[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 17 : รีไรท์ 第17 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,381 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

ตอนที่ 17 ม่านวิวาห์อลเวง

 

หลังจากทั้งสามคุยกันไปได้สักพักอี้ป๋อก็ถูกซีเฉินเรียกไปคุยงานเพื่อหาคนเดินทางไปดูแลท่าเรือในช่วงที่เซียวจ้านท้องอ่อนๆ และช่างรู้ใจหลานชายของตัวเองดีนักว่าเวลาแบบนี้อี้ป๋อคงไม่มีจิตใจเดินทางไปดูงานด้วยตัวเองแน่

 

เมื่อเป็นเช่นนั้นก็เหลือเพียงจินจื่อเซวี่ยนและเซียวจ้านนั่งคุยกันตามลำพังระหว่างรออี้ป๋อออกมาจากวงประชุม เซียวจ้านรู้สึกอึดอัดนักที่ต้องมานั่งอยู่ในที่อุดอู้จึงออกปากชวนคุณชายจินมานั่งรับลมใต้ต้นเหมยแดงจะได้คุยกันลื่นคอกว่านี้

 

“ข้าล่ะอยากรู้นักว่าสมัยเด็กของอี้ป๋อนั้นเป็นอย่างไร”

 

“หืม? เซียวจ้านอยากให้ข้าเล่าหรือ?”

 

เซียวจ้านพยักหน้าตอบจินจื่อเซวี่ยนอย่างซื่อตรง มันคงไม่ผิดแปลกไปใช่หรือไม่ที่เซียวจ้านจะอยากรับรู้เรื่องราวสมัยเด็กของผู้ที่เป็นสามีของตัวเอง หากได้รับรู้คงมีเรื่องไปแกล้งอี้ป๋อคืนบ้าง

 

“อี้ป๋อเป็นผู้ชายที่ข้าต้องยอมรับเลยว่าไม่มีที่ติ ไม่มีด่างพร้อย”

 

“อย่างไรหรือ?”

 

เมื่อได้ยินเพื่อนรักขนานนามว่าอี้ป๋อเป็นชายไร้ที่ติเซียวจ้านก็ชักอยากจะรู้แล้วเชียวว่ามันเป็นอย่างไร มันจะเป็นไปได้หรือที่คนๆ หนึ่งจะไม่มีที่ติเลย

 

“อืม อย่างเช่นวัยเด็กข้าน่ะประทับใจตัวสหายคนนี้มาก เชื่อหรือไม่ว่ามีคนมาหาเรื่องข้าและอี้ป๋อเข้ามาช่วย แต่ไม่ได้สู้กลับหรอกนะเพราะนั่นไม่ใช่นิสัยของ

 

อี้ป๋อ”

 

เซียวจ้านยังคงนั่งฟังนิ่งๆ ไม่ได้พูดออกมาแต่อย่างใด แต่ท่าทางที่มีนั้นจินจื่อเซวี่ยนรับรู้ได้อย่างถ่องแท้ว่าเซียวจ้านอยากรู้ใจจะขาด

 

“คนอื่นคงสู้กันสักหมัดแต่อี้ป๋อกลับเอาตัวมาขวางข้าไม่ให้มีเรื่องกับกลุ่มเด็กพวกนั้น เขายอมเอาหน้ามารับหมัดแทนข้าและยืนนิ่ง ย้อนคิดไปแล้วช่างน่าขัน”

 

เสียงหัวเราะของจินจื่อเซวี่ยนไม่ได้ดังขึ้นเพียงผู้เดียวเมื่อเซียวจ้านเองก็อดขันในใจไม่ได้เช่นกัน คนอะไรจะไปยืนนิ่งๆ ให้อีกฝ่ายรุมต่อย แต่พอคิดว่าเป็นอี้ป๋อก็น่าจะจริงอย่างนั้น คนอย่างอี้ป๋อนิ่งราวกับรูปปั้นหินคงไม่มีนิสัยอันธพาลไปสู้กับใครได้

 

“แต่ว่านั่นน่ะ ข้ายกให้อี้ป๋อคือสุภาพบุรุษเลยนะ การที่ไม่สู้กลับเป็นวิถีผู้ดีอย่างหนึ่ง เมื่อพวกนั้นเห็นว่าไม่สนุกที่จะหาเรื่องก็เดินจากไปโดยที่ไม่สร้างศัตรูต่อกันอีก”

 

“เพราะอี้ป๋อไม่อยากมีเรื่องกับใครสินะ”

 

“ใช่แล้ว เพราะเขาไม่อยากมีเรื่องกับใครเลยยอมให้อีกฝ่ายหาเรื่องให้พอ เมื่อสมใจก็จบกันไป ฮ่าๆๆ”

 

เซียวจ้านหัวเราะเสียงดังพร้อมกับจินจื่อเซวี่ยนเพราะหากเป็นตัวเซียวจ้านเองคงไม่นิ่งอย่างอี้ป๋อแน่ ไม่สู้สักหมัดก็สู้ถึงตายไปข้าง

 

“แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าสามีเจ้าดีไปกว่านั้นอีกคือการแตะบ่าข้าและบอกข้าว่าให้ใจเย็นลง คนเลวใช่ว่าจะต้องเลวตอบและเรื่องนี้ก็ไม่ต้องไปบอกท่านซีเฉิน ให้รู้เพียงเราสองเรื่องจะได้จบไป”

 

“อ๋า ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าเรื่องนี้ท่านซีเฉินไม่รู้หรือ?”

