WOLF #คุณหมาป่ามบ [MARKBAM] จบแล้ว

ตอนที่ 21 : ➵ CHAPTER 19 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 572 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61




การรอ... เป็นสิ่งเดียวที่ทั้งแจ็คสัน มาร์ค และยองแจทำได้ในตอนนี้ ส่วนแจบอม เขาได้ไปทำตามแผนที่ได้คุยกันแล้ว เขาออกไปได้ราวประมาณสักสองชั่วโมงกว่าได้ และก็ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง ทั้งสามได้แต่ภาวนาในใจหวังว่าจะไม่เกินเหตุร้ายขึ้นกับเขา...


ความคิดวนไปมาอยู่ในหัวของมาร์ค เขารู้สึกเครียดและกดดัน มันเป็นเรื่องใหญ่ที่เขาไม่สามารถรับมือกับมันได้ โชคยังเข้าข้างที่ในตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เขามีแจ็คสันและแจบอมอยู่ข้างเขา มากกว่านั้นยังมียองแจที่พร้อมจะอยู่ฝั่งเขา ส่วนแบมแบม... เขารู้ว่าเจ้าตัวเล็กไม่สามารถเข้าใจทุกสิ่งได้ แต่ถึงยังไงแค่ได้มองหน้าแบมแบม ก็ถือว่าเจ้าตัวเล็กช่วยเขาได้เยอะแล้ว


ช่วยให้เขามีกำลังใจที่จะต่อสู้ และเฝ้าหวังจะได้พบเจอวันสงบสุขเร็ว ๆ เพื่อที่จะได้กลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเสียที


มาร์คหันไปมองร่างบางที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ความเอ็นดูทำให้มาร์คยกมือมาลูบเบา ๆ มองคนที่ปิดเปลือกตาสนิทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก


แจ็คสันมองตามมือมาร์ค จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนไปมองร่างแบมแบมที่กำลังจมอยู่ในห้วงนิทรา เพราะบรรยากาศเงียบมาสักพักใหญ่จึงหาเรื่องชวนคุยขึ้นมา


“แล้วแบมแบมจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปไหม" และเรื่องที่เขาชวนคุยก็เป็นเรื่องของแบมแบม


คำถามของแจ็คสันทำมาร์คฉุดคิดเล็กน้อย เขามาคิดตามว่าถ้าแบมแบมเปลี่ยนไปเขาจะชอบแบมแบมคนใหม่หรือเปล่า ถ้าเปลี่ยนไปเขาแอบกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะไม่อ้อนเขาเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้


“ไม่ตลอดหรอกครับ แบมแบมคงจะเติบโตขึ้นตามกาลเวลา รออีกสักหน่อยน้องก็คงจะเริ่มปรับความคิดที่โตกว่านี้ได้แล้ว นี่ถือว่าแบมแบมโตขึ้นเยอะเลยนะครับ เมื่อก่อนแบมแบมนิสัยเด็กกว่านี้เยอะมาก"


นี่โตขึ้นแล้วเหรอเนี่ย มาร์คถามในใจ เขาไม่อยากจะคิดภาพถ้าแบมแบมเด็กกว่านี้จะเป็นยังไง คงจะพูดจากันไม่รู้เรื่อง เผลอ ๆ แอบคิดว่าตัวเองไม่ได้มีคนรัก แต่มีลูกก็เป็นไปได้ ขนาดนี้เขายังเคยคิดว่าแบมแบมเป็นเหมือนลูกของเขาไปแล้ว


“นึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าแบมแบมโตขึ้นจะเป็นยังไง" มาร์คพูดตอบเพื่อชวนคุย คำพูดของมาร์คทำให้พี่ชายอย่างยองแจยิ้ม ตายังจ้องมองน้องชายด้วยความรัก


“ผมก็นึกไม่ออกเหมือนกันครับ แต่ก็คงจะดีล่ะมั้ง อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเหนื่อยดูแล แต่ถึงยังไงผมเชื่อว่าแบมแบมจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แบบแน่ ๆ ทั้งคุณและคนรอบข้างของแบมแบมมีแต่คนดีดี ผมเชื่อว่าน้องจะเป็นคนดีตามพวกคุณ"


คำพูดของยองแจทำมาร์คแต้มยิ้ม เขาเคยกลัวการเติบโตของแบมแบม แต่ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ เขาก็ไม่กลัวมันแล้ว ยังไงแบมแบมก็คือแบมแบม คนที่เขารักมากที่สุด ต่อให้โตขึ้นจะหัวรั้นแบบเด็กวัยรุ่น เขาก็คิดว่าจะจัดการเจ้าตัวแสบได้อยู่มัดแน่ ๆ


แล้วอีกครั้งที่ความเงียบเข้าครอบงำ และความเงียบนั้นทำให้มาร์คนึกถึงแต่เรื่องแบมแบม เขาจินตนาการภาพแบมแบมในอนาคต วาดฝันภาพที่จะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่จู่ ๆ หัวของเขาก็ฉายภาพความน่ากลัวเข้ามา นั่นก็คือภาพที่แบมแบมนอนป่วยอยู่บนเตียง เหตุการณ์วันนั้นหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาเหมือนสายน้ำตก ภาพที่เขากลัวมากที่สุดคือภาพที่เขาทำให้สายที่พันรอบตัวแบมแบมต้องถูกดึงออกเพราะร่างเขาพันไว้ คิดย้อนกลับไปก็เริ่มสงสัยว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นต่อ แบมแบมบาดเจ็บอะไรไหม


“ยองแจ" มาร์คหันมามองหน้ายองแจ ฝ่ายนั้นถูกเรียกก็ตกใจเล็กน้อย เพราะสีหน้าของมาร์คบอกว่าเขามีเรื่องซีเรียสที่จะคุยด้วย "นายจำเหตุการณ์เมื่อห้าปีที่แล้วได้หรือเปล่า ที่มีหมาป่าเข้ามาในห้องนี้"


คำพูดของมาร์คทำให้ยองแจเบิกตากว้างด้วยสีหน้าตกใจ


“ทำไมคุณถึงรู้เหตุการณ์นั้น" มาร์คไม่ตอบ เขาเอาแต่จ้องหน้ายองแจด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด และนั่นทำให้ยองแจได้คำตอบด้วยตัวเอง "อย่าบอกนะว่าหมาป่าตัวนั้นคือคุณ!!”


มาร์คไม่ปฏิเสธ เข้าพยักหน้ายอมรับอย่างแมน ๆ ถ้าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกับแบมแบม และถ้ายองแจโกรธมาก เขาก็ยอมให้ฝ่ายนั้นทุบตีเขาให้สาแก่ใจ


“เพราะคุณ!!” มาร์คกัดริมฝีปากตัวเองนั้น มือที่ลูบหัวแบมแบมเขาดึงมันออก เขากำลังคิดว่าเขาไม่ควรถูกตัวแบมแบมด้วยซ้ำ "เพราะคุณเข้ามาในวันนั้น แบมแบมถึงได้ฟื้นขึ้นมา"


หากแต่สิ่งที่ยองแจพูดทำให้มาร์คเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจ หัวใจของเขาเต้นถี่ด้วยอารมณ์ดีใจ ส่วนแจ็คสันก็จ้องมองหน้ายองแจและรอฟังว่าเรื่องราวเป็นยังไงต่อ


“ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะได้เจอคนที่ทำให้แบมแบมฟื้นขึ้นมา และมันบังเอิญที่หลังจากนั้นคุณทั้งสองก็ได้พบกันอีก"


“แบบนี้เขาเรียกว่าพรหมลิขิตแล้วมั้ง" แจ็คสันช่วยพูดแจม ทำให้มาร์คยิ้มแก้มปริ หัวใจของเขาเบิกบาน เขาดีใจที่เขาไม่ได้ทำร้ายแบมแบม แต่...


