WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 19 : ➵ CHAPTER 17 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    17 ก.พ. 61







กริ๊ง~


เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ทำให้เจ้าของร้านและลูกชายต่างรีบหันไปมองลูกค้าเตรียมเอ่ยทักคำทักทาย


ยองแจยิ้มกว้างหันไปมองที่ต้นเสียง แต่จู่ ๆ รอยยิ้มก็ค่อย ๆ ลดลงเมื่อได้เห็นเต็มสองตาว่าลูกค้าที่มาเยือนนั่นเป็นเหล่าทหาร การมาของพวกเขาทำยองแจหายใจไปทั่วท้อง แอบมองไปที่มาร์คและแจ็คสันด้วยหัวใจที่เต้นรัวเพราะกลัวทหารจะรู้ว่าเขาสองคนเป็นหมาป่าที่ปลอมตัวมา แต่โชคดีที่ทั้งมาร์คและแจ็คสันทันสังเกตเห็นการมาของเหล่าทหาร จึงพากันยกเมนูอาหารขึ้นมาตั้งบนโต๊ะเพื่อปิดบังใบหน้าไว้


“อ...อรุณสวัสดิ์ครับ" ยองแจเอ่ยทักทหารในชุดเครื่องแบมที่ยศเต็มบ่า ใบหน้าดุ ๆ ของเขาทำให้ยองแจรู้สึกกลัวขึ้นมาอัตโนมัติ จู่ ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา การที่เขาปั้นหน้าเข้มขรึมมันทำให้บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ


“นายคือ... เด็กผู้ชายที่หายตัวเคยหายตัวไปเพราะถูกหมาป่าจับตัวไปใช่ไหม" คำพูดนั้นทำให้ยองแจกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ ส่วนคนเจ้าเรื่องอย่างแจ็คสันก็นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ โชคดีที่มาร์ครั้งตัวไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะโผล่มาขวางจนเกิดเป็นเรื่องใหญ่แน่


“มีอะไรเหรอครับท่าน" บีรีบเดินเข้ามาหายองแจ ก่อนจะดันร่างลูกชายให้ไปหลบอยู่ด้านหลัง


“มีคำสั่งจากพระราชาจินยองให้นำตัวเด็กคนนี้ไปพบ" ทหารยศสูงบอกเสียงเรียบ ทำเอาหัวใจของยองแจเต้นรัวไม่หยุด สีหน้าซีดเซียวจนสังเกตเห็นชัด


“ทำไมพระราชาถึงเรียกลูกชายของผมไปหา มีอะไรเหรอครับท่าน" บีพยายามยื้อถามเพราะเขาเองก็ไม่อยากปล่อยให้ลูกชายไป เขากลัวจะเกิดเหตุไม่ดีกับยองแจ เพิ่งได้กลับมาอยู่ด้วยกันแท้ ๆ เขาไม่อยากพลัดพรากจากลูกชาย ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าเจ้าชายจินยองก็เป็นคนที่จิตใจดีมาก ๆ แต่ในตอนนี้เขาไม่กล้าฟันธงว่าเจ้าชายยังเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า


นี่ยังโชคดีที่แบมแบมหายไปอยู่ที่เล้าไก่เพื่อไปเอาไข่มาทำลายหลักฐานที่ตัวเองทำไข่แตก ถ้าแบมแบมอยู่ตรงนี้ด้วยนะ รับรองว่าคนตัวเล็กคงจะงอแงไม่ให้ยองแจไป ไม่งั้นก็ขอไปด้วยแน่ ๆ


“ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องอธิบาย ไปได้แล้ว!” เสียงมหาอำนาจสั่งออกมา ทำร่างบางหวาดกลัวจนตัวสั่น ยองแจหันไปมองพ่อด้วยดวงตาที่แดงกร่ำไปทั้งลูก บีเองก็ได้ทำเพียงลูบหัวลูกชายเป็นการปลอบ เขาอยากจะห้ามไม่ให้ยองแจไป แต่ถ้าเขาทำแบบนั้นรับรองว่าเป็นเรื่องใหญ่แน่


ยองแจหันไปมองที่แจ็คสัน มองดูก็รู้ว่าเขากำลังโกรธ และแววตาของเขานอกจากมันจะฉายความโกรธเช่นเดียวกันมันก็ซ่อนความหวาดกลัว แจ็คสันอยากจะลุกออกจากที่ตรงนั้นไปคว้าร่างบางเพื่อปกป้องไว้ แต่เขาก็ทำไม่ได้เพราะไม่อย่างนั้นมันต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ ๆ มันน่าอึดอัดตรงที่เขาทำอะไรไม่ได้สักอย่าง


'เจอกันตอนเย็น' ยองแจขยับปากบอกแจ็คสันให้เขารู้ว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม แจ็คสันรู้สึกหัวใจบีบแน่นในทันที เขากลัว... กลัวว่ามันจะไม่ได้มีนัด แต่ถ้ายองแจบอกอย่างนั้นเขาก็จะไปรอ


แล้วในที่สุดร่างบางก็เดินพ้นออกจากประตูร้านไป และเพียงเท่านั้นก็ทำให้แจ็คสันและมาร์ครีบเดินไปดูที่ตรงหน้าต่างเพื่อสังเกตการณ์


หัวใจของแจ็คสันบีบแน่นมากกว่าเก่า เขาเห็นเหล่าทหารกำลังคุมตัวคนรักของเขาไป ถ้าในตอนนี้เขามีฝูงที่สามารถสู้กลับได้ แน่นอนว่าคนพวกนั้นจะไม่มีทางได้ถูกตัวยองแจของเขาแน่นอน


“ท่านครับ ทำไมเจ้าชายถึงเรียกลูกชายของผมไปหา" เพราะเห็นแจ็คสันเป็นทหาร บีจึงรีบเดินเข้ามาใกล้แจ็คสันถามหาข้อมูล ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง


“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ลูกชายของคุณจะปลอดภัย" แจ็คสันตอบเสียงเข้ม เขาก็ทำได้เพียงแต่หลอกพ่อยองแจไปอย่างนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหวาดกลัว ในตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาขอให้นัดเย็นนี้ไม่เปลี่ยนแปลง

.

.

.

.

.

.



- พระราชวังปาร์ค -


ยองแจถูกทหารคุมตัวมาเข้ามาพระราชวัง ตาสวยมองรอบตัวเป็นการสังเกตที่แห่งนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ยองแจได้เข้ามาส่วนห้องโถงของพระราชวัง ถึงแม้ว่ากำลังหวาดกลัวอยู่ก็ตามแต่ก็อดอยากจะสำรวจทุกอย่างที่อยู่รอบตัวไม่ได้


ร่างบางเดินตามทหารมาเรื่อย ๆ จนมาถึงหน้าบัลลังก์ เหล่าทหารหยุดเดินยองแจก็หยุดตามก่อนจะหยุดการสำรวจมอง หันหน้ากลับมามองทางตรงหน้า และเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าชัดก็ทำยองแจกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ


ยองแจได้แต่ถามตัวเองว่าคนที่นั่งอยู่บนบังลังก์นั้นคือเจ้าชายจินยองจริงหรือเปล่า เพราะภาพล่าสุดที่เขาเห็นคือเจ้าชายดูสดใสมากกว่านี้ ใบหน้าขาวสะอาด ดูอบอุ่น แต่ในตอนนี้คนที่เขาเห็นคือชายที่ใบหน้าสูบผอม ใต้ตาคล้ำ เคราขึ้นรอบกรอบหน้า เขาไม่ดูอบอุ่นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ในตอนนี้เขาเหมือนโดนปีศาจร้ายครอบงำอยู่


ข้าง ๆ เจ้าชายจินยองนั้นมีองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ยูคยอมอยู่ข้างกาย ยองแจเลื่อนสายตาไปมองเขา ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมแล้ว ยูคยอมเคยแวะเวียนมาหาที่บ้านบ่อยเพราะเขาจะมาหาแบมแบม แต่ทำไมตอนนี้ยองแจรับรู้ได้แต่ความห่างเหิน


แต่ไม่สิ... ยองแจเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้เรียกว่าเจ้าชายก็คงจะไม่ถูกแล้ว ตอนนี้เจ้าชายได้ถูกแต่งตั้งเป็นพระราชาแล้ว


ยองแจก้มหัวทำความเคารพต่อกษัตริย์ที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้านิ่งไร้ความกลัวใด ๆ แต่ยังคงซ่อนความกังวลไว้ภายใน ยองแจกลัวว่าตัวเองจะโกหกไม่เนียน


“เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม" นั่นเป็นคำพูดทักของพระราชาองค์ใหม่ ยองแจรู้ว่านั่นคงจะเป็นการพูดเปิดประโยคเท่านั้น คำถามต่อไปต่างหากที่น่ากลัว


“สบายดีครับ" ร่างกายมันสบายดีแต่ว่าใจไม่ค่อยสบายสักเท่าไร


“งั้นเหรอ... แล้วตอนอยู่กับพวกหมาป่าเป็นยังไงบ้าง"


