!...รีบๆกลับมารับลูกน้องของแกไปซะทีสิโว้ย!

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

เฮอะ! กบเนี่ยนะ!!
        
ทำไมเขาต้องเห็นฉันเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำน่าขยะแขยงพรรค์นั้นด้วย ถ้าจะเทียบโกสต์ปริ๊นเซสกับสัตว์ ก็ควรจะเทียบได้กับสัตว์ที่สง่างามและดูเร้นลับ อย่างค้างคาวหรือว่าหงส์ดำอะไรแบบนั้นสิ!

เชอะ! อีตามิฮอว์คบ้าคิดว่าตัวเองได้รับการเปรียบเทียบกับสัตว์นักล่าตาคมแบบเหยี่ยวแล้วจะเห็นลูกน้องของตัวเองเป็นสัตว์เล็กๆน่าเกลียดมีไว้ให้จับกินหรือไง!

ฉันรัวมือทุบลงบนหมอนเพื่อแก้ความหงุดหงิด 

ฮึ่ย!! ระวังไวน์ทั้งปราสาทไว้เถอะนะเจ้านาย!

เสียงประตูเปิดดังขึ้น มิฮอว์คเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงที่ฉันนั่งอยู่

“ไปอยู่ข้างนอกเห็นเกาะแล้วค่อยมาเรียกฉัน” เขาออกคำสั่งหน้านิ่ง

มันเรื่องอะไรที่ฉันต้องไปตากลมแรงๆข้างนอกด้วยเล่า ผมยุ่งกันหมดพอดีอีกอย่างนะ ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในช่วงหัวกบฏต่อต้านเจ้านายอยู่ด้วย หึ!

“ไม่ไป!!

ฉันกอดคุมาชี่แน่น เชิดหน้าใส่อย่างท้าทาย “เจ้านายนั่นแหละอยู่ข้างนอกไปเลยเพราะว่าฉันเป็นสุภาพสตรีและสุภาพสตรีควรจะต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ”

คิ้วเรียวเฉียงของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย “ไม่เชื่อฟังคำสั่งฉันรึ ?

“แล้วไงล่ะ แบร่!” ฉันแลบลิ้นใส่เขาทีหนึ่ง ก่อนจะต้องกรี๊ดด้วยความตกใจและดิ้นเร่าๆในทันทีเมื่อเขาเอื้อมมารวบตัวของฉันไว้ในอ้อมแขนแล้วยกขึ้นง่ายๆ

“เจ้านาย! หยุดนะ! นี่คุณคงไม่ได้จะอ๊าย!!

ฉันถูกโยนออกมาเหมือนเขวี้ยงขยะทิ้ง! สะโพกกระแทกเข้ากับพื้นด้านนอกแล้วร่างก็กลิ้งหลุนไปๆสองตลบ แถมเมื่อฉันตั้งตัวได้ก็เห็นเขายืนพิงกรอบประตู--เหยียดยิ้มมุมปากอย่างสบายอกสบายใจก่อนจะพูดประชดเสียงเนิบๆ

“เชิญคุณสุภาพสตรีอยู่ข้างนอกเห็นเกาะเมื่อไรมาแจ้งกระผมด้วยนะครับ”

ยังไม่ทันที่ฉันจะอ้าปากส่งเสียงแหว ประตูก็ปิดดังปังลั่นตามหลังเหมือนเป็นการไล่ส่งทันที

หนอย! ขอถอนคำพูดเมื่อชั่วโมงก่อน เรื่องที่ว่าเขาเป็นคนที่แสนจะพึ่งพาได้น่ะ!!

อีตาบ้าเจ้านายใจร้ายใจดำที่สุด!!

ฉันถอนใจอย่างหงุดหงิดแล้วเดินไปหย่อนกายลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ วางคุมาชี่ไว้บนตักแล้วมองออกไปท่ามกลางคลื่นที่ม้วนตัวระลอกแล้วระลอกเล่าไม่มีวี่แววของแผ่นดินแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ฉันจึงค่อยคลายอาการโมโหลง และเริ่มตั้งข้อสงสัย

เอเขาอยู่ข้างในห้องแบบนั้น จะรู้ได้ยังไงว่าเรือกำลังไปในทิศที่ต้องการ ?

แล้วอีกอย่างเรากำลังจะมุ่งหน้าไปไหนกันนะ ?