 

จินจื่อเซวี่ยนพยักหน้าให้กับความลับที่เก็บมานานถึงสิบห้าปีกว่า มีเพียงเขาและอี้ป๋อที่รู้เรื่องนี้จนกระทั่งมีเซียวจ้านรู้เพิ่มขึ้นมาอีกคน ไม่รู้เพราะเหตุใดอกข้างซ้ายของเซียวจ้านยิ่งรู้สึกสั่นไหวไปมากกว่าเดิมเมื่อได้รู้เรื่องนี้ อี้ป๋อเจ้าช่างเป็นคนดีเสียจริง ดีเสียจนใจของเซียวจ้านฟูฟ่องดั่งละอองน้ำปะปนสายคลื่น

 

“เจ้าโชคดีแล้วที่ได้อี้ป๋ออยู่เคียงข้าง ข้าน่ะเป็นสหายเจ้านั่นมานานข้ารู้ดีว่าถ้าเป็นเรื่องของเซียวจ้าน อี้ป๋อไม่มีทางยอมแน่นอน”

 

“คือความจริง”

 

เซียวจ้านพูดออกมาแค่นั้นและคลี่ยิ้มออกกว้างไปยังสหายรักของสามีตัวเอง คราหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ท่าเรือคืนนั้น เซียวจ้านที่ถูกพวกค้าของเถื่อนจับตัวเองไว้หากเป็นคนอื่นอี้ป๋อคงนิ่งเฉย แต่พอเป็นตัวเขาเองไม่ว่าอย่างไรจะต้องคุ้มกันไม่ให้เป็นอันตรายไปแน่

 

อี้ป๋อไม่สู้กลับชายพวกนั้นหากแต่ใช้ความฉลาดเข้าสู้ ไม่เยี่ยงนั้นเซียวจ้านอาจไม่ได้มีลมหายใจพูดคุยกับจินจื่อเซวี่ยนอย่างวันนี้

 

อี้ป๋อไม่มีที่ติจริงๆ

 

“เจ้ายิ้มอย่างนี้คงมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นใช่หรือไม่? ฮ่าๆ บางทีข้าก็อิจฉาอี้ป๋อนักที่มีคนร่าเริงอย่างเจ้าอยู่ให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ”

 

“หืม? อย่างไรหรือ?” เซียวจ้านหันมาถามเสียงสูง เขาเป็นคนร่าเริงแล้วทำไมกัน?

 

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าอี้ป๋อนั้นสุขุมและวางมาดขรึมทั้งนิ่งทั้งเย็นชา”

 

“อืม ข้ารู้ดีเลยแหละ วันแรกที่เจอเขาเหมือนข้าเจอพ่อดอกพิกุลทอง”

 

“ฮ่าๆๆ พ่อดอกพิกุลทอง? เจ้าเรียกอี้ป๋อว่าอย่างนั้นเพราะอะไรกัน?”

 

เซียวจ้านไม่อยากจะเล่าจริงๆ ว่าทำไมถึงเรียกอี้ป๋อว่าพ่อดอกพิกุลทองเพราะยิ่งนึกก็ยิ่งขันจนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น แต่ถ้าหากจินจื่อเซวี่ยนอยากรู้ เซียวจ้านผู้นี้ก็พร้อมแถลงไขให้กระจ่าง

 

“ก็เขาไม่พูดอะไรเลย ข้าพูดสิบคำร้อยคำเขาตอบเพียง อืม ฮ่าๆๆ มันน่าเรียกไหมล่ะ เหมือนกับว่าพูดทีนึงดอกพิกุลจะร่วงจากปาก”

 

“ฮ่าๆ จริงด้วย เขาเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กอย่าได้ถือสา ข้ายังนึกแปลกใจว่าทำไมทุกวันนี้ถึงได้พูดเยอะกับเจ้านัก ช่างสมแล้วที่เจ้ามาทำลายกำแพงของอี้ป๋อจนหมดสิ้น”

 

อย่างนี้เองสินะที่จินจื่อเซวี่ยนได้กล่าวอิจฉาที่อี้ป๋อมีเซียวจ้านเคียงข้าง ราวกับหยินและหยางในลัทธิเต๋า หยินคือตัวแทนความมืดหนาวเหน็บส่วนหยางคือแสงสว่างผู้มาพร้อมกับความสดใส เมื่อสองสิ่งประสานบรรจบกันจึงกลายเป็นความลงตัวที่ยากจะพรากจาก

 

“ข้าไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย ข้าไม่คิดมาก่อนเช่นกันว่าความเป็นตัวข้านั้นอี้ป๋อจะมาหลงชอบ”

 

“หืม? อี้ป๋อบอกชอบเจ้างั้นหรือ?”

 

ให้ตายสิพลั้งปากออกไปแล้วเซียวจ้านเอ๋ย มือเรียวรีบยกมือมาปิดปากเอาไว้แทบไม่ทันเมื่อเผลอพูดเรื่องที่ไม่ควรพลั้งปากออกไป ใบหน้าหวานซับสีแดงระเรื่อก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสู้หน้าจินจื่อเซวี่ยน ก็จะไปกล้ามองได้เยี่ยงไรน่าอายตายชัก

 

“ข้าล่ะไม่อยากเชื่อเลยว่าคนอย่างอี้ป๋อจะบอกชอบใครคนหนึ่งอย่างนี้ แต่พอคิดว่าเป็นเจ้าก็ไม่น่าแปลกเท่าไหร่นัก ตอนอี้ป๋อสิบแปดได้กระมังเจ้านั่นชอบพอกับสตรีนางหนึ่ง ข้าก็ยังไม่เห็นว่าอี้ป๋อจะพูดอะไร...”

 

“อี้ป๋อมีสตรีที่ชอบพอกันอยู่หรือ?”

