[REWRITE] ม่านวิวาห์อลเวง [Chaotic wedding] #ป๋อจ้าน MPREG AUTHOR : SNOOKY

ตอนที่ 18 : รีไรท์ 第18 集 ม่านวิวาห์อลเวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,300 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

ตอนที่ 18 ม่านวิวาห์อลเวง

 

“มาพอดี ข้าว่าจะให้คนไปตาม”

 

เวินฉิงทักอี้ป๋อที่เดินจับมือเซียวจ้านเข้ามาในเรือน ริมฝีปากแต่งแต้มสีแดงฉาดของนางคลี่ยิ้มกว้างและมองไปที่มือทั้งสองเชื่อมกันไม่ปล่อย ว่าจะแซวแต่ซีเฉินกลับไวกว่านัก

 

“เกิดอะไรดีๆ ขึ้นหรือ? ทำไมเดินเกาะกันมาขนาดนั้น?”

 

“เซียวจ้านเป็นอะไรข้าก็ไม่รู้ เขาชอบกลิ่นตัวของข้าไม่ให้ข้าห่างตัว”

 

เวินฉิงยกมือขึ้นมาปิดปากหัวเราะลั่นกลางวงข้าวที่ตั้งรอไว้สักครู่แล้วทำเอาเซียวจ้านเลิกคิ้วสงสัยไม่ต่างจากอี้ป๋อสักนิด ทั้งสองหันหน้ามองกันเป็นคำถามว่าผิดแปลกตรงไหนทำไมนางถึงขันนัก

 

“เอาล่ะๆ มานั่งเถิดเดี๋ยวหลานข้าหิวพอดี”

 

“ท่านน้าเวินฉิง ข้าเป็นอะไรไปหรือเหตุใดท่านต้องขันข้าขนาดนี้?” นางเหลือบมองเซียวจ้านด้วยปลายหางตาและชี้ไปที่หน้าท้องของเซียวจ้านจนแม่ป้ายแดงมองตามเรียวนิ้วสวยอย่างเสียไม่ได้ แต่ก็ยังไม่กระจ่างอยู่ดี

 

“หลานข้าชอบพ่อเจ้าเข้าเต็มๆ อย่างไรล่ะ ตอนคนแพ้ท้องบางคนถึงกับห่างสามีไม่ได้เพราะชอบกลิ่นตัวสามี ลูกคงอยากให้แม่อ้อนพ่อกระมัง”

 

เพียงได้ยินคำตอบใบหน้าขาวผ่องแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ใบหน้าสวยเบือนหน้าหนีสายตาดุจราชสีห์ของอี้ป๋อจนไม่กล้าสบตา ซีเฉินเมื่อเห็นหลานชายตัวเองเป็นสุขนักก็อดมีความสุขกับชีวิตครอบครัวของหลานชายตัวเองไม่ได้

 

นานมากที่เขาเคยคิดเอาไว้ว่าจะมีอะไรทำให้อี้ป๋อมีความสุขบ้าง ตั้งแต่เกิดมาไม่มีสักครั้งที่อี้ป๋อจะยิ้มและหัวเราะหลังจากพ่อแม่ตายไป วันนี้เป็นวันที่ซีเฉินรอคอยจริงๆ อี้ป๋อมีความสุขกับชีวิตคู่เขาก็ดีใจ

 

“ท่านอายิ้มทำไมหรือ?” ยิ้มกว้างออกมาจนอี้ป๋อต้องร้องถาม

 

“ข้าแค่ดีใจที่เจ้ามีความสุข”

 

“แน่ล่ะ เพราะมีเซียวจ้านเข้ามาหลานข้าเลยยิ้มราวกับเสียสติ” พอซีเฉินตอบเวินฉิงก็แซวต่อไม่รอเว้นช่วงว่างของเวลา เซียวจ้านยกนิ้วชี้ขึ้นมาเกลี่ยปลายจมูกของตัวเองอย่างที่ชอบทำและส่งเสียงเป็นลูกแมวออกมาเบาๆ

 

“ไม่ใช่เสียหน่อย”

 

“เพราะเจ้า ข้ามีความสุขเพราะเจ้า...เซียวจ้าน”

 

...ฉ่า...

 

อี้ป๋อชักจะร้ายขึ้นทุกวันแล้วนะ จิตใจจะไม่ปล่อยให้เซียวจ้านได้พักผ่อนใบหน้าบ้างหรือ ตอนนี้มันแดงเป็นลูกมะเขือเทศสุกแล้วนะ เซียวจ้านหยิกไปที่เอวของอี้ป๋อจนอีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังไม่เลิกยิ้มกริ่มให้ภรรยาข้างๆ

 

“เอาล่ะๆ มดตอมอาหารหมดแล้วรีบทานเถอะ อาเจ้ามีเรื่องจะคุยด้วยนะอี้ป๋อ”

 

เวินฉิงเห็นการพลอดรักของสามีภรรยาตรงหน้าก็เริ่มอิจฉาในใจจนกักเก็บไม่อยู่ นางส่งเสียงหมั่นไส้ออกมาแล้วชวนให้กินข้าวโดยไม่ลืมเปรยเรื่องหลังมื้อเย็นด้วย ซีเฉินบอกนางแล้วว่าหลังมื้อเย็นจะคุยงานกับอี้ป๋อเสียหน่อย

 

“เรื่องอันใดหรือ?”

 

เซียวจ้านสงสัยนักจึงถามออกไป แต่มันจะดูเสียมารยาทหรือไม่นะที่จู่ๆ ไปละลาบละล้วงเรื่องของอาหลานเยี่ยงนี้ ปากมันไวนักเซียวจ้านห้ามไม่ทันหรอก

 

“เรื่องท่าเรือน่ะไม่มีอะไรหรอก ทานข้าวเสร็จเวินฉิงก็จะพาเจ้าไปคุยเรื่องบำรุงครรภ์ด้วย”

 

“อืม” อี้ป๋อหยักหน้าพร้อมๆ กับเซียวจ้านก่อนจะตักอาหารใส่จานเซียวจ้านเสียจนพูน ขยันเอาอกเอาใจขนาดนี้กลัวลูกเมียไม่รักหรืออย่างไรกัน

 

“กินเยอะๆ เสียแรงไปต้องกินเยอะๆ”

 

“อี้ป๋อ!!”

 

ไม่ต้องพูดถึงว่าหลังจากอี้ป๋อพูดจากำกวมพวกนั้นต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ชะตากรรมของอี้ป๋อจะเป็นอย่างไรต่อไปได้เสียนอกจากจะโดนมือของเซียวจ้านฟาดเข้าที่ต้นแขนแกร่งอย่างแรง ผู้หลักผู้ใหญ่ตรงหน้าถึงกับหันหน้าเข้าหากัน ใคร่รู้นักว่าเสียแรงที่ว่าใช่เพราะเข้าเรือนไปไวนักกว่าจะออกมาก็เย็นค่ำ...ไปทำอะไรกันมา

สำหรับเซียวจ้านน่ะ...หวังอี้ป๋อร้ายกาจที่สุดในโลกเลย!!!