สงสัยคงไปทำงานล่าหัวโจรสลัดล่ะมั้ง

แล้วนี่ฉันควรจะซ้อมท่าทางหลบหลีกการโจมตีหรือเปล่านะ ? ในเมื่อไปกับเจ้านายตอนเขาลงมือกับโจรสลัดตัวเป้งสุด พวกลูกน้องที่เหลือก็ต้องหันมารุมเล่นงานฉันน่ะสิ! แถมมิฮอว์คก็บอกว่าจะไม่รับผิดชอบชีวิตฉันด้วยแย่จังแหะ

เอาเถอะเรื่องนั้นค่อยคิดหาทางรอดทีหลัง ยังไงตอนนี้ขอภาวนาต่อภูตผีปีศาจทั้งหลายให้เกาะที่กำลังจะเดินไปถึงเป็นสถานที่ดีๆ มีอ่างอาบน้ำอุ่นกับอาหารเย็นอร่อยๆเตรียมพร้อมอยู่ละกัน

ความเย็นซ่านปะทะหน้า ลมทะเลแรงจัดจนผมปลิวว่อนและมงกุฎสุดรักเริ่มส่ายโงนเงนจนฉันต้องรีบขยับให้มันเข้าที่และยึดกิ๊บไว้แน่น

ฉันหยิบกล้องส่องทางไกลมาดูนี่สินะที่เขาเรียกกันว่า คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล  

ไม่มีสีเขียวสดชื่นของต้นไม้ สีน้ำตาลของแผ่นดิน หรือสีสันอื่นๆอะไรอีกนอกจากสีครามของผืนน้ำและสีเหลืองอมส้มของท้องฟ้าที่จรดกันเป็นเส้นไกลลิบตา

อืมเกือบลืมแน่ะ ถ้าเป็นไปได้--ฉันก็อยากให้เกาะหน้ามีร้านค้าขายของเยอะๆด้วยล่ะ

ก็เจ้านายอุตส่าห์อนุญาตให้หากุหลาบไปปลูกได้แล้วนี่นา

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

อันที่จริงผมก็ไม่ได้อยากจะขับไล่ไสส่งเธอออกไปตากลมข้างนอกหรอกนะแต่เพราะว่าผมต้องการอ่านรายละเอียดงานเกี่ยวกับการล่าหัวโจรสลัดหน้าใหม่ซึ่งกำลังกบดานอยู่ในเกาะหนึ่งที่ไม่ไกลจากที่นี่นักจากการกะประมาณคร่าวๆ กระแสลมก็น่าจะพาให้เราเดินทางถึงในเวลาหัวค่ำ

            รูปภาพที่ผมกำลังดูอยู่ไม่เหมาะจะให้เพโรน่าเห็น  เดี๋ยวเธอจะร้องไห้เสียขวัญซะเปล่าๆ

ผมวางรูปภาพห้าหกใบในมือลง มันคือภาพร่างไร้วิญญาณของโจรสลัดอีกกลุ่มหนึ่งที่เมาเหล้าและมีเรื่องกับแซค’--กัปตันกลุ่มโจรสลัดแชนเทลล์

            ไอ้หนูโจรสลัดหน้าใหม่คนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่สองอย่าง

            หนึ่งคือการใช้ดาบที่รวดเร็วจนเหยื่อมีโอกาสเห็นเพียงประกายสีเงินก่อนที่จะทันรู้สึกว่าแขนขาแยกออกจากตัวเสียแล้ว

            สองคือเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิตและชื่นชอบการทรมาน

            เหยื่อของเขาไม่เคยหนีรอดไปได้โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหยื่อที่เป็นผู้หญิง--แซคโปรดปรานการทรมานเด็กสาวแรกรุ่นหน้าตาดีเป็นที่สุด

            ยี่สิบสองศพตายใต้มือของแซค และอีกไม่ทราบจำนวนที่ทหารเรือหาศพไม่พบ

            สรุปว่าเป็นพวกบ้าพลังเหิมเกริมและวิปริต ดูท่าไม่กินแรงมากนักหรอก ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องใช้ดาบคุโตะ โยรุ กับโจรสลัดสั่วๆพรรค์นี้แค่ดาบกางเขนเล็กก็เหลือแหล่ เล่นงานพวกมันให้ปางตายแล้วโยนให้พวกรัฐบาลจัดการต่อไปเองแล้วกัน

