WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 20 : ➵ CHAPTER 18 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 308 ครั้ง
    14 เม.ย. 61





YOUNGJAE PART


หัวสมองของผมมันหนักอึ้ง มันรู้สึกเหมือนมีคนเอาก้อนหินมาถ่วงหัวของผมไว้ ผมรู้สึกเครียดจนแทบจะเป็นบ้า ทุกอย่างมันอัดแน่นอยู่ข้างใน ผมพูดหรือระบายกับใครไม่ได้สักคน และผมก็ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจพูดเรื่องนี้กับใครดีหรือเปล่า โดยเฉพาะแจ็คสัน ผมกลัว... กลัวว่าถ้าพูดอะไรไปแล้วจะทำให้เรื่องมันแย่ลง


“สรุป... นายจะไม่พูดอะไรกับฉันเลยงั้นเหรอ?" เสียงแจ็คสันทำผมตื่นจากภวังค์ความคิด และมันทำให้ผมเพิ่งนึกได้ว่าผมกำลังนั่งอยู่ที่ริมทะเลสาบกับแจ็คสัน


ผมหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาจ้องมองผมด้วยใบหน้านิ่ง ๆ หากแต่จ้องมองเข้าไปในตาผมกลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น มันเป็นแววตาที่ผมไม่เคยคิดว่าจะปรากฎอยู่ในนัยน์ตาของเขา แต่แจ็คสันเองก็เปลี่ยนไปเยอะมาก และการที่ผมเห็นเขาปรากฎตัวกับมาร์ค มันก็ทำให้ผมอดดีใจไม่ได้ที่เห็นเขาเริ่มมีสังคม แต่พอนึก ๆ ไป ผมก็เพิ่งจำได้ว่าแจ็คสันเคยเกือบจะฆ่ามาร์ค คิดถึงตอนนั้นก็กลัวชะมัด


“ที่ปราสาทเป็นยังไงบ้าง ทุกคนหนี...” ผมกำลังจะถามว่าทุกคนหนีได้ครบหรือเปล่า แต่ภาพที่ผมเห็นที่คุกใต้ดินนั่นมันทำให้ผมไม่กล้าพูดต่อ "ได้ครบหรือเปล่า"


แต่ผมก็ต้องพูด เพราะผมไม่อยากให้แจ็คสันสงสัยที่ผมหยุดพูดไป


“อืม พวกผู้หญิงก็ย้ายออกกันไปหมดแล้วล่ะ" ใบหน้าของแจ็คสันระหว่างพูดเขาดูสบายใจ แต่สีหน้านั้นมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างมาอัดอยู่ที่คอ


พวกผู้หญิงไม่ได้หนีได้หมดทุกคนอย่างที่เขาคิด... ผมเห็นบางคนอยู่ที่คุกใต้ดิน


“พวกผู้ชายแก่ ๆ ก็ไปหมดแล้วเหมือนกัน เหลือแต่พวกหนุ่ม ๆ ที่ดื้อไม่ยอมไป... พวกมันบอกจะอยู่รับใช้ฉัน ไม่รู้ว่าฉันมีดีอะไรพวกมันถึงอยากจะเป็นทาสรับใช้ฉันอยู่"


แจ็คสันทอดสายตาไปที่ท้องทะเลสาบ คำพูดคำจาของเขาดูสบาย ๆ เขาไม่ได้สงสัยมากกับสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมา เขาก็คงรู้อยู่หรอกว่าตัวเองก็มีดีที่ทำให้ลูกน้องรัก แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่กล้ายอมรับว่าตัวเองก็เป็นคนดี เขามักจะติดภาพที่ตัวเองเป็นปีศาจร้าย


“แล้วมันจะเป็นยังไงต่อ" ผมถามทั้งที่ผมคิดคำตอบได้เอง และสิ่งที่ผมคิดมันก็ทำผมรู้สึกกลัวจนแทบอยากจะร้องไห้


“พวกเราจะไปอยู่ที่ภูเขาทางตอนเหนือ ที่นั่นมีหมาป่าอีกหลายฝูงอยู่ เราคงได้อยู่อย่างสงบที่นั่น"


“ฟังดูน่ามีความสุขนะครับ" ผมได้แต่ภาวนาในใจเป็นร้อย ๆ ครั้งว่าขอให้มันเป็นอย่างนั้น อย่าให้ต้องมีสงครามอะไรเลยเถอะ


“แล้วนายล่ะ... ไม่อยากไปมีความสุขกับพวกเราที่นั่นเหรอ" คำถามของแจ็คสันทำผมใจเต้นแรง เขาหันมามองหน้าผม อีกครั้งที่ผมได้รับความอบอุ่นจากตาของเขา แจ็คสันทำผมลืมไปเสียทุกครั้งว่าเมื่อก่อนเรื่องราวระหว่างเรามันแย่มากขนาดไหน และในทางกลับกัน ผมกลับรู้สึกมีความสุขที่ได้จ้องหน้าของเขา


“ผมคงทิ้งครอบครัวผมไปไม่ได้"


“เราจะไม่ได้เจอกันตลอดกาลเลยงั้นเหรอ?” แต่คราวนี้แววตาของเขาฉายอารมณ์ปนเศร้าให้ผมได้รับรู้


“ห่างกันตั้งพันไมล์ขนาดนั้น... เราคงไม่ได้เจอกันง่าย ๆ หรอกครับ" พูดไปผมก็รู้สึกเหมือนก้อนบางอย่างมาอัดที่คอของผม แค่คิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกมันก็ทำให้ผมรู้สึกเศร้าใจแปลก ๆ ทั้งที่ผมเกลียดที่เขาร้าย แต่ก็ไม่รู้ทำไมความรู้สึกพวกนั้นมันถึงหายไปหมด


“เพราะอย่างนี้ไง ฉันเลยถามว่านายไม่อยากไปอยู่กับพวกเราที่นั่นเหรอ" แจ็คสันทำผมรู้สึกอึดอัดใจ ลึก ๆ ผมรู้คำตอบของตัวเองอยู่แล้วว่าผมอยากไปอยู่กับเขา... ผมยังอยากอยู่ใกล้ ๆ เขาอยู่ แต่ว่า... ถ้าทำอย่างนั้นก็เท่ากับว่าผมต้องทิ้งครอบครัว ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว "ป่านนี้ไอ้มาร์คก็คงจะโน้มน้าวใจแบมแบมได้สำเร็จแล้วแหละ ก็คงจะเหลือแต่ฉัน จะโน้มน้าวใจนายได้สำเร็จหรือเปล่า"


“...” มันเป็นเรื่องยากจริง ๆ ผมตัดสินใจไม่ได้


“ไม่เห็นต้องคิดให้เยอะเลยยองแจ เราก็ไปกันให้หมดนี่ รวมทั้งพ่อแม่นายด้วย อย่าไปอยู่เลยในอาณาจักรที่มีกษัตริย์ประสาทเสียแบบนั้น"