 

 

 

หลังมื้อเย็นผ่านพ้นไป เวินฉิงก็จับเซียวจ้านแยกมาจากอี้ป๋อเพื่อให้อาหลานได้คุยงานกันแต่กว่าจะแยกออกมาได้เซียวจ้านก็ปากเบะปากคว่ำไปหลายครั้งหากยังกำชับว่าคุยงานเสร็จให้รีบมาหาทันที เวินฉิงยังจำได้เลยว่าตอนที่อี้ป๋อลูบหลังเซียวจ้านด้วยความเอ็นดูนั่นมันอบอุ่นเพียงใด

 

อี้ป๋อบอกจะรีบมาหาทันทีไม่ต้องห่วง แค่นี้แม่เจ้าเม็ดถั่วน้อยในท้องก็ยิ้มออกเดินตามเวินฉิงมาที่ห้องยาได้สักที

 

“นี่เป็นยาที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า และก็มียาจากเจียงเฉิง คุณชายจิน”

 

นางส่งห่อผ้าที่ใส่ใบยาในนั้นออกมาและเริ่มอธิบายวิธีกินตามลำดับ เซียวจ้านลูบท้องตัวเองไปมาและตั้งใจฟังไม่ให้ขาดตกบกพร่องเพราะลูกของเขากับอี้ป๋อต้องเกิดมาสมบูรณ์แบบ ร่างกายแข็งแรงไม่พิการ เขาจะเลี้ยงลูกไปด้วยกันกับอี้ป๋อเป็นอย่างดี

 

“ส่วนเรื่องต้มยาเจ้าไม่ต้องห่วงเดี๋ยวข้าบอกคนในเรือนคอยเตรียมให้ ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้เวลากินเท่านั้น

 

“ขอบคุณท่านมากที่เอ็นดูข้า”

 

“หึ ข้าไม่เอ็นดูหลานสะใภ้จะให้ข้าไปเอ็นดูหมาข้างเรือนงั้นหรือ?” เซียวจ้านเบะปากออกทันทีที่เอาเขาไปเปรียบกับหมา เซียวจ้านเป็นกระต่ายต่างหาก กระต่ายตัวนิ่มๆ ขนฟูๆ น่ะไม่ใช่หมาเสียหน่อย เมื่อเวินฉิงเห็นหน้าเซียวจ้านก็อดขันออกมาไม่ได้

 

“ฮ่าๆ ข้าล่ะขันนัก เอาล่ะๆ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าอีกเรื่อง”

 

“เรื่องอะไรหรือ?”

 

“เรื่องเอาใจสามี เจ้าน่าจะรู้ใช่หรือไม่ว่าตอนนี้เจ้าท้อง อีกหน่อยพุงก็ต้องป่องและเริ่มอวบมีน้ำมีนวล” เวินฉิงพูดตรงประเด็นไม่อ้อมค้อมตามนิสัย แต่เซียวจ้านยังคงเป็นเซียวจ้านอยู่วันยันค่ำเพราะเขาไม่รู้หรอกว่าที่เวินฉิงพูดออกมามันหมายความว่าอย่างไร อ้วนแล้วอย่างไรหรือ?

 

“เฮ้อ ข้าหมายถึงอี้ป๋อจะเบื่อเจ้าได้ แต่ข้าก็มั่นใจนะว่าอี้ป๋อจะไม่เจ้าชู้เหมือนคนอื่น”

 

“ท่านน้าหมายถึงนอกใจงั้นหรือ?”

 

จู่ๆ อาการเจ็บตรงหน้าอกก็เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวเสียจนเซียวจ้านหน้าเสียและก้มหน้ากุมหัวใจของตัวเองแน่น อาการพวกนี้ใช่ว่าเซียวจ้านไม่รู้เพียงแต่สงสัยว่าทำไมถึงได้เป็นได้ แค่คิดว่าอี้ป๋อจะปันใจให้คนอื่นก็เจ็บปวดอย่างนั้นหรือ

 

“ใช่ แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เจ้าระแวงอี้ป๋อนะ ข้าแค่มาเตือนไว้ก่อนว่าเจ้าต้องรู้จักเอาอกเอาใจ

 

“เอาอกเอาใจ? ต้องทำอย่างไร?”

 

อย่างเซียวจ้านเหรอจะเอาอกเอาใจใครเป็นเมื่อเขาเกิดมาเป็นลูกคนเดียว ใครๆ ต่างอ้อมล้อมเอาใจเขาเสียมากกว่าแม้จะยกเว้นเพียงเจียงเฉิงก็ตาม ชีวิตไม่ต้องสนใจใครอยากเที่ยวเล่นใช้เงินอย่างไรย่อมได้ ดูท่าว่างานนี้ชักจะเป็นงานช้างของเซียวจ้านเสียแล้ว

 

“อี้ป๋อชอบอะไรบ้างเจ้าก็แค่ทำให้เขาชอบ”

 

“ท่านน้า...ข้าไม่รู้เลยว่าอี้ป๋อชอบอะไรบ้าง”

 

ก็ชอบเซียวจ้านไงเล่า เวินฉิงเว้นไว้ในใจไม่ได้พูดออกมาให้กระดากปาก เรื่องเท่านี้เหตุใดเซียวจ้านถึงไม่รู้กันนะว่าอี้ป๋อชอบอะไรที่สุดเพราะขนาดเวินฉิงกับซีเฉินยังรู้เลย

 

“อ๋า ข้ารู้แล้ว วันก่อนอี้ป๋อบอกว่าชอบกินแกงสายบัว!” เวินฉิงยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเองและถอนหายใจราวกับคนปลงกับโลกเมื่อต้องมาเจอกับเซียวจ้านแสนซน เก่งไปเสียทุกเรื่องยกเว้นเรื่องง่ายๆ

 

“อ้าว ไม่ใช่งั้นหรือแล้วอะไรล่ะ? ...ท่านชี้ข้าทำไม?”

 

“อี้ป๋อชอบเจ้า เจ้าก็แค่ทำให้อี้ป๋อชอบมากขึ้นทุกวัน เรื่องนี้มันยากนักหรือไงทำไมเจ้าไม่เข้าใจว่าข้าหมายถึงเรื่องบนเตียง!”