            อืมงานนี้สงสัยคงต้องทิ้งนังหนูไว้ที่โรงแรมก่อน ที่จริงเธอก็คงพอมีฝีมือต่อสู้อยู่ ไม่งั้นคงไม่เป็นถึงหนึ่งในหัวหน้ากองทัพของโมเลีย แต่ก็ดูท่าจะรับมือกับลูกน้องของแซคไม่ไหวขืนพาไปด้วยก็รังแต่จะเกะกะทำให้ผมต้องห่วงหน้าพะวงหลังจนเสียงานเปล่าๆ

            ตูม!! ตูม!! ตูม!!

            เสียงระเบิดดังลั่นขึ้นสามครั้งจนแก้วหูสั่นสะเทือน

ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น! เพโรน่า!!

ผมคว้าดาบแล้วเปิดประตูออกไปในทันที โล่งใจเล็กน้อยที่เห็นร่างเล็กบางวิ่งมาหาด้วยสีหน้าตื่นๆ เธอกระโดดหลบหลังผมแล้วชี้ไม้ชี้มือไปทิศสิบสองนาฬิกาเจ้าทะเลที่คล้ายงูผสมกับปลาฉลามยักษ์มีเลือดแดงฉานอาบเต็มหน้าของมัน คงเป็นผลจากแรงระเบิดเมื่อครู่ ท่าทางเหมือนมันหมดสติไปแล้วและทิ้งร่างลงสู่ผืนน้ำข้างใต้อย่างรวดเร็ว

ผลจากการทิ้งร่างอันยักษ์ใหญ่ลงทำให้เกิดคลื่นมหึมากระแทกเข้าใส่ข้างเรือทันที

            เพโรน่าร้องลั่นเมื่อเรือพลิกเอียงวูบ ผมรีบรวบร่างของเธอไว้และกระโดดไปเหยียบกราบเรืออีกฝั่งที่ยกสูงเพื่อถ่วงแรงสร้างความสมดุล  เธอลืมตาเห็นว่าร่างตัวเองกำลังยื่นออกไปอยู่เหนือน้ำเสียงกรีดร้องครั้งที่สองก็ดังยิ่งกว่าเก่า แขนเล็กๆโอบรอบตัวของผมแน่นยังโชคดีที่ไม่ถูกเธอรัดคอเอานะเนี่ย!

            และเมื่อผมกระโดดอีกครั้งเพื่อไปเหยียบกราบเรืออีกฟาก เรือก็เริ่มโคลงน้อยลงเพโรน่าดูเหมือนจะพอทำใจได้แล้วกับสภาพเอียงวูบวาบนี้ เธอได้แต่ปิดปากเงียบกริบและเกาะตัวผมไว้ให้นิ่งที่สุด

            สำหรับเด็กจอมกรี๊ดคนนี้ก็นับว่าตั้งสติเร็วดีแล้วล่ะ

            หลังการกระโดดสลับไปมาอีกสี่ห้าครั้ง น้ำหนักค่อยๆถ่ายเทเข้าสู่ศูนย์กลางเรือทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติ เหลือเพียงการโคลงเคลงน้อยๆ ผมจึงคลายแขนที่รัดเอวเพโรน่าออกและปล่อยเธอลงไปยืนบนพื้น

เสียงถอนใจเฮือกอย่างโล่งอกดังขึ้นจากปากของเธอ แต่ทว่าเสียงร้องลั่นก็ดังแทรกขึ้นมาเป็นครั้งที่สาม

            “มงกุฎของฉัน!

            เพโรน่ายกมือจับกลางกลุ่มผมเกลียวสีชมพูและพบกับความว่างเปล่า ผมหันไปจ้องมองผืนน้ำทางด้านข้าง ลึกลงไปข้างใต้คลื่นสีครามเข้มทันได้เห็นสีแดงและขาวสะท้อนอยู่

ก่อนที่มันจะหายลับตาไปในทันที

            “ไม่นะ!!