“แล้วฉันทำอะไรงั้นเหรอ แบมแบมถึงตื่น" นั่นคือสิ่งที่มาร์คสงสัย


“ก็เพราะคุณเข้ามาพังสายน้ำเกลือออกจากร่างแบมแบม น้องก็เลยฟื้นขึ้นมา หลังจากที่น้องฟื้นหมอก็มาวิเคราะห์ว่านั้นอาจจะมีตัวยาหนึ่งที่ใส่ในน้ำเกลือไปทำผลปฏิกิริยาบางอย่างกับร่างกายแบมแบม เลยทำให้น้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรา และหลับไปห้าปี พอสายน้ำเกลือหลุด ก็ทำให้ตัวยาตัวนั้นไม่เข้าร่างแบมแบม ก็ทำให้น้องตื่นขึ้นมาได้" สิ่งที่ยองแจพูดทำให้มาร์คถึงกับอึ้งและพูดไม่ออก เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าวันนั้นเขาไม่ทำป่วนในห้องนอนแบมแบม ป่านนี้เจ้าตัวน้อยจะได้ตื่นขึ้นมาหรือเปล่า


“เพราะเหตุผลนี้สินะ แบมแบมถึงมีความคิดเหมือนเด็ก" แจ็คสันถาม


“ใช่ครับ นั่นคือเหตุผลที่อายุกับความคิดของแบมแบมไม่สัมพันธ์กัน ในตอนที่ฟื้นน้องอายุ 14 ปี แต่เพราะว่าน้องหลับไปนาน ตื่นขึ้นมาน้องก็คิดว่าตัวเองยังอายุ 9 ขวบ ตอนน้องฟื้นขึ้นมาก็วุ่นวายกันยกใหญ่เพราะแบมแบมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และไหนจะเดินไม่ได้อีก"


“เดินไม่ได้?” มาร์คถามกลับด้วยอาการตกใจ


“ครับ เพราะน้องหลับไปตั้ง 5 ปี ร่างกายไม่เคยขยับ เลยทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง แต่ก็โชคดีนะครับที่แบมแบมฟื้นตัวได้เร็ว หัดฝึกท่าต่าง ๆ ตามที่หมอบอกทุกวันไม่มีบ่น น้องก็เลยกลับมาวิ่งซนได้เหมือนทุกวันนี้ไงครับ"


พอได้ยินเรื่องราวทุกอย่างแล้ว ก็ทำมาร์คกับแจ็คสันหนักอึ้งไปที่หัว คิดตามมันก็เป็นเรื่องที่น่าหดหู่ ใครจะคิดกันล่ะว่าพระอาทิตย์ที่แสนสดใสจะมีเรื่องหมองหม่นอยู่ เป็นความทรงจำสีเทา ๆ ให้หวาดกลัว และยิ่งได้ฟังอย่างนี้มันทำให้มาร์คให้คำสัตย์กับตัวเองว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยให้แบมแบมต้องเจอกับเรื่องน่ากลัวแบบนั้นอีก


“ถึงยังไง... ผมก็ขอบคุณคุณนะครับ ที่คุณรักน้องชายของผม ผมไม่รู้หรอกว่าคุณรักน้องผมด้วยเหตุผลอะไร แต่ผมก็อยากขอบคุณคุณมากจริง ๆ" ยองแจรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะสิ่งที่พูดไปมันทำให้ตัวเองซึ้งจนอยากจะร้องไห้ "แบมแบมไม่ใช่เด็กที่เพอร์เฟ็กต์ สมองก็มีปัญหา ดังนั้นผมอยากจะขอร้องคุณว่าได้โปรดอย่าทำร้ายหัวใจน้องชายผมนะครับ ที่่ผ่านมาแบมแบมอยู่กับฝันร้ายมามากพอแล้ว"


ไม่ใช่แค่ยองแจที่รู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะร้องไห้ มาร์คเองก็รู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างมาอัดข้างในคอ เขาเจ็บปวดกับฝันร้ายของแบมแบมคล้ายกับว่ามันเป็นฝันร้ายของเขาด้วย


ฉันให้สัญญาว่าต่อจากนี้ไปฉันจะดูแลแบมแบมจนกว่าหัวใจของฉันจะหยุดเต้น ฉันสัญญา"

.

.

.

.

.

.

.

.


เช้าวันใหม่


แจบอมยังคงไร้การติดต่อไป และคนที่รออยู่ที่บ้านขนมอบนั้นก็เริ่มกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดแล้ว ทั้งแจ็คสันและมาร์คไม่อยากจะอยู่ที่นี่อีกแล้ว เขาอยากจะออกไปตามเพื่อนกลับมา แต่ก็โชคดีที่ยองแจห้ามพวกเขาไว้ได้ ให้เหตุผลว่าถ้าถึงตอนเย็นแจบอมไม่กลับมาพวกเขาจะบุกเข้าไปที่ราชวังกัน ทั้งมาร์คและแจ็คสันต่างก็ไม่อยากรอ แต่ยองแจไม่ยอมให้พวกเขาไปง่าย ๆ จึงได้แต่ยอมและนั่งรออยู่ตรงที่เดิม


แบมแบมและยองแจออกจากห้องนอนไปช่วยงานพ่อแม่เหมือนเดิมเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ระหว่างนั้นเจ้าแก้มป่องแบมแบมก็แอบเอาอาหารมาให้แจ็คสันและมาร์คกิน แบมแบมไม่กระโตกกระตากแม้แต่นิด และรู้ว่าต้องเก็บความลับเรื่องที่ซ่อนหมาป่าไว้ในห้องนอนไม่ให้ใครรู้ พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของแบมแบมทำเอาทั้งยองแจและมาร์คประหลาดใจไม่น้อย แต่ก็คิดว่าเป็นอย่างนี้ก็ดี ไม่อย่างนั้นคงจะวุ่นจนโดนจับได้แน่


ระหว่างนี้ก็ได้แต่รอการกลับมาของแจบอม เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ จนหมาป่าหนุ่มเริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่จะนั่งรออยู่ตรงที่เดิมแล้ว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่รอให้ถึงเวลาเดธไลน์ที่ยองแจไว้กำหนดไว้


ส่วนในฝั่งชั้นล่างของบ้านนั้นก็ยังมีคนเวียนเข้าออกทั้งวัน ก็เพราะว่าเป็นร้านขนมชื่อดังของหมู่บ้าน คนจะเข้ามาเยอะก็คงจะไม่แปลก และในช่วงเวลาหนึ่งที่คนเริ่มซา ยองแจนำผ้ามาเช็ดโต๊ะเพื่อเอาเศษขนมปังที่หกเลอะบนโต๊ะออกไปให้หมด ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมา ตามองออกไปนอกร้านเห็นใครบางคนในชุดผ้าคลุมสีดำ เขาคนนั้นตั้งใจให้ยองแจเห็นหน้า เพียงแค่เขาดึงผ้าคลุมลงก็ทำยองแจเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจ


ก็ตรงนั้นมีอันตรายอีกหนึ่งที่น่ากลัวนั่นก็คือ ธีม! เขาเป็นหมาป่า เขาไม่ควรมายืนเสี่ยงแบบนั้น