นั่นไงล่ะ... เดาไม่ผิดจริง ๆ ด้วย นี่สิถึงเป็นการเริ่มคำถามไม่ใช่เมื่อกี้


“ผ... ผมไม่ได้อยู่กับพวกหมาป่า" ยองแจเริ่มจุกแน่นไปที่อก สายตาที่จินยองมองมานั้นมันทำยองแจกลัวทุกคำตอบของตัวเอง และกลัว... กลัวว่าตัวเองจะหลุดพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป


จินยองแต้มยิ้มเย็นยะเยือกบนใบหน้า ทำเอาคนที่อยู่ในมุมที่ต่ำกว่านั้นเริ่มกะพริบตาถี่เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองปล่อยน้ำตาแห่งความกลัวออกมา


“งั้นที่แบมแบมบอกว่านายโดนหมาป่าจับตัวไป ก็เป็นเรื่องโกหกงั้นสิ" คำพูดนั้นทำยองแจกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจเต้นรัวเพราะรู้ว่าแบมแบมก็อยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงเหมือนกันกับตน และไม่ว่ายังไงเรื่องที่แบมแบมไปอยู่กับมาร์คจะให้ใครรู้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นน้องชายตัวเล็กต้องซวยแน่ ๆ


“เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ" น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ซ่อนความน่ากลัวในรูปประโยค ทำยองแจต้องรีบส่ายหัวปฏิเสธเพราะไม่อยากให้แบมแบมถูกมองผิด ๆ


“แบมแบมไม่ได้โกหกครับ ผมถูกหมาป่าจับไปก็จริง แต่ว่าโชคดีที่หนีออกมาได้ แล้วหลังจากนั้นผมก็ไปอาศัยอยู่กับบ้านคนบนเขา"


“หนีออกมาได้ทำไมไม่รีบกลับมาที่นี่" จินยองถามต่อ เป็นคำถามที่ทำยองแจใบ้ไปทันที และการที่ยองแจตอบช้า ทำให้จินยองเริ่มคิดตามว่าสิ่งที่ผู้นำทัพทหารพูดจะเป็นเรื่องจริง ที่เขาบอกว่าสงสัยยองแจว่าเคยไปอยู่กับพวกหมาป่าเพราะเห็นท่าทางของหัวหน้าฝูงหมาป่าดูผิดสังเกตเมื่อได้ยินเรื่องของยองแจ


จินยองลุกขึ้นยืนทำเอายองแจเริ่มอยู่ไม่สุข สายตามองไปรอบตัวอย่างลุกลี้ลุกลนเพราะไม่รู้ว่าจะหนีออกจากที่ตรงนี้ยังไงดี ยิ่งจินยองเดินมาไกล ยองแจก็รู้สึกว่าก๊าซออกซิเจนเริ่มถูกดูดกลืนไปด้วยจนหายใจไม่ออก


"อาณาจักรที่นายยืนอยู่... นายรู้ใช่ไหมว่าเป็นพื้นที่ของใคร... และก็รู้ใช่ไหมว่าบ้านที่นายตั้งอยู่ เป็นดินแดนของใคร” ยองแจจ้องมองกษัตริย์หนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาไหววูบ อีกทั้งมันยังฟ้องคนตรงหน้าว่าเขาใกล้จะปล่อยน้ำตาได้เต็มแก่ "และที่ตรงนี้ที่นายเคยเหยียบ นายรู้ใช่ไหมว่ามันเคยมีเลือดของผู้บริสุทธิ์ที่ถูกหมาป่าฆ่า ที่นี่มันเคยเป็นสุสานของสองเผ่าพันธ์ุ"


จินยองจ้องมองยองแจไม่กะพริบ แววตาไหววูบเช่นกัน เหมือนว่าสิ่งที่เขากำลังพูดนั้นทำเขาเจ็บปวดจนรู้สึกอ่อนแอ


“พระองค์ก็จำได้นิว่ามันน่ากลัวมากขนาดไหน และพระองค์ก็รู้ว่าสงครามครั้งนั้นคนบริสุทธิ์ต้องตายเพราะคนคนเดียว สงครามมันไม่น่าเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ" ยองแจสวนกลับพร้อมจ้องมองกษัตริย์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ยองแจไม่รู้หรอกว่าคำพูดของตัวเองจะทำให้เขาซวยหรือเปล่า แต่ก็อยากจะลองพูดเผื่อมันจะช่วยเตือนสติจินยอง "ใช้อดีตเป็นบทเรียนสิครับ"


เป็นคำพูดที่บาดใจคนฟัง และไม่ใช่แค่จินยองเท่านั้นที่เจ็บปวด เหล่าทหารและองครักษ์อย่างยูคยอมก็เจ็บปวดในคำพูดนั้นไม่น้อยเช่นกัน มันเป็นฝันร้ายในวัยเด็กที่แสนน่ากลัว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเด็กมาก แต่พวกเขาก็จำได้ดีว่ามันน่ากลัวมากขนาดไหน


“ใช่... ฉันต้องใช้อดีตเป็นบทเรียน" คำพูดของจินยองทำยองแจหัวใจเต้นรัวขึ้นมา อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีหวัง ยองแจดีใจที่จินยองคิดได้ แต่.... “ถ้าเราไม่ล้างเผ่าพันธฺุ์มันตั้งแต่ตอนนั้น... ป่านนี้พ่อของฉันก็คงไม่ตาย"


“เจ้าชาย!! ท่านคิดได้แค่นี้จริง ๆ งั้นเหรอ มันไม่เกี่ยวหรอกว่ามันจะเป็นมนุษย์หรือหมาป่าที่ทำให้พระราชาปาร์คต้องตาย มันอยู่ที่จิตใจข้างในตั้งหาก ต่อให้มันเลว ไม่ว่าจะคนหรือหมา มันก็ฆ่าได้ทั้งนั้นแหละ"


ยองแจปล่อยคำพูดออกมาอย่างสุดจะทน และก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าชายถึงได้โง่เง้าขนาดที่คิดอะไรไม่ออก และดูเหมือนไม่ใช่แค่จินยอง ทุกคนก็ดูจะเห็นด้วยไปกับทุก ๆ อย่างที่เขาคิด


อารมณ์โกรธทำยองแจสูดลมหายใจเข้าปอดถี่ยิ่งขึ้น ส่วนจินยองก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ บนใบหน้า เขานิ่งจนยองแจรู้สึกกลัวว่าตัวเองจะกล่อมเขาไม่สำเร็จ เพราะจินยองเอาแต่เงียบยองแจจึงไม่รู้จะทำตัวยังไงจึงหันไปมองยูคยอมบ้าง


ฝ่ายนั้นเขายังจ้องมองมาทางยองแจ ยูคยอมไม่ได้ปิดกั้นความรู้สึก ยองแจจึงได้เห็นสีหน้าที่แสนเจ็บปวดบนใบหน้าเขา ดังนั้นยองแจยิ่งจ้องมองกลับด้วยสายตาเว้าวอนหวังว่ายูคยอมจะช่วยกันเกลี้ยกล่อมจินยองได้


“ดูเหมือนนายจะเลือกข้างได้แล้วสินะ" จินยองพูดในขณะหลุบตามองต่ำ ความแค้นเกาะกินหัวใจของเขาจนไม่เหลือแล้วคนที่แสนอ่อนโยน ตาดุจเสือช้อนมองคนที่อยู่ตรง เขาจ้อง...จ้องประเภทที่ทำให้ยองแจเริ่มหายใจไม่ออก อีกทั้งไม่กล้าที่จะพูดเกลี้ยกล่อมอะไรอีกแล้ว "นายเลือกข้างหมาป่าสินะ"


“ผ...ผมไม่ได้เลือก" ยองแจรีบปฏิเสธ


“แต่สิ่งที่นายพูดเมื่อกี้... กำลังบอกฉันว่านายปกป้องพวกมัน ที่นายบอกว่าหนีจากหมาป่าได้มันจริงเหรอ ไม่ใช่ว่าตลอดเวลานายอยู่กับพวกมัน นายถึงได้พูดจาเหมือนกับเห็นอกเห็นใจพวกมันขนาดนั้น"


คำพูดของจินยองทำยองแจจุกจนพูดอะไรไม่ออก จินยองอ่านได้ขาดทุกอย่าง และถ้าจินยองรู้ว่าตลอดเวลาที่ยองแจหายไปคืออยู่กับหมาป่าเป็นเรื่องจริง แล้วมันจะเป็นยังไงต่อ


“ผมไม่ได้ปกป้อง... ผมแค่พูดตามหลักความเป็นจริง ต่อให้ฆาตกรไม่ใช่หมาป่า ผมก็ยังพูดคำเดิม... ผู้ร้ายมีแค่คนเดียว... คนเดียวเท่านั้นที่พระองค์ควรตามล่า"


“งั้นแปลว่านายก็ไม่ได้เลือกเข้าข้างฝั่งไหนงั้นสิ"


“ครับ ผมไม่ได้เลือกข้าง" ยองแจตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยังไงวันนี้ยองแจต้องทวงความเป็นธรรมให้แก่ครอบครัวหมาป่าให้ได้ และไม่ใช่เพราะแจ็คสันหมาป่าถึงอยู่ข้างเขา แต่มันเพื่อทุกคนต่างหาก ยองแจไม่อยากให้เหตุการณ์ที่แสนหดหู่หวนกลับมาให้เห็นอีกครั้ง


“โอเคได้! ก็แล้วแต่นาย ฉันจะไม่บังคับ" ได้ยินจินยองพูดอย่างนั้นยองแจก็รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก คิดว่าการมาเข้าพบครั้งนี้จะทำให้เจออะไรที่น่ากลัวกว่านี้แล้วซะอีก "นายเครียดงั้นเหรอ?”