 

เซียวจ้านเบิกตากว้างเมื่อเวินฉิงส่งเสียงดุมายังตัวเองและชี้นิ้วก่อนจะจิ้มๆ มาที่หน้าอกของเซียวจ้านราวกับต้องการย้ำว่าสิ่งที่อี้ป๋อชอบมากๆ จนมีลูกด้วยกันนี่ก็คือเซียวจ้านอย่างไรเล่า

 

“เรื่องบนเตียง...ให้ข้าทำอย่างอื่นเถิดเพราะข้าไม่เอาใจเด็ดขาด”

 

เหตุใดเซียวจ้านไม่บอกไปเล่าว่าแค่อยู่เฉยๆ อี้ป๋อก็จัดการกินเขาบนเตียงแทบทุกวันอยู่แล้ว ขนาดท้องยังไม่วายจะตอดเล็กตอดน้อยตัวเองอีก ไหนจะเพิ่งทำกันมาก่อนจะกินข้าวเย็น บอกเวินฉิงไปสิว่าแค่นี้อี้ป๋อก็หลงไม่รู้จะหลงอย่างไรแล้ว

 

“ตามใจเจ้า นู่นสามีเจ้ามาแล้ว”

 

“อี้ป๋อ...”

 

ไม่ต้องให้อี้ป๋อเดินเข้ามาใกล้เซียวจ้านก็รับรู้ว่าอี้ป๋อได้มาจริงๆ อย่างที่เวินฉิงบอกเมื่อกลิ่นมิ้นท์หอมกลิ่นประจำตัวของอี้ป๋อได้ลอยมาตามสายลมพัดทำเอาแม่ท้องอ่อนรู้สึกชื่นปอดขึ้นมาและสูดดมคลายอาการคลื่นไส้ เจ้าลูกตัวดีช่างรักพ่อเหลือเกินนะ

 

“เซียวจ้านเป็นอย่างไรบ้างยังคลื่นไส้อยู่อีกหรือไม่?” เซียวจ้านส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ จริงอยู่ที่ก่อนหน้านี้เขารู้สึกพะอืดพะอมบ้างแต่พอได้อยู่ใกล้ได้สูดดมกลิ่นหอมๆ ของอี้ป๋อก็รู้สึกดีจนอาการที่ว่าหายเป็นปลิดทิ้ง

 

“จะค่ำแล้วพากันเข้าบ้านเถิด ส่วนเซียวจ้านอย่าลืมที่ข้าบอกเชียว”

 

“คุยอะไรกันหรือท่านน้า?”

 

“ความลับระหว่างข้ากับเซียวจ้าน ข้าคงบอกไม่ได้”

 

เวินฉิงแอบขยิบตามาให้เซียวจ้านเป็นเชิงให้รู้กันเพียงสองคนเท่านั้นและเซียวจ้านเองก็รู้เจตนาเรียบร้อยจึงพยักหน้าส่งกลับไป ทั้งสองโค้งหัวให้เวินฉิงเล็กน้อยก่อนจะพากันเดินมาที่เรือนหลังบ้านใหญ่เพราะกลัวจะค่ำมืดไม่เห็นทางแล้วจะอันตรายกับเซียวจ้าน

 

 

 

ระยะทางจากเรือนใหญ่มาถึงเรือนหอนั้นไม่ได้ไกลเท่าไหร่นัก ไม่นานทั้งสองจึงเดินมาถึงและเตรียมตัวเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำเพราะต้องการให้เซียวจ้านพักผ่อนให้เต็มที่หากกลางคืนลุกขึ้นมาอาเจียนจะได้ไม่อิดโรย จอกยาที่อี้ป๋อรินน้ำสมุนไพรใส่เต็มจอกไม่เหลือสักหยดหลังจากเซียวจ้านดื่มลงคอไม่เหลือแม้ว่าจะฝาดลิ้นเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อคิดถึงลูกต้องมาก่อนเซียวจ้านจึงยอมฝืนกินเข้าไป

 

“เก่งมาก”

 

“ไม่ต้องมาชมข้าเป็นเด็กน้อยเลยนะ วันนี้เป็นอย่างไรบ้างเห็นว่าคุยงานกับท่านอาซีเฉินนานเชียว”

 

อี้ป๋อเดินไปเก็บจอกยาก่อนจะเดินมานั่งที่ข้างเตียงใกล้กับร่างของเซียวจ้าน มือหนากอบกุมมือบางและกำหลวมๆ พลางบีบหวังให้เซียวจ้านรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวจนเซียวจ้านเองก็ต้องยอมรับว่ารู้สึกดีไม่น้อย

 

“พรุ่งนี้ข้าต้องไปท่าเรือแต่เช้า ข้าต้องแบ่งเบางานของท่านอา”

 

“ข้าไป...”

 

“เจ้าต้องอยู่ที่นี่ ท่าเรือแดดจัดและร้อน ข้าไม่อยากให้เจ้ากับลูกเป็นอะไรไป”

 

ออกปากห้ามไม่ให้เซียวจ้านไปด้วยทั้งๆ ที่ยังพูดไม่จบประโยคแบบนี้พาลทำให้แม่ท้องอ่อนคิ้วกระตุกและฉุกคิดถึงเรื่องที่เวินฉิงเตือนมาทันที ความคิดที่เซียวจ้านคิดว่าไร้สาระกลับแล่นวนในหัวไม่หยุด

 

หรือที่อี้ป๋อไม่อยากให้เซียวจ้านไปด้วยเพราะเห็นว่าท้องและกำลังจะเบื่อสินะ

 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”

 

“ช่างข้าเถิด เจ้าไปท่าเรือแล้วข้าจะอยู่กับใคร ข้าติดกลิ่นตัวเจ้า”

 

ปากเรียวคว่ำเบะและแสดงสีหน้าไม่พอใจจนอี้ป๋อต้องเอ่ยถาม เซียวจ้านไม่เคยแสดงกิริยาเช่นนี้มาก่อน หัวใจของอี้ป๋อแทบตกไปที่ตาตุ่มรีบรั้งร่างกายบอบบางนั่งตักแกร่งทันที

 

อารามตกใจเซียวจ้านแทบเอาแขนคล้องต้นคอแกร่งไว้เสียแทบไม่ทัน ถึงแม้ว่าอี้ป๋อจะไม่มีทางปล่อยให้เซียวจ้านพลัดตกไปก็ตามที แต่คนขี้ตกใจเกิดอะไรขึ้นก็ขอคว้าไว้ก่อนแล้วกัน

 

“ตอบข้ามาเถอะว่าเจ้าเป็นอะไร หืม?”