ยองแจมองซ้ายขวาสังเกตดูพ่อแม่ของตัวเองเห็นพวกเขาไม่ได้สนใจอะไร ส่วนแบมแบมก็วุ่นกับการนำขนมออกจากถาดขนม เวลานี้แหละออกไปหาธีมคงไม่เป็นอะไร เมื่อคิดอย่างนั้นได้ยองแจก็รีบย่องออกจากร้านมา เมื่อออกมาได้ก็รีบวิ่งเข้าไปหาธีม


“ธีม! คุณมาทำอะไรที่นี่ รู้ไหมว่าคุณไม่ควรมาเหยียบที่แผ่นดินนี้" ยองแจกำลังหมายถึงว่าหมาป่าอย่างเขาไม่ควรเข้ามาดินแดนอากาเซ่ให้ตัวเองเสี่ยงอันตราย


“ผมมาตามหานายท่าน ผมทนอยู่เฉยไม่ได้ นายท่านหายไปนานแล้ว" สีหน้าธีมบอกยองแจว่าเขากำลังกังวลที่แจ็คสันหายไป ยองแจหันกลับไปมองในร้านเช็คอีกครั้งว่าจะไม่มีใครเห็นก็หันกลับมาตอบธีม


“ตอนนี้แจ็คสันอยู่กับผม"


“ว่าไงนะ! อยู่กับคุณ ยังไง! แล้วผมจะไปหานายท่านได้ไหม”


“ไม่! คุณเข้าไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นครอบครัวผมจะจับได้ว่าผมแอบซ่อนหมาป่าไว้ในห้อง" พอได้ยินอย่างนั้นธีมก็เริ่มเข้าใจทุกอย่าง เขาจึงเริ่มสงบลง


“แล้วนายท่านปลอดภัยดีไหม บาดเจ็บอะไรหรือเปล่า"


“ไม่ เขาไม่เป็นอะไร"


“แล้วนายท่านจะอยู่กับคุณนานเท่าไร" ธีมถามต่ออย่างอยากรู้คำตอบ


“ก็จนกว่าแจบอมกลับมา...” สีหน้าของธีมบอกยองแจว่าเขาทั้งตกใจและสงสัย ดังนั้นยองแจจึงรีบอธิบาย "คืออย่างนี้! แจบอมเขาบอกว่าเขาจะช่วยเกลี่ยกล่อมเจ้าชายได้ เราเลยให้เขาไปคุยกับเจ้าชาย เราจะได้ยุติสงครามบ้า ๆ นี่ได้สักที"


ยองแจคิดว่าพูดไปแล้วธีมจะทำสีหน้าสบายใจให้เห็น แต่กลับไม่ใช่... แววตาของเขามันบอกยองแจว่าเขาไม่ได้สบายใจเลย


“คุณแน่ใจเหรอว่าแจบอมจะกลับมา...” แต่สิ่งที่ธีมพูดทำยองแจเบิกตาจ้องมองหน้าเขาด้วยสีหน้าตกใจ


“คุณหมายความว่ายังไง... คุณรู้ว่าเขาโดนทำร้ายเหรอ"


“เปล่า... เขาไม่ได้โดนทำร้าย"


“แล้วยังไงล่ะ คุณรู้อะไรมา" ยองแจถามต่อเพื่อต้องการข้อมูลที่แท้จริงว่าที่ธีมพูดนั้นหมายความว่ายังไง


“ตอนที่ผมเดินตามหานายท่าน ผมเห็นแจบอมคุยกับองครักษ์ของพระราชาจินยอง" ได้ยินแค่นี้ก็ทำยองแจรู้สึกชาไปหมดทุกส่วน ดูเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ "เขายิ้มและหัวเราะกัน ผมจำได้ว่าเขาเป็นเพื่อนเก่าของนายท่านก็เลยแอบย่องเข้าไป จนผมได้ยิน...”


“อะไร! นายได้ยินอะไร"


พวกเขาวางแผนกบฏเพื่อที่จะครองบรรลังก์"


“จ... จริงเหรอธีม" ยองแจจ้องมองธีมด้วยความรู้สึก ร่างกายมันชาไปหมดทุกส่วน ในหัวประมวลเหตุการณ์ร้าย ๆ เข้ามาอย่างไม่สามารถหยุดได้ ก็เพิ่งจะไว้ใจแจบอมไป สุดท้ายก็มาได้ยินว่าเขากำลังวางแผนกบฏ "ธีมได้ยินอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ แน่ใจนะว่านั่นคือแจบอม"


แต่ยังไงยองแจก็อยากได้ยินคำยืนยันให้ชัดเจนว่าธีมไม่ได้เข้าใจผิดไป


“ผมจำทั้งแจบอมและองครักษ์นั่นได้ ไม่ผิดตัวแน่ครับ" ธีมพูดด้วยสีหน้ามั่นใจ คำยืนยันของธีมทำยองแจไร้แรงที่จะยืน นี่เราปล่อยเสือร้ายไปหาเนื้อกวางเหรอนี่ ยองแจกำลังคิดอย่างนั้นในหัว


“ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกแล้วนะครับ ทั้งคุณและครอบครัวก็ควรจะหนีเหมือนกัน คุณยองแจรีบไปบอกนายท่านเรื่องนี้เถอะครับ"


“มันคงจะเป็นเรื่องที่พูดยาก" ยองแจตอบพร้อมส่งยิ้มแห้งให้ธีม


“ตอนนี้พวกเราสุ่มอยู่ทางนอกเขตหมู่บ้าน แค่พวกคุณวิ่งออกไป จะมีฝูงของพวกเราคอยช่วยเหลืออยู่ รบกวนคุณยองแจบอกนายท่านเรื่องนี้ด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะใจร้อนบุกเข้ามาช่วยนายท่านด้วยตัวเอง" ยองแจได้ยินธีมพูดอย่างนั้นก็ยิ่งรู้สึกร้อนรน ถ้าฝูงหมาป่าบุกเข้ามาในหมู่บ้านรับรองว่ามันคงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ ถ้าอย่างนั้นต้องรีบไปบอกแจ็คสันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้


“ธีม นายไปบอกฝูงของพวกนายนะ ว่าแจ็คสันไม่ได้เป็นอะไร เขาปลอดภัยดี รอฉันไปบอกเรื่องนี้กับแจ็คสันก่อน คิดว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมงพวกเขาจะไปแน่"


ยองแจไม่ได้ฟังว่าธีมจะพูดอะไรต่อ รีบวิ่งกลับเข้ามาในบ้านเพราะกลัวว่าจะไปบอกเรื่องที่ได้ยินมาไม่ทัน สีหน้าแตกตื่นทำให้คนเป็นพ่อที่กำลังเติมขนมในตู้ขนมเงยหน้าขึ้นมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ในจังหวะเดียวกันนั้นยองแจก็สบตากับพ่อของตนเข้า ก็ทำเอาความรีบเมื่อกี้ต้องหยุดชะงัก ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เป็นการบอกตัวเองอย่าเพิ่งแตกตูมไปเดี๋ยวพ่อจะจับได้ว่ามีความลับอยู่


“มีอะไรหรือเปล่ายองแจ" บีถามขึ้น และนั่นทำให้ยองแจต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่


“เอ่อ... ไม่มีอะไรครับ" ไม่รู้ว่าพ่อจะเชื่อไหม แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอ้างอะไรแล้ว


บีมองอยู่ครู่เดียว จากนั้นเขาก็หันกลับมาทำงานต่อโดยเลิกสงสัยยองแจไป และนั่นทำให้คนมีความลับอย่างยองแจต้องพรูลมหายใจด้วยความโล่งออก เมื่อพ่อไม่สนใจแล้วก็รีบวิ่งขึ้นบ้านไปเพื่อไปบอกข่าวให้กับสองหมาป่า