            เธอถลาไปเกาะกราบเรือ ยื่นแขนสุดเอื้อมลงไปในน้ำ ชะโงกตัวออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อจะควานหามงกุฎ ร่างพาดกับขอบเรือดูหมิ่นเหม่ราวจะตกลงไปอยู่รอมร่อ ผมจึงรีบลากตัวเธอออกมาจากท่าทางที่เสี่ยงอันตรายอย่างนั้น

            “มันจมลึกไปแล้วหยิบไม่ถึงหรอก”

            ดวงตากลมโตสีดำเงยสบกับผม ริมฝีปากบอบบางสั่นสะท้านน้ำตาค่อยๆเอ่อคลอขึ้นมา

ร้องไห้อีกแล้วเรอะ!!

          “นังหนู! อย่านะห้ามร้อง” ผมเพิ่งพบว่าตัวเองพูดจาช้าลงและคิดอะไรไม่ค่อยออกเมื่อเห็นน้ำตาของเพโรน่า

            ไม่ทันแล้ว!

          เพโรน่าทรุดตัวไปนั่งแปะกับพื้น ยกตุ๊กตาหมีประหลาดขึ้นมาแนบหน้าแล้วเริ่มส่งเสียงร้องไห้ครวญครางดังลั่นไปทั่วท้องทะเลอันเงียบสงบ  

“มงกุฎของฉัน ฮืออออ คุมาชี่ฮึก! ฉันขอโทษฮือออออ ฉันทำของขวัญของนายตกทะเลไปแล้ว ฮืออออ!!

มันไม่เหมือนกับการร้องไห้เมื่อครั้งแรกที่ผมพบกับเธอน้ำตาผสมคำประณามที่มีต่อผมในคราวก่อนดูเหมือนว่าจะไม่ได้หลั่งไหลออกมาด้วยความเสียใจจริงๆแม้แต่น้อย

ในเวลานั้นผมรู้สึกรำคาญมากกว่าจึงตอบรับให้เธอยอมเป็นลูกน้องแบบปัดๆปัญหาให้ผ่านพ้นไป ทว่าคราวนี้สถานการณ์มันแตกต่าง เพโรน่ากำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่นเหมือนเด็กน้อยที่สูญเสียของรักที่สุดในชีวิต

แววเศร้าโศกในดวงตากลมโตสีดำคู่นั้นทำให้ผมรู้ว่าน้ำตาของเธอหลั่งไหลมาจากความรู้สึกอันแท้จริง ไม่ใช่การเสแสร้งหรือแกล้งทำเพื่อหวังผลประโยชน์ใดๆ

“คุมาชี่! คุมาชี่! ฮือออ ฉันไม่มีวันได้เจอนายอีกแล้ว ฉันไม่มีอะไรที่เป็นตัวแทนของนายเลย ฮึก!

เสียงคร่ำครวญของเพโรน่าไม่ได้ทำให้ผมรำคาญ แต่มันทำให้ผมรู้สึกสงสาร

และอยากปลอบโยนเธอบ้าง

ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปจนกระทั่งเสียงสะอื้นเงียบลง หลงเหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบข้างเรืออย่างแผ่วเบา สักครู่หนึ่งก็สัมผัสได้ถึงร่างที่ดิ้นยุกยิกอยู่

“ฮึก! เจ้านายฉันหายใจไม่ออก!

เพโรน่าพยายามจะเงยหน้าขึ้นมอง น้ำตาหยดหนึ่งไหลกลิ้งลงมาตามข้างแก้มนุ่มนิ่มซึ่งแนบติดอยู่กับอกของผม มันเปียกชื้นไปทั้งแถบมือของเธอวางไว้ข้างกันและออกแรงดันเบาๆอยู่ในตอนนี้

ผมไล่สายตามองตามอย่างลำดับความคิดไม่ค่อยจะถูกนัก มือทั้งสองของผมกลับโอบไหล่ของเธอและดึงรั้งเข้ามาชิดตัวจนแนบแน่น

กอด

นี่มันกอด!

ผมกอดเธอเรอะ!

บ้าไปแล้ว!