ยองแจเงยหน้ามองจินยองพร้อมพยักหัวถี่ ไม่ได้ปิดบังความจริงว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไง


“เครียดเรื่องอะไรหรือว่ากลัวฉัน?”


“ครับ ผมแค่กลัวว่าผมจะไม่ได้กลับไปหาครอบครัว ผมเพิ่งเห็นหน้าพวกเขาแท้ ๆ ผมไม่อยากจากพวกเขาอีก"


“ก็เพราะว่านายยังไม่ได้เลือกข้างไงยองแจ นายจึงยังได้เห็นหน้าครอบครัวอยู่ หรือถ้านายเลือกข้างฉัน... ก็เท่ากับว่านายเป็นคนของฉัน... นายเป็นอิสระเหมือนกัน" งั้นแปลว่าถ้าปกป้องหมาป่ามากกว่านี้ วันนี้คงไม่ได้กลับบ้านสินะ พอรู้ความจริงอย่างนั้นแล้วก็ยิ่งทำยองแจผ่อนลมหายใจด้วยความรู้สึกโล่ง โชคดีเหลือเกินที่ไม่ได้พูดเข้าข้างฝั่งหมาป่าไปเสียทั้งหมด


งั้นถ้านายเครียด ฉันพาไปดูของสะสมของฉันไหม" จินยองส่งยิ้มที่แสนจะเย็นยะเยือก ยองแจไม่รู้หรอกว่าตัวเองคิดมากเกินไปหรือเปล่า คำพูดเชิญชวนนั้นมันดูแปลก ๆ และอีกอย่างจินยองน่ากลัวเกินกว่าที่ยองแจจะอยู่ใกล้อีก ถ้าเลี่ยงได้ก็อยากจะเลี่ยงให้มากที่สุด


“ขอบคุณครับ แต่ว่า... ผมขอกลับบ้านก่อนดีกว่า งานที่ร้านคงยุ่ง ผมอยากกลับไปช่วยครอบครัวทำงาน"


“นายปฏิเสธฉันงั้นเหรอ" เมื่อจินยองพูดจบเหล่าทหารรีบชักดาบออกมาเหมือนเป็นขู่ให้ยองแจทำตามที่พระราชาองค์ใหม่พูด จินยองไม่ได้สั่งไว้ให้พวกเขาทำ แต่แค่จินยองถามแบบนั้นเหล่าทหารก็ต่างรู้ว่าจะต้องข่มขู่ให้ยองแจทำตามที่พระราชาต้องการให้ได้


ยองแจเม้มริมฝีปากตัวแน่นเพื่อเป็นการกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา มันรู้สึกอึดอักจนแทบอยากจะเป็นบ้าและอยากจะกลับบ้านใจขาดแล้ว แต่ก็ต้องทำใจสู้และก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้วันนี้ได้กลับไปอย่างปลอดภัยด้วยเถอะ

.

.

.



จินยองพายองแจไปดูของสะสมที่เขาบอก ยองแจได้แต่เดินตามจินยองไปอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ตาก็กวาดมองสิ่งที่อยู่รอบตัวอย่างหวาดผวา หันหลังกลับไปมองเห็นทหารเดินคุมอยู่ข้างหลังพร้อมอาวุธครบมือ หันกลับมามองทางด้านหน้าดังเดิม เห็นยูคยอมกำลังชายตามองอยู่ เขามองแวบเดียวก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปมองทางข้างหน้าเหมือนเดิม


ความห่างเหินของยูคยอมทำให้ยองแจรู้สึกว่าที่แห่งนี้มันช่างเดียวดายและน่ากลัวเหลือเกิน


ยองแจเดินตามจินยองไปเรื่อย ๆ จนมาถึงบันไดทางลงไปสู่ห้องใต้ดิน มันทั้งมืดและน่ากลัว ยิ่งก้าวลงไปลึกเท่าไรยองแจก็ยิ่งรู้สึกกลัวจนแทบขาดใจ ในหัวคิดไปต่าง ๆ มากมายว่าจินยองจะพาไปทำอะไรกันแน่ ของสะสมที่ว่ามันอยู่ในที่ลึกลับขนาดนี้เชียวหรือ


แต่พอมาคิดอีกทีก็เริ่มไม่เข้าใจแล้วว่าทำไมจินยองถึงต้องบังคับพามาดูของสะสมด้วย ทั้งที่ยองแจก็ไม่ได้สนิทกับจินยองเลยแม้แต่นิด


หรือว่า... ของสิ่งนั้นมันจะเกี่ยวกับยองแจ จินยองถึงอยากให้ดูให้ได้


และในที่สุดพวกเขาเดินมาสุดบันได หนึ่งในทหารที่ยืนเฝ้าประตูอยู่เห็นพระราชามาก็รีบปลดล็อคไขกุญแจเพื่อให้จินยองได้เข้าไปในห้องแห่งความลับ


ยองแจมองตามแผ่นหลังของพระราชาองค์ใหม่และองครักษ์ มองพวกเขาผ่านประตูเข้าไปในห้องนั้น หัวใจของยองแจก็เต้นรัว ยองแจกลัวสิ่งที่อยู่ในห้องนั่น เพราะอย่างนั้นจึงไม่กล้าที่จะก้าวเดินเข้าไป


เพราะมัวแต่กลัวเลยทำให้ทหารที่อยู่ด้านหลังผลักยองแจให้เข้าไปในห้องอย่างฝืนใจ ยองแจดิ้นเพื่อเอาตัวออกจากการจับกุม


ในที่สุดทหารก็ได้ปล่อยมือจากต้นแขนของยองแจ และเมื่อนั้นยองแจก็ได้เห็นว่าสิ่งที่จินยองพามาดูนั้นคืออะไร


วู้ ~ วู้ๆ


เสียงหมาป่าหลายตัวต่างร้องประสานเสียงกัน บางตัวก็กระโดดโล้ดเต้นเหมือนดีใจที่ได้เห็นยองแจยืนอยู่ในห้อง หากแต่ยองแจไม่ได้ดีใจไปกับพวกเขา ยองแจกำลังยืนช็อกกับภาพที่เห็น


ทุกห้องขังหลายร้อยห้องที่อยู่ในห้องใต้ดินนี้ มีหมาป่าหลายตัวถูกขังไว้ ภาพนั้นทำให้ยองแจปล่อยหยาดน้ำตาอย่างกลั้นไม่ได้ มันเป็นภาพที่แสนหดหู่ที่สุดที่ยองแจเคยเห็น ยองแจไม่คิดเลยว่าจินยองจะกลายเป็นปีศาจร้ายได้ขนาดนี้ ทำไมเขาถึงทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้ลงคอกัน ยองแจได้แต่ถามคำถามเดิมซ้ำ ๆ ว่าทำไม


“นี่ไงของสะสมของฉัน" ยองแจอยากจะสวนกลับไปว่าเลว แต่ก็กลัวตัวเองจะไม่ได้กลับออกไปจึงต้องกลั้นอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ "นายรู้จักใครในนี้หรือเปล่า"


จินยองถามพร้อมเหยียดยิ้มกว้างด้วยท่าทีที่ดูสบาย ผิดกับยองแจ ตอนนี้เขาทั้งโกรธ เสียใจ และกลัว ความรู้สึกมันเกิดขึ้นพร้อมกันจนยองแจแทบจะทนไม่ไหว


“ไม่รู้จัก" ยองแจตอบเสียงแข็ง แม้ว่าจะจำได้ว่ามีหมาป่าหลายตัวที่มาจากฝูงแจ็คสัน พวกนั้นเองก็ดีใจที่เห็นยองแจเข้ามา แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่าการที่เขาทำท่าทางกระโดดโล้ดเต้นกระดิกห่าง มันจะทำให้นายใหญ่คนที่สองของเขาเดือดร้อน