“มันคงจะเป็นเรื่องยากมาก ๆ พ่อแม่ของผมคงไม่เข้าใจสิ่งที่เรากำลังจะทำหรอก และอีกอย่างที่ที่คุณจะพาผมไป มีแต่หมาป่า... มนุษย์อย่างเราคงอยู่กันอย่างยากลำบาก"


“เห้ย! นายลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้ฉันก็อยู่ในร่างมนุษย์ เราไม่ใช่สัตว์ป่า เรากินและดำรงค์ชีวิตเหมือนมนุษย์"


“แต่มนุษย์ก็ไม่ได้ล่าสัตว์ป่าเล่นเพื่อความสนุกหรอกนะครับ"


“อะไร! ฉันเลิกทำนิสัยนั้นแล้วเถอะ!!” แจ็คสันทำหน้างอแงใส่ผม เห็นแล้วมันก็ทำผมหลุดยิ้มไม่ได้ ตอนแรกเขาก็ทำหน้าคิ้วขมวด แต่เพราะผมยิ้มมั้ง เขาก็เลยยิ้มเล็ก ๆ ตอบ "ลองกลับไปคุยกับครอบครัวดูนะ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาเอาคำตอบ"


“แต่...”


และฉันก็แอบหวังว่าฉันจะได้เห็นหน้านายหลังจากวันพรุ่งนี้ตลอดไป"


ผมกลืนคำพูดทุกอย่างไปหมด แจ็คสันทำให้ผมลืมสิ่งที่คัดค้านอยู่ในหัว เขาทำให้ผมลืมทุกสิ่งว่าตอนนี้สถานการณ์มันเลวร้ายมากขนาดไหน แค่ได้จ้องตาเขา... ก็ทำผมรู้สึกว่าผมปลอดภัยแล้ว


“เออ แต่จริงสิ ฉันลืมถามเรื่องสำคัญได้ยังไง" ผมจ้องมองหน้าแจ็คสันด้วยความสงสัย มีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่าเรื่องเมื่อกี้ด้วยเหรอ "ตอนที่นายถูกทหารพวกนั้นจับตัวไป นายไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม มันพานายไปทำอะไร มันทำร้ายอะไรนายหรือเปล่า"


แจ็คสันทำให้ผมเพิ่งนึกเรื่องสำคัญนั้นได้ ผมจะทิ้งทุกคนไปมีความสุขได้ยังไงกัน ทั้งที่ผมก็รู้ว่ายังมีคนกำลังลำบากอยู่


บางที... ถ้าผมได้ปรึกษากับคนอื่นดูบ้าง มันอาจจะทำให้ผมได้ออกจากทางตันพวกนี้ก็ได้ และเรื่องนี้ไม่ใช่แค่แจ็คสันที่ควรรู้ ผมควรจะบอกมาร์คด้วย เผื่อแจ็คสันคิดบ้าอะไรขึ้นมาเราจะได้มีคนช่วยเบรกทัน


“ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย" แจ็คสันทำสีหน้าตกใจเล็กน้อย เขาคงตกใจกับคำพูดของผมมั้ง "แต่ว่าเรื่องนี้มาร์คก็ต้องรู้ด้วยเหมือนกัน งั้นเราไปหามาร์คกับแบมแบมกันเถอะครับ"


ผมลุกขึ้นยืนเป็นการตัดจบการสนทนาสองต่อสอง ผมเอามือปัดเศษฝุ่นที่ติดกางเกงของผมออก ส่วนแจ็คสันนั้นก็ได้แต่เงยหน้ามองผมด้วยความสงสัย จนสุดท้ายเขาก็ต้องยอมลุกขึ้นยืนตามผม เขาเองเอามือมาปัดก้นตัวเองเบา ๆ ในขณะที่ตาของเขายังจับจ้องมาที่ผม


“ไปเถอะครับ" ผมเดินนำไปก่อน แต่ทว่ายังไม่ทันได้เดินไปไกลก็ถูกแจ็คสันรั้งมือไว้ก่อน ผมหันไปมองหน้าเขาด้วยความสงสัย


ตึก ตัก ตึก ตัก


หัวใจของผมเต้นรัวขึ้นมาทันที เมื่อจู่ ๆ แจ็คสันเลื่อนหน้าเข้ามาจูบผม... ทั้งที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราจูบกัน แต่เขาก็ทำให้ผมรู้สึกเหมือนนี่เป็นจูบแรกของเรา


เริ่มแรกเขาทำเพียงนำริมฝีปากมาแตะไว้ จากนั้นก็ค่อย ๆ งับริมฝีปากของผมเบา ๆ เพียงเท่านั้นก็ทำใบหน้าของผมร้อนวูบ ผมปล่อยให้แจ็คสันมอบจูบได้ตามใจเขาอยาก ผมจูบตอบปากอย่างเขินอาย เราจูบกันนานอยู่หลายนาที จนในที่สุดแจ็คสันก็ยอมถอนจูบออก และเช่นเดียวกันเขากำลังสร้างไฟในกายของผมให้ร้อนรุ่ม


“ฉันคิดถึง..." เขาเอ่ยคำกระซิบที่แสนแผ่วเบา แต่เป็นคำที่ทำให้ผมรู้สึกเขินมากขึ้นไปอีก แจ็คสันหัดเป็นคนโรแมนติกตั้งแต่เมื่อไรกันนะ "ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย... นายรู้สิ่งที่ฉันต้องการจะบอกใช่ไหม"


เขากำลังหมายถึงว่า... อยากให้ผมตอบตกลงที่จะหนีไปกับเขา แต่... การที่จะคุยเรื่องนั้น ผมต้องเคลียร์เรื่องวันนี้ให้เสร็จก่อน เราคงจะหนีไปไหนไม่ได้ถ้ายังมีคนเดือดร้อนอยู่


“ครับ ผมทราบ" แจ็คสันได้ยินผมตอบอย่างนั้น เขาก็คลี่ยิ้มให้ผม ผมเองก็ยิ้มตอบเขา เรายืนยิ้มให้กันอยู่เกือบนาที จนสุดท้ายผมต้องตัดบทโดยการทำมือชี้ไปยังทางที่จะไปหาแบมแบม แจ็คสันพยักหน้าตอบกลับอย่างช้า ๆ และนั้นทำให้ผมได้เริ่มเดินเสียที

.

.

.

.

.

.