 

เรียวมือหนากอดรัดเอวคอดให้นั่งอยู่ตรงตักแกร่งพลางเงยหน้าถามคนที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งหน้าบูด หากยังริมฝีปากเบะราวกับจะทิ้งน้ำตาให้หยดเผาะลงมาเสียให้ได้อย่างไรอย่างนั้น เมื่ออี้ป๋อเห็นก็ยิ่งอยากจะรู้ว่าภรรยาตัวเองเป็นอะไรไปกันแน่

 

“ไม่ใช่ว่าที่ไม่อยากให้ข้าไปด้วยเป็นเพราะเจ้าเบื่อข้าแล้วหรอกนะ”

 

ดวงตาสีอ่อนมองไปทางอื่นเพื่อหลบเลี่ยงดวงตาสีนิลของอี้ป๋อที่เอาแต่จับจ้องมาที่ตัวเองไม่หยุด อารมณ์ฉุนเฉียวของเซียวจ้านเผยออกมาอย่างชัดเจนเมื่ออี้ป๋อลอบยิ้มมุมปาก เซียวจ้านคิดแบบนี้มันน่าขันตรงไหนกัน

 

“เจ้ายิ้มอะไร?”

 

“ข้าชอบเมียอ้อน”

 

“หวังอี้ป๋อ!”

 

มือเรียวฟาดไปที่ต้นแขนของอี้ป๋อไม่เบานักทำเอาเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณ อี้ป๋อสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากนักตามนิสัยเจ้าตัว เพียงแค่จับมือของเซียวจ้านมาไว้ตรงรอยตีนั่นและใช้มันลูบเบาๆ เหมือนกับอ้อนคืน

 

“เจ็บ”

 

“แค่นี้เจ้าไม่เจ็บหรอกอี้ป๋อ ขนาดพูดคำว่าเมียออกมาไม่อายปากคงไม่เจ็บหรอกแค่นี้น่ะ”

 

เซียวจ้านรู้ทันและส่งสายตาค่อนขอดไปให้ เมื่ออี้ป๋อเงยหน้ารู้สึกผิดหวังจากที่คิด ตอนแรกคิดว่าเซียวจ้านน่าจะลูบปลอบแต่ไม่เลยเซียวจ้านรู้ทันเขาอีกแล้ว

 

“อี้ป๋อ...ข้ามีเรื่องถามเจ้า”

 

น้ำเสียงจริงจังของเซียวจ้านดังขึ้นทำลายความเงียบ แม้ว่าเปลือกตาสีอ่อนจะหลับลงครู่หนึ่งเพื่อใช้ความคิดว่าควรจะถามออกไปดีหรือไม่ก็ตาม แต่ถ้าไม่ถามก็คงอึดอัดใจนอนไม่หลับเอาได้

 

“เรื่องอะไรหรือ?”

 

“เอ่อ...ถ้าหากเจ้าไปเจอสตรีที่เจ้าเคยรักหรือเจอใครที่ทำให้ใจเจ้าหวั่นไหว เจ้าจะลืมข้ากับลูกหรือไม่?”

 

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนขึ้นรูปทำให้เซียวจ้านไม่กล้ามองสีหน้าดุดันนั่นเท่าไหร่นัก เขาเพียงแค่อยากรู้เท่านั้นแต่ทำไมหัวใจกลับเต้นด้วยจังหวะปวดหนึบขนาดนี้กันนะ อี้ป๋อครุ่นคิดนานเท่าไหร่เซียวจ้านก็ยิ่งเหงื่อออกท่วมมือและอยากลุกจากตักแกร่งเต็มทน แต่เมื่อจะลุกขึ้นอี้ป๋อก็กำชับเอวคอดนั่นให้นั่งอยู่กับที่ไม่ให้เคลื่อนกายไปที่ไหนได้

 

“จินจื่อเซวี่ยนเล่าอะไรให้เจ้าฟังเข้าล่ะถึงได้ถามแบบนี้”

 

“เปล่าหรอก...ข้าแค่อยากรู้”

 

น้ำเสียงตะกุกตะกักส่อพิรุธนั่นแม้แต่เด็กยังรู้เลยว่าเซียวจ้านกำลังโกหกและปิดบังความจริงอยู่ คนฉลาดอย่างอี้ป๋อจึงไม่แปลกที่จะรู้ทันเลยจ้องหน้าไม่วางตา

 

“บอกความจริงมา”

 

“เอ๋? ทำไมต้องดุข้าด้วยเล่า ก็ได้ๆ คุณชายจินบอกข้าว่าเมื่อก่อนเจ้ารักกับสตรีนางหนึ่งก่อนที่นางจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ถ้านางกลับมาและเจ้าอยากกลับไปหานาง เจ้าต้องบอกข้านะข้าจะกลับเมืองข้า”

 

“เซียวจ้าน!”

 

ร่างกายบางสะดุ้งเฮือกกับเสียงตวาดของอี้ป๋อที่ดังลั่นห้องพาเอาหลับตาปี๋ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเซียวจ้านไม่เคยทำให้อี้ป๋อขึ้นเสียงใส่ด้วยความโมโหแบบนี้มาก่อน เหตุใดล่ะ...ทำไมอี้ป๋อถึงโกรธขนาดนี้

 

“ข้าไม่รู้ว่าจินจื่อเซวี่ยนพูดอะไรกับเจ้ามากน้อยเพียงใด แต่ข้าไม่เคยรักใครนอกจากเจ้า ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้เจ้าเป็นคนแรกที่ข้ามอบหัวใจให้”

 

ประโยคแสนจะเหยียดยาวพ่นออกมาจากปากของอี้ป๋อเรียกได้ว่าน่าจะยาวที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ เปลือกตาสีไข่ค่อยๆ ลืมขึ้นมามองหน้าอี้ป๋ออย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อครู่เขาถามอะไรออกไปโดยไม่ได้คำนึงถึงคำตอบนี้มาก่อน

 

“ข้าไม่เคยยิ้มให้ใคร ข้าไม่เคยหวั่นไหวกับใครนอกจากเจ้า หลี่เซียวจ้าน”

 

“อี้ป๋อ...เจ้าไม่ได้เคยรักนางผู้นั้นหรือ?”

 

“ข้าไม่เคยรักใครนอกจากเจ้า สิ่งที่ข้าพูดคือความจริง”

 

มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าหวั่นตระหนกคล้ายปลอบโยนที่ทำให้เสียขวัญ แต่เมื่อครู่หากให้อี้ป๋อยอมรับก็คือเขาโกรธเซียวจ้านจริงๆ ที่มาดูถูกความรักของเขาที่มอบให้อย่างเปิดเผย ปากนิ่มที่อี้ป๋อใช้นิ้วบดเบาๆ นี่หรือที่กล้าพูดออกมาว่าเขาจะไปหวั่นไหวกับใครและทิ้งเมียทิ้งลูก

 

ช่างใจร้ายเหลือเกินเซียวจ้าน

 

“เข้าใจแล้ว...งั้นปล่อยข้าสิข้าจะไปนอน อี้ป๋อ!”