ผมสะดุ้งพร้อมกับปล่อยมือออก เพโรน่าก้าวเท้าถอยหลังออกไปยืนแล้วสูดหายใจเฮือกใหญ่ สองแก้มขึ้นสีระเรื่อ ในมือบิดแขนตุ๊กตาจนแทบฉีกขาด

ไม่มีอะไรดีไปกว่าการแกล้งกระแอมกลบเกลื่อน เสดวงตามองไปทางอื่น และเนื่องจากมันกะทันหันเกินไป ในหัวของผมจึงว่างเปล่าไม่มีคำพูดปลอบโยนดีๆสักคำ ดังนั้นประโยคที่อุตส่าห์หลุดออกมาจึงฟังดูใจดำอย่างมาก

“เป็นลูกน้องฉันห้ามร้องไห้กับเรื่องเล็กๆน้อยๆ”

ผมนึกว่าเพโรน่าจะโมโหจัดแล้วด่าว่าผมโหดร้ายไร้หัวใจซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นก็คงจะดีกว่า นั่นจะได้หมายความว่าเธอลดทอนความเสียใจลงไปบ้าง

ทว่ายายหนูกลับทำเพียงกดสายตามองพื้นแล้วพึมพำตอบเบาๆขณะยกมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ

“ขอโทษต่อไปฉันจะพยายามควบคุมอารมณ์ให้ดีกว่านี้”

พูดจบเพโรน่าก็เดินช้าๆเซื่องซึมเข้าห้องไป

เวร!! ทำไมเธอถึงไม่ยอมโมโหผมตอบล่ะ! แล้วทำไมผมต้องพูดจาแบบนั้นออกไปด้วยนะ!

อย่างน้อยก็น่าจะปลอบเธอดีๆ สักคำสิวะ!

ปลอบเรอะ ? ปลอบว่าอะไรดีล่ะ ?

ทั้งชีวิตของผมที่ผ่านมาไม่เคยต้องดูแลผู้หญิงกำลังร้องไห้นี่นา!!

 ผมยกมือกุมหัวด้วยความหงุดหงิดตัวเอง ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่จิตใจว้าวุ่นมันไม่สงบนิ่งเหมือนที่เคยเป็นอีกแล้วเพโรน่าทำให้ผมสูญเสียความเยือกเย็นที่สั่งสมมานานปีไปเสียหมด!

“เจ้านาย

เสียงเรียกเบาๆอย่างเกรงใจดังขึ้นข้างหลัง ผมรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะหันกลับไปถามเรียบๆ

“มีอะไรอีก ?

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เลือนรางลงเพโรน่าก้าวมายืนอยู่ตรงหน้า เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฉันขอโทษที่ทำให้ตัวคุณเปียก”

ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งถูกยกขึ้นมาสัมผัสกับอกของผมเพื่อเช็ดคราบน้ำตาออก ผมทำได้เพียงยืนนิ่งและพิจารณาเสี้ยวหน้ารูปไข่ขาวเผือดที่ล้อมด้วยกลุ่มเส้นผมสีชมพูยุ่งๆด้วยความสับสน

เพียงชั่วครู่ต่อมา เธอก็ถอยออกห่าง พยักหน้าทีหนึ่งแล้วหมุนตัวทำท่าจะเดินเข้าห้องไป ผมมองตามหลังเงาร่างของเธอแล้วจู่ๆ คำพูดก็หลุดออกมาจากริมฝีปากโดยอัตโนมัติ

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษเธอไม่ได้ทำอะไรผิด และฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรเธอ”

เพโรน่าชะงักร่างอยู่หน้าประตู ทว่าไม่ได้หันหน้ากลับมา

“ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นเจ้านาย”

ในเสียงตอบรับนั้นมีรอยยิ้มน้อยๆแฝงอยู่เจือจาง

เธอหายเข้าห้องไปแล้ว ประตูปิดตามหลังอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

คำพูดเมื่อครู่นี้พอจะนับเป็นคำปลอบโยนได้หรือเปล่านะ ?

ผมถอนหายใจออกมาให้กับความสับสนของตัวเอง แล้วเพ่งสายตาฝ่าความมืดสลัวไปเบื้องหน้าแสงสว่างจากไฟประภาคารสาดส่องเป็นสัญญาณและเสียงเริงรื่นในตัวเมืองดังแว่วมาไกลๆ

 

ผมเคยได้ยินมาว่าเมื่อคนเราต้องเผชิญหน้ากับ ความรัก

มันจะค่อยๆแทรกซึมเข้ามาในใจดูเหมือนเนิบช้า ทว่าก่อเกิดการเปลี่ยนแปลงอันรวดเร็ว

และกว่าจะทันรู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่ง

บางสิ่งบางอย่างก็ไม่มีวันกลับไปเป็นดังเดิมได้อีก

แต่ผมจะไม่เชื่อถือในคำพูดเหล่านั้น

ผมอยู่คนเดียวได้ตลอดมา และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

ผมไม่ต้องการให้ใครอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องการลูกน้อง ไม่ต้องการพวกพ้อง