เสียงหัวเราะคิกคักของแบมแบมเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อผมกำลังเดินเข้าใกล้สองคนนั้น และนั่นทำให้ผมต้องยิ้มกว้างทั้งที่ยังไม่ทันได้เห็นเจ้าตัวเล็กของผม แค่แบมแบมมีความสุข ผมเองก็มีความสุขไปด้วย


ผมเดินเข้าไปใกล้แบมแบมกับมาร์ค เมื่อได้เห็นเขาทั้งสองได้ถนัดตาก็ผมเบิกตากว้าง จากนั้นก็ต้องรีบหลบสายตาเพราะทำตัวไม่ถูก ก็มาร์คกำลังหอมแก้มแบมแบมอยู่ ผมไม่ชินที่แบมแบมมีคนรัก


แต่เดี๋ยว! ผมเพิ่งนึกได้ มาร์คกับแบมแบม... ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว ไม่นะ!! คงไม่ถึงขั้นลึกซึ้งใช่ไหม แบมแบมยังเด็กอยู่นะ แล้วจูบล่ะ ไม่!! ไม่ได้!! ทำอย่างนั้นก็ไม่ได้ แบมแบมยังเด็กมาก ไม่ควรถูกจูบเลยด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเจ้าก้อนน้อยจะอายุ 15 แล้วก็เถอะ แต่จริง ๆ ความคิดของแบมแบมก็ไม่ต่างจากเด็กสิบขวบ กายภาพเขาโตตามวัย แต่ความคิดไม่ได้โตไปด้วย


“ไอ้มาร์ค! ทำอะไร เกรงใจพี่เขาหน่อยดิวะ" แจ็คสันพูดเตือนมาร์ค ผมแอบช้อนตามอง เห็นมาร์คกำลังอุ้มแบมแบมออกจากการนั่งคร่อมเขา ดูมาร์คเองก็ดูเขินไม่น้อย


สรุป... สองคนนั้นถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย!! นี่ผมเครียดจริง ๆ นะ


“พี่ยองแจ!! น้องแบมมีเรื่องสำคัญจะบอก!” ผมเงยหน้าตามเสียง ก็เห็นแบมแบมกำลังยิ้มแก้มป่อง ทำท่าทางตื่นเต้นเหมือนเรื่องที่กำลังจะบอกผมนั้น ทำให้น้องชายผมมีความสุขอย่างสุด ๆ "น้องแบมจะแต่งงาน!”


“ฮะ!!!” ผมอุทานไปด้วยอาการตกใจ ไม่ใช่แค่ผมที่ตกใจ แจ็คสันเองก็ตกใจไปด้วยกับผม


“ไม่ใช่ตอนนี้นะ ต้องรอแบมแบมโตมากกว่านี้ก่อน" มาร์คคงเห็นผมกำลังใกล้จะเป็นลมแล้ว เขาจึงรีบอธิบายให้ผมฟัง พอได้ยินอย่างนั้นก็ทำผมรู้สึกหายใจคล่องขึ้นมาหน่อย ให้แต่งงานตอนนี้ก็ตายกันพอดี


“นั่นแหละฮะ ไม่ใช่ตอนนี้ ต้องรออีกสามปี แต่ว่าระหว่างนั้นน้องแบมจะต้องเตรียมตัวเป็นคุณภรรยาที่ดีของคุณมัคคึ" ผมเห็นมาร์คอมยิ้มเล็ก แต่ผมไม่ได้ยิ้มไปด้วย แบมแบมกำลังบอกว่าจะต้องเตรียมตัวเป็นเมียมาร์ค โอ๊ยตาย! ผมจะเป็นลมแล้วจริง ๆ นะ "น้องแบมก็เลยจะกลับไปกับคุณมัคคึ"


“เดี๋ยว! กลับไปไหน" นี่ผมไม่รู้ว่าผมคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้แบมแบมปรับความเข้าใจกับมาร์ค นี่เขาหลอกล่ออะไรแบมแบมไปบ้างเนี่ย!


“น้องแบมจะย้ายบ้านไปกับคุณมัคคึ เราจะไปอยู่ที่ภูเขา ที่มีแต่ธรรมชาติที่สวยงาม"


“แล้วพี่ล่ะ?”


“ก็นี่ไง ก็ไปด้วยกัน" แจ็คสันพูดเสริม ดันเข้าเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับแบมแบมด้วยซะงั้น


“ใช่ฮะ น้องแบมจะให้พี่ยองแจไปด้วย และก็จะกลับไปบอกคุณป๊าคุณม้าให้เก็บข้าวของ เราจะย้ายบ้านกัน"


“แบมแบม! มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นหรอกนะ เราอย่าคิดว่าทุกอย่างมันง่ายสักสิ"


“ถ้าน้องแบมจะไป คุณป๊าคุณม้าก็ต้องตามใจน้องแบมอยู่แล้ว"


“แต่มันไม่เหมือนกัน คราวนี้เรื่องมันใหญ่นะแบมแบม"


“ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าเพิ่งเถียงกัน" แจ็คสันพูดขึ้นพร้อมเอามือมาจับบ่าผมไว้ เขาคงรู้ว่าผมกำลังจะโกรธ ใช่! ตอนนี้ผมโกรธมากที่แบมแบมไม่คิดจะปรึกษาอะไรผมสักอย่าง และเอาแต่คิดแบบเด็ก ๆ ที่คิดว่าทุกคนกำลังจะตามใจ แบมแบมไม่ได้คิดลึกซึ้งแบบผมไงละ ว่าถ้าเราพูดเรื่องเราไปอยู่กับหมาป่ามาจะเป็นยังไง


“คุณพูดอะไรกับน้องผมบ้างเนี่ย เป่าหูอะไรน้องผม" คราวนี้ผมหันไปปล่อยระเบิดใส่มาร์ค ตอนนี้เขากำลังจะทำทุกอย่างข้ามหัวผม จะไม่ให้ผมโกรธได้ยังไง


“ฉันไม่ได้พูดเป่าหูอะไร ฉันแค่พูดไปตามความรู้สึก" มาร์คตอบกลับอย่างนิ่ง ๆ


“ความรู้สึกอะไร!”


“ว่าฉันรักแบมแบม และฉันก็ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ถ้าจะไม่ได้เห็นแบมแบมไปตลอดชีวิต"


“...”