 

ก่อนหน้านั้นเซียวจ้านเอามือขึ้นมาปิดปาก คราวนี้เป็นจินจื่อเซวี่ยนเข้าแล้ว พูดอะไรออกไปไม่คิดสินะว่าตรงหน้าเป็นภรรยาของสหายตน การมาพูดเรื่องสามีกับสตรีอื่นมันหาใช่เรื่องที่ควรพูด

 

ใบหน้าหวานแปรเปลี่ยนจากความขัดเขินกลายเป็นเรียบตึงเสียจนจินจื่อเซวี่ยนใจเริ่มเสีย

 

“ใจเย็นก่อนนะเซียวจ้านนั่นเป็นเพียงอดีต ตอนนี้นางยังไม่น่าจะกลับจาก

 

ร่ำเรียนต่างประเทศ ไม่มีอะไรหรอกอดีตย่อมเป็นอดีต” จินจื่อเซวี่ยนยกมือขึ้นมายกปัดไปมาพลางกลั้วหัวเราะเสียงแห้งเพราะได้โยนระเบิดลูกใหญ่เอาไว้เต็มๆ

 

“ตอนนั้นอี้ป๋อชอบนางหรือไม่? ถ้าหากเคยชอบพอกันแล้วตอนนี้อี้ป๋อยังชอบอยู่หรือเปล่า?”

 

คำถามจากแม่ท้องอ่อนรัวใส่เสียจนอีกฝ่ายไม่รู้จะสวนตอบอย่างไรให้ครบถ้วน ร่างหนาหยุดนิ่งคิดสักพักก่อนจะรวบรวมความจริงเมื่อห้าปีก่อนอธิบายให้คนตรงหน้าฟัง

 

“ข้าเองก็ไม่รู้หรอกว่าชอบพอกันแค่ไหนเพราะอี้ป๋อไม่เคยแสดงอาการอะไรเลยแม้แต่น้อย วันที่นางมาบอกว่าต้องไปต่างประเทศอี้ป๋อยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ”

 

“ฮ่าๆๆ อี้ป๋อก็ยังเป็นใบ้เหมือนเดิมสินะ ฮ่าๆๆ คงจะเสียใจไม่น้อยแต่ไม่รู้จะพูดอะไร...”

 

จินจื่อเซวี่ยนไม่ได้รู้สึกถึงความร่าเริงและความสุขในน้ำเสียงของเซียวจ้านแม้แต่น้อย เสียงหัวเราะอันแห้งตึงและใบหน้าที่เอาแต่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างเสียจนต้องก้มหน้าน้ำตาคลอมองพื้นหญ้าไปมาทำเอาจินจื่อเซวี่ยนรู้สึกผิดเต็มอก

 

ไม่น่าพูดอะไรพวกนี้ออกมาเลยสักนิดเพราะมันคงไม่มีใครชอบฟังเรื่องความรักของคนที่ตัวเองมอบหัวใจให้นักหรอก แม้ว่ามันจะเป็นเพียงอดีตก็ตาม

 

“ใช่หรือไม่? อี้ป๋อคงชอบนาง...ตอนนี้ก็อาจ...อ้ะ”

 

เซียวจ้านเงยหน้าขึ้นมาพูดพลางคลี่ยิ้มทำตัวราวกับไม่เป็นไรกับเรื่องพวกนี้ เพียงแต่กำลังจะพูดกลับเห็นมือของอีกฝ่ายกำลังเอื้อมมาบนหัวของเขาอย่างถือวิสาสะก่อนที่มือนั้นจะหยุดค้างเอาไว้เสียก่อน

 

“เอ่อ...ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าตกใจนะ พอดีมีดอกเหมยแดงร่วงหล่นที่หัวเจ้า ข้าแค่จะหยิบ...”

 

“ไม่ต้อง!”

 

น้ำเสียงแข็งดื้อและดุดันส่งมาจากด้านหลังของทั้งสองทำเอาสะดุ้งตัวโหยงมองไปทางต้นเสียงทันที จินจื่อเซวี่ยนคลี่ยิ้มฝืดๆ นั่นไปหาสหายรักของตัวเองและรีบพับมือตัวเองลงที่หน้าขาทันที ก็เพราะสายตาของอี้ป๋อนั่นไงเล่า จ้องเขาราวกับจะฆ่าจะแกง

 

“เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่? ...อย่ามองหน้าข้าอย่างนี้สิอี้ป๋อ ข้าไม่ได้จะลวนลามเมียเจ้า”

 

“อ้ะ! อี้ป๋อปล่อยข้าก่อน นี่อี้ป๋อปล่อยข้านะ!”

 

จินจื่อเซวี่ยนยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองด้วยความมึนงงยิ่งนักและมองตามแผ่นหลังของอี้ป๋อที่ดึงมือเซียวจ้านชักจูงไปที่เรือนหลังบ้านใหญ่ นี่เขาคงไม่ได้ทำอะไรร้ายแรงลงไปใช่หรือไม่?

 

 

มือหนาค่อยๆ ปล่อยมือเซียวจ้านเมื่อพาอีกฝ่ายเข้ามาในเรือนแล้ว ข้อมือแดงๆ ของเซียวจ้านทำเอาอี้ป๋อรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์โทสะของตัวเองได้ ทั้งๆ ที่อี้ป๋อไม่เคยมีอาการเช่นนี้เกิดขึ้นในชีวิตสักครั้งหากไม่ใช่เพราะเซียวจ้าน

 

“เจ็บหรือไม่ ข้าขอโทษ”

 

น้ำเสียงรู้สึกผิดดังขึ้นพลางชำเลืองมองข้อมือเซียวจ้านที่อีกฝ่ายใช้มือลูบมันด้วยริมฝีปากเบะออกจากกันเล็กน้อย เซียวจ้านมองอี้ป๋ออย่างคาดโทษว่าตัวเองทำผิดอะไรกันนักหนาถึงได้โดนกระทำรุนแรงเช่นนี้

 

“เจ้าเป็นอะไรของเจ้าอี้ป๋อ? ข้ากับคุณชายจินไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีไม่งามเสียหน่อย” เซียวจ้านหนอเซียวจ้านเจ้าช่างดูไม่ออกเลยหรือว่าชายผู้นี้ต่อหน้าเจ้านั้นออกอาการน้ำส้มหกขนาดไหน ที่อี้ป๋อทำรุนแรงก็เพราะหวงเจ้ากับชายอื่นเยี่ยงไรเล่า

 

“ทำไมปล่อยให้เขาโดนตัว?”