แต่ดูท่าว่าพวกมันจะดีใจที่ได้เจอนายนะยองแจ...” น้ำเสียงที่แสนเย็นยะเยือกของจินยองทำยองแจรู้สึกกลัวจนน้ำตามาก่อตัวที่ขอบตา ทั้งที่บอกตัวเองครั้งที่ร้อยว่ายังไงต้องเข้มแข็งให้ได้ แต่สิ่งที่พบเจอตอนนี้มันทำให้ยองแจอ่อนแอ หันกลับไปมองเหล่าสัตว์ผู้บริสุทธิ์ด้วยความเจ็บปวด เห็นบางตัวนอนซมอยู่ที่พื้นเหมือนจะเจ็บป่วยก็ทำยองแจปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้มลงมา รู้สึกสงสารพวกเขาแทบขาดใจ


“เห็นอย่างนี้แล้ว... นายยังลังเลที่จะเลือกข้างอยู่ไหม ชเว ยองแจ" เป็นคำถามที่ทำจุกอก ในตอนนี้ยองแจอยากจะตอบอย่างไม่ลังเลว่าเลือกข้างได้แล้ว แต่ข้างที่เลือกไม่ใช่จินยองแน่นอน เพราะยองแจไม่อยากอยู่ข้างปีศาจอย่างเขา แต่จะให้ตอบไปตรง ๆ แบบนั้นก็ทำไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นตัวยองแจก็อาจจะไปอยู่รวมกับพวกหมาป่าในกรงขัง


ยองแจตัวสั่นเพราะไม่สามารถตอบคำถามที่จินยองถามได้ พระราชาหนุ่มมองดูอยู่ก็แต้มยิ้มบนใบหน้า เขารู้ว่ามันคงเป็นเรื่องยากสำหรับยองแจจึงไม่ยากบังคับในตอนนี้ และนั่นไม่ใช่เป้าหมายที่จินยองตั้งใจจะทำ


“เอาเถอะ ฉันไม่ได้อยากได้คำตอบหรอก" ได้ยินแบบนั้นยองแจก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหนึ่ง เพราะไม่อยากจะถูกบังคับอะไรตอนนี้ "นายอยากจะกลับบ้านหรือว่าอยากจะเดินชมของสะสมของฉันต่อล่ะ"


“ไม่ครับ ผมอยากกลับบ้าน" ยองแจรีบตอบกลับทันควัน จินยองได้ยินอย่างนั้นก็ต้องหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาส่งยิ้มแสนเย็นยะเยือกให้ จ้องมองยองแจด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก เมื่อเขาก้าวขาเข้ามาใกล้ ยองแจก็ร่างแข็งทื่อไปหมดทุกส่วน ได้แต่ท่องในใจว่าอย่าทำอะไรผมเลย


“ฉันจะปล่อยนายกลับบ้าน... แต่... มีข้อแลกเปลี่ยน" คำพูดนั้นทำยองแจกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แววตาฟ้องจินยองว่าเขากำลังกลัวแทบขาดใจ ข้อแลกเปลี่ยนอะไรกัน ยองแจไม่อยากแลกเปลี่ยน "นายต้องกลับไปเล่าทุกสิ่งที่เห็นให้กับหัวหน้าหมาป่ารู้ บอกมันว่าฉันทารุณฝูงมันขนาดไหน และตอนนี้กองทหารของฉันพร้อมสู้แล้ว ฝั่งหมาป่าละพร้อมหรือยัง"


ยองแจเบิกตากว้างจ้องมองจินยองด้วยอาการช็อก ตาทั้งลูกแดงกร่ำ จู่ ๆ หยาดน้ำตาก็ไหลลงแก้มมาอีกครั้ง จินยองยังคงยืนยันที่จะต่อสู้เพื่อล้างเผ่าพันธุ์ ภาพสงครามในอดีตหวนกลับมาในโสตความทรงจำของยองแจอีกครั้ง และนั่นทำให้ร่างบางตัวสั่นเพราะหวาดกลัว


“ผ... ผม บอกไม่ได้... ผม... ไม่รู้จักเขา" ยองแจกำลังโกหกต่อ แต่ต่อให้ปกปิดยังไง ยองแจก็ไม่สามารถซ่อนทุกสิ่งที่ถูกแสดงผ่านตาของเขาได้


อย่าให้ฉันต้องเปลี่ยนคนบอกสารนะ... ยองแจ"


คำขู่นั่นทำยองแจน้ำตาไหลอาบแก้มหนักกว่าเก่า ยองแจรู้ดีว่าสิ่งที่จินยองพูดหมายความว่ายังไง ก็ตอนนี้จินยองกำลังขู่ยองแจไงล่ะว่าถ้าไม่ทำหน้าที่นี้... จินยองก็จะให้แบมแบมทำหน้าที่นี้แทนเขา


ตอนนี้เลือกอะไรได้บ้างไหม... ยองแจได้แต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.


เวลา 20.01 .


ที่สวนเก่าของหมู่บ้าน มีร่างสองหนุ่มในชุดทหารเต็มยศนั่งอยู่ตรงม้านั่งเก่า ๆ เขาทั้งสองยังคงรอ... รอ... และรอ... และคาดหวังว่าจะมีร่างของคนที่อยากเจอเดินเข้ามาในที่แห่งนี้ แต่เขาก็รอมานานเกินไปแล้ว ก็ยังไม่มีใครมา


“เราต้องรอถึงเมื่อไร...” มาร์คถามเสียงเรียบ ข้างในใจของเขามันแทบจะปะทุออกมา เขาไม่ใช่คนที่ชอบรออะไรนาน ๆ ถ้าอยากได้ต้องได้เดี๋ยวนั้น นี่มันเป็นครั้งแรกเลยที่เขาต้องมาอดทนรอเกือบสิบชั่วโมง ณ ที่เดิมไม่ไปไหน


“ยองแจบอกให้เรารอ... แต่กูว่า... กูทนไม่ไหวแล้วเว้ย!!” และในครั้งนี้แจ็คสันก็เป็นคนพ่ายแพ้ไป เขายกมือมากุมหัวอย่างหัวเสีย "แม่งเอ้ย!! ไม่ใช่ป่านนี้ยองแจถูกขังไปแล้วเหรอวะ ไอ้เหี้ย!! กูทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้แล้วนะเว้ย!!”


“เออ กูก็ทนไม่ได้เหมือนกัน!!” มาร์คตะคอกกลับอย่างหัวเสีย "แต่มันมีทางเลือกหรือไงวะ เราจะให้ใครเห็นพวกเราไม่ได้ ตอนนี้ทั้งอาณาจักรกำลังตามล่าหาคนที่ใส่ชุดนี้อยู่เนี่ย! อ้อ!! แต่กูมีทางเลือกให้มึง มึงจะแก้ผ้าเดินไป หรือว่าจะกลายร่างเป็นหมาป่าดีละ"


ใช่... นี่คือเหตุผลที่มาร์คกับแจ็คสันต้องขังตัวเองในที่รกร้างแห่งนี้ ก็หลังจากยองแจถูกทหารคุมตัวไป จากนั้นไม่นานก็มีข่าวหลุดออกมาว่ามีคนพบพวกขุนนางนอนสลบอยู่ในป่า เพียงเท่านั้นก็ทำให้ทั้งมาร์คและแจ็คสันรีบออกจากหมู่บ้านมาหลบอยู่ที่สวนร้างโดยไม่ออกไปจากที่ตรงนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะโดนจับได้แน่


“มึงจะไปรู้สึกอะไรละไอ้มาร์ค มึงไม่ได้เห็นแบมแบมโดนทหารจับตัวไปนี่ มึงถึงทนอยู่ที่นี่อย่างเฉย ๆ ได้ มึงคิดดิว่ากูควรรู้สึกยังไง"


“ไม่ว่าจะแบมแบมหรือยองแจกูก็ทนอยู่เฉยไม่ได้ทั้งนั้น มึงอย่ามาหาเรื่อง"


“เหอะ! ไม่จริงหรอก ถ้าเป็นแบมแบมป่านนี้มึงคงปีนกำแพงวังไปแล้วมั้ง" แจ็คสันประชดกลับ และนั่นทำให้มาร์คสุดจะทน เขาผลักไปที่แจ็คสันด้วยความโกรธ


“แล้วทำไมมึงไม่ทำล่ะวะ มานั่งทำหน้าโง่อยู่ตรงนี้ทำไม ทำเป็นพูดดี ตัวมึงเองก็ไม่ได้ห่วงยองแจมากหรอก"


“ไอ้มาร์ค!! มึงอย่ามาดูถูกกู ทำไมกูจะไม่ห่วง ไอ้สัสเอ้ย!” ความเครียดทำให้ทั้งมาร์คและแจ็คสันเริ่มจิตตก จนในตอนนี้เริ่มทะเลาะกันเองแล้ว ทั้งคู่คว้าคอเสื้อฝ่ายตรงข้ามหวังจะชกให้หายคันมือ แต่...