แบมแบมเงยหน้ามองเห็นยองแจวิ่งขึ้นบ้านไปอย่างรีบ ๆ ประมวลผลในหัวอย่างรวดเร็วว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ คนตัวเล็กวางถาดขนมทิ้งไว้เสียดื้อ ๆ ก่อนจะรีบวิ่งตามพี่ชายขึ้นไป และพฤติกรรมของแบมแบมก็ทำให้บีต้องหันไปมองตามอีกรอบ


ยองแจเปิดประตูห้องนอนเข้าไปอย่างรีบ ๆ ไม่มีการส่งเสียงใด ๆ บอกคนข้างในห้องก่อนเข้าไป ทำให้ทั้งมาร์คและแจ็คสันสะดุ้งโหยงกันไปตาม ๆ กัน ส่วนแบมแบมวิ่งตามขึ้นมาติด ๆ วิ่งมาเกาะเอวยองแจไว้ ทำให้ฝ่ายนั้นสะดุ้งตามไปด้วย


ยองแจหันไปมองเห็นว่าเป็นแบมแบมมาเกาะเอวก็โล่งใจ ผลักร่างเล็กเข้าไปในห้องนอนก่อน หันไปมองข้างหลังสำรวจดูว่าไม่มีใครก็รีบปิดประตูตามหลัง


“ทำไมถึงมารวมตัวกัน เกิดอะไรขึ้น" แจ็คสันถามขึ้น มาร์คเองก็ได้แต่มองหน้ายองแจด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยพร้อมอ้าแขนรับเจ้าตัวเล็กที่กำลังเดินไปนั่งข้าง ๆ เขา


“เมื่อกี้นี้ผมไปเจอธีมมา...”


“ธีม! ธีมมาที่นี่เหรอ" แจ็คสันถามด้วยอารมณ์ตื่นเต้นปนตกใจ ยองแจพยักหน้าตอบรับ


“ธีมมาบอก... ข่าวที่ไม่ค่อยน่าฟังสักเท่าไร" คำพูดของยองแจทำให้บรรยากาศตึงเครียดมากขึ้นไปอีก พวกเขาเกลียดข่าวไม่ดี เพราะคิดว่าชีวิตเขาฟังมามากพอแล้ว "ธีมบอกว่าเห็นแจบอมกับองครักษ์ของเจ้าชายพูดคุยกัน...”


“เขากำลังเจรจากันใช่ไหม" มาร์คถามอย่างมีความหวัง แต่ข้างในมันเจ็บปวดเพราะเมื่อกี้ยองแจก็เพิ่งบอกเองว่าเป็นข่าวไม่ดี


“ธีมบอกได้ยินพวกเขาพูดคุยกันเรื่อง... การวางแผนกบฏเพื่อที่จะครองบรรลังก์"


“ว่าไงนะ!!” แจ็คสันโพล่งร้องออกมาเพราะไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ส่วนมาร์คเขาได้ช็อกค้างไปแล้ว และอีกคนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ก็ได้แต่นั่งเงียบกะพริบตาถี่ฟังทั้งสามคุยกันอย่างไม่เข้าใจ อยากจะงอแงว่าให้พูดอะไรที่ฟังแล้วเข้าใจด้วย แต่แบมแบมก็พอจะรู้ว่าในตอนนี้ทุกคนเครียดมาก ถ้างอแงอะไรขึ้นมาไม่แน่อาจจะโดนดุเอาก็ได้


“พวกคุณฟังไม่ผิดหรอก ธีมบอกว่าแจบอมกับองครักษ์ของเจ้าชายกำลังวางแผนจะกบฏ" ยองแจพูดซ้ำ ยิ่งทำให้อีกสองคนที่ได้ยินแทบจะหมดแรงทำทุกอย่าง สิ่งที่เขาได้ยินมันช็อกเกินกว่าจะรับได้ แจ็คสันเชื่อสิ่งที่ธีมพูดร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะธีมเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ต่อเขา แต่...


“จะรู้ได้ยังไงว่าธีมได้ยินเรื่องนั้นมาจริง ๆ" มาร์คถามขึ้น ทำเอาแจ็คสันขมวดคิ้วด้วยอารมณ์โกรธ


“มึงพูดงี้หมายความว่ายังไง มึงจะบอกว่าลูกน้องกูโกหกเหรอ"


“อะไรก็เป็นไปได้ ก็จู่ ๆ มันจะพูดเรื่องแจบอมขึ้นมาทำไม"


“ผมบอกเขาว่าพวกเรากำลังรอแจบอม เขาเลยเล่าสิ่งที่ได้ยินมา" ดูเหมือนว่ายองแจจะเอนไปทางแจ็คสันด้วย


“ธีมอยู่กับกูมานานหลายปี มันอยู่กับกูในวันที่กูอยู่ตัวคนเดียว แต่แจบอม... มันหายไปหลายปี แล้วจู่ ๆ มันก็กลับมาพร้อมกับจังหวะที่แสนวุ่นวาย มันน่าคิดไหมล่ะ" แจ็คสันพยายามอธิบายให้มาร์คเห็นภาพมากขึ้น


“ถึงผมจะรู้จักกับธีมไม่นาน แต่ผมเชื่อใจเขา และผมก็เชื่อว่าเขาไม่มีทางทำอะไรเกี่ยวกับสงครามพวกนี้แน่ ธีมจงรักภักดีต่อแจ็คสันมาก" ยองแจช่วยแจ็คสันพูดอีกแรง


ในตอนนี้มาร์คมีแค่หนึ่งเสียงเท่านั้น เขาไม่เคยรู้จักกับธีมเป็นการส่วนตัว เพราะอย่างนั้นเขาถึงไว้ใจแจบอมมากกว่า ก็เพราะว่ามีช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน เจ้าเพื่อนคนนั้นก็ไม่เห็นจะดูเป็นคนร้ายตรงไหน


แต่ก็เอาเถอะ ถ้าแจบอมเป็นคนร้ายขึ้นมาจริง ๆ ก็เท่ากับว่าตอนนี้แจบอมได้กลับไปทำแผนร้ายต่อแล้ว ส่วนตอนนี้จะทำยังไงต่อล่ะ


“เอาเถอะ ใครจะเป็นคนร้ายตัวจริงหรือปลอมตอนนี้กูไม่รู้แล้ว แต่ตอนนี้เราจะเอายังไงต่อ ถ้าสมมุติไอ้แจบอมทำตามที่ลูกน้องมึงบอกจริง ๆ เราควรจะรออยู่ไหม" มาร์คถามอย่างหมดหนทาง ตอนแรกก็คิดว่าจะมีโอกาสที่แจบอมบอกจะไปคุยกับพระราชาจินยอง แต่พอได้ยินเรื่องแบบนี้ก็ไปต่อไม่ถูก


“ธีมบอกว่าฝูงของคุณรออยู่ข้างนอก และถ้าพวกคุณไม่ออกไปให้พวกเขาเห็นว่าพวกคุณกำลังสบายดี พวกเขาจะบุกมาช่วยเหลือพวกคุณ" ยองแจบอกสารของธีมหมดแล้ว คราวนี้ก็เหลือแต่ให้จ่าฝูงทั้งสองตัดสินใจเอา


“งั้นตอนนี้เรา...”