 

เซียวจ้านหันใบหน้าสีแดงระเรื่อไปทางอื่นจึงไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าอี้ป๋อหยัดกายลุกขึ้นเดินและอุ้มร่างตัวเองด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างพาเอามือเรียวคล้องคออี้ป๋อเสียแทบไม่ทัน ทำอะไรบุ่มบ่ามนักถ้าเผลอร่วงไปจะเป็นยังไง

 

“ปล่อยข้าลงนะอี้ป๋อ ถ้าข้าตกไป...”

 

“ตราบใดที่มีข้าเจ้าจะไม่เป็นอะไร”

 

คำพูดคำเดิมหวนย้อนกลับใส่สมองของเซียวจ้านอีกครั้ง ประโยคคุ้นเคยที่จำได้ดีหลังเหตุการณ์ซูเซ่อคบค้ากับพวกคนขนของเถื่อนครั้งนั้น อี้ป๋อก็ไม่เคยผิดคำพูดแต่อย่างใด ถ้ามีอี้ป๋อเซียวจ้านรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งนี่คือเรื่องจริง

 

“อื้ม...ขอดมตัวหน่อยข้าคลื่นไส้”

 

เมื่อมาถึงเตียงตั่งไม้อี้ป๋อก็ค่อยๆ วางตัวเซียวจ้านลงด้วยความทะนุถนอม ทั้งยังจัดแจงห่มผ้าให้ราวกับเซียวจ้านเป็นคนพิการ แต่ความจริงอี้ป๋อเพียงแค่อยากเอาใจภรรยาเท่านั้นเอง อยากให้อีกคนรักเขาเหมือนที่เขารัก พอล้มตัวนอนไม่เท่าไหร่เซียวจ้านก็สะกิดคนที่นอนข้างๆ ทำเอาอี้ป๋อยิ้มออกมา

 

ลูกเขานี่น่ารักเสียจริง ถ้าคลอดออกมาเมื่อไหร่พ่อจะตบรางวัลให้อย่างงาม

 

“ย่อมได้”

 

แขนแกร่งสอดเข้าไปที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย ก่อนจะโอบกระชับร่างของเซียวจ้านให้มานอนหนุนแขนตัวเองเพื่อให้แม่ท้องอ่อนสูดดมซอกคอและเสื้อผ้าอันมีกลิ่นของอี้ป๋อติดอยู่ จมูกรั้นสูดดมไปเสียทุกที่ตามใจต้องการจนอาการคลื่นไส้หายไป

 

“ฮื่อ ถ้าพรุ่งนี้เจ้าไม่อยู่กับข้า ข้าคงอาเจียนทั้งวันเป็นแน่”

 

“ข้าจะรีบกลับมาหาเจ้า”

 

เซียวจ้านพยักหน้าทั้งๆ ที่ใจไม่ได้ยินดีนัก แต่ด้วยหน้าที่การงานที่อีกคนมีหากเขาจะดื้อด้านเหมือนแต่ก่อนก็คงไม่ได้ อยากซนอยากไล่ตามไปป่วนถึงท่าเรือแต่ติดว่ามีลูกในท้อง ลูกมาก่อนเรื่องซนเอาไว้หลังคลอดไม่สาย

 

“อืม ข้าคิดออกแล้ว เสื้อตัวนี้เจ้าอย่าให้คนไปซักนะข้าจะเก็บไว้ดมตอนคลื่นไส้”

 

“ฮ่าๆ เจ้าติดข้าขนาดนี้เชียว?” ครั้งแรกในชีวิตสาบานได้ว่าอี้ป๋อคนนี้นอนหัวเราะออกมา แม้มันจะไม่ดังอะไรนักแต่เซียวจ้านก็ได้ยินเต็มสองรูหูทำเอาเขินอายก้มหน้างุดกับแขนแกร่ง

 

“ก็ลูกอ้อนนี่ ข้าไม่ได้อ้อนนะ!”

 

“ลูกอ้อนก็ลูกอ้อน แต่แม่ก็อ้อนพ่อเหมือนกันไม่รู้หรือ? เซียวจ้านข้าหลงเจ้าเหลือเกิน”

 

สรรพนามพ่อและแม่ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้แทนข้ากับเจ้าเพียงครั้งหนึ่ง แต่จังหวะหัวใจของเซียวจ้านกลับเต้นไม่เป็นจังหวะและนับครั้งไม่ได้ เปลือกตาสีไข่ปิดสนิทลงช้าๆ เพื่อรอรับสัมผัสอุ่นที่กลางหน้าผาก จุมพิตส่งเข้านอนของอี้ป๋อช่างอบอุ่นและทำให้หัวใจน้อยๆ พองโตอย่างแปลกประหลาดเสียจริง

 

 

 

แสงอาทิตย์ด้านนอกสาดส่องตามช่องว่างของกรอบหน้าต่างกระทบกับม่านสีขาวโปร่งบางพลิ้วทำให้เซียวจ้านค่อยๆ ขยับเปลือกตาสีอ่อนลืมตาขึ้นพลางกวาดมือไปทั่วเตียงอุ่น สัมผัสอุ่นข้างกายไร้ใครเคียงข้างเฉกเช่นเมื่อคืน

 

“อือ” เสียงครางงัวเงียของเซียวจ้านดังขึ้นและหยัดกายลุกจากเตียงเมื่ออาการคลื่นไส้ถาโถมเข้ามาเพียงแค่ลืมตาตื่น ร่างกายผอมบางรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพราะกลัวว่าอาหารในท้องจะออกมาข้างนอกเสียก่อน

 

“อ่อก อ่อก”

 

แผ่นหลังบางสั่นกระเพื่อมตามจังหวะการโก่งคออาเจียนจนน้ำตาไหลจากหางตา เมื่อแน่ใจแล้วว่าอาหารเมื่อเย็นวานออกจนหมดสิ้นก็ค่อยๆ พยุงร่างกายตัวเองขึ้นมา เขาคิดถึงฝ่ามืออุ่นที่คอยลูบหลังให้ยามอาเจียน คิดถึงเวลาที่อีกคนเอาน้ำมาให้ล้างปาก แต่ตอนนี้อี้ป๋อไม่อยู่ในเรือนแล้ว

 

“ไปทำงานไม่บอกกันเลย ใจร้าย”

 

อาการบีบแน่นที่หน้าอกบ่งบอกว่าเซียวจ้านกำลังน้อยอกน้อยใจพ่อของลูกมากแค่ไหน เซียวจ้านรู้สึกเอาแต่ใจไร้เหตุผลขึ้นมาและกวาดสายตามองห้องนอนที่ว่างเปล่า จนกระทั่งเจอกาใส่สมุนไพรตั้งเอาไว้ที่โต๊ะกลางห้อง นั่นก็พอทำให้มีรอยยิ้มมาบ้าง

 

“ยังดีที่ใส่ใจข้ากับลูก”

 

เซียวจ้านลูบไปที่หน้าท้องของตัวเองและเดินไปรินยาใส่จอก แม้ว่ามันจะขมเฝื่อนแต่ก็ต้องฝืนกินเข้าไปให้หมดจอกหนึ่ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อหันไปเจอเสื้อของอี้ป๋อที่พาดวางไว้ที่แขวนเสื้อ รอยยิ้มกว้างคลี่ออกมาและรีบวางจอกนั่นลงอย่างของไร้ประโยชน์

 

เสื้อตัวที่อี้ป๋อใส่เมื่อคืนและสัญญาว่าจะมอบเสื้อนี้ให้เซียวจ้านยามที่ตัวเองไม่ได้อยู่เคียงข้าง อี้ป๋อเก็บมันไว้ให้สินะ

 

...ฟืด...