“ทำอะไรกันน่ะ!” ก็มีเสียงของใครบางคนมาขัดจังหวะเสียก่อน


เสียงที่คุ้นเคยก็ทำให้ทั้งสองรีบหันไปมองที่ต้นเสียง เมื่อได้มองอย่างถนัดตา ก็ทำร่างของพวกเขาเหมือนถูกสาป หัวใจเริ่มเต้นแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขามองสองร่างที่ยืนอยู่ไม่ไกล อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนน้ำตามาจ่อที่ขอบตา


แจ็คสันไม่รอช้า เขารีบปล่อยมือออกจากเสื้อของมาร์คและรีบวิ่งไปกอดร่างบางด้วยความโล่งใจ อ้อมกอดของแจ็คสันทำหัวใจที่เคว้งคว้างของยองแจเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง อีกทั้งยังรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเขากอดแน่นเท่าไรยองแจก็ยิ่งรู้สึกเหมือนความเครียดที่แบกไว้ทั้งหมดถูกวางลง


มาร์คนั่งนิ่งอยู่ตรงที่เดิม เขาจ้องมองร่างที่คุ้นเคย ร่างเล็กจ้องก็มองมาที่เขา แต่เงามืดมันบดบังทุกส่วนบนใบหน้าของมาร์คจนไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นใคร หันมามองยองแจก็ไม่เข้าใจว่ายองแจกำลังกอดกับใครอยู่ ตาสวยกวาดมองไปรอบ ๆ ตัวอย่างหวาดกลัว สวนเก่าแห่งนี้มันทำให้แบมแบมขวัญผวา


“พี่ยองแจฮะ เรามาที่นี่ทำไม" เสียงใสเอ่ยถามพี่ชาย ขัดจังหวะที่แสนโรแมนติกระหว่างยองแจและแจ็คสัน ทั้งคู่คลายกอดก่อนจะจ้องมองกันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น "แล้วพี่คนนี้เป็นใคร ทำไมน้องแบมไม่รู้จัก"


แบมแบมมองผ่านมาร์คไปเพราะไม่รู้ว่าคนตรงนั้นคือคนที่ตัวเองรัก ส่วนมาร์คเขาก็ไม่ได้แสดงตัว เอาแต่นั่งจ้องมองแบมแบมอยู่ตรงที่เดิม เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ดมกลิ่นกายของคนที่เฝ้าคิดถึงผ่านทางสายลม น้ำตาของเขามันปริ่มอยู่ตรงขอบตา เขาโล่งใจที่สุดที่แบมแบมปลอดภัย แค่เห็นเจ้าตัวเล็กไม่ได้บาดเจ็บอะไรเขาก็มีความสุขมากแล้ว


“แบมแบม จำไม่ได้เหรอว่าคนตรงนั้นใคร" ยองแจถามด้วยความแปลกใจ ก็คิดว่าแบมแบมเห็นมาร์คจะวิ่งเข้าไปกอดเสียอีก


คำพูดของยองแจทำให้แบมแบมหันไปพิจารณาชายคนที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งอีกครั้ง... ตาสวยเพ่งมองไปที่ใบหน้า แต่ปีกหมวกมันปิดบังใบหน้าทั้งหมดของมาร์คแบมแบมจึงมองไม่ออก แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งจ้องมองเจ้าตัวเล็กถึงรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างแปลก ๆ อีกทั้งอยากจะเดินเขาไปหาเขาคนนั้น


สายลมพัดเปิดใบไม้ที่ปิดแสงจันทร์ให้สาดส่องลงมากระทบร่างมาร์ค เหมือนแสงไฮไลท์ที่ฟอลโล่วนักแสดงในละครเวที มันสาดจนทำให้เห็นโครงร่างของร่างกายของมาร์คได้ชัดเจน และนั่นยิ่งทำคนตัวเล็กจ้องมองมาร์คตาค้าง จนเมื่อมาร์คถอดหมวกออก แสงจันทร์ก็สาดลงมากระทบใบหน้าที่แสนหล่อเหลาของเขา และมันก็ทำให้แบมแบมได้เห็นใบหน้าของมาร์คได้อย่างถนัดตา


คนตัวเล็กร่างแข็งทื่อไปหมดทุกส่วน จ้องมองมาร์คด้วยแววตาตกตะลึง มาร์คแต้มยิ้มเล็ก ๆ แต่เป็นยิ้มที่ซ่อนความเจ็บปวด หัวใจของเขาเต้นรัว เขาลุ้นกับทุกการกระทำของแบมแบม เขายังจำภาพที่แบมแบมวิ่งหนีเขาออกมาได้ เจ้าตัวเล็กหวาดกลัวที่เขาเป็นสัตว์ประหลาด ในตอนนี้เขาก็ได้แต่หวังในใจว่าแบมแบมจะไม่วิ่งหนีเขาไปอีก


“ม... หมาป่า" คนตัวเล็กเอ่ยออกมาเสียงสั่น เพียงเท่านั้นก็ทำมาร์คเจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจ เขาจ้องมองตาของคนที่คุ้นเคย ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยน้ำตาที่กักไว้ อีกทั้งยังซ่อนความหวาดกลัวไว้ในตา และนั่นทำให้มาร์ครู้สึกเหมือนก้อนบางอย่างมาอัดแน่นที่คอของเขา


“ใช่... ฉันเป็นหมาป่า" เขาไม่อธิบาย แต่ให้คำตอบที่เป็นการเน้นย้ำให้แบมแบมจำได้ว่าเขาคือหมาป่า ถ้าหากแบมแบมจะยังกลัวเขาอยู่ ในตอนนี้เขาก็คงต้องยอมแล้วละ... เขายอมที่จะหายจากแบมแบมไปตลอดชีวิต ถ้ามันจะทำให้แบมแบมไม่หวาดกลัวสัตว์ประหลาดอย่างเขา


ทั้งแจ็คสันและยองแจได้แต่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความหดหู่ใจ พวกเขาคิดว่าจะได้เห็นทั้งคู่แสดงอารมณ์ดีใจเสียอีก แต่ในตอนนี้มันหน่วงจิตใจเหลือเกิน เขาทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้มาร์คได้เคลียร์กับแบมแบมอย่างส่วนตัว พวกเขาก็เดินหลบออกมาทำให้พื้นที่ตรงนั้นเป็นส่วนตัวมากยิ่งขึ้น


แบมแบมจมอยู่แต่งในความคิด จึงไม่รู้ว่ายองแจหายไปตั้งแต่เมื่อไร ตากลมยังคงจ้องมองที่มาร์ค มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเพราะรู้สึกเครียด ความกลัวกับเรื่องเล่าที่เคยได้ยินมามันทำให้แบมแบมไม่กล้าเข้าใกล้หมาป่าอย่างมาร์ค


ให้ฉันได้กอดนายได้หรือเปล่า" มาร์คถามเสียงสั่น เขารู้สึกโหยหากอดของแบมแบม เขายังคิดไม่ออกเลยว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง ในเมื่อชีวิตของเขาตอนนี้มีแบมแบมเป็นส่วนหนึ่งไปแล้ว แต่ในเมื่อเจ้าตัวเล็กไม่ต้องการเขา มาร์คก็รู้ว่าเขาจะเดินไปทางไหนต่อดี มันรู้สึกเจ็บจนเขาหายใจไม่ออก


นี่เป็นครั้งแรกที่มาร์ครู้สึกเกลียดที่ตัวเองเกิดเป็นหมาป่า ถ้าเขาไม่ได้เป็นหมาป่า... ป่านนี้แบมแบมก็คงจะวิ่งมากอดเขาแล้วใช่ไหม


“น้อง...แบมกลัว...” คนตัวเล็กตอบตามความรู้สึกตัวเอง น้ำตาร่วงไหลอาบแก้มกลม และนั่นทำให้มาร์คไม่สามารถเข้มแข็งได้อีก เขาปล่อยน้ำตาออกมา คำพูดของแบมแบมบาดลึกไปที่หัวใจของเขา มาร์คอยากจะลุกจากที่ตรงนี้และไปคว้าร่างบางมากอดไว้แน่นเหมือนที่เคยทำ แต่อีกฝ่ายไม่อยากเข้าใกล้เขา อย่างนั้นเขาคงทำไม่ได้


“ถ้างั้น... ให้ฉันได้กอดนาย... เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม แล้วหลังจากนั้น ฉันจะไม่มาให้นายต้องกลัวอีก" ในขณะพูดริมฝีปากของเขาก็สั่น แค่เขาคิดว่าต่อไปนี้เขาจะไม่ได้เจอแบมแบมอีก มาร์คก็รู้สึกหมดแรงที่จะก้าวต่อไปแล้ว


แบมแบมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเอง จากนั้นก็ค่อย ๆ ก้าวเดินไปหามาร์คอย่างช้า ๆ ยิ่งแบมแบมเดินเข้าไปใกล้มาร์คมากเท่าไร มาร์คยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจของเขามันอบอุ่นขึ้นมา เขากำลังดีใจที่ตัวเองจะได้ใกล้ร่างเล็ก แม้ว่าต่อไปเขาจะไม่ได้ใกล้แล้วก็ตาม