“มันก็คงจะเป็นเหตุผลเดียวกันกับแจ็คสัน เราไม่ได้จะมาเสี่ยงโดนยิงตายเพื่อตามหาความรักที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบหรอก"


มาร์คทำผมเงียบ และในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างมาอัดที่คอ เหมือนว่าคำพูดของเขาทำผมซึ้งจนอยากจะร้องไห้


ผมคงจะหวงแบมแบมมากเกินไป จนลืมไปว่าผมก็เคยไว้ใจให้มาร์คดูแลแบมแบม และสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่คำพูด แต่ผมก็กลับเชื่อเขาอย่างสนิทใจ


ก็สายตาของเขาที่จ้องมองมาที่ผม บอกผมทุกอย่างว่าที่เขาพูดมันคือเรื่องจริง


“ฮืออ คุณมัคคึ คุณมัคคึจะโดนยิงเหรอฮะ" แบมแบมงอแงคว้าคอมาร์คมากอดไว้แน่น เจ้าน้องชายก็ยังคงไม่รู้ว่าสิ่งมาร์คพูดเมื่อกี้มันน่าซึ้งใจมากขนาดไหน ก็นี่ละน่าเด็ก เพราะอย่างนี้ไงผมถึงเป็นห่วงแบมแบมไม่เลิก


“ยังไงก็เอาเถอะ ก่อนที่เราจะพูดถึงเรื่องหนี ผมมีเรื่องสำคัญที่จะพูด" ทั้งแจ็คสันต่างจ้องมองหน้าผมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ส่วนแบมแบมที่กำลังงอแงน้ำตาคลออยู่นั้นก็หันมามองหน้าผมด้วยเช่นกัน "ไปคุยที่บ้านผมเถอะครับ เราอยู่ข้างนอกนาน ๆ ไม่ปลอดภัยเท่าไร"


“ที่บ้าน? แล้วอย่างนี้พ่อแม่นายจะไม่ตกใจที่เห็นพวกเราเหรอ" แจ็คสันถามกลับ


“ตอนนี้ท่านไม่อยู่บ้าน เพราะอย่างนี้ผมถึงออกมาตอนนี้ได้ แต่ก็ควรจะเข้าห้องนอนก่อนที่ท่านจะกลับมา" ผมอธิบายไป


“อืม งั้นเราไปคุยเรื่องสำคัญที่บ้านนายกัน" มาร์คตัดบทเป็นการบอกให้เราไปที่บ้านผมเสียที ผมเองก็อยากจะหายตัวไปที่บ้านเหลือเกิน การที่ยืนอยู่ในที่สาธารณะแบบนี้มันทำให้ผมเสียวสันหลัง ถึงแม้ว่าจะเป็นที่รกร้าง แต่มันก็น่ากลัวอยู่ดี


ถ้ามีคนเห็นเราอยู่ด้วยกัน รับรองได้ว่ามันต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

หัวใจของผมมันเต้นแรงเหมือนมันกำลังจะหลุดออกจากร่างกาย ในชีวิตนี้ผมไม่เคยต้องทำเรื่องที่เสี่ยงชีวิตมาก่อน ในตอนนี้ผมกำลังชักนำสองหมาป่าไปยังบ้านของผม แน่นอนว่าการที่ผมทำแบบนี้มันไม่เป็นผลดีแน่ ๆ แต่ในตอนนี้ผมก็ไม่สามารถทนอยู่เฉยได้


เรื่องนี้หมาป่าไม่ใช่ฝ่ายผิด อย่างที่ผมพูดไป คนร้ายมีแค่คนเดียวเท่านั้น เจ้าชายจินยองไม่ควรตัดสินทุกคนแบบนั้น หากจะลงโทษก็อยากให้ลงโทษแค่คนที่ทำ... คนอื่นที่บริสุทธิ์ไม่ควรจะไม่มารับผลกรรมที่คนอื่นก่อ...


แต่เหตุการณ์... มันช่างเหมือนกับเหตุการณ์เมื่อตอนนั้น... ตอนที่สงครามเกิดครั้งแรก และตอนนั้นที่เกิดมันก็เป็นเหตุเพราะแค่หมาป่าตัวเดียวเช่นกัน


ทำไมประวัติศาสตร์มันถึงซ้ำรอยได้ มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือว่ามีคนตั้งใจอยากให้เกิดขึ้นจริง ๆ ...


“ยองแจ!” แจ็คสันเรียกผมเสียงกระซิบพร้อมนำมือมาฉุดแขนผมให้เข้าใกล้เขา จนกว่าผมจะได้สติคืนมา ผมก็เพิ่งรู้ว่าเราเกือบซวยแล้ว เพราะมีทหารเดินมาทางนี้


เราทั้งสี่รีบซ่อนตัวอยู่ตรงมุมตึก ผมไม่ได้มองดูว่าทหารเดินไปไกลหรือยังเพราะมาร์คกำลังคอยสังเกตการณ์ให้อยู่ ในตอนนี้ผมทำได้เพียงแต่ยืนโอบน้องชายตัวเองไว้ เป็นการสร้างความอุ่นใจให้กับน้อง ตอนแรกผมคิดว่าแบมแบมจะหวาดกลัว แต่ไม่เลย แบมแบมแข็งเข้มกว่าที่ผมคิดไว้มาก ตากลมโตจ้องมองทุกอย่างด้วยอารมณ์ตื่นเต้น แต่ถึงน้องจะกล้าผมก็ไม่มีทางปล่อยให้แบมแบมอยู่ไกลสายตาของผมเด็ดขาด


“ไป" มาร์คบอกเสียงกระซิบ และเราทั้งสี่ก็พากันออกจากมุมตึก เราต่างมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง ผมโอบบ่าแบมแบมเดินนำมาร์คกับแจ็คสันไป เพราะผมต้องเป็นคนพาทุกคนกลับไปยังบ้าน


ผมมองซ้ายมองขวา เดินเลี้ยวเข้ามุมตึก อีกนิดจะถึงบ้านแล้ว


แต่...


“อ๊ะ!” แบมแบมร้องเบา ๆ เพราะชนเข้ากับร่างใครคนหนึ่ง วินาทีนั้นความหวาดกลัวก็ปรากฎขึ้นมาในความรู้สึกของผม ในใจผมท่องคำพูดเป็นล้าน ๆ คำว่าซวยแล้ว เราซวยแล้ว เราโดนจับได้แน่


เมื่อผมได้สติคืนมาผมก็ดึงร่างแบมแบมให้หลบอยู่ข้างหลังผม ส่วนผมนั้นก็โดนมาร์คและแจ็คสันดึงให้เราไปยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา หัวใจของผมบีบแน่นเงยหน้ามองคนในชุดผ้าคลุมสีดำสนิท เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในเงามืด หัวใจของผมแทบขาด ยิ่งผมกลัวมากเท่าไร ผมยิ่งกอดแบมแบมไว้แน่น ส่วนแบมแบมนั้นไม่ได้แสดงความรู้สึกหวาดกลัวอะไรเลย เจ้าน้องชายจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาใส


“เชิญนายเดินไปก่อน ถ้าไม่เดินก็หลีกทางให้พวกเราด้วย เด็ก ๆ จะกลับบ้าน" แจ็คสันสวมบทเป็นทหารต่อ ตอนแรกผมก็คิดว่าคนตรงนั้นจะยอมหลีกทางให้หรือเดินไปเลยตามที่แจ็คสันพูด แต่ไม่... 