 

ราวกับคนติดยา เซียวจ้านขมวดเสื้อนั้นเอาไว้ในมือและสูดดมกลิ่นมิ้นท์ของอี้ป๋อเสียชุ่มปอด ดูท่าเจ้าเม็ดถั่วในท้องจะชอบอกชอบใจไม่ทำให้เซียวจ้านรู้สึกอยากจะอาเจียนอีกหน

 

“รักพ่อเจ้าจริงนะ”

 

เซียวจ้านเอ่ยล้อกับลูกในท้องและวางเสื้อของอี้ป๋อกับโต๊ะและนำร่างของตัวเองที่อาการดีขึ้นมากโขเดินเข้าห้องน้ำไป เช้านี้รีบเข้าเรือนทานข้าวดีกว่าเพราะป่านนี้เวินฉิงคงรออยู่ อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย

 

 

 

“เวินหนิง!”

 

ร่างทั้งร่างของเวินหนิงสะดุ้งเฮือกเสียจนดอกไม้ในมือแทบร่วงหล่น รอยยิ้มนึกสนุกของเซียวจ้านผุดขึ้นและเดินเข้าไปใกล้ลูกน้องของตัวเอง เซียวจ้านอารมณ์ดีขึ้นมาหลังจากกินข้าวกินปลาแล้ว หากยังได้คุยกับเวินฉิงไปเรื่อย รวมถึงสาเหตุที่

 

อี้ป๋อรีบออกจากเรือนตั้งแต่ฟ้าสางก็เพราะอยากกลับจากท่าเรือไวๆ มาหาเซียวจ้าน เหตุผลแค่นี้ก็เล่นเอาเซียวจ้านยิ้มแก้มปริ

 

“คุณชายออกมาเดินกลางแดดจัดๆ ได้อย่างไรกัน?”

 

เวินหนิงวางดอกไม้ลงที่แคร่ข้างๆ และเอามือมาทำท่าโบกพัดเซียวจ้านเป็นระวิงเพราะกลัวว่าคุณชายตัวเองจะเป็นลมเป็นแล้งไป

 

“พอเลยๆ ข้าหนาวจะตายชัก ว่าแต่เจ้าเก็บดอกไม้ไปทำไม?”

 

“อ๋อ ท่านเวินฉิงจะเอาไปใส่แจกันข้าเลยไปเก็บมาตามคำสั่ง”

 

เวินหนิงก้มมองดอกไม้บนแคร่และชี้แจงคุณชายตัวเอง เซียวจ้านพยักหน้าช้าๆ เป็นอันเข้าใจ แต่ยืนนิ่งได้สักพักก็คิดอะไรสนุกๆ ออกมาได้ เวินหนิงเลิกคิ้วเป็นเครื่องหมายคำถามติดตรงหน้าและเสียวสันหลังแปลกๆ

 

“คุณชายคิดจะทำอะไรแผลงๆ อีกใช่หรือไม่?”

 

“แหม เจ้านี่ช่างสมกับเป็นคนของข้าจริงๆ รีบเอาดอกไม้ไปให้ท่านน้าเวินฉิงเถอะแล้วเราไปนั่งตกปลากัน วันนี้ข้าจะทำแกงปลาหวาน”

 

นั่นเสียประไร! เวินหนิงทายแม่นเสียยิ่งกว่าเล่นพนันในบ่อนกลางตลาดเจียงเสียอีก ว่าแล้วสีหน้าของเซียวจ้านตอนคิดอะไรแผลงๆ มันต้องมีอะไรซนๆ เสมอ คนเป็นเพียงลูกน้องจะไปขัดใจก็ไร้ความหมายเลยต้องเอาดอกไม้เข้าเรือนใหญ่ไปอย่างไม่อิดออด

 

ริมตลิ่งบึงบัวกว้างเป็นจุดที่ทั้งสองนั่งตกปลากันมาได้สักพัก บรรยากาศร่มรื่นของต้นไม้ใหญ่ปกคลุมไปทั่วทำให้เวินหนิงรู้สึกโล่งใจไปหนึ่งอย่างว่าคุณชายตัวเองจะไม่เป็นลมเป็นแล้งให้เขาโดนเอาหวายแช่เยี่ยวฟาดหลัง

 

“คุณชายหนอคุณชายทำไมซนนัก คุณชายท้องอยู่นะ”

 

“อ่าใช่ ข้าท้องแต่ข้าไม่ได้พิการเสียหน่อย ออกมานั่งตกปลามันก็สบายใจดี หรือเจ้าจะให้ข้ากินๆ นอนๆ อย่างเดียว เจ้าก็รู้ว่ามันน่าเบื่อสำหรับข้าจะตายไป”

 

เวินหนิงพยักหน้าเพราะเขาเองรู้ดีว่าเซียวจ้านไม่มีทางอยู่เฉยๆ เป็นแน่ หากยิ่งอี้ป๋อไม่อยู่คอยห้ามแล้วล่ะก็ไม่ต้องพูดถึง นี่ถือว่ายังโชคดีที่แค่มานั่งตกปลาไม่ได้ชวนให้ไปยิงนกปีนต้นไม้

 

ถ้าจะทำอย่างนั้นต่อให้เป็นเจ้านายก็เป็นเจ้านายเถอะ เวินหนิงไม่เอาด้วยเด็ดขาด

 

“อี้ป๋อไปแต่เช้าแบบนี้ซือจุยได้ไปด้วยหรือไม่?”

 

“ซือจุยตามไปด้วยเป็นปกติ เห็นว่าออกไปตั้งแต่ฟ้าสางขอรับ”

 

“อืม เมื่อไหร่เขาจะกลับมา”

 

สีหน้าของเซียวจ้านดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด กระตุกคันเบ็ดไปก้มหน้ามองต้นหญ้าไป ตอนที่ไม่มีอี้ป๋อเซียวจ้านเองก็รู้สึกเหงาชอบกล อาการของเซียวจ้านมันชัดมากเสียจนเวินหนิงอดจะเอ่ยล้อไม่ได้

 

“ใครกันนะที่บอกว่าจะล่มงานแต่งให้ได้ ไม่มีทางรักคุณชายอี้ป๋อแน่ ใครกันนะใครกัน”

 

“ข้าไม่ได้รักคุณชายอี้ป๋อเสียหน่อย เจ้าอย่ามามั่ว!”