 

“หา? คุณชายจินแค่จะปัดดอกเหมยแดงจากหัวข้านะอี้ป๋อ เขาไม่ได้กระทำไม่ดีอะไรเลย”

 

ราวกับหูดับตาบอด อี้ป๋อไม่แม้แต่จะฟังเซียวจ้านสักนิดและหันหลังใส่ คราวนี้เซียวจ้านจึงฉลาดขึ้นมาบ้างว่าอี้ป๋อออกอาการหึงเข้าแล้ว ไม่รู้เพราะเหตุใดเมื่อเห็นว่าสามีโกรธเคืองยิ่งรู้สึกพออกพอใจนักจนกลั้นยิ้มไม่อยู่และส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

“เจ้าหึงข้ากับเพื่อนรักเจ้าหรืออี้ป๋อ?”

 

“...”

 

อี้ป๋อยังคงยืนหันหลังใส่ไม่ได้ตอบอะไรเซียวจ้านกลับมาสักนิด เรียวขาสวยก้าวขึ้นไปหาแผ่นหลังนั้นช้าๆ จนรู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายยิ่งนัก หากยังรู้สึกดีใจเสียจนต้องวาดมือทั้งสองเข้าไปโอบกอดชายตรงหน้าเต็มอกน้อยและใช้คางมนเกยไปยังบ่าแกร่ง

 

“อย่าโกรธข้าเลยนะอี้ป๋อ เรามีลูกด้วยกันแล้วนะข้าจะไปชายตามองใครได้อีกเล่า?” น้ำเสียงออดอ้อนจากคุณแม่ท้องอ่อนเพรียกข้างหูและถูไถคางน้อยๆ ไปตามบ่าแข็งแรงพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นด้วยความออดอ้อนสุดชีวิต แต่เหมือนอี้ป๋อจะยังไม่พอใจ

 

“ข้าจะทำอย่างไรให้เจ้าหายหงุดหงิดกัน อย่างนี้ได้หรือไม่?”

 

จมูกรั้นของเซียวจ้านฉกฉวยแก้มข้างขวาและสูดหอมแก้มนั้นเบาๆ อย่างเอาอกเอาใจหวังให้อี้ป๋อหายเคืองโกรธหันมาคุยกันดีๆ ดวงตาสีนิลเบิกกว้างเล็กน้อยคิดไม่ถึงว่าเซียวจ้านจะทำอะไรแบบนี้ได้จนหัวใจสั่นไหว

 

“ยังไม่หายโกรธอีกหรือ? ข้าทำซ้ำดีหรือไม่?”

 

...จุ๊บ…

 

หากแต่คราวนี้ไม่ใช่จมูกรั้นที่สูดดมแก้มสากแต่เปลี่ยนเป็นริมฝีปากนุ่มชมพูอ่อนประทับไปที่แก้มนั้นจนแนบทุกส่วนฝังลงไป ทีนี้คนอย่างอี้ป๋อหรือจะใจแข็งได้อยู่นานเมื่อภรรยาข้างหลังไถ่โทษขนาดนี้แล้ว

 

“ข้าหึงเจ้า หึงมาก ไม่ว่าใครข้าก็ไม่อยากให้มาโดนตัวเจ้า” ความโกรธของอี้ป๋อหมดสิ้นไม่หลงเหลือตั้งแต่โดนหอมแก้มแล้วเพียงแต่ชั่งใจรอให้โดนอ้อนมากกว่านี้สินะ เจ้าเล่ห์เสียจริง ทันทีที่เอ่ยปากสารภาพความรู้สึกหมดเปลือกจึงค่อยๆ หันหน้ามาคุยกับเซียวจ้านดีๆ

 

“ข้ารู้ แต่ว่ามันไม่มี...อื้อ!”

 

ยังไม่ทันที่เซียวจ้านจะพูดจบประโยคริมฝีปากหยักของอี้ป๋อก็ฉกชิมความอ่อนนุ่มและช่วงชิงความหวานในโพรงปากของเซียวจ้านเสียก่อน ไม่รู้ว่าอี้ป๋อตายอดตายอยากมาจากไหนคว้าเรียวร่างของเซียวจ้านประชิดอกแกร่งและจับกรอบหน้าสวยให้มั่นมือก่อนจะเอียงหน้าลงจูบอีกครั้งและอีกครั้ง

 

ร่างของอี้ป๋อค่อยๆ ดันร่างของเซียวจ้านเสียจนเรียวขาชนริมฝั่งเตียงทั้งๆ ที่ริมฝีปากหาได้เคลื่อนออกจากกันแม้แต่น้อย ทั้งดูดดึงปากนุ่มและชิมน้ำหวานด้านในโพรงปากอย่างไม่รู้เบื่อก่อนจะค่อยๆ พยุงภรรยาลงนอนกับเตียงด้วยอารมณ์พาไป

 

“อืม”

 

เสียงพึงพอใจของอี้ป๋อส่งออกมาจากลำคอแกร่งก่อนจะทาบทับร่างหนาประชิดใกล้ร่างที่นอนราบกับเตียงกว้างโดยเว้นช่วงท้องไม่ให้กดทับลงไปเป็นอันตรายใดแก่เจ้าวุ้นในท้อง มือสากร้อนลูบไล้ไปตามกรอบหน้าสวยเพื่อยึดใบหน้าของเซียวจ้านให้เชิดรับแรงบดจูบที่กว่านี้

 

“อี้ป๋อ...”