การที่เขายืนนิ่งเฉยอยู่ตรงนั้นมันทำให้ผมเริ่มกลัวจนตัวสั่น ผมกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเราทุกคน ตาของผมร้อนผ่าว เหมือนความกลัวมันทำให้น้ำตาของผมกำลังก่อตัว


แจ็คสันและมาร์คเห็นคนคนนั้นเอาแต่ยืนนิ่ง เขาก็คงจะกลัวไม่ต่างจากผม เขาจ้องหน้ากัน ขาของเขาเริ่มเดินถอยหลังเป็นการบอกว่าไม่ใช่เขาที่ต้องถอย แต่เป็นเราต่างหากที่ถอย


หากแต่เมื่อเราได้เดินถอยหลัง กลับกลายเป็นทำให้คนตรงหน้าเริ่มทำการเคลื่อนไหว เขาเดินก้าวมาหาพวกเรา และนั่นทำให้ผมแทบจะก้าวขาแทบไม่ออก ร่างของเขาค่อย ๆ โผล่มาในพื้นที่ที่มีแสงไฟ ผมหลุบตามองตั้งแต่เท้าของเขา แสงไล่มาถึงกลางลำตัว จนมาถึงแขนผมก็เห็นว่าเขามีผ้าพันแผลที่แขน และการก้าวออกมาจากมุมมืดก็ทำให้ผมได้เห็นใบหน้าของอย่างสนิทตา


ผมไม่รู้จักเขา... ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่แววตาของเขาไม่ได้ดูดุร้ายเหมือนที่ผมวาดภาพไว้ แต่มันก็แปลกที่ตาของเขามันแดงกร่ำเหมือนเขากำลังจะร้องไห้ สายตาของเขามันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดปนอารมณ์ดีใจ


ส่วนแจ็คสันเขาดูก็ตกใจไม่น้อยกัน ท่าทางของเขามันทำให้ผมตีความได้ว่าเขารู้จักกับคนนั้น


“ไอ้แจบอม มาทำอะไรที่นี่วะ" คงจะได้คำตอบชัดจากคำพูดของมาร์คแล้วล่ะ พวกเขารู้จักกัน


“คุณคาง!!” น้องแบมตะโกนออกไปอย่างนั้น มันทำให้ผมอึ้งไปกันใหญ่ ไม่คิดว่าแบมแบมจะรู้จักคนคนนั้นด้วย


คนที่ชื่อแจบอม ดูช็อกค้างไม่หาย เขาละสายตามามองหน้ามาร์ค จากนั้นก็เลื่อนมามองหน้าผม เพราะทำตัวไม่ถูกผมจึงก้มหน้าหลบสายตา


“ก็พวกลูกน้องบอกมึงมาที่หมู่บ้าน กูเป็นห่วงก็เลยรีบตามมา" แจบอมตอบมาร์ค


“แล้วมึงมายังไง แผลมันยังไม่หาย มึงคงไม่ได้วิ่งมาเองใช่ไหม" ทำไมมาร์คพูดอย่างนั้น หรือว่าคนที่ชื่อแจบอมก็เป็นหมาป่าเหมือนกัน


“เปล่า มีคนมาส่ง แล้ว...” คราวนี้แจบอมเลื่อนสายตาไปมองแจ็คสัน พฤติกรรมทั้งสองทำให้ผมอดอยากรู้ไม่ได้ว่าสรุปพวกเขาถูกกันหรือเปล่า


“ทุกคนฮะ คือแบบว่า... ค่อยคุยกันได้ไหมฮะ น้องแบมปวดฉี่ กลับบ้านกันเถอะครับ" คำพูดของแบมแบมเตือนสติให้ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเราไม่ควรมาเสียเวลาคุยอะไรกันตรงนี้ และมาร์คกับแจ็คสันเองก็เหมือนเพิ่งจะรู้ตัว


“เรารีบไปบ้านยองแจเถอะ มึงเองก็ไปด้วยกับพวกกู" มาร์คพูดบอกพร้อมตบบ่าแจบอมสองสามครั้ง ก่อนจะเดินมาจับมือแบมแบมให้เดินไปกับเขา ส่วนผมเองเมื่อมองหน้าแจบอมก็ทำตัวไม่ถูกเพราะเขาดันทำให้ผมกลัวไปแล้วเมื่อกี้ จะกลับมาคิดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกันมันก็กะทันหันไป คงต้องใช้เวลาอีกสักพักผมคงจะเลิกเกร็งไป

.

.

.

.

.

ในที่สุดผมก็พาทุกคนกลับมาถึงบ้านได้ปลอดภัย และโชคดีที่พ่อกับแม่ยังไม่ทันกลับมา ผมเลยแอบพาทุกคนให้ไปซ่อนตัวในห้องนอนได้ทัน หลังจากที่ผมพาแบมแบมไปเข้าห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็กลับมายังห้องนอน ทันทีที่เหยียบพื้นที่ห้อง ผมก็รับรู้ได้ถึงพลังงานความตึงเครียดระหว่างแจ็คสันและแจบอม สรุปแล้วพวกเขาถูกกันหรือเปล่าเนี่ย


“คุณคาง แผลยังไม่หายเหรอฮะ" แบมแบมพูดทักทายแจบอม


“แค่สองวันเองนะ" แจบอมตอบ แววตาที่เขามองแบมแบมช่างอบอุ่น เห็นเขาในมุมนั้นมันทำให้ผมเริ่มระแวงเขาน้อยลง เขาก็คงจะเป็นคนดีดีเหมือนมาร์ค


“นั่นสิ... แค่สองวันเอง แต่เป็นสองวันที่เรื่องเยอะมาก" มาร์คบ่นพึมพำ


“อืม... เป็นสองวันที่มีแต่เรื่องเซอร์ไพร์ส" แจ็คสันตอบในขณะที่ตาของเขากำลังจ้องมองแจบอม และนั่นมันทำให้ผมอดอยากรู้ไม่ได้จริง ๆ ว่าพวกเขาทั้งสองมีเรื่องอะไรกัน ถ้าผมถามไป... มันจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ


“กูรู้ว่าพวกมึงสองคนกำลังช็อกที่เจอกัน" ขอบคุณมาร์คที่พูดขึ้นมา ผมอยากรู้จนอกจะแตกตายแล้วเนี่ย "แต่ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าเรื่องนั้นนั่นก็คือเรื่องที่ยองแจจะบอกพวกเรา"


ขอบคุณมาร์คที่มาตัดบทไม่ให้ผมไม่ได้รู้แบบนี้!!!