แอ๊ดดดด


แต่แล้วแผนการที่แจ็คสันกำลังจะพูดก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อจู่ ๆ ก็มีใครบางคนเปิดประตูเข้ามา ทำให้ทั้งสี่ต้องรีบหันไปมองที่ต้นเสียง


เมื่อได้เห็นอย่างถนัดตาว่าใครเปิดประตูเข้ามา หัวใจที่เต้นปกติได้หยุดเต้นไปเสียแล้ว


“แบมแบ...” คนที่เข้ามาในห้องเพิ่งได้เงยหน้ามองจึงเพิ่งตกใจกับภาพที่เห็น ร่างกายมันชาไปหมดทุกส่วน มองชายแปลกหน้าที่อยู่ในห้องด้วยอาการช็อกค้าง


เหมือนเวลามันหยุดหมุนเสียตรงนั้น ไม่มีใครขยับตัว แม้แต่จะกะพริบตายังไม่กล้า มีแต่คำว่าซวยแล้ว ๆ เกิดขึ้นในหัวเด็กหนุ่มทั้งสาม จนกระทั่ง...


“คุณป๊า...” แบมแบมเรียกพ่อตัวเองเข้า ทำให้เวลาของทุกคนกลับมาปกติ แบมแบมกำลังจะลุกเดินไปหาพ่อของตัวเอง และในจังหวะนั้นมาร์คก็คิดอะไรได้ขึ้นมา


มือหนาคว้าร่างบางมากอดไว้แน่นพร้อมเอามือล็อกตัวไม่ให้หนีไปได้ มืออีกข้างที่ว่างหยิบมีดเล่มสั้นขึ้นมาจากนั้นก็เอามันมาจ่อใกล้ ๆ บริเวณคอของแบมแบมและนั่นทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


“หยุด! อย่าขยับ!!! ไม่งั้นเด็กคนนี้ตายแน่" มาร์คข่มขู่คนเป็นพ่อ ฝ่ายนั้นเห็นลูกชายตัวเล็กโดนจับเป็นตัวประกันขาสั่นจนควบคุมมันไม่ได้


“แงงงงง จะทำอะไรน้องแบม ปล่อยน้องแบมเดี๋ยวนี้! คุณมัคคึจะฆ่าน้องแบมจริง ๆ เหรอ" แค่มาร์คข่มขู่เจ้าตัวเล็กก็ร้องไห้โฮ ทำเอาหัวใจมาร์คอ่อนไหวอยากจะรีบปล่อยแบมแบมและรีบปรับความเข้าใจกัน แต่ว่าตอนนี้เขาต้องใจแข็งเข้าไว้ ไม่เช่นนั้นแผนที่เขาเพิ่งคิดได้ในหัวจะไม่สำเร็จ


“ท...ท่าน จะทำอะไรลูกชายผม ปล่อยลูกผมไปเถอะนะ"


บีทรุดเข่าลงบนพื้นห้อง มองดูลูกชายคนเล็กที่ถูกจับไปเป็นตัวประกันด้วยความเจ็บปวด มาร์คจ้องมองด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องหลอกเขาแบบนั้น แต่ยังไงก็ต้องใจแข็งใจได้


มาร์คหันไปมองแจ็คสัน ส่งสายตาให้จับยองแจด้วยอีกคน แจ็คสันไม่เข้าใจว่ามาร์คกำลังคิดอะไร แต่เมื่อเพื่อนบอกให้ทำก็รีบทำตาม แจ็คสันรีบคว้าร่างยองแจมากอดไว้แน่น หยิบมีดสั้นมาข่มขู่ด้วยเช่นกัน ส่วนยองแจไม่ได้งอแงร้องไห้เหมือนแบมแบม ได้แต่ปล่อยให้แจ็คสันทำแสดงละครขู่ขวัญไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม


“ท่านอยากได้อะไรบอกผมมาเถอะ ถ้าผมมีผมจะเอามาให้ท่านให้หมด" เพราะมาร์คและแจ็คสันใส่ชุดเต็มยศ บีก็ยังคงเข้าใจว่าพวกเขาเป็นนายพลยศสูง


มาร์คสบตาแจ็คสันอีกครั้ง ฝ่ายนั้นจ้องมองมาด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจในพฤติกรรมของเพื่อนตัวเอง จนกระทั่ง....


ไปเก็บข้าวของที่สำคัญและปิดร้านขนมซะ คุณและลูก ๆ ของคุณ ต้องไปกับผม"


ในตอนนี้แจ็คสันและยองแจก็เข้าใจการกระทำของมาร์คแล้ว เขากำลังข่มขู่พ่อกับแม่เพื่อบังคับให้พวกเขาได้ไปอยู่ในที่ปลอดภัยด้วยกัน


ฉลาดมาก... มาร์ค ต้วน 

.

.

.

.

.

.

.

.

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของมาร์คอย่างบังเอิญ เมื่อมาร์คใช้แผนนี้ ทุกคนก็ทำตามแผนของมาร์คอย่างรู้งาน ส่วนคนที่ไม่รู้อะไรอย่างพ่อแม่และแบมแบมก็พากันตื่นตระหนก


แจ็คสันทำเล่นละครขู่พ่อแม่ของแบมแบมให้ไปเก็บข้าวของ ส่วนยองแจก็ช่วยพ่อแม่เก็บของอีกแรง เว้นแต่แบมแบมที่นั่งรอไห้สะอื้นอยู่ในห้องเดิมกับมาร์ค


มาร์คแอบมองสองสามีเห็นว่าเขาไม่ได้มองมาทางนี้ เขาจึงใช้จังหวะนั้นในการปรับความเข้าใจกับแบมแบม


“แบมแบม หยุดร้องไห้" เขาพูดบอกเสียงกระซิบ คนตัวเล็กเงยหน้ามองมาร์คด้วยใบหน้ายู้ หยาดน้ำตาร่วงไหลอาบแก้มเหมือนสายน้ำตก ทำเอาคนตัวสูงรู้สึกเจ็บปวด เขาไม่ชอบให้แบมแบมร้องไห้


“น... น้องแบม กลัว" คนตัวเล็กบอกเสียงสะอื้น คำพูดนั้นทำมาร์คเจ็บจี๊ดไปที่หัวใจ เขารีบคว้าร่างเล็กมากอดไว้แน่น


“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไม่ทำร้ายนายและครอบครัวของนาย"


“ไม่จริง! เมื่อกี้คุณมัคคีเอามีดมาจี้น้องแบม คุณมัคคึจะฆ่าน้องแบม" คนตัวเล็กงอแงหนักกว่าเก่า แถมยังสะบัดตัวออกจากการกอดของมาร์คด้วย เป็นการบอกว่ากำลังงอนอย่างสุด ๆ


“แบมแบม! ฟังฉันก่อน" มาร์คคว้าแขนเล็กไว้ทัน คนตัวเล็กทำหน้างอใส่ พยายามดึงแขนออกจากการจับกุม "ฉันทำไปเพราะอยากให้เราอยู่ด้วยกัน นายไม่อยากอยู่กับฉันตลอดไปเหรอ"


หากแต่สิ่งที่มาร์คพูดต่อนั้นทำแบมแบมหยุดสะอื้นและสงบลง แต่ถึงอย่างนั้นแบมแบมก็ไม่กล้าไว้ใจเสียทีเดียวจึงแสดงสีหน้ากังวลให้มาร์คได้เห็น และมาร์คก็จะไม่ยอมให้แบมแบมหวาดระแวงเขาไปอย่างนี้


“นายไม่อยากแต่งงานกับฉันแล้วเหรอ...” มาร์คถามเสียงติดอ้อน พร้อมดึงร่างเล็กเข้ามาให้ใกล้ชิดเขาอีกครั้ง และครั้งนี้แบมแบมก็ไม่ได้ต่อต้านเขาแล้ว


“อยากสิฮะ... แต่น้องแบมกลัว...”