เมื่อร่างบางเดินไปหยุดตรงหน้า มาร์คก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีก เขายกมือบางมาจับไว้เบา ๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กทำให้มาร์ครู้สึกเหมือนได้รับพลังที่ทำให้เขารู้สึกมีความสุข สำหรับมาร์ค แค่นี้มันก็ดีมากเกินแล้ว


“คุณมัคคึ... ร้องไห้ทำไม" คนตัวเล็กถามเสียงสั่น น้ำสายเล็กไหลลงมาอาบแก้ม เช่นเดียวกันกับมาร์ค คำถามของแบมแบมทำให้เขาปล่อยหยาดน้ำตาลงมาอย่างไม่อาย ทั้งที่เขาเคยบอกกับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ให้แบมแบมเห็น แต่เขาก็ไม่สามารถทำให้ตัวเองเข้มแข็งได้


“ฉันคิดถึงนาย" แม้จะมีล้านคำพูดที่เขาอยากพูดออกไป แต่มาร์คก็เลือกที่จะพูดสิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกมากที่สุดตอนนี้ เขาคิดถึง... คิดถึงแบมแบมมาก ๆ


“น้องแบมก็คิดถึงคุณมัคคึ" หากแต่สิ่งที่แบมแบมตอบกลับมานั้น ทำมาร์คสะอื้นออกมา เหมือนความรู้สึกมันพังทะลายลงมาเมื่อได้ยินแบมแบมบอกคิดถึง มาร์คดีใจที่เขายังได้ยินคำนี้


“ฉันขอโทษนะแบมแบม... ฉันขอโทษที่ฉันปิดบังเรื่องเผ่าพันธ์ุของฉัน...” มาร์คบอกตัวเล็กด้วยตาที่กักน้ำตา มือหนาของเขาลูบไปที่หัวคนตรงหน้าอย่างเบามือ ส่วนแบมแบมก็ได้ยืนร้องไห้อย่างเงียบ ๆ จ้องมองมาร์คด้วยสายตาที่แสนเจ็บปวด


“ฮือออ ทำไมคุณมัคคึไม่บอกความจริงน้องแบม อึก! คุณมัคคึโกหกน้องแบมทำไมว่าคุณมัคคึเป็นเทวดา" แบมแบมร้องไห้หนักกลัวเก่า ความกลัวเกี่ยวกับเรื่องเล่าของหมาป่ามันทำให้แบมแบมหวาดกลัวมาร์ค แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโหยหาอยากจะกอดเขาไว้แน่น ๆ


“ก็เพราะฉันกลัว... กลัวว่าฉันบอกนายแล้ว... นายจะกลัวฉัน" ซึ่งสิ่งที่เขากลัวมันก็ได้เกิดขึ้นจริง แบมแบมกลัวเขาไปแล้ว นั่นแหละคือความจริงที่เขารู้สึกเจ็บปวดที่สุด


“น้องแบมกลัว... กลัวมนุษย์หมาป่า น้องแบมไม่อยากเข้าใกล้" สิ่งที่แบมแบมกำลังบอกมาร์ค มันทำให้มาร์ครู้สึกเจ็บจนอยากจะควักหัวใจตัวเองออกมาแล้วบีบมันให้มันแหลกไปทีเดียว จะได้ไม่ต้องมารู้สึกเจ็บซ้ำ ๆ


“ฉันขอโทษนะแบมแบม...” มือหนาเลื่อนมาประคองที่ใบหน้าสวย เขาจ้องมองลึกไปในตาที่แสนคุ้นเคย มันเป็นตาคู่ที่เขาชอบมอง หากแต่ตอนนี้เขาไม่อยากมอง เพราะตาคู่นั้นมันเต็มไปด้วยน้ำตาและความเศร้าหมอง เขาไม่ชอบที่แบมแบมต้องเศร้า "ฉันขอโทษที่ฉันคงเป็นคู่ชีวิตที่นายวาดฝันไม่ได้"


น้ำตาของมาร์คเริ่มเอ่อล้นออกครั้ง เขารำคาญที่น้ำตามันมาก่อตัวที่ขอบตา เพราะมันทำให้เขาไม่สามารถเห็นภาพคนที่เขารักได้อย่างชัดเจน


ฉันขอโทษที่ฉันไม่ใช่มนุษย์... ไม่งั้นนายก็คงจะอยู่กับฉันไปชั่วชีวิต...” สิ้นสุดคำพูดของมาร์คทำแบมแบมขึ้นไปนั่งคร่อมมาร์คไว้พร้อมกอดมาร์คแน่น คนตัวเล็กร้องไห้สะอื้นเสียงดัง เช่นเดียวกันกับมาร์คเขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย เขากอดแบมแบมไว้แน่น มันเป็นสิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บกับการกอดครั้งนี้ เพราะเขาคิดว่ามันเป็นการกอดจากลา


“ฮืออออ คุณมัคคึ ทำไมน้องแบมรู้สึกเจ็บที่หัวใจแบบนี้" คนตัวเล็กงอแงในขณะที่กอดคนตัวโตไว้แน่น มาร์คแต้มยิ้มแม้น้ำตาของเขาจะอาบแก้มก็ตาม


“ฉันก็เจ็บเหมือนกัน" เขาตอบพร้อมลูบหลังเล็กเบา ๆ มาร์คกอดแบมแบมไว้แน่น แต่เขาไม่อยากจะขอหยุดเวลานี้ไว้นาน ๆ เพราะมันเป็นเวลาที่เขาแสนเจ็บปวด ถ้าเป็นไปได้... เขาอยากย้อน ย้อนกลับไปตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอแบมแบม เขาอยากจะกลับไปเฝ้ามองรอยยิ้มที่แสนสดใส นอกจากนั้นการที่เขาย้อนกลับไปวันแรกมันจะทำให้เขาได้มีเวลาในการอยู่กับแบมแบมมากขึ้น มันก็คงจะมีช่วงเวลาที่ได้สุข ก่อนที่มันจะเวียนมาถึงวันนี้


แบมแบมค่อย ๆ คลายกอด ก่อนจะผละตัวออกห่างเพื่อได้มองหน้ามาร์คชัด ๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาทำมาร์ครู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เขาไม่ชอบที่หน้าสวยเปื้อนคราบน้ำตา


“อย่าร้องไห้อีกนะ เข้าใจไหม" มาร์คบอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เขาแต้มยิ้มแม้ว่าในใจของเขากำลังบีบแน่นอยู่ก็ตาม "กินข้าวให้ครบทุกมื้อ อย่ากินของหวานให้มาก และคราวหลังไม่เข้ามาในป่าตัวคนเดียวรู้ไหม เดี๋ยวก็โดนหมีตัวใหญ่จับกินหรอก"


ทุกคำที่มาร์คพูดมันเป็นเหมือนคำบอกลา


“ดูแลตัวเองให้ดีดี โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแรง และฉันก็ขอให้นายมีครอบครัวที่อบอุ่นที่สุด" ยิ่งมาร์คพูดอวยพรมากเท่าไร คนตัวเล็กยิ่งหน้าตาบูดเบี้ยวเตรียมจะร้องไห้ไปอีกรอบ แบมแบมรู้สึกเจ็บไปกับทุกคำพูดที่มาร์คเอ่ยออกมา


“แล้วคุณมัคคึ... จะไปไหน" คำถามของแบมแบมทำมาร์คแต้มยิ้มที่แสนอบอุ่น เขาลูบหัวคนตัวเล็กอย่างเบามือ แม้ว่าตาของเขาจะเศร้าหมองก็ตาม


“ไปไกลจากนาย... ไกลเท่าที่นายต้องการ อาจจะพันไมล์ หรือสองพัน นายจะได้ไม่หวาดกลัวฉันไง" ริมฝีปากเข้ารูปสั่น เขากำลังอยากจะร้องไห้อีกแล้ว


“ทำไมต้องไปไกลขนาดนั้น... อย่างนี้น้องแบมก็ไม่มีทางเห็นคุณมัคคึเลยเหรอ"


“ก็เพราะเป็นหมาป่า... เป็นตัวที่นายกลัว... และฉันก็ไม่อยากให้นายต้องกลัว ดังนั้นฉันต้องไปให้ไกล" คนตัวเล็กทำหน้างอแงใส่ ในใจของแบมแบมรู้สึกสับสนเหลือเกิน


“น้องแบม... ไม่ห่างจากคุณมัคคึ... แต่ถ้าน้องแบมอยู่กับคุณมัคคึ... น้องแบมอาจจะตาย น้องแบมไม่อยากตาย น้องแบม... ฮืออ น้องแบมรักคุณมัคคึ" คนตัวเล็กปล่อยโฮอีกรอบ มาร์คคว้าร่างบางมากอดไว้แน่น เขากอดเหมือนกลัวแบมแบมจะหายไปจากเขา


“ฉันก็รักนายแบมแบม ฉันไม่อยากห่างจากนายเหมือนกัน แต่ฉันก็ไม่อยากให้นายต้องกลัวฉัน... ฉันไม่ใช่มนุษย์ ฉันคือหมาป่า"