“นั่นสิ เรื่องสำคัญที่นายจะบอกพวกเรา เรื่องอะไรงั้นเหรอ" แจ็คสันหันมาถามผมและในตอนนี้ผมก็กลายเป็นบุคคลที่ทุกคนกำลังจับตามอง


เห้อ~ เอาเถอะ เรื่องอื่นค่อยอยากรู้ ก็จริงอย่างที่มาร์คบอก มันมีอื่นที่สำคัญ


“ครับ... แต่ก่อนที่ผมจะบอก อยากให้ทุกคนควบคุมสติของตัวเองให้ได้ โดยเฉพาะแจ็คสัน" เห็นได้ชัดว่าผมทำให้แจ็คสันแอบตกใจไปด้วย เขาจ้องผมตาค้าง พอคิดถึงเรื่องที่จะพูดมันก็ทำให้ผมต้องแอบถอนหายใจ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย


“เมื่อตอนที่ผมถูกทหารจับตัวไปพบพระราชา... เขาพาผมไปดูของสะสม"


“ของสะสม?” มาร์คทวนซ้ำ ผมพยักหน้าตอบกลับว่าเขาได้ยินไม่ผิด เลื่อนสายตาไปมองที่ตักมาร์ค เห็นแบมแบมกำลังนอนพาดตักเขาอยู่ พร้อมเท้าคางฟังผมด้วยตาใสแป๋ว แบมแบมดูสนใจเรื่องที่ผมจะเล่า แต่ผมไม่อยากให้น้องได้ยินเลย


“ของสะสม... อยู่ที่คุกใต้ดิน และของสะสมที่ผมหมายถึงนั่นก็คือ...” ผมรู้สึกแทบขาดใจ เมื่อกลับไปนึกถึงภาพนั้น นี่ขนาดผมเป็นแค่คนนอกไม่ได้ผูกผันกับพวกเขามากเท่ากับแจ็คสันยังเจ็บปวดเลย แล้วแจ็คสันล่ะ... เขาจะเป็นยังไง "หมาป่าที่เราทุกคนคิดว่าหนีปลอดภัยแล้วมันไม่เป็นอย่างที่เราคิด... เพราะพวกเขา... ถูกทหาร... จับไปขังอย่างทรมานอยู่ที่นั่น...”


“...”


“และพระราชาจินยองก็บอกอีกว่าตอนนี้กองทหารของเขาพร้อมสู้แล้ว ฝั่งหมาป่าละพร้อมหรือยัง" ทุกสิ่งที่จินยองอยากให้ผมทำ ตอนนี้ผมได้ทำหมดแล้ว ผมไม่ได้อยากจะพูด แต่ผมก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ ผมสงสารหมาป่าทุกตัวที่อยู่ที่นั่น


“พร้อมแล้ว หมาป่าพร้อมแล้ว พร้อมที่จะถล่มไอ้เวรนั้นให้ตายคาตีนหมาป่า" แจ็คสันตอบผมเสียงสั่น และสีหน้าของเขาก็บอกผมได้หมดว่าเขากำลังโกรธมาก แจ็คสันลุกขึ้นยืนเหมือนจะรีบไปฆ่าจินยองเสียเดี๋ยวนั้น โชคดีมากที่มาร์คและแจบอมคว้าตัวแจ็คสันได้ทัน และผมเองก็ช่วยดันเขาได้อีกแรง 


“คุณต้องใจเย็นก่อนสิ!”


“ไม่เย็นอะไรทั้งนั้น ไอ้เวรนั่นมันกำลังทำร้ายคนของฉัน"


“แต่มึงไปตอนนี้ไม่ใช่จินยองที่จะอยู่ใต้ตีนมึง แต่เป็นมึงต่างหากที่ต้องไปอยู่ใต้ตีนเขา" มาร์คร่วมให้เหตุผล ขอบคุณจริง ๆ ที่มาร์คยังมีสติ ไม่อย่างนั้นเรื่องได้วุ่นกว่านี้แน่ ๆ


“ทุกคนกำลังคุยอะไรกันน้องแบมไม่เข้าใจ" แบมแบมงอแงจ้องมองมาที่พวกเราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ในตอนนี้ไม่มีใครจะโอ๋แบมแบมได้ เพราะตอนนี้เราต้องโอ๋เจ้าตัวไฟร้อนอย่างแจ็คสันก่อน


“กูรู้ว่ามึงกำลังโกรธ แต่กูอยากให้มึงรู้ไว้ว่าลึก ๆ จินยองไม่ใช่คนแบบนั้น แค่ตอนนี้เขากำลังสับสน" เห็นได้ชัดว่าแจบอมพูดเหมือนกำลังเข้าข้างจินยอง แต่คำพูดของเขาก็ดูมีเหตุผล ตอนนี้จินยองกำลังสับสนมาก และก็ไม่รู้ว่าใครจะดึงสติเขาได้


“กูไม่ใจเย็นรอให้มันหายบ้าหรอก ถ้ารอให้ถึงป่านนั้น คนของกูไม่โดนฆ่าไปหมดแล้วหรือไง" แจ็คสันตอบด้วยอารมณ์ที่ยังร้อนเหมือนเดิม


“ถ้าผมรู้ว่าคุณจะบ้าอย่างนี้ รู้งี้ผมไม่บอกอะไรคุณเลยดีกว่า และผมก็หาวิธีจัดการด้วยตัวคนเดียว ดีไหม" ผมประชดกลับอยากให้เขาจำที่ผมเตือนเขาได้ว่าเขาควรจะมีสติให้มากที่สุด และเห็นได้ชัดว่าคำประชดของผมจะทำให้แจ็คสันเริ่มมีสติขึ้นมาบ้าง เขายอมเงียบแต่สีหน้าของเขาก็ยังคงบอกผมว่าเขายังโกรธกับเรื่องที่เขาได้ยินมา


“แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดี" ผมเริ่มถามความเห็น มาร์คเงียบก่อนจะดึงตัวเองกลับไปนั่งข้างแบมแบมพร้อมเอามือโอบร่างน้อยนั้นมากอดไว้เบา ๆ ส่วนแบมแบมก็ยังคงทำคิ้วขมวดเพราะคงจะมึนงงกับทุกสิ่งที่เรากำลังพูดกัน แต่น้องคงจะรู้ว่าไม่ใช่เวลาที่จะมางอนหรืองอแงเหมือนที่เคยทำ ก็เลยได้แต่นั่งเงียบ ๆ และมองทุกคนในห้องสลับกันไป


“เดี๋ยวฉันจะคุยกับจินยองเอง" นั่นคือความเห็นของแจบอม คำพูดของเขาทำผมมึนงงไปชั่วครู่ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย เขารู้จักกับมาร์คและแจ็คสัน ต่อมาผมก็รู้ว่าแบมแบมก็รู้จักเขา และล่าสุดเขาก็มาพูดเหมือนว่าเขารู้จักกันจินยองเป็นการส่วนตัว


แต่ดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่ผมเท่านั้นที่สงสัย แจ็คสันเองก็สงสัยไม่ต่างจากผม


“มึงอย่าลืมนะว่าแผลที่มึงได้มา มันก็มาจากที่เขายิงมึงเอง มึงจะกลับไปให้เขาฆ่ามึงให้ตายหรือยังไง" คำพูดของมาร์คทำผมเบิกตากว้าง ที่แขนของแจบอมมีผ้าพันแผลพันก็เพราะโดนจินยองยิงมางั้นเหรอ