 

มือน้อยยกขึ้นมาดันหน้าอกแกร่งให้ถอนจูบอันเร่าร้อนนี่ออกเสียก่อนที่ไฟจะติดลามเตลิดไปไกล แม้ว่าในใจจะไม่อยากขัดว่าที่พ่อของลูกเท่าไหร่นักแต่ต้องพึงระลึกเสมอว่าตอนนี้เซียวจ้านไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว

 

“ข้า...ทนไม่ไหว”

 

มือสากยังคงลูบวนอยู่ตามเอวคอดและใช้แรงที่มีพยายามกระตุกผ้าคาดเอวออกอย่างรีบร้อน ใบหน้าคมซุกลงกับซอกคอหอมกรุ่นและขบเม้มต้นคอขาวซ้ำไปมาราวกับอ้อนขอ

 

“อี้ป๋อ ข้าท้องอยู่เราทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้”

 

เซียวจ้านพยายามเอาเหตุผลเข้าสู้อี้ป๋อที่กำลังเอาแต่ใจตัวเองเสียจนไม่อยากฟังผู้ใด สัมผัสแข็งตรงต้นขาอ่อนทำให้เซียวจ้านรู้ดีว่าตอนนี้อี้ป๋อมีอารมณ์มากเพียงไหน แค่บดจูบและลูบร่างกายเซียวจ้านก็เสมือนมีไฟมาติดอารมณ์สวาทของวัยหนุ่มกลัดมัน

 

“นะเซียวจ้านภายนอกก็ได้ ข้า...ทนไม่ไหว”

 

ดวงตาสีนิลจับจ้องไปที่ดวงตาหวานจนเซียวจ้านเริ่มเห็นว่ามันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยอารมณ์ใคร่ สันกรามแกร่งขบกันจนเกิดเสียงเหมือนกำลังต้านทานอารมณ์อยากจะขยี้ร่างบอบบางเสียเต็มแรงนั่นก็ทำให้รู้ดีว่าเซียวจ้านคงไม่สามารถคัดค้านอะไรได้

 

“อื้อ อี้ป๋ออย่าเพิ่ง”

 

เซียวจ้านเอี้ยวคอขาวหลบสันจมูกโด่งคมของอี้ป๋อเป็นพัลวันเมื่ออีกฝ่ายทั้งขบเม้มและส่งเสียงลมหายใจกระเส่าเข้าที่ข้างหูพาเอาขนลุกไปทั่วร่างและยอมให้

 

อี้ป๋อเปลื้องเสื้อชั้นนอกออกไปอย่างง่ายดายจนเหลือไว้เพียงเสื้อซับในตัวบาง

 

“ไม่ได้จริงๆ หรือ?”

 

เมื่อเซียวจ้านเงียบไปและออกแรงดันร่างของอี้ป๋อออกห่างหนักขึ้น ร่างหนาก็ค่อยๆ ผละมือออกมาจากหน้าอกนุ่มของเซียวจ้านที่ล้วงไปถึงไหนต่อไหนอย่างเสียดายและหยัดกายนั่งที่ข้างเตียง เสียงลมหายใจของอี้ป๋อหอบหนักเหมือนพยายามกลั้นอารมณ์เบื้องล่างเอาไว้

 

มันทั้งปวดและทั้งน่าอึดอัดจนขึ้นเป็นทรงดันเนื้อกางเกงขึ้นมา

 

“ข้าผิดเองที่ไม่ยับยั้งชั่งใจ”

 

ทั้งๆ ที่เซียวจ้านกำลังท้องลูกของเขาอยู่แท้ๆ แต่เป็นเพราะยับยั้งชั่งใจไม่ให้รังแกเซียวจ้านไม่ได้เลยเผลอไผลไปตามแรงอารมณ์ อี้ป๋อรู้สึกผิดยิ่งกว่าอะไรดีจนนั่งเงียบไม่พูดไม่จาพาเอาเซียวจ้านค่อยๆ ประคองเนื้อตัวขึ้นมาจากเตียงพลางกุมเสื้อที่หลุดลุ่ยจนไหล่บางโผล่พ้นมานั่งซ้อนหลังอี้ป๋อ

 

“เจ้าโกรธข้าหรือ? ข้าไม่ได้จะห้ามเจ้า ข้าเข้าใจเจ้าดีว่าเจ้าต้องการ แต่...”

 

“ไม่เป็นไรเซียวจ้าน เจ้าไม่ต้องขอโทษในเรื่องที่ไม่ผิด ข้าผิดเองที่คิดจะรังแกเจ้ายามนี้” อี้ป๋อมองไปที่หน้าท้องของเซียวจ้านด้วยแววตารู้สึกผิด ทั้งๆ ที่เซียวจ้านเป็นห่วงลูกมากขนาดนี้ไม่ให้พ่อรังแกแต่ดันเป็นตัวอี้ป๋อเองที่ห้ามใจต่อร่างกายยั่วเย้านี้ไม่ไหว

 

“ใช่ เจ้าคิดรังแกข้า เจ้าทำให้ข้ามีอารมณ์ไปกับเจ้าแล้วจะทิ้งข้าอย่างนี้หรือ? ที่ข้าท้วงข้าแค่อยากให้เจ้าไปปิดหน้าต่างปิดประตูก่อน ข้า...ไม่อยากให้คนในเรือนใหญ่ได้ยินได้รู้”

 