“นายกลัวฉันฆ่านายงั้นเหรอ" คนตัวเล็กพยักหัวรัว และนั่นทำให้มาร์คต้องปล่อยเสียงหัวเราะออกมา เขาแค่ขำที่เจ้าตัวเล็กกลัวเขาในสิ่งที่มันไม่มีทางเป็นไปได้ "ฉันไม่มีวันทำร้ายนายและครอบครัวนายแน่ ๆ ฉันให้สัญญา"


มาร์คพูดน้ำเสียงจริงจัง แววตาของเขาบอกแบมแบมไปหมดแล้วว่าเขารักเจ้าตัวเล็กมากขนาดไหน และรักมากขนาดนี้ใครจะกล้าทำได้ลง


“สัญญานะ ว่าจะไม่ทำให้น้องแบมเสียใจ"


“สัญญา" มาร์คไม่ลังเลที่จะตอบ เพราะเขารู้ว่าเขาจะไม่มีทางทำให้แบมแบมเสียใจแน่


และคำสัญญาของมาร์คทำให้คนตัวเล็กกลับมาเป็นคนที่ร่าเริงเหมือนเดิม ร่างเล็กกระโดดกอดมาร์คแน่นด้วยใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มสดใส มาร์คเองก็พลอยยิ้มตามไปด้วย


ในตอนนี้ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่มาร์คต้องการแล้ว ในที่สุดครอบครัวของเขากับแบมแบมจะได้หนีออกจากเรื่องร้าย ๆ พวกนี้สักที มาร์คอดทนรอไม่ไหวแล้ว เขาอยากจะวิ่งไปหายไปดุจสายลม พาความสุขและคนที่เขารักไปสู่ดินแดนใหม่


อดทนรอไม่ไหวแล้ว...

.

.

.

.

.

.



ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ในตอนนี้ทุกคนก็พร้อมออกเดินทางเพื่อกลับไปยังปราสาทของมาร์คแล้ว


มาร์คเดินออกจากบ้านเป็นคนแรก เขากวาดตาสำรวจ สังเกตดูชาวบ้านไม่ได้สนใจในตัวเขาก็กวักมือให้คนข้างในเดินออกมา


ในตอนนี้ทั้งมาร์คและแจ็คสันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดาแล้ว พวกเขาไม่อยากจะใส่ชุดทหารให้เสี่ยง เพราะตอนนี้ทั่วทั้งราชอาณาจักรต่างตามล่าทหารปลอมอยู่ ถ้าโดนจับได้ ความสุขที่รอคอยก็ต้องจบลงไปด้วย และมาร์คก็ไม่อยากให้มันจับลงง่าย ๆ


มาร์คมองสำรวจทุกอย่างรอบตัวอย่างระมัดระวัง ตอนนี้เขาทำหน้าที่เป็นฝ่ายเดินนำ และแจ็คสันก็ทำหน้าที่คอยควบคุมพ่อกับแม่ของยองแจไว้ ส่วนลูกชายทั้งสองก็ช่วยกันทำเนียนเกาะแขนพ่อกับแม่เป็นการล็อกไม่ให้พ่อกับแม่คิดจะทำอะไรกระโตกกระตากระหว่างทางที่จะออกจากหมู่บ้าน


“ยองแจ ตอนนี้แหละ ตะโกนให้คนช่วยเลย! แค่มันสองคน ไม่มีทางสู้คนทั้งหมู่บ้านได้หรอก" คนเป็นพ่อพูดบอกเสียงกระซิบ แม่เห็นด้วยพยักหน้ารัว ผิดกับลูก ๆ ที่ส่ายหัวรัวเป็นการห้ามไว้


“ไม่ได้นะครับ คือ..." ทั้งพ่อและแม่ต่างหันมามองหน้ายองแจ และนั่นทำให้คนเป็นลูกเป็นอ้ำอึ้งหนักกว่าเก่า


แย่แล้ว... ยองแจคิดคำอ้างไม่ออกแล้ว ไม่รู้จะอ้างว่าอะไรดีแล้วตอนนี้


“คุณป๊ากับคุณม้าไม่ต้องกลัวหรอกฮะ คุณมัคคึไม่ทำร้ายพวกเราหรอก" แบมแบมพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ


“มัคคึ?” คนเป็นพ่อทวนคำพูดแบมแบมด้วยอาการงงหนักกว่าเก่า ส่วนยองแจ ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่กล้ากลืนน้ำลายเลย รู้แล้วล่ะว่าตอนนี้ความลับแตกแล้ว


“คุณป๊าต้องเชื่อน้องแบมนะ ที่คุณมัคคึทำไปเพราะรักน้องแบม และน้องแบมก็รักคุณมัคคึ คุณป๊ากับคุณม้าต้องไว้ใจคุณมัคคึนะ" แบมแบมพูดไปอย่างหมดเปลือก


แต่การที่แบมแบมพูดบอกไปอย่างตรง ๆ ก็ดูเหมือนจะได้ผล จากตอนแรกที่พ่อกับแม่เครียดและพยายามหาทางรอดตลอดทาง ในตอนนี้กลับกลายเป็นเอาแต่ช็อกและมึนงงกับสิ่งที่เจ้าตัวเล็กพูด ยองแจเห็นแบบนั้นก็สบายใจ ถือว่าดีแล้วที่แบมแบมพูดแบบนั้น เพราะถ้าปล่อยให้พ่อกับแม่หวาดกลัวอย่างนี้ต่อไป พวกเขาก็คงจะไม่รอให้ยองแจตะโกนร้องเรียกให้คนมาช่วยแน่ พวกเขาคงจะจัดการเอง


มาร์คก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เขาได้แต่ท่องในใจซ้ำ ๆ ว่าต้องผ่านมันไปให้ได้ พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับชาวบ้าน เดินซิกแซกไปตามซอกตามมุม มีบ้างที่ต้องหลบเมื่อเห็นทหาร แต่พอทางสะดวกก็เดินนำทางไปต่อ


ระหว่างเดินนำก็หันมามองคนที่อยู่ข้างหลังเป็นระยะ ก็น่าแปลกใจอยู่ที่พ่อแม่ของแบมแบมดูให้ความร่วมมือ มาร์คไม่ยินเรื่องที่แบมแบมบอกพ่อกับแม่ นั่นทำให้เขานึกไม่ออกว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้พ่อแม่ของแบมแบมเดินตามอย่างให้ความร่วมมือแบบนั้น


หลังจากผ่านการเดินหลบหลีกมานานหลายนาที จนในที่สุดความกังวลของเขาก็ได้สิ้นสุดลง ในตอนนี้มาร์คได้พาทุกคนมาในป่านอกเขตหมู่บ้านได้สำเร็จแล้ว และเมื่อเขาหันมามองทุกคนที่อยู่ข้างหลัง


“หมายความว่ายังไงที่แบมแบมบอกว่าแกรักแบมแบม!" คนเป็นพ่อก็คว้าคอเสื้อมาร์คพร้อมกำไว้แน่น การจู่โจมของบีทำให้เหล่าฝูงของมาร์คที่แอบสุ่มอยู่รีบวิ่งเข้ามาพร้อมขู่คำรามเสียงดัง และการปรากฎตัวของหมาป่า ทำให้คนที่ไม่คุ้นเคยอย่างบีและจีนช็อกจนแทบหัวใจวาย