และไม่ต้องการคนรักไม่เคยต้องการความรักจากใครทั้งสิ้น

 

            เมื่อครู่ผมก็แค่ขาดสติไปวูบหนึ่ง จึงได้คว้าตัวเด็กคนนั้นมากอดไว้

            หลังจากนี้จะไม่มีเหตุการณ์เช่นนั้นซ้ำสอง

 

          ผมจะสร้างระยะห่างเธอไว้ให้มากๆ

ผมจะไม่เอ่ยปากพูดคุยกับเธอในเรื่องที่ไม่จำเป็น

และผมจะไม่แตะต้องตัวเธออีกแล้ว

 

สาบานกับขุมทรัพย์เดวีโจนส์ได้เลย!!

 

 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #707 อิอิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 12:46

    ลุงเหยี่ยวเอ๊ยยย ลุงไม่รอดหรอกนะ เด็กมันน่ารัก น่าฟัดขนาดนี้ 5555

    #707
    0
  2. #500 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 12:56
    อ๊ากกกก กอดแล้ว กอดดด// แบบไม่รู้ตัวงั้นรึ!!!
    พอคิดถึงวันที่ไม่มีเพโรน่าอยู๋ด้วยแล้ว รู้สึกแปลกๆล่ะสิ๊
    เริ่มตกหลุมรักนังหนูแล้วใช่ม๊าาา?? เฮียแกก็มีมุมแบบนี้ด้วยง่ะ น่ารัก
    #500
    0
  3. #478 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 01:18
    อายุปูนนี้ จะซึนไปไหนล่ะลูก -w-;;
    #478
    0
  4. #425 Rimit123 (@rei-sama) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 11:13
    ตาเหยี่ยวนิสัยเหมือนโซโล
    #425
    0
  5. #406 `มินนี่อิอิ ♔ (@mz-deksen) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 16:41
    มิฮอว์คซึนมากลูกกก =w=
    #406
    0
  6. #226 845 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 17:19
    คนแต่งอย่าดองน้าา ติดตามอยู๋ค่าา จ๊วบบ รักคนแต่ง รักมิฮอว์ค รักเพโรน่า คู่นี้กวนอารมณ์มากค่ะ 5555 สู้ๆน้าไรเตอร์ติดตามค่ะๆ
    #226
    0
  7. #225 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 16:58
    ใจแข็งจริงนะมิฮอว์ค
    ยอมรับเถอะๆๆๆๆ
    ว่าชอบเพโรน่าแล้วอ่ะ!
    #225
    0
  8. #223 Supernovas (@supernovas) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 16:17
    ยอมรับมาซะ!! ว่านายชอบเพโน่า! ><
    #223
    0
  9. #222 trflgr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 10:29
    ใจแข็งจังนะตาเหยี่ยว >< 5555555
    #222
    0
  10. #221 iamearn (@diamonside) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 22:03
    ปากไม่ตรงกับใจ 55555
    #221
    0
  11. #220 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 21:18
    กรี๊ดดดดดด!!!!!!!!!!
     ตาเหยี่ยวแน่จริงนายก็ใจแข็งให้ได้ตลอดนะ คริๆ
    #220
    0
  12. #218 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 20:51
    กรี๊ดดดดดดดดดด!!~
    ตาเหยี่ยวกอดเพโรน่า~ น่าร๊ากกกกกกก
    สู้ๆนะคะ อัพไวๆนะคะ ติดตามตลอดค่าาา
    #218
    0
  13. #217 N-A-T-T-I-T-A (@nattita211) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 20:28
    อ๊ากก มิฮอว์ดน่ารัก  ><

    ป.ล. ชอบประโยคที่  "สาบานกับขุมทรัพย์เดวีโจนส์เลย!!"  ใจแข็งให้ตลอดเหอะ ฮาๆ
    #217
    0
  14. #215 oooooo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 20:13
    กรี๊ดดดดดด!!!!

    ตาเหยี่ยว นายอ่อนโยนจัง5555555555

    อิจฉาเพโรน่า คริคริ
    #215
    0