ใบหน้าหวานซับไปด้วยสีแดงอ่อนเมื่อต้องพูดประโยคชวนน่าอายนั่น ก็ใครบ้างโดนสามีเล้าโลมเพียงนี้จะนิ่งเป็นปูนปั้น เพียงแต่จะทำกันกลางวันแสกๆ ประตูเปิดโล่งมันก็น่าอายเกินไปนะ ร่างกายบางเขยื้อนเข้าใกล้อี้ป๋อจนอกน้อยชิดแผ่นหลังอีกฝ่ายก่อนจะตวัดลิ้นเลียไปที่ติ่งหูขาวจนขึ้นสีแดงจัด

 

“เจ้า...อืม”

 

อี้ป๋อหันหน้ามาดูดดึงริมฝีปากนุ่มชั่วครู่ก่อนจะผละใบหน้าออกห่างด้วยความดีใจ ตอนแรกก็ว่าจะนั่งนิ่งๆ ให้อารมณ์มันจางหายแต่เมื่อภรรยาอนุญาตมีหรือจะรั้งรอให้โอกาสดีๆ ผ่านไป ร่างกายแกร่งหยัดขึ้นลุกเดินไปปิดหน้าต่างปิดประตูเสียแทบไม่ทัน

 

“ห้ามสอดใส่นะอี้ป๋อ อย่ารังแกลูกถ้าจะรังแกก็รังแกข้าผู้เดียว”

 

“ข้าจะรังแกจนเจ้าเสียงแห้งเลยเซียวจ้าน อืม”

 

ยามตะวันขึ้นกลางท้องฟ้าเพียงไม่นานจนตะวันคล้อยมาอีกฝั่งได้เพียงไม่เท่าไหร่สองร่างที่นอนหอบกระเส่าอยู่บนเตียงก็เริ่มบทสวาทอันยากจะห้ามใจเสียแล้ว อี้ป๋อดึงรั้งประตูห้องและหน้าต่างให้ปิดสนิทใช้เพียงแสงที่เล็ดลอดเข้ามาในห้องคลำทั่วร่างสั่นระริก

 

ร่างกายเปลือยเปล่าของเซียวจ้านขาวผ่องเสียจนไม่ต้องใช้แสงเทียนส่องให้เสียเล่มเทียน ริมฝีปากหยักขบเม้มไปทั่วลำคอขาว อกเปลือยจนมาหยุดที่เม็ดทับทิมทั้งสองที่ชูชันราวกับกำลังรอความอุ่นโลมเลีย

 

“อื้อ อี้ป๋อ”

 

เสียงหวานครางดังขึ้นเมื่อลิ้นอุ่นร้อนตวัดที่ปลายยอดแข็งชันนั่นจากชมพูอ่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ไม่มีว่างเว้นสักข้างหากไม่ใช่ลิ้นเลียหรือขบเม้มมือหนาก็จะส่งไปบีบนวดให้ขึ้นทรงสวย

 

“เซียวจ้าน หอม”

 

ทั้งๆ ที่เซียวจ้านอาบน้ำไปตั้งแต่เช้าตรู่แต่กลิ่นความหอมยังคงส่งกลิ่นออกมาให้ได้ดอมดม เพียงครึ่งร่างบนก็หอมเย้าเพียงนี้อี้ป๋อไม่อยากรั้งรอสัมผัสท่อนล่างภายใต้ผ้าห่มสีแดงสดที่ใช้บดบังความเปลือยเปล่าสักนิด

 

“อย่ากัด อ้ะ!”

 

ร้องขอไม่ทันว่าที่คุณพ่อก็แปลงกายเป็นทารกน้อยราวกับดูดนมแม่ขบเม้มและกัดปลายยอดอกนั่นเบาๆ พอให้ขึ้นสีและเสียงครางหวานดังลั่น รอยยิ้มเต็มภาคภูมิยกขึ้นและจูบซับไปที่ปลายคางสวย

 

“ห้ามใจไม่ไหว”

 

รู้แล้ว เซียวจ้านรู้ดีเลยแหละว่าอี้ป๋อไม่เคยมีน้ำอดน้ำทนกับร่างกายของเซียวจ้านสักนิด แค่แตะเบาๆ ก็อารมณ์สวาทโหมซัดกู่ไม่กลับจนต้องปิดเรือนนอนเปลือยเปล่ากันบนเตียง

 

“เจ้ามันคนนิสัยไม่ดี ชอบรังแกข้าเกือบทุกวัน”

 

“หรือจะให้เป็นทุกวันย่อมได้นะเซียวจ้าน”

 

มือนิ่มดันหน้าอี้ป๋อออกห่างเมื่อได้ยินคำว่าทุกวัน เพียงเกือบทุกวันเซียวจ้านแทบสิ้นลมบนเตียง หากทำทุกวันไม่ตายหรือ?

 

(คัทสามารถหาอ่านได้ที่เล่ม)

 

 

หลังจากอี้ป๋อส่งมอบความรักให้เซียวจ้านจนหมดสิ้นแรงยกคู่ มือหนาของอี้ป๋อก็ตระกองกอดเอวคอดของเซียวจ้านไม่ห่าง ใบหน้าคมเกยซุกไปที่ซอกคอหอมกรุ่นเปล่าเปลือยแต่เต็มไปด้วยจุดแดงระเรื่อตามต้นคอขาวนั่นราวกับไม่อยากจะปล่อยให้เซียวจ้านหนีห่าง

 

“อื้อ อี้ป๋ออย่า ..”