“หยุดก่อน พวกเขาอยู่ทีมเดียวกันกับเรา" แจ็คสันพูดบอกเหล่าหมาป่าพร้อมทำมือห้าม และท่าทางเชื่อง ๆ ของหมาป่าที่มีต่อแจ็คสัน ทำพ่อแม่อ้าปากค้างมากขึ้นไปอีก กอดกันตัวกลมแน่นกว่าเก่า


ยองแจมองพ่อแม่ของตนก็ได้แต่ถอนหายใจตามหลัง แค่คิดว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเหนื่อยแล้ว ถ้าเรื่องของมาร์คพ่อแม่คงจะเอ็นดูเขา แต่เรื่องของแจ็คสันนี่สิ พ่อคงจะใส่แจ็คสันเป็นชุดแน่ ๆ


“ผมรู้ว่าพวกคุณทั้งสองอยากรู้เรื่องทั้งหมด แต่เอาไว้เราไปจากที่นี่ก่อน แล้วผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง" มาร์คพูดบอกน้ำเสียงสุภาพ แต่ต่อให้เขาอ่อนน้อมขนาดไหน คู่สามีภรรยาก็ไม่ยอมวางใจพวกเขาง่าย ๆ และเพราะระแวงมากไปจึงเอามือไปโอบกอดลูกทั้งสองไว้แน่น


“รีบไปจากที่นี่เถอะมาร์ค อยู่ใกล้อาณาจักรบ้า ๆ นี่นาน ๆ ท้องไส้มันปั่นป่วน" แจ็คสันบอกเสียงกระซิบ มาร์คเอาก็คิดเหมือนกันกับแจ็คสัน ยิ่งอยู่นานมันยิ่งกังวลจนจะบ้าตาย


“ไคล์น มาร์ตี้ มาทางนี้" มาร์คเรียกหมาป่าหนึ่งในฝูงของเขา หมาป่าหนุ่มร่างโตสองตัวเดินมาคู่กันหยุดอยู่ตรงหน้ามาร์ค "คุณทั้งสองขึ้นมาขี่หลังหมาป่าสองตัวนี้เลยครับ"


“ฮะ? จ...จะให้ฉันไปขี่หลังมันเหรอ จะบ้าเหรอ หมาป่าดุร้าย นายไม่ได้ยินข่าวที่มันฆ่าพระราชาเหรอ"


“จริงสิ! แม่ลืมเรื่องข่าวนั่นไปสนิทเลย ร้องให้คนช่วยดีไหมพ่อ" คนเป็นแม่กำลังจะอ้าปาก โชคดีที่ยองแจยองไวกว่า รีบเอามือปิดปากแม่ตัวเองไว้


“แม่! หมาป่าไม่ทำอะไรพวกเราหรอก ไปขึ้นหลังเขาตามที่มาร์คบอกเถอะ พวกเขาไว้ใจได้"


“ทำไมลูกถึงพูดจาประหลาดแบบนั้น นั่นมันหมาป่านะ" พ่อรีบถามกลับเมื่อได้ยินยองแจพูดอะไรไม่เข้าหู


“เชื่อคุณมัคคึเถอะคุณป๊า น้องแบมอยู่กับหมาป่ามานาน พวกเขาเป็นเพื่อนเล่นน้องแบมทั้งหมด" คำพูดของแบมแบมทำคนเป็นพ่อเป็นแม่อ้าปากค้าง ส่วนยองแจเห็นว่าเสียเวลามากก็ดึงมือพ่อกับแม่ให้ไปตรงหมาป่าหนุ่มทั้งสอง


ทั้งไคลน์และมาร์ตี้ต่างรู้งาน เขานั่งยองให้ยองแจได้ดันร่างพ่อกับแม่ขึ้นไปนั่ง และเมื่อหญิงชายวัยกลางคนได้ขึ้นหลังหมาป่าแล้ว ก็โวยวายตกใจกันยกใหญ่ ในขณะที่ทุกคนที่อยู่รอบตัวพวกเขายืนนิ่งไม่ได้ตกใจร่วมกับพวกเขา


มาร์คมองดูเห็นทั้งสองนั่งเรียบร้อยแล้ว ก็คงจะถึงเวลาแล้วล่ะ


“เกาะไว้แน่น ๆ นะครับ" สิ้นสุดคำพูดของมาร์ค ทั้งไคลน์และมาร์ตี้ก็ออกตัววิ่งเข้าไปในป่า พร้อมกับหมาป่าที่ตามไปคุ้มกันอีกสี่ห้าตัว


เสียงสองสามีร้องลั่นป่าด้วยความตกใจ มาร์คมองตามจนพวกเขาหายไปลับ ก็ถึงคราที่พวกเขาจะต้องรีบตามไป


แจ็คสันคืนร่างหมาป่าขนสีทองให้ยองแจได้ขึ้นหลัง นี่เป็นครั้งแรกที่แบมแบมได้เห็นแจ็คสันในร่างหมาป่าก็ทำเอาคนตัวเล็กตกใจ เพราะจำฝังใจที่หมาป่าขนสีทองจับตัวพี่ชายที่รักไป เจ้าตัวเล็กมองตามยองแจที่กำลังขี่หลังแจ็คสัน พวกเขากำลังจะหายไปในป่า คนเป็นพี่หันกลับมามองน้องชายพร้อมกวักมือบอกให้ตามมา


“คุณมัคคึ" เจ้าตัวเล็กหันจะกลับมาฟ้องมาร์ค แต่ทว่าในตอนนี้เหลือเพียงคุณหมาป่าตัวโตที่เคยคุ้นเคย


มันไม่ชินที่เท่าไรที่ต้องคิดว่าคุณมัคคึกับคุณหมาป่าคือคนคนเดียวกัน เพราะตอนที่รู้ความจริงก็วิ่งหนีเขา แถมยังโดนจับตัวให้ห่างกันอีก จนตอนนี้ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ก็ทำแบมแบมรู้สึกสับสนในความรู้สึก ไม่รู้ว่าจะกลัวเขาต่อไปดีไหม


แต่ทว่าจู่ ๆ คำพูดของมาร์คที่บอกเรื่องลูกหมาป่าก็ดังขึ้นในหัว และนั่นทำให้ความกลัวมันหายไปสิ้น ร่างเล็กเดินเข้าไปใกล้หมาป่าหนุ่ม ลูบขนนุ่มอย่างเบามือ มาร์คย่อตัวให้แบมแบมได้ขึ้นหลังเขา เจ้าตัวเล็กก็ไม่รอช้ารีบปีนขึ้นไปนั่ง และเมื่อแบมแบมจัดท่าทางได้เรียบร้อยแล้ว มาร์คก็ออกตัววิ่งในทันที


Howl~


มาร์คหอนบอกฝูงที่ซ่อนตัวกระจายอยู่ในป่าให้ตามเขาไป เสียงของเขาดังไปทั่วทุกซอกทุกมุมของป่า และไม่นานหมาป่าอีกนับร้อยก็เริ่มรวมตัวกัน


แบมแบมหันไปมองฝูงหมาป่าที่วิ่งตามหลัง หัวใจมันเต้นแรงเพราะรู้สึกตื่นเต้น และไม่ใช่แค่แบมแบมที่ตื่นเต้น มาร์คเองก็รู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างกัน ตอนนี้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทาง แบมแบมได้กลับมาอยู่กับเขาเหมือนเดิม และที่ดีไปกว่านั้น เขาสามารถพาพ่อแม่แบมแบมหนีไปด้วยกันได้


ในตอนนี้เขาไม่กังวลอะไรอีกแล้ว เพราะทุกคนที่เขาเป็นห่วงได้อยู่กับเขา และเขาก็พร้อมที่จะพาทุกคนหนีไปจากดินแดนนรกนี้เสียที


แต่... ไม่สิ... ยังไม่หมดทุกคน


แค่คิดถึงแจบอมก็ทำมาร์ครู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก มันคงจะดีถ้าเพื่อนได้ไปด้วยกันครบ แต่ถ้าแจบอมเป็นคนร้ายจริงตามที่โดนกล่าวหา เขาก็คงจะเสียใจไปมากกว่านี้


แล้วถ้าโดนใส่ร้ายล่ะ งั้นก็แปลว่าเขากำลังจะทิ้งเพื่อนอยู่ในดินแดนนรกเพียงคนเดียวงั้นเหรอ...