 

เวินหนิงหลบเท้าของเซียวจ้านแทบไม่ทันตอนกำลังยกขึ้นถีบ โชคดีที่เวินหนิงโดนมาเยอะเลยรู้หลบรู้หลีกไม่มีทางที่เซียวจ้านจะถีบเขาได้อย่างแน่นอน

 

“ไม่ได้รักแต่กลับบ่นคิดถึงคุณชายอี้ป๋อไม่หยุดปากนี่เรียกไม่รักหรือ? คุณชาย ข้าอยู่กับคุณชายมาทั้งชีวิตของข้าทำไมข้าจะไม่รู้” เซียวจ้านไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ใช้มือกระตุกคันเบ็ดไปเรื่อย นั่งมาสักพักตกปลาได้ตัวเดียวคงไม่พอแกง เวินหนิงที่เห็นว่าเซียวจ้านไม่ได้ว่าอะไรก็ขอพูดอะไรต่อเสียหน่อย

 

“ท่านเป็นคนปากแข็งแต่อาการชัดเจน ข้าว่าท่านรู้แก่ใจดีว่าท่านรักคุณชายอี้ป๋อไปแล้วเพียงแต่ติดที่ท่านไม่กล้าพูดออกมา ลูกก็มีด้วยกันแล้วรักกันไว้เถอะรู้สึกยังไงก็ให้มันเป็นไป อย่าไปฝืน”

 

“เวินหนิง...ข้า เฮ้อ ก็ได้ๆ ข้าชอบเขามาก ชอบโดยที่ไม่รู้ว่าชอบตั้งแต่เมื่อใด ข้าแค่ไม่อยากยอมรับ...ข้ากลัว”

 

กลัวว่าจะถลำลึกเสียจนไม่เผื่อพื้นที่ให้เสียใจหากวันหนึ่งความรู้สึกของอี้ป๋อไม่เหมือนเดิม

 

“อย่าไปกลัวอะไรในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นเลย ข้าว่าคุณชายอี้ป๋อก็ดีกับท่านมาก ดูเขารักท่านเสียกว่าอะไรไม่มีทางทำให้ท่านเสียใจหรอก ข้าว่าท่านควรบอกคุณชายอี้ป๋อไปนะ ความรู้สึกของท่านน่ะ”

 

“ข้าควรพูดงั้นหรือ? ...น่าอายจะตาย”

 

เซียวจ้านสะบัดหัวแรงๆ เพื่อปัดความคิดนั้นออกจากหัว ให้เซียวจ้านพูดว่าชอบอี้ป๋อมันไม่น่าขันไปหรือ คนอย่างเซียวจ้านเคยพูดดคำพวกนี้กับใครที่ไหนกัน

 

“ไม่น่าเชื่อว่าท่านจะอายเป็นด้วย ตอนนั้นเมากลางตลาดยังลุกขึ้นหัวเราะเต้นยังไม่อาย ฮ่าๆๆ”

 

“เวินหนิง! ข้าเกือบจะซึ้งใจเจ้าแล้วเชียว!”

 

“โอ้ย คุณชายอย่าถีบข้า”

 

เซียวจ้านวางมือจากเบ็ดและลุกขึ้นถีบเวินหนิงให้กลิ้งไปตามพื้นหญ้าจนลุกหนีแทบไม่ทัน ถ้าไม่ติดว่าท้องอยู่จะวิ่งไล่เตะให้สมใจอยากเสียนี่ เวินหนิงพอเห็นว่าเซียวจ้านยืนนิ่งก็แกล้งเดินเข้ามานวดไหล่เอาอกเอาใจ

 

“ข้าเพียงล้อเล่นท่านอย่าได้โกรธไปเลย เดี๋ยวคุณหนูในท้องก็เป็นคนขี้โมโหเหมือนท่านพอดี”

 

“นี่เจ้ายังไม่เลิกหลอกด่าข้าอีกหรือ เดี๋ยวข้าก็ถีบลงบึง”

 

“ฮ่าๆๆ ถ้าท่านถีบข้า ข้าจะเอาเรื่องที่ท่านชอบคุณชายอี้ป๋อไปบอกคุณชายเขาให้หมด” เซียวจ้านถลึงตาโตใส่คาดไม่ถึงว่าเด็กใสซื่ออย่างเวินหนิงเหตุใดถึงเจ้าเล่ห์นัก คงเป็นเพราะขลุกอยู่กับคนงานของตระกูลหวังเป็นแน่

 

“คุณชาย! ปลาติดเบ็ด!!”

 

“ไหน? มานี่ข้าจะยกคันเบ็ดเองเจ้าเอาสวิงไปรอได้เลย” เซียวจ้านหันหน้ามาทางคันเบ็ดตามที่เวินหนิงทัก นาทีนี้ลืมสิ้นหมดแล้วว่าจะเตะเวินหนิงตกบึงบัว เรื่องปลาสำคัญกว่า!

 

เวินหนิงก้มตัวไปใกล้ๆ ตลิ่งและยื่นสวิงรอรับปลาที่สู้แรงดึงของเซียวจ้าน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันเสียจนเสียเหงื่อเหนียวมือไปหมด สุดท้ายเซียวจ้านก็ขืนแรงปลายกคันเบ็ดขึ้นจนปลาลงสู่สวิงสำเร็จ

 

“ตัวใหญ่มากคุณชาย ข้าว่าเพียงพอต่อแกงหม้อหนึ่งแล้ว”

 

“ฮ่าๆๆ ไหนข้าดูหน่อย ตัวใหญ่จริงด้วย ให้มันรู้เสียบ้างว่าข้าเป็นใคร ฮ่าๆๆ” เซียวจ้านคว้าสวิงนั่นเดินขึ้นมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก้มดูแล้วก็นึกหิวขึ้นมาและคิดว่าแกงปลามื้อเย็นนี้คงอร่อยน่าดู อี้ป๋อกลับมาคงพร้อมทานพอดี

 

“คุณชายๆ” จู่ๆ เวินหนิงก็ทักเรียกเซียวจ้านที่เอาแต่จ้องมองปลาในสวิง เมื่อเซียวจ้านได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมามองเวินหนิงพร้อมด้วยคำถามว่าเรียกมีอะไร จนกระทั่งไล่สายตามองไปตามสิ่งที่เวินหนิงมองสวิงในมือก็หล่นดังตุ้บ

 

“อะ อี้ป๋อ...”