 

หักห้ามใจไม่ไหวเป็นครั้งที่เท่าไหร่นับไม่ถ้วน จมูกโด่งดั่งเทพปั้นให้เกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบนั้นก็ซุกไซ้ไปที่ซอกคอเบาๆ จนคิ้วเรียวหวานกระตุกเล็กน้อยและลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

 

“ตื่นเถิด ไปอาบน้ำกันต้องไปกินข้าว”

 

อี้ป๋อพูดเพียงสั้นๆ แต่มือกลับลูบวนไปที่เอวเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มสีแดงฉูดฉาดไม่เลิก ไม่ว่าจะจับไปที่ไหนของเซียวจ้านก็ช่างนิ่มและน่าสัมผัสไปหมด พอเลื่อนมือมาที่หน้าท้องแบนราบก็อดไม่ได้ที่จะลูบวนสื่อสารความอ่อนโยนของคนเป็นพ่อส่งไปยังลูกในท้อง

 

“ลูกตัวเท่าเม็ดถั่วไม่รู้หรอกว่าพ่อกำลังเล่นด้วยนะ”

 

เซียวจ้านส่งเสียงเอ่ยล้อและยึดมือหนานั่นเอาไว้เมื่อมันเริ่มลามขึ้นมาที่หน้าอกอวบ เซียวจ้านสะบัดคอหันไปทางด้านหลังอย่างรู้ทันว่าที่พ่อของลูกด้านหลังและขมวดคิ้วใส่อย่างหาเรื่อง เป็นคำพูดที่ออกมาว่าถ้าไม่หยุดลวนลามเขาล่ะก็ได้เห็นดีกันแน่

 

คนอะไรเพิ่งจัดการเขาไปหมาดๆ ยังจะมาตอดเล็กตอดน้อยอีก

 

“เวียนหัวเหรอ? จะอาเจียนหรือเปล่า?”

 

แต่พอเซียวจ้านทำท่าจะลุกขึ้นหยัดกายลุกจากเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่าตากลับพร่ามัวและใช้มือกุมขมับตัวเองแล้วสะบัดสองสามครั้ง ทำเอาอี้ป๋ออดเป็นห่วงไม่ได้รีบเข้ามาประคองเอาไว้

 

“นิดหน่อย ข้าเหนื่อยก็เพราะเจ้า”

 

ไม่วายส่งเสียงตำหนิมายังบุรุษข้างๆ รอยยิ้มของอี้ป๋อคลี่ออกเล็กน้อยภูมิอกภูมิใจในผลงานตัวเองจนเซียวจ้านเหนื่อยล้าขนาดนี้แสดงว่าลีลาของตัวเองก็ไม่เป็นสองรองใครแน่

 

“ยังจะมายิ้มอีก ข้าล่ะสงสารตัวเองจริงๆ ที่ต้องถูกเจ้ารังแก”

 

“ใครใช้ให้เจ้าน่ากิน”

 

เซียวจ้านถลึงตาใส่สามีข้างๆ และยกมือเรียวตีไปที่ต้นแขนไม่แรงนักแต่ก็พาขึ้นเป็นรอยมือได้ไม่ยากเพราะเนื้อตัวเปล่าเปลือยกันทั้งคู่ เขาอยู่ใกล้อี้ป๋อไม่ได้อีกแล้วไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ต้องทานข้าวเพื่อบำรุงลูกน้อยพอดี

 

“ข้าจะไปอาบน้ำ”

 

เซียวจ้านหันไปพูดกับอี้ป๋อก่อนที่มือหนาทั้งสองจะช่วยกันพยุงร่างบางเดินเข้าห้องน้ำไป ไม่มีอะไรต้องปิดบังหรือเขินอายแม้ว่าเนื้อตัวจะไม่ได้ใส่อะไรเลยก็ตามที จวบกระทั่งอีกคนอาบเสร็จอีกคนอาบต่อจนสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย

 

“อี้ป๋อ”

 

เรียวคิ้วเข้มกระตุกเข้าหากันทันทีที่เซียวจ้านตะโกนเรียกชื่อของเขา ขาแกร่งสาวเข้าไปใกล้และใช้มือพยุงต้นแขนของเซียวจ้านเอาไว้ ศีรษะน้อยส่ายเบาๆ ไม่ได้เป็นอะไรจนอี้ป๋อสงสัยกับพฤติกรรมของแม่เจ้าวุ้น

 

“เป็นอะไรไปหรือ?”

 

“ก่อนหน้านี้ข้าเวียนหัวแต่พอเจ้าเข้ามาใกล้กลับหายเป็นปลิดทิ้ง” เซียวจ้านใช้จมูกรั้นดมสูดไปตามเนื้อตัวของอี้ป๋อไม่ว่าจะเป็นซอกคอหรือว่าเนื้อผ้าของอีกฝ่ายพาเอาอี้ป๋อยิ่งมึนงงไปมากกว่าเดิม นี่มันเรื่องอะไรกันภรรยาของเขากลายเป็นสุนัขไปแล้วหรือ?

 

“มาดมเนื้อตัวข้าทำไม?”

 

“หอม ข้าดมแล้วข้ารู้สึกดีไม่คลื่นไส้”

 

ว่าจบเซียวจ้านก็ยังไม่เลิกดมตามเนื้อตัวของอี้ป๋อ หนักกว่านั้นคือเคลื่อนกายเข้ามาใกล้และสวมกอดสามีตัวเองหลวมๆ ดมไปที่บ่า แก้ม และหัวของอี้ป๋อไม่เลิก ต้นคอแกร่งรีบเอี้ยวหนีเป็นพัลวันเมื่อมันชักแปลกเต็มทน

 

“เจ้าเป็นอะไรไปเซียวจ้าน เหตุใดถึงชอบกลิ่นข้านัก?”

 

กลิ่นมิ้นท์ที่เซียวจ้านไม่เคยได้กลิ่นแรงขนาดนี้มาก่อนตามเนื้อตัวของอี้ป๋อ จู่ๆ วันนี้เซียวจ้านก็รู้สึกว่ากลิ่นของมันแรงเหลือเกิน ทั้งหอมทั้งสดชื่นเสียจนอาการคลื่นไส้หายไปหมด

 

เจ้าเม็ดถั่วติดพ่ออย่างนั้นหรือ?