เอาล่ะ เหมือนตอนนี้มาร์คกำลังจะเจอกับโจทย์ใหม่ที่ยากกว่าเก่าแล้ว 




30/06/61

ก่อนอื่นต้องขอโทษรีดที่ติดตามเรื่องนี้เลยที่เราอัปช้า เหตุผลเพราะเรื่องดีเทลเยอะมาก เราต้องคิดอย่างละเอียด และมันก็แต่งยากมาก ทำให้นานทีกว่าจะมา และมาทีก็ทีละน้อย ต้องขอโทษน้า เรื่องนี้มันแต่งยากสำหรับเราจริง ๆ แต่ว่าเราไม่เทน้า เราแต่งจบแน่นอน แต่แค่ขอเวลา ฮื่ออ คิดถึงทุกคนนะ เอาใจช่วยมาร์คให้หนีทันด้วย ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย เราคงจะได้รู้ตัวคนร้ายตัวจริงเร็ว ๆ นี้

ยังไงขอกำลังใจเยอะ ๆ เลยนะครับ 

#คุณหมาป่ามบ 





28/05/61 

เอาล่ะ ตอนนี้ใครจริงใครแท้ ใครปลอม ไม่รู้แล้วจ้าาา ให้ไปเดาไปลุ้นกัน ร่วมแสดงความเห็นและเดากันว่าใครเป็นคนร้ายตัวจริง มาลุ้นอีกว่ามาร์คจะพาครอบครัวแบมแบมหนีไปด้วยกันสำเร็จไหม อาจจะมีคำผิดบ้างนะคะ อ่านรอบเดียว เพราะเหนื่อยมากตอนนี้ ฮือ่ออ 

ขอกำลังใจหน่อยน้า ฝากติดแท็กด้วย #คุณหมาป่ามบ 



09/05/61 

ไม่ขอพูดอะไรมาก หึหึ แค่อยากจะบอกว่าปมปริศนาจะยิ่งคลี่คลายเร็วมากยิ่งขึ้น ไม่ค้างคานาน ๆ ก็ขึ้นอยู่กับทุกคนเลย ขอคอมเม้นและแท็กเยอะ ๆ เพื่อกระตุ้นให้ไรท์กลับมาต่อเร็ว ๆ เถอะ หมดแรง เพราะกำลังใจน้อยนิดเหลือเกิน 

#คุณหมาป่ามบ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 572 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,463 ความคิดเห็น

  1. #3400 Namfon1983 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 18:23
    ธีม คนชุดดำคือคนร้าย?มันต้องมีอะไรที่ทำให้ธีมยอมรับใช้แจ๊คสันมาตั้งนาน
    #3,400
    0
  2. #3307 GPAPP1362 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:23

    งื้อออ เครียดแทนเลยอะ สับสนมึนงง?ระหว่างทีมกับแจบอมสงสัยสองคนเนี่ยแหละ

    #3,307
    0
  3. #3296 fah7a (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:18
    รู้ตัวคนร้ายเเล้วววว ธีมแน่ๆ
    #3,296
    0
  4. #3274 AmMieBettyboove (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 11:42
    สนุกมากค่ะ สู้ๆ น้าา
    #3,274
    0
  5. #3246 MM-9395 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 04:15
    รออยู่นะคะ ❤
    #3,246
    0
  6. #3244 NOKHOOK93 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 16:35

    อัปเถอะ😂😂😂😂
    #3,244
    0
  7. #3238 itmt93 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:23
    รออออออ
    #3,238
    0
  8. #3234 MinKyu713 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 23:26

    รรออยู่นะคะไรท์

    #3,234
    0
  9. #3233 Nattitap (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 05:47

    เป็นกำลังใจให้นะ
    #3,233
    0
  10. #3229 K_N_G (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:38
    รอ..ฉันรอเทออยู่~~
    #3,229
    0
  11. #3228 0941807606 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 09:40
    เป็นกำลังใจให้น้าาาา รออยู่^^
    #3,228
    0
  12. #3227 duangkaewwm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 21:37
    พี่ต้าาาาน้องรออ่านต่ออยู่น้าาาาาาาาาาาาา
    #3,227
    0
  13. #3223 Poon9303 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 20:24
    จะเจออะไรระหว่างทางกลับมั้ยง่ะ ฮื่อออ รีบๆมาต่อนะค๊าาา
    #3,223
    0
  14. #3222 1212312121mark (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 20:45

    ไม่เคยคิดว่าจะชอบแนวแฟนตาซี แต่นี่คือติดมากกกกก เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ... รอตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อ ^^

    #3,222
    0
  15. #3219 อ่ะโลฮ่า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:21
    พิ่แจบอมโดนใส่ร้ายแน่ๆเลย ไม่เชื่อหรอกกก
    #3,219
    0
  16. #3218 sugarcrayon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 22:18

    สู้ๆค่ะ ไรท์ไม่เทเราก็ดีใจมากกกกกกลุ้นพี่แจบอมว่าจะดีหรือร้ายยย. แงงงงงงง

    #3,218
    0
  17. #3217 Y_TwwT_Y (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 09:21

    แจบอมจะทรยศจริงๆหรอ ทำไมล่ะ สับสนแทนคุณมัคคึแล้ว

    #3,217
    0
  18. #3216 Charlottelowell (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 14:39
    งุ้ยยยยย
    #3,216
    0
  19. #3213 yingyui2528 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 16:02
    ลุ้นมาก ตกลงเจบีนี่ยังไง โอ๊ยยิ่งคิดยิ่งมึน555
    #3,213
    0
  20. #3212 Love_bk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 00:52
    สู้ๆจ้า ลุ้นสุด
    #3,212
    0
  21. #3209 Angolo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:03
    ลุ้นไปหมดแล้วค่ะไรท์ หัวหมุนมากไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้ายตัวจริงกันแน่ ฮืออออ...เดาไม่ออกจริงๆ ค่ะ 😂
    #3,209
    0
  22. #3208 jajarjija36 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 03:13
    รอๆๆอยู่นะไรท์ ภาวนาให้แจบอมไม่ได้เปนคนร้าย แต่คงเปนแค่แผนที่ได้เข้าไปในวัง. และหวังว่าคงไม่ใช่ธีมนะที่เปนคนร้าย..!!!
    #3,208
    0
  23. #3207 Kibibiza (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 17:32
    อยากช่วยไรค์ให้มีแรงบันดาลใจจะได้แต่งเรื่องนี้แบบไหลลื่น แต่ไม่รู้จะทำได้ไง
    รออ่านอยู่นะคะ
    #3,207
    0
  24. #3206 cottonϟ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 17:52
    อยากให้ทั้งสามไปด้วยกัน ขอให้เเจบอมเป็นคนดีเถอะ ฮืออ
    #3,206
    0
  25. #3205 Tuan-En (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 12:41
    เราว่าแจบอมเป็นคนดีอ่ะ ฮื่อ ขอให้ทุกอย่างคลี่คลาย
    #3,205
    0