 

น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาเหมือนขาดน้ำในคอ เสียงของเซียวจ้านนั้นไร้น้ำเสียง จู่ๆ เซียวจ้านก็รู้สึกว่าน้ำลายในคอมันเหนียวไปหมดและลำคอเริ่มแห้งผาด

 

“คุณชาย...”

 

“เวินหนิง ข้าไม่เคยเห็นสตรีนางนั้นมาก่อน”

 

เซียวจ้านพูดถึงสตรีที่เดินขนาบข้างมาพร้อมกับอี้ป๋อตั้งแต่ประตูหน้าเรือนจนถึงกลางทาง ร่างทั้งสองของเวินหนิงและเซียวจ้านยืนอยู่ที่ริมตลิ่งพวกเขาคงไม่สังเกตเห็น แต่สำหรับเซียวจ้านคือเห็นทั้งหมดอย่างชัดเจนว่านางยิ้มให้อี้ป๋อมากเพียงใด

 

แม้อี้ป๋อจะยังคงรักษาสีหน้าเย็นชาไร้รอยยิ้มก็ตาม แต่อี้ป๋อไม่เคยพาสตรีนางใดเข้ามาที่นี่หรือมีท่าทีว่ารู้จักกับใครสักคน

 

 

 

100%

 

#ม่านวิวาห์อลเวง

 

เช็คเลขพัสดุรอบรีปริ้นท์ครั้งที่ 2 ได้ที่  คลิกที่นี่

 

E-BOOK

 

sds

 

นักอ่านสามารถซื้อ #ม่านวิวาห์อลเวง แบบอีบุ๊คได้ที่ คลิกที่นี่

 

 

ศึกษาวิธีการซื้อได้ที่ คลิกที่นี่

 

 

หรือสามารถติดต่อสอบถามผ่านแอคทวิตเตอร์ @porzhan

 

ฝากติดตามและเป็นกำลังใจผ่าน #ม่านวิวาห์อลเวง ด้วยนะคะ

ช่องทางการติดตามการอัพเดตแฟนฟิค

TWITTER : @porzhan

AUTHOR : SNOOKY

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.3K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,419 ความคิดเห็น

  1. #2384 despasito (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:43
    หวานมดขึ้นแล้วทั่น
    #2,384
    0
  2. #2339 My love markbam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 12:17
    เจ้าเล่ห์สุดๆป๋อ
    #2,339
    0
  3. #2338 My love markbam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 12:17
    เจ้าเล่ห์สุดๆป๋อ
    #2,338
    0
  4. #2211 Lazy_g (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:31
    หลงไม่ไหวแล้วนะอี้ป๋อ รอยน้ำหมึกบนมือยังทำให้ยิ้มได้ ก็เซียวจ้านน่ารักนี่เนาะ ฮื่ออออ
    #2,211
    0
  5. #2164 หัวเห็ดรักเหม่งน้อย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 18:49

    ป๋อจ้านน่ารักเนอะ
    #2,164
    0
  6. #2085 pondww♥ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 00:30
    อี้ป๋อต้องใจเย็นหน่อยไหมอ่าาา จ้านจ้านกินไม่ได้น้า;--;
    #2,085
    0
  7. #1950 ChonladaDao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 12:17
    ร้ายอะป๋อ!!
    #1,950
    0
  8. #1775 มือใหม่>-^ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 14:37

    สมกับเป็นทั่น!!! อี๋ป๋อ!!????

    #1,775
    0
  9. #1761 zebra (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 23:43

    ป๋อเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน

    #1,761
    0
  10. #1649 pattynawy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 18:06
    เพรียกหาทั้งคืนนี่มันยังไงนะ อรุ่มมม
    #1,649
    0
  11. #1588 minnnnions (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 09:21
    พ่อนี่เอ๊ะอะหาเรื่องพาน้องขึ้นเตียงตลอด ยิ้มปากจะฉีกยุแล้ว สามีแห่งชาติ
    #1,588
    0
  12. #1577 little.praew (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 20:51
    เรื่องชิมเต้าหู้ภรรยาล่ะขอให้บอกพ่อ
    #1,577
    0
  13. #1552 MBLL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 15:02
    บัวลอย "ปาก" หวาน
    #1,552
    0
  14. #1551 atompark1a (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 00:09
    เรียนตามตรงว่านี่คิดว่าไม่ว่าจะเลือกข้อไหน ยังไงก็โดนทั้ง2ข้ออยู่ดี555555555 อี้ป๋อเจ้าเล่ห์ใช่ย่อย
    #1,551
    0
  15. #1550 Area6104 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 21:23
    โอ้โหๆ ตอนต่อไปนี่แบบ เตรียมหมอนเรียบร้อยพร้อมจิกกัดเต็มที่ 5555
    #1,550
    0
  16. #1549 นางสาวจันทร์จ้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 17:47
    กรี๊ดดดดด ตอนต่อไปขอกรี๊ดล่วงหน้านะคะ
    #1,549
    0
  17. #1548 CB_0461 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 16:22
    อุกรี๊ดดดดดดดด
    #1,548
    0
  18. #1547 manandthemist (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 15:46
    แหมมมมทั่นนนนทำเป็นให้เลือกไปงั้นแหล่ะะะ สุดท้ายก็ทำมันทั้งสองข้อแหล่ะจ้าาาาา
    #1,547
    0
  19. #1546 buddydoy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 14:24

    ฟินสุด
    #1,546
    0
  20. #1545 Boa_Cy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 13:12
    ไปไหนไม่รอดแล้วละเซียวจ้านของข้า5555

    ติดบ่างอี้ป๋อเต็มๆๆ
    #1,545
    0
  21. #1544 Kagi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 12:58

    โอ๊ยยยยยยยย สมกันเป็นทั่น 55555 ยัยจ้านเธอโดนกดขนาดนี้ยังจะมีไปส่องสาว ซนจริงๆๆๆ ถ้าทั่นรู้เธอได้เรียกชื่อทั่นเธอทั้งคืนแน่ๆ

    #1,544
    0
  22. #1543 Panidy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 11:35
    ข้อเสนอให้เลือกก็คือสมกับเป็นทั่น55555 ขยันขนาดนี้ ลูกดกชัวร์
    #1,543
    0
  23. #1542 L.a.cy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 10:35

    เห็นแววว่าจะมีน้องเร็วๆนี้ ขยันเข้าเรื่องนั้นเหลือเกินนะอี้ป๋อ

    #1,542
    0
  24. #1541 Pompomza Yaoi Fangirl (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 10:15
    เป็นยังไงน้าา หน้าแดงตลอดเลย
    #1,541
    0
  25. #1540 ออย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 09:22

    น่ารักอ่ะ

    #1,540
    0