“ไม่เอาแล้ว ฮื่อออ น้องแบมไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว!!! ในเมื่อน้องแบมเลือกทางไหนน้องแบมก็ต้องเจ็บ งั้นน้องแบมก็เลือกที่จะเจ็บอย่างอื่น ดีกว่าต้องเจ็บที่หัวใจ และน้องแบมก็ไม่ได้อยู่กับคุณมัคคึอีก"


คำพูดของแบมแบมทำหัวใจที่ห่อเหี่ยวของมาร์คเริ่มเต้นแรงมากยิ่งขึ้น คำพูดของแบมแบมทำให้มาร์คได้แต้มยิ้มอย่างมีความสุข


“ถ้าไม่ได้อยู่กับนาย ฉันก็เจ็บเหมือนกัน... อย่าหวาดกลัวฉันเลยนะแบมแบม ฉันอยากอยู่กับนายไปตลอดชีวิตโดยที่นายรับได้ที่ฉันเป็นหมาป่า"


“แต่น้องแบมก็กลัวตายนะ" คนตัวเล็กผละร่างออก และจ้องมองมาร์คด้วยใบหน้างอแงสุด ๆ "น้องแบมอยากอยู่กับคุณมัคคึจนแก่จนเฒ่า น้องแบมอยากมีลูกกับคุณมัคคึ แต่ว่า... น้องแบมไม่อยากตายไปพร้อมกับลูก น้องแบมอยากเห็นลูกของน้องแบมก่อนน้องแบมตาย"


“แบมแบม นายจะไม่ตาย อะไรที่ทำให้นายคิดว่าตัวเองต้องตายฮะ" มาร์ครีบถามกลับพร้อมเอามือช้อนใบหน้าเล็กไว้


“ก็คุณครูของน้องแบมบอกว่า หมาป่าจะมาสมเส็จกับมนุษย์ แล้วพอมนุษย์ท้อง ลูกหมาป่าก็จะกัดกินข้างในตัวแม่ แล้วแม่ก็ต้องตายลูกก็ตาย ฮือออ น้องแบมกลัว น้องแบมไม่อยากตาย" สิ่งที่แบมแบมพูดมาทำมาร์คจ้องมองแบมแบมด้วยอารมณ์ช็อกค้าง


นี่ที่เขานั่งทรมานเจ็บปวดเจียนตาย เสียน้ำตาไปเท่าไร และก็ต้องมาวิ่งตามหาแบมแบมจนเหนื่อย ก็เพราะเรื่องเล่าหลอกเด็กที่ครูของแบมแบมแต่งขึ้นมาเองงั้นเหรอ


นี่คือเหตุผลที่แบมแบมกลัวหมาป่าใช่ไหม ถ้าใช่... ตอนนี้มาร์ครู้สึกโล่งใจที่สุด เขาดีใจที่มันเป็นเพราะเหตุผลนี้


“แบมแบม! ฟังฉันนะ สิ่งที่นายได้ยินมามันไม่จริงสักอย่าง!! ความรักระหว่างหมาป่าและมนุษย์ไม่ได้น่ากลัวอย่างนั้น"


“คุณมัคคึกำลังหลอกให้น้องแบมตายใจใช่ไหมละ น้องแบมรู้หรอก" คนตัวเล็กทำหน้าดื้อไม่เชื่อสิ่งที่มาร์คพูด


“ถ้างั้นนายลองฟังเรื่องเล่าจากฉัน แล้วนายก็เลือกเอาว่านายอยากให้เรื่องมันเป็นแบบไหนมากกว่ากัน" มาร์ครวบมือเล็กมารวมกันไว้ จ้องมองแบมแบมด้วยสายตาจริงจัง "หมาป่ากับมนุษย์ ถึงเราจะเราจะอยู่คนละสายพันธุ์ แต่กายภาพของเราใกล้เคียงกันแทบทุกอย่าง ฉันเป็นสามารถทำอะไรได้เหมือนมนุษย์ทุกอย่าง รวมทั้ง... วิธีสืบพันธุ์ของเรา...”


พูดถึงเรื่องนี้ก็ทำมาร์ครู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมา จ้องมองตาคนตรงหน้าเห็นแต่แววตาใสซื่อ มันทำให้เขาอดคำรามในใจไม่ได้ว่าเมื่อไรกันที่แบมแบมจะโตสักที


"เราไม่ได้สืบพันธุ์แบบหมา เราสืบพันธุ์กันในร่างมนุษย์ และไม่มีมนุษย์คนไหนที่ตั้งครรภ์ลูกหมาป่าและต้องตาย... งั้น... นายจำมาเดย์ได้หรือเปล่า" แบมแบมพยักหัวถี่ แต่พอพูดถึงมาเดย์ ภาพที่แบมแบมนึกได้ดันเป็นภาพที่มาเดย์กำลังโดนแฟนของเขาควบด้วยอารมณ์ที่แสนเร้าร้อน และนั่นทำให้คนตัวเล็กต้องเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น อยู่ ๆ ก็รู้สึกเขินทั้งที่แบมแบมไม่รู้สึกสาเหตุว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนั้น "มาเดย์เป็นหมาป่าที่มีแม่เป็นมนุษย์"


คำพูดของมาร์คทำแบมแบมจ้องมองด้วยแววตาตกใจ


“จริงเหรอฮะ แม่ของพี่มาเดย์เป็นมนุษย์เหรอ"


“ใช่ แล้วนายเห็นว่ามาเดย์มีอะไรที่ผิดปกติหรือเปล่า"


“ไม่มีเลยครับ" แต่ภาพและเสียงที่แบมแบมเห็นในวันที่มาเดย์กำลังมีเซ็กส์ ทำให้แบมแบมได้คำตอบอีกอย่างว่า "แต่อาจจะไม่แข็งแรง เลยทำให้โดนคนอื่นมารังแกได้ง่าย ๆ"


คำพูดของแบมแบมทำมาร์คจ้องมองด้วยอาการมึนงง เขาไม่ได้ถามให้ละเอียดว่าทำไม เพราะมาร์คเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงให้แบมแบมเอาเรื่องเล่าประหลาด ๆ ออกจากหัวไป


“ได้ฟังอย่างนี้แล้ว นายยังคิดว่าการอยู่กับหมาป่าน่ากลัวหรือเปล่า" มาร์คจ้องมองหน้าคนตัวเล็กด้วยอาการลุ้น ส่วนแบมแบมก็ได้แต่ทำหน้ายู่ใส่และคิดสิ่งที่มาร์คพูด


“แต่คุณมัคคึเป็นหมา จะสร้างครอบครัวกับน้องแบมได้จริงเหรอ" แบมแบมพูดด้วยความไม่มั่นใจ เพราะภาพในหัวของแบมแบมตอนนี้กำลังคิดถึงตอนอาบน้ำแปลงขนให้มาร์ค ไหนจะต้องหาเห็บหมัดอีก แบมแบมกำลังเอาร่างเจ้าโคโค่หมาน้อยของตัวเอง มาใส่ในร่างมาร์ค


“แบมแบม... นายไม่อยากเห็นลูกของเราเหรอว่าจะน่ารักขนาดไหน" มาร์คพูดพร้อมกระชับกอดคนตัวเล็กให้ฝังไปอยู่ในอกของเขามากขึ้น คำพูดของมาร์คทำแบมแบมรู้สึกร้อนไปทั้งใบหน้า "ตอนหมาป่าตอนเด็ก ๆ น่ารักมากเลยนะ ตอนกายร่างเป็นหมาป่า ขนปุกปุยฟูนุ่ม หางสั้น ๆ ดุ๊กดิ๊กไปมา"


มาร์คกำลังเอาลูกหมาป่ามาหลอกล่อแบมแบม และมันก็ได้ผล เจ้าตัวเล็กจ้องมองมาร์คด้วยตาลุกวาว


“จริงเหรอฮะ ลูกของน้องแบมจะเป็นลูกหมาป่าได้จริง ๆ เหรอ"


“จริงสิ หมาป่าน่ารักสุดก็ตอนเป็นเด็กนี่แหละ" และมาร์คก็ขยี้เข้าไปให้แบมแบมใจอ่อนมากยิ่งขึ้น


“น่าสนจังเลยนะฮะ น้องแบมอยากแปลงขนให้ลูก และก็ฝึกให้ลูกหัดสวัสดี แล้วตอนเย็น ๆ ก็จูงลูกไปเดินเล่น" คำพูดของแบมแบมทำมาร์คจ้องมองแบมแบมอย่างเอือม นี่เมื่อไรเจ้าตัวเล็กจะเลิกมองภาพหมาป่าเป็นหมาบ้านสักที มันไม่เหมือนกันสักหน่อย! “งั้นน้องแบมตกลง น้องแบมจะแต่งงานกับคุณมัคคึ น้องแบมจะมีลูกกับคุณมัคคึ"