 

“ข้าไม่รู้ แต่เจ้าอย่าห่างข้านะ...ข้าชอบกลิ่นเจ้า”

 

“ย่อมได้”

 

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดอี้ป๋อไม่นึกรำคาญสักนิดที่เซียวจ้านเดินเกาะเขาราวกับจะเป็นคนๆ เดียวกันเลย หากแต่รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าคมยังคลี่ออกกว้างและเดินจับมือเซียวจ้านจากเรือนหลังเล็กไปยังเรือนใหญ่เมื่อได้เวลาทานข้าวของตระกูลแล้ว

 

อี้ป๋อชอบให้เซียวจ้านอ้อนเสียจริง ถ้าท้องแล้วจะขี้อ้อนขนาดนี้น่าจะให้อาไปขอตั้งแต่เซียวจ้านอายุครบสิบแปดให้รู้แล้วรู้รอดจะได้มีลูกอ้อนเขาได้สักสองสามคน

 

 

 

100%

 

#ม่านวิวาห์อลเวง

 

 

E-BOOK

 

sds

 

นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่ คลิกที่นี่

 

 

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่ คลิกที่นี่

 

 

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan

 

ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ

ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.381K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2383 despasito (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:12
    ทั่นทำไมทำแบบนี้5555
    #2,383
    0
  2. #2337 My love markbam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 11:50
    โอ๊ย!!! ป๋อ 5555
    #2,337
    0
  3. #2244 Kjjcassi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 01:44

    เคลิ้มไปกะเค้าแล้วว เซียวจ้านรู้♡อี้ป๋อเร็วๆน๊าา????

    #2,244
    0
  4. #2210 Lazy_g (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:19
    พ่อคุณเอ๊ยยย 5555555 แสนจะน่าเอ็นดู หลับคอพับเลย
    #2,210
    0
  5. #2162 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 15:35

    เจ้าบ่วงนี้น้าน่ารักไปอีก เจ้าสาวโคตรสวย เจ้าสาวรู้ใจตัวเองให้เร็ววันเถอะหนา
    #2,162
    0
  6. #2084 pondww♥ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 00:09
    ใจหายแวบบบเลย แต่ไม่เป็นไรนะอี้ป๋อวันหน้ายังมี วันนี้พักผ่อนเยอะๆนะ5555555
    #2,084
    0
  7. #1948 ChonladaDao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 09:10
    ไม่น่าเลยทั่น555555
    #1,948
    0
  8. #1770 Kyuyo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 15:36

    ตลกเจ้าบ่าววววหลับสะงั้น

    #1,770
    0
  9. #1715 BNINE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 15:10
    อี้ป๋อ!!!! หลับไปอย่างนี้ม่ายด้ายยยย
    #1,715
    0
  10. #1485 toto (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 12:43

    ป๋อเอ้ยป๋อ555

    #1,485
    0
  11. #1478 Area6104 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 09:02
    ตื่นมาจะจำได้มั๊ย ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เอ็นดูคุณชาย หลับไปซะอย่างนั้น 555
    #1,478
    0
  12. #1458 polypoll (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 00:07
    น่ารักกกกก
    #1,458
    0
  13. #1457 อาซาคุระ ฮาโอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 23:53
    โอ้ยยท่าน!!!555555555 โธ่ คนเขาก็เคลิ้มแล้วเนอะ เห้ออออ
    #1,457
    0
  14. #1456 fufoongfu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 21:16
    5555 หลับซะงั้นแหละ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลยยยย
    #1,456
    0
  15. #1455 Panidy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 16:05
    โถถถ พ่อออ แม่เค้าอุตส่าเคลิ้มให้พ่อแล้วนะ เมาหลับไปแบบนี้ ตื่นมาก็คือเสียใจทีหลังชัวร์ 5555555555555
    #1,455
    0
  16. #1454 Kkml2007 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 11:54
    ป๋อเดววว55555555
    #1,454
    0
  17. #1451 W. YM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 09:43
    เอ็นดูอี้ป๋อ จ้านอุตส่าห์น้วยแล้ว ยอมแล้ว แต่มาดันหลับซะได้5555555555555555555
    #1,451
    0
  18. #1450 neovenesia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 08:10
    ไปหัดดือเหล้าเดี๋ยวนี้เลยป๋อ แม่ยกเสียดายมาก
    #1,450
    0
  19. #1449 atompark1a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 02:33
    โถ่พ่อคู้นนนน มันใช่เวลามาหลับมั้ยเล่า555555555
    #1,449
    0
  20. #1448 ฮุนฮานป๋อจ้านตลอดไป (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 02:11
    ป๋อจะหลับแบบนี้ไม่ได้นะป๋อ!!! จูบเค้าจนปากบวมแล้วหลับซะได้ โถ่ววว
    #1,448
    0
  21. #1445 Bbulu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:44
    เอ็นดู ขอจ้านซึนๆแรดๆหน่อยค่ะ เว่ยอิงอีพี่แรด555555
    #1,445
    0
  22. #1444 amamkmp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:42
    โง่ยย เอ็นดูทั่น55555 พิจ้านเรารอเก้อเลย อุแง55555555555
    #1,444
    0
  23. #1443 CB_0461 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:25
    พ่อ!!!! พ่อจะหลับตอนนี้มั้ยด้ายยย โอยเป็นตาเอ็นดูว555556
    #1,443
    0
  24. #1441 Arayaaunaun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 21:39
    ไรท์คะ มันต้องมี ทุกวันคือทุกวันแล้วแหละ ขอๆอยากอ่านมากกกก
    #1,441
    0
  25. #1440 dek1mill (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 20:24
    อ๊ากกกกกกกกก เขินมากบิดตัวเป็นเลข8

    อ๊ากกกกกกกกกฟินนนน
    #1,440
    0