“จินยองเป็นคนที่ยิงธนูได้แม่นมาก ถ้าเขาจะฆ่ากูให้ตาย เขาไม่มีทางยิงที่แขนกูหรอก" แจบอมพูดขยายให้เราเข้าใจมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยิ่งไม่เข้าใจ เขาพูดเหมือนว่าตัวเขาเองมีความสัมพันธ์บางอย่างกับจินยอง


“แล้วยังไง มึงจะทำยังไง เข้าไปคุยแล้วบอกจินยอง กลับมาเป็นคนดีเถอะนะ อย่างนั้นเหรอ" มาร์คสวนกลับอย่างสุดจะทน


“กูอยู่กับจินยองมาสักพักใหญ่ กูรู้ทุกความคิดของจินยอง และรู้กระทั่งจุดอ่อน... ลองให้กูสัมผัสนิดหนึ่งสิ.... รับรองว่าต้องยอมคุกเข่ายอมกูแน่ ๆ" แจบอมยิ้มร้าย และรอยยิ้มของเขาทำให้ผมร้อนวูบอีกทั้งยังรู้สึกช็อก


นี่ใครจะไปคิดกันล่ะว่าเขาจะรู้จักกับจินยองแบบลึกซึ้งขนาดนั้น


“ไอ้แจบอม! พูดอะไรระวังปากหน่อย เด็กนั่งอยู่ไม่เห็นหรือไง" มาร์คดุแจบอมพร้อมเอามือปิดหูแบมแบมไว้ เห็นมาร์คทำอย่างนั้นผมก็โล่งใจที่เขาเป็นคนดีมีศีลธรรม ผมยอมยกน้องชายให้เขาแล้ววว ฮือออ


“นี่มึงกับ... ไอ้พระราชาบ้านั่น... ได้กันแล้วจริง ๆ เหรอ"


“ช่วยระวังปากด้วยครับ ในนี้มีเด็กอยู่" ผมเตือนแจ็คสัน เห็นได้ชัดว่าพวกเรากำลังทำให้แบมแบมตื่นตูม เจ้าตัวน้อยของผมเริ่มลุกขึ้นนั่งถามมาร์คไม่หยุดว่าเรากำลังพูดเรื่องอะไร


“นั่นแหละ... กูคุยกับจินยองได้" แจบอมกำลังเข้าเรื่อง ผมกราบเขาเลยที่เขาไม่ตอบคำถามแจ็คสัน


“งั้นมึงก็ไปคุย! จะคุยกี่ท่าก็เชิญเลย แต่ขอให้เมียมึงยอมปล่อยคนของกูออกมา"


“แล้วเวลาคนเขาคุยกัน มันมีกี่ท่าอะฮะ" ฉิบหายแล้ว...


“แจ็คสัน!!!” ทั้งผมและมาร์คต่างเรียกแจ็คสันด้วยอารมณ์สุดจะทน นี่เห็นไหม เขาถามจนแบมแบมดันอยากรู้ไปด้วย กร็อซซซซ!! โมโหชะมัด


ส่วนแจ็คสันโดนผมกับมาร์คปรามเขา เขาก็ทำเม้มปาก ตอนแรกก็โกรธอยู่หรอก แต่เห็นเขาโหมดนั้นก็แอบรู้สึกว่าเขาน่ารักดีแฮะ


“แต่กูไม่สามารถเข้าใกล้จินยองได้ พวกมึงก็รู้ว่าตอนนี้นอกจากหมาป่าแล้ว กูยังโดนหมายหัวอันดับหนึ่ง ถ้ากูเจอทหารจับตัวไป แล้วได้เจอจินยองต่อหน้าคนหลายคน กูไม่มีทางกล่อมได้หรอก ถ้าจะทำได้ ก็ตอนที่กูอยู่กับจินยองสองต่อสองเท่านั้น" สิ่งที่แจบอมบอกมาทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่ได้ง่ายเลย ไม่มีทางหรอก ไม่มีทางที่จะเข้าใกล้จินยองได้ขนาดนั้น “เว้นเสียจากว่า... กูจะเข้าไปทางลับไปยังห้องนอนของจินยอง"


“มึงรู้ทางลับด้วยเหรอ" มาร์คถามสิ่งที่ผมสงสัยออกไป


“กูรู้ทุกซอกทุกมุมของปราสาท"


โอ้โห... ผมยอมเขาแล้วล่ะ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้กำลังจะคลี่คลายเพราะแจบอม ผมเองก็หวังว่าเขาจะช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้น


“งั้นก็ไปเลยสิ รีบไปคุยเลย พวกเราจะได้สบายใจกันสักที และก็ไม่ต้องมีใครมาพลัดพรากกันอีก" น้ำเสียงของมาร์คปนเศร้า เขาคงกำลังหมายถึงเรื่องแบมแบมกับเขา ยิ่งเห็นเขาแสดงว่ารักแบมแบมมากเท่าไร ผมยิ่งรู้สึกดีใจที่แบมแบมได้เจอคนดีดีอย่างเขา


“กูเองก็หวังเช่นนั้น...” แจบอมตอบด้วยสายตาที่เหม่อลอยเหมือนกำลังนึกถึงใครบางคน


ผมเลื่อนสายตาไปมองแจ็คสัน เห็นเขากำลังจ้องมองมาทางผม แค่ได้สบตาเขา ผมก็รับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่หลากหลายในตัวของเขา เขาทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งเป็นห่วง และอีกอย่างหนึ่งที่ผมรับรู้จากตาคู่นั้น


เขากำลังบอกผมว่ารัก...


ผมเอง... ก็หวังเช่นนั้น หวังว่าผมกับแจ็คสัน... เราจะไม่ต้องแยกจากกันอีก...