แต่ถ้าสิ่งที่แบมแบมคิดมันทำให้แบมแบมไม่กลัวหมาป่าละก็... มาร์คก็จะขอปล่อยให้แบมแบมคิดอย่างนั้นไปก่อน งั้นก็แปลว่าในตอนนี้แบมแบมก็ไม่กลัวเขาแล้วสินะ


“นายจะอยู่กับฉันตลอดไปเลยใช่ไหม" มาร์คถามพร้อมแต้มยิ้มอย่างมีความสุข แบมแบมยิ้มตอบจนตาหยี


“ครับ! น้องแบมจะแต่งงานกับคุณมัคคึ น้องแบมจะมีลูกหมาป่ากับคุณมัคคึ" บางทีก็อยากจะขำกับคำพูดที่แสนน่ารักเหมือนเด็กนั้น แต่เขาก็ชะงักไว้ก่อน เพราะมันมีสิ่งสำคัญอีกอย่างที่เขาต้องปรับความเข้าใจกับแบมแบม


แต่ว่า... นายต้องให้ฉันเป็นคุณสามี ส่วนนายก็เป็นคุณภรรยาของฉัน" นั่นแหละคือสิ่งที่มาร์คอยากจะปรับความคิด เขารู้ว่าแบมแบมต้องโวยวาย


“ไม่เอาอะ น้องแบมจะเป็นคุณสามี คุณมัคคึต้องเป็นคุณภรรยาของน้องแบม" แต่คราวนี้เขาต้องเกลี่ยกล่อมสำเร็จแน่ ๆ


“แต่ถ้าฉันเป็นคุณสามี... ลูกของนายจะออกมาเป็นลูกหมาป่านะ"


“...” และดูเหมือนว่าคำขู่ของเขาจะสำเร็จ แบมแบมนิ่งไปในทันที จ้องมองมาร์คด้วยแววตาที่บอกว่ายังไงก็จะเอาลูกหมาป่า


งั้น... ไหนลองเรียกคุณสามีให้ฉันชื่นใจหน่อยสิ"


หมาป่่าเจ้าเล่ห์...











17/02/60 

เป็นการห่างหายไปนาน ฮื่ออ คิดถึงงง จากครึ่งแรกที่ลงไป ทุกคนมาให้กำลังใจกันเยอะมาก มีแรงทำต่อมาก ๆ แต่เพราะต้องปิดเล่ม Bought เลยมาแต่งต่อไม่ได้ แต่ตอนนี้ Bought จบแล้ว ไรท์จะได้กลับมาถี่ยิ่งขึ้น (หรือเปล่า) 5555555555 ยังไงขอกำลังใจจากทุกคนด้วยนะคะ ฮื่ออ กลัวแต่ไปไม่มีคนอ่าน แบบว่ามันเป็นเรื่องที่ใช้ความคิดเยอะมาก ๆ แงงงงงงงง 

เกือบจะดราม่าแต่ยังไม่ดราม่า ดีที่ทั้งสองปรับความเข้าใจกันได้แล้วววว เรื่องจะเป็นยังไงต่อ สงครามจะเคลียร์ไหม ติดตามกันต่อนะคะ 

1 คอมเม้น = ล้านกำลังใจให้ไรท์ 

ติดแท็กกัน #คุณหมาป่ามบ 



24/12/60

บอกเลยว่าตอนนี้เรื่องหนักมาก มันกำลังค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปสูงเรื่อย ๆ อีกไม่นานทุกอย่างก็จะคลายลง อย่าเพิ่งหนีหายกันไปนะ ไรท์กลับเรือไม่ทันแล้วต้องไปต่อ 

เกือบท้อแล้ว เพราะเรื่องมันค่อนข้างหนัก และก็เลยทำให้เหนื่อยมากเวลาแต่ง แถมกำลังใจไม่ค่อยมีเลย ทุกคนหายไปไหนกันหมด ฮื่ออ ร้องไห้ 

ขอกำลังใจหน่อยนะ จะได้มีแรงมาอัปต่อ 

1 คอมเม้น = ล้านกำลังใจให้ไรท์ 

ติดแท็กกัน #คุณหมาป่ามบ 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3455 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 03:07
    หลอกล่อเก่งงงงง 5555
    #3,455
    0
  2. #3262 4401_6002 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 21:00
    หัวเราะทั้งน้ำตา5555
    #3,262
    0
  3. #3245 MM-9395 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 03:47
    จะร้องไห้ ปรับอารมณ์ไม่ทันจริงๆ 5555
    #3,245
    0
  4. #3068 kor_kod1 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 16:07
    โอ๊ยย นึกว่าจะไม่อยู่ด้วยกันนน เค้าดีกันแล้วว
    #3,068
    0
  5. #3061 ojay2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 13:12
    น้ำตาไหลพรากกกกก สงสารจับใจทั้งคู่เลยยย โชคดีที่น้องแบมอยากได้ลูกหมาเลยไม่กลัวแล้ว
    #3,061
    0
  6. #3034 Mali_noypunaruk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 02:09
    นั้งอ่านตอนตี2 อยากจะบอกว่าไรท์ทำเราร้องไห้ตอนตี2 5555
    #3,034
    0
  7. #2984 Kibibiza (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 13:04
    ชอบตอนมาร์คหลอกแบมเรื่องลูกหมาป่าอะ
    #2,984
    0
  8. #2977 xstcphpp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:54
    กลัวได้สมเป็นแบมจริงๆ555555
    #2,977
    0
  9. #2967 mb_7yuta (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 10:57
    เราปรับอารมณ์ไม่ทันนน ร้องไห้อยู่ดีๆก็มายิ้ม แงงงง
    #2,967
    0
  10. #2953 PJ_PM (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 00:46
    ใครอยู่เบื้องหลังเนี่ยยยย น่าตีจริงๆ ทำเจ้าชายจินยองไร้หัวใจ เดือดร้อนกันไปหมด ฮื่ออออออ
    #2,953
    0
  11. #2952 PloypassornPunk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 01:18
    เป็นเรื่องที่สนุกมากเลยนะไรท์ สู้ๆนะ เราชอบเรื่องนี้มากกกกก
    #2,952
    0
  12. #2950 อ่ะโลฮ่า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 21:47
    ฮรืออ เลิกกลัวพี่เค้าซะที
    #2,950
    0
  13. #2949 So_Mark (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 18:31
    ยังคงรอคอยคุณไรท์อย่างมีความหวัง..
    #2,949
    0
  14. #2948 muffin9399 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 13:58
    ไรท์~~~ พลีสสสสส มาต่อเรวๆนะ อย่าปล่อยเราไว้กับความว้าวุ่นใจ ชอบๆๆๆต่อเรวๆนะ
    #2,948
    0
  15. #2946 impraan17 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 21:16
    เริ่มสนุกแล้ว มีหลายปม ชอบยองแจฉลาด. ไรท์มาไวๆ ห้ามเทนะ โกรธจริงด้วย
    #2,946
    0
  16. #2945 Beam_chittranuch (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 10:10
    ต่ออีกไรท์สนุกมากชอบบบบบมากกก
    #2,945
    0
  17. #2940 NaNae2B (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 10:44
    สู้ๆนะคะไรท์
    #2,940
    0
  18. #2939 Oormp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 00:56
    คุณสามี เรียกสิน้องเเบมมมม
    #2,939
    0
  19. #2938 Kibibiza (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:48
    ดีใจจังคะ ความสดใสกำลังจะกลับมาแล้ว เย้ๆๆ
    #2,938
    0
  20. #2937 Jar Jittranoot Suklard (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 03:39
    งื้ออออ ร้องไห้ตามพี่มาร์คเลยค่ะ ไรท์สู้ๆนะคะรอๆๆๆๆ แจบอมพี่ต้องมาหยุดจินยองก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป รักแท้จะชนะทุกสิ่ง สู้เว้ยยยย
    #2,937
    0
  21. #2936 Arjraee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:21
    น้ำตาใหลตามจริงๆบีบหัวใจมากรีบมาต่อนะคะรอๆๆๆ
    #2,936
    0
  22. #2935 Urionice (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:45
    น้ำตาไหลเป็นน้ำตกเลยจ้าาา
    #2,935
    0
  23. #2929 Imjaebeom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:41
    ฮือต่อนะคะ จินยองใจร้ายมากเลย อ่านแล้วแอบหงุดหงิดจินยองหน่อยๆ5555
    #2,929
    0
  24. #2928 ATENNILE (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:58
    ตอนยองแจลงไปเจอหมาป่าถูกขังมันอัดอั้นมาก ทำไมจินยองต้องใจร้าย
    #2,928
    0
  25. #2927 ThiwapornAtsaen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:55
    ยอมรับว่าเสียนำ้ตา ร้องไห้อย่างคนบ้า ตอนคุณมัคคึบอกลาน้องแบม แค่ก็มายิ้มตอนท้าย ยิ้มทั้งนำ้ตา น้องแบมลูกกกก น่าเอ็นดูไปหมดเลย
    #2,927
    0