14/04/61

ขอให้แจบอมช่วยพูดให้จินยองใจอ่อนได้ด้วยเถอะ เพี้ยง !!! มาลุ้นต่อนะ ฮื่ออออออ ทุกคนต้องผ่านไปได้ ไรท์ยังยืนยันคำเดิมว่าเรื่องนี้จะจบดีแน่นอน โปรดขอให้ทุกคนรอขอให้ปมคลี่คลาย อีกไม่นานคนร้ายจะได้โผล่ให้เราได้รู้แล้วว่าเป็นใครกันแน่ เป็นตัวละครที่มีบท อิอิ 

อาจจะเป็นน้องแบมหรือเปล่า  55555555555555555555 ลองเดาสิว่าใครกัน อิอิ 

ตอนนี้อาจจะสั้นกว่าทุกตอนเพราะว่าต้องตัดจบแล้ว จริง ๆ มันเหลือ 20% แต่ไม่ทัน จะจบตอนไม่ได้ เลยยกไปใส่ตอนหน้าแทน จุ๊บ 


ติดแท็กกัน #คุณหมาป่ามบ 





16/03/61 

ถ้ายองแจรู้ว่าแบมแบมไม่ได้แค่โดนหอมแก้มแล้ว จะเป็นลมไหมนะ 55555555 แต่แหม ขอหมันไส้คุณมัคคึแพร่บ ตอนน้องแบมบอกจะเตรียมตัวเป็นคุณภรรยา นี่คงจะมีความสุขมากสินะที่ปรับความคิดแบมแบมให้เลิกอยากเป็นคุณสามี รู้งี้เอาลูกหมาป่ามาล่อแต่แรกดีกว่า 555555555

แต่งไปไรท์ก็ได้แต่บ่นกับตัวเองไปว่าเมื่อไรจะคลายปมสักที มันเข้มจนไรท์เองรู้สึกเหนื่อยทุกครั้งที่แต่จริง ๆ น้องแบมเป็นสิ่งเดียวที่ไม่ทำให้เรื่องนี้ดิ่งลงไป ฮื่อ 

เราต้องผ่านกันไปได้ เรื่องนี้จบแฮปปี้แน่นอน และเป็นตอนจบที่น่ารักมาก บอกเลยยยยย คิคิ 


ขอกำลังใจด้วยนะคะ จุ๊บๆ 

ติดแท็กกัน #คุณหมาป่ามบ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 308 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3373 Seagame_game9497 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 07:55

    เชีนร์เเจ็มสันเต็มที่ ฆ่าให้หมดเถอะจ้า เป็นถึงพระราชาเเล้วคิดได้เเค่นี้? ยังมีการจับคนอื่นไปขังอีก ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้น่าเข้าอกเข้าใจตรงไหน เหมือนโง่เลย

    #3,373
    0
  2. #3072 joyjoynarak9 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 18:33
    จินยองคงไม่ยอมง่ายๆหรอก ฆ่าพ่อเขาตายขนาดนั้น
    #3,072
    0
  3. #3071 mb_7yuta (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:25
    ขอให้คุยกับจินยองสำเร็จด้วยเถอะะ🙏🏻🙏🏻
    #3,071
    0
  4. #3070 ppts2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:56
    ขอให้แจบอมคุยกับจินยองสำเร็จด้วยเถอะะะ🙏🙏
    #3,070
    0
  5. #3069 อ่ะโลฮ่า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 21:01
    ขอให้สำเร็จพิ่แจบอม ไม่ยอมก็ตับปั่มปั๊มเลย5555
    #3,069
    0
  6. #3065 Thingyib (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:30
    ขอให้พี่เเจบอมคุยกะพี่จินได้สำเร็จด้วยดีเคฃถอะ🙏
    #3,065
    0
  7. #3062 ojay2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 13:31
    ใครรรกัน สงสัยยยไปหมด ยูคหรอ แต่ยูคอยู่ด้วยตอนที่จินยองยิงแจบอมนิ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ขอให้แจบอมเกลี้ยงกล่อมได้ ลุ้นไปหมดแล้วววว
    #3,062
    0
  8. #3058 onibodyslim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 12:32
    อยากให้จินยองได้สติเร็วๆ ทุกคนจะได้อยูกันอย่างมีความสุข เอาใจช่วยแจบอมน้า
    #3,058
    0
  9. #3052 ธิติ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 09:16

    มาต่อเถอะคะนานแค่ไหนก็จะรอจิงๆนะออเจ้า5555555สู้ๆค่ะ

    #3,052
    0
  10. #3051 Cat-Daimond2547 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 22:22
    ขอให้แบบอยู่ดีๆแบมก็มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาซักทีเถอะ
    #3,051
    0
  11. #3036 mooeve1234 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:36
    แจบอมจะคุยท่าไหนกับจินยองน๊าาาาา ครุ่นคิสสสสสส
    #3,036
    0
  12. #3035 FahMairsa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 08:17
    จะคุยกันกี่ท่าก็เชิญ...นี่แบบหืออออ!
    คิดไปไกลแล้วค่ะ55555 ว่าแต่คนที่หน้าสงสัยคือยูคนะ ยังไงอะ มันไม่ค่อยวางใจ ตั้งแต่แรกแล้ว...
    #3,035
    0
  13. #3032 Kibibiza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 18:00
    หมายความว่ายังไงคะ แบมจะเป็นคนร้ายไม่ได้นะลูก
    #3,032
    0
  14. #3031 Chanaporn_jam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 11:23
    น้องแบมคนใส
    #3,031
    0
  15. #3030 Aungaingss (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:04
    อาจจะเป็นยูคยอมรึป่าวอ่ะ รู้สึกไม่น่าไว้ใจตั้งแต่แรกแล้ว ////ตัวละครที่มีบท ฮืออ

    ขอให้เรื่องนี้จบด้วยดีนะ ย่าม่าเลยยย
    #3,030
    0
  16. #3029 tastycake (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:01
    ขอให้จินยองเข้าใจ ลุ้นอะ รอนะคะ
    #3,029
    0
  17. #3028 หญิงคนงาม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 21:45
    หื้อตื่นเต้นนนนน
    #3,028
    0
  18. #3027 impraan17 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 19:25
    มันหนักขึ้นเรื่อยๆ นี่คู่เอก มาร์คแบม หรือแจ๊กแจ อ่ะ
    #3,027
    0
  19. #3026 Arjraee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 19:20
    ดีใจมาแล้ววววว แต่เสียใจเพราะค้าง
    นานๆมาทีแต่เรารอนะสู้ๆ
    #3,026
    0
  20. #3025 VivoV5 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 18:20
    ขอให้จินยองเข้าใจนะ
    #3,025
    0
  21. #3024 Lyn. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 16:48
    หวังว่าจินยองจะเข้าใจนะคะ
    #3,024
    0
  22. #3023 Angolo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 16:36
    ทำไมเราเดาว่าคนร้ายคือยูคตลอดเลยอ่ะ ฮือออออ..ดีกันไวๆ นะ หน่วงงงงง 😭
    #3,023
    0
  23. #3022 KunasriinAwa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 15:39
    ค้างมาก! ไม่ไหวอยากร้อง ว้อยยยยย เอาเลยค่ะม่ามห้ถึงที่สุดจนกว่าพวกเขาจะรักกันได้แล้วอยู่ด้วยกัน//ทีมปมนยอง
    #3,022
    0
  24. #3020 Beam_chittranuch (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 13:18
    คุยดีๆนะแจบอม
    #3,020
    0
  25. #3018 ThiwapornAtsaen (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 10:54
    ความหวังอยู่ที่พี่แจบอมแล้วค่ะ น้องแบมเป็นอะไรที่น่ารักมาก อยากหยิก คำพูดคำจาน่าเอ็นดูไปหมด หนูลู๊กกกกกก
    #3